[END] Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง

ตอนที่ 23 : H&C | Episode19 : แม่*เอ๊ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 มี.ค. 60



 



K.A.R.D Don't Recall 

  
 

19

Dammit

แม่*เอ๊ย

 

“มันมีอะไรหรือเปล่า? อธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหม” ฉันหรี่ตามองผู้เป็นเพื่อนอย่างชั่งใจ ประโยคคำพูดเมื่อกี๊มันทำให้ฉันรู้สึกงงมากๆ


“คือ...” แม็คเริ่มมีอาการอ้ำๆ อึ้งๆ


“วันนี้ก็มีฉันยังไงล่ะแม็ค ทำไมไม่บอกฉัตรไปล่ะ” เสียงทุ้มแหบที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นจากข้างหลังเรียกความใจจากฉันให้รีบหันไปมองหาเจ้าของคำพูดนั่น


“ไอ้พัส” แม็คเรียกชื่อของบุคคลที่มาใหม่ เลยทำให้ฉันรู้จักชื่อของเขา


“อะไรไอ้แม็ค เรียกชื่อเพื่อนสนิททำไม” คนที่ชื่อพัสหันไปมองหน้าแม็คที่ยืนอยู่ข้างฉันแทน พัสยักคิ้วอย่างกวนประสาทใส่แม็คทีหนึ่งก่อนจะหันมามองฉันเหมือนเดิม


“กูไม่คบคนเหี้ยๆ แบบมึงเป็นเพื่อน” แม็คพูดเสียงแข็งใส่คนที่มาใหม่


ฉันเริ่มงงเพราะไม่รู้เรื่องอะไรกับเขา


“อืม...กูก็ไม่ได้ให้ความสนใจมึงมากนักหรอก” พัสแค่นหัวเราะเล็กน้อย กิริยาแบบนั้นมันเริ่มทำให้ฉันหมั่นไส้ขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ “กูออกจากคุกมา คนแรกที่กูคิดถึงก็คือกี้ไม่ใช่มึงหรอกแม็ค”


ฮะ?  ออกจากคุก? กี้? แล้วมันกี้ไหนวะ อย่าบอกว่ากี้โรมิโอนะ


“เออ เรื่องของมึงเหอะ” แม็คตอบกลับไปน้ำเสียงแข็งๆ


นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นวะ อย่าให้ฉันมายืนเป็นตัวประกอบหัวเน่าแบบนี้สิ


“ส่วนเธอ ไปกับฉันหน่อย” พัสชี้นิ้วมาทางฉันแล้วบอกให้ไปด้วยกันกับเขา ฉันก็งงไปดิ..เรื่องอะไรทำไมต้องไปกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก


“ไม่เว้ย นายเป็นใครวะ” ฉันปฏิเสธก่อนจะเดินหนีออกไปจากตรงที่ยืนอยู่ ป่านนี้รถประจำทางผ่านไปหลายคันแล้วมั้งเนี่ย จะได้กลับบ้านมั้ยล่ะวันนี้


“ฉันไม่ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บหรอกน่า...แค่ไปกับฉันก็พอ” พัสยังคงพล่ามในเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจ หนำซ้ำยังลามปามมาจับแขนฉันอีกต่างหาก


“นายจะพาฉันไปทำอะไรล่ะวะ” ฉันสะบัดแขนตัวเองออกจากมือของอีกคน


“บ๊ะ ห้าวจริง...งั้นบอกก็ได้ ฉันให้คนจับตามองไอ้กี้มาตลอดระยะเวลาหลายเดือน เพื่อรอเวลาเอาคืนมัน แล้วก็ได้รู้ว่าไอ้กี้มันยังชอบเธออยูไม่เปลี่ยนไปจากมัธยมเลย”


เดี๋ยวนะ...ทำไมไอ้นี่รู้เรื่องนี้ได้วะ?


“แล้วยังไง? จะจับฉันไปเป็นข้อต่อรองแก้แค้นอะไรงี้เหรอ -_-;;;;” ขอนอกเรื่องแป๊บนะ...ไอ้มุขแบบนี้เมื่อไหร่อีเจ้จีคนเขียนมันจะเลิกเล่นวะ แม่งเล่นมาตั้งแต่เรื่องแรกอะ สงสัยจบเรื่องนี้ต้องไปคุยกับนางสักหน่อยแล้ว


“ฉลาด เดาถูก”


โถ เด็กประถมก็รู้เหอะ มุขตื้นๆ


“เฮ้ย เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว เลิกเอามาใส่ใจเหอะว่ะ” แม็คที่ยืนเงียบอยู่นานก็พูดแทรกขึ้น


“ไม่ใช่เรื่องของมึงไอ้แม็ค ไอ้กี้ทำกับกูไว้ในอดีตมันเจ็บแสบมาก” พัสหันขวับไปด่าคนที่พูดเมื่อกี๊อย่างไว


นายก็อย่าสนใจอดีตสิ อย่าให้มันมาทำลายชีวิตปัจจุบัน” ฉันโพล่งออกไปแบบไม่รู้สึกตัว อยู่ๆ หัวก็สั่งให้พูดอะไรทำนองนั้น


แต่เอ๊ะ...คำพูดนี้ฉันเอามาจากไหนวะ ทำไมคุ้นๆ


“ไม่ได้หรอก เฮ้ยพวกมึง มาช่วยกูทีสิ” อยู่ๆ พัสก็ตะโกนเหมือนเรียกใครออกมา แต่ความสงสัยมันอยู่ไม่นานก็คลายเมื่อมีกลุ่มผู้ชายกลุ่มหนึ่งออกมาจากซอกตึกเก่า ท่าทางหน้าตาน่ากลัวกันทั้งนั้น


อะไรวะ...ใจคอไม่ดีเลย


“จะเอาตัวฉันไปให้ได้ใช่ป้ะ?” ฉันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมากะทันหัน


พลั่ก


ฝ่าเท้าของฉันถีบเข้าไปที่ยอดอกของไอ้ผู้ชายคนหนึ่งที่ทำท่าจะเดินเข้ามาจับฉันอย่างรวดเร็ว ไอ้พวกนี้มันประมาทฝีมือฉันเกินไปแล้วนะ หลังจากนั้นไอ้พวกนี้อีก 2-3 คนก็กรูเข้ามาหาฉัน ประสบการณ์แบบนี้ฉันเคยเจอมาแล้วเลยพอมีทักษะในการหลบพอสมควร


ฉันใช้เทคนิคเทควันโดจับร่างของไอ้คนหนึ่งเหวี่ยงทุ่มลงกับพื้นซีเมนต์แข็งๆ จนเกิดเสียงดังอั่ก!


“เห้ย หยุดนะเว้ย” แม็คก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยฉันด้วยเหมือนกัน เขายืนตกใจอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ เออ...ฉันก็นึกว่ามันจะยืนดูเฉยๆ ซะอีกตอนแรก


ปั้ก


แต่ความไม่ทันระมัดระวังของเขาทำให้โดนตีทางข้างหลังจนเจ้าตัวเสียหลักล้มลงไป ส่วนทางฉันเองตอนนี้ก็โดนผู้ชายสองคนล็อกตัวไว้ซะงั้น ฉันต้องยอมรับเลยว่าคนพวกนี้ทักษะการต่อสู้ดีมากๆ ไม่เหมือนพวกจิ๊กโก๋ที่ฉันเจอตามปากซอยหรือหลังซอยทั่วๆ ไป


“โอ๊ย พวกแม่ง! ปล่อยนะเว้ย” ฉันพยายามสะบัดตัวจากการล็อกตัวพร้อมกับโหวกเหวกโวยวาย ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไม่มีใครเดินผ่านมาทางนี้เลย จะว่าเปลี่ยวมันก็ไม่ขนาดนั้นนะ โอ๊ย...





 

หลายนาทีต่อมา

สุดท้ายฉันก็ถูกลากขึ้นมานั่งบนรถกระบะยี่ห้อโตโยต้าสีดำมัน ทะเบียน กด 12xx จนได้...อ๊ะ ฉันต้องจำรายละเอียดให้ได้สิ เผื่อมันเป็นคดีความขึ้นมาจะได้ให้ปากคำตำรวจได้ คนร้ายใส่เสื้อสีน้ำตาลกางเกงขายาวสีดำ มีหมวก adidas (ของปลอม) ปิดหัวไว้ หน้าตาน่ากลัวไว้หนวดและเครา อะไรแบบนี้


และไม่ถึงยี่สิบนาที (พูดไปงั้น ความจริงก็ไม่ได้จับเวลาหรอก) ฉันก็ถูกพามาที่ไหนสักแห่งน่าจะเป็นบ้านคนแต่มันไม่น่าจะมีคนอยู่หรอก ซึ่งพอมองไปรอบๆ ก็เห็นแต่ป่าทั้งนั้น คืออะไรวะ...ทำไมมืดไปหมดแบบนี้อะ


“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันแค่เรียกกี้มาเท่านั้น”


“นายจะทำอะไรวะ ทำไมต้องเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนั้นอะ” ฉันขมวดคิ้วมองพัสที่เดินเข้ามานั่งตรงหน้าฉัน ตอนนี้ฉันโดนล่ามโซ่ไว้กับเสาบ้านไปเรียบร้อยละ โคตรโหดร้ายว่ะ


“ห่วงตัวเองก่อนเหอะ” มันตอบฉันมาแบบห้วนๆ


“ฉันไม่ห่วงตัวเองหรอกเว้ย ชีวิตฉันแค่นี้มันก็อัปรีย์มากพอละ ตายก็ดีเหมือนกัน” สาบานว่านี่ไม่ใช่คำพูดตัดพ้ออะไรหรอก วันนี้ฉันแม่งเจอแต่เรื่องแย่ๆ แย่สุดก็คือทะเลาะกับกี้นี่แหละ แม่งแย่ว่ะ....


“ฉันไม่ฆ่าเธอตายหรอกน่า!” พัสตะคอกด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด ใบหน้าของเขาขมวดคิ้วจนยุ่งเหยิงไปหมดจนฉันต้องขมวดคิ้วตามไปด้วย


“พี่พัสครับ ผมให้คนติดต่อไอ้กี้แล้วครับ คิดว่าคงมาในไม่ช้า” ไอ้ลูกน้องหน้าเหมือนเห็ดคนหนึ่งเดินเข้ามารายงานเรื่องกี้ก่อนที่จะเดินออกไป


“เดี๋ยวเธอได้รู้แน่ รออีกหน่อยละกัน” พัสเคาะที่นาฬิกาข้อมือของตัวเองเบาๆ แล้วส่งยิ้มน่าขนลุกให้ฉัน เป็นรอยยิ้มที่น่าขยะแขยงที่สุด!





 

10 นาทีต่อมา

“ไอ้กี้อยู่ข้างหน้าแล้วครับ” ลูกน้องหน้าเห็ดคนเดิมกลับมาเข้ารายงานอีกครั้ง


“ได้เวลาสนุกแล้วซี้” พัสแค่นหัวเราะออกมาเมื่อได้ฟังรายงานจากลูกน้อง เขายิ้มเหมือนคนเป็นประสาทแล้วก็หันหน้ามามองฉันอย่างมีความสุข “ทำตัวดีๆ ล่ะ พามันเข้ามาข้างใน”


ประโยคหลังมันหันกลับไปสั่งลูกน้องของมัน


“แม่งต้องการอะไรอีกวะ ออกจากคุกแล้วก็มาทำเหี้ยเลยเหรอมึงอะ” เสียงของเขาดังก่อนที่ตัวจะปรากฏอีก ฉันจำเสียงกี้ได้...ไม่นานเจ้าของเสียงก็เดินเข้ามาแล้วจ้องหน้าพัสไม่วางตา


รู้ไหม...


นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินกี้พูดคำหยาบ เพราะปกติเขาไม่เคยพูดเลยแม้กับคนสนิทก็ตาม


“ว้าว รื่นหูจัง...นี่คือคำทักทายที่ใช้พูดกับเพื่อนรักงั้นเหรอ” พัสยกยิ้มมองหน้าหวานของกี้ที่กำลังมีสีหน้าไม่สบอารมณ์อยู่


“เพื่อนอะไร? แค่รู้จักยังไม่อยากรู้เลย”


“อืม เปลี่ยนไปเยอะเลยนะกี้...กล้าขึ้นเยอะเลยนะ แต่มึงก็กล้าตั้งแต่หักหลังกูแล้วแหละ ฮะๆ” พัสพูดจบก็เดินไปหยิบปืนกระบอกหนึ่งที่อยู่กับลูกน้องคนหนึ่งขึ้นมา เขาหยิบมันมาก่อนจะส่งไปให้กี้ถือ


“อะไรของมึง” กี้เองก็รับมาไว้อย่างสงสัย


พัสยังไม่ตอบอะไร มันยิ้มๆ จากนั้นก็เดินไปหยิบจานเล็กใบหนึ่งที่วางเม็ดรูปทรงรีคล้ายเม็ดยาไว้บนนั้น ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร และพัสก็ยื่นมันให้กี้ถือ


“อะไรอีกล่ะ” กี้ขมวดคิ้วมองจานยาในมือตัวเอง


“ข้างนึงก็ปืนไง...” พัสมองไปที่มือข้างขวาของกี้ ก่อนจะหันกลับมามองยังมือด้านซ้าย “ส่วนอีกข้างก็ยา...ที่มึงชอบเสพแต่ก่อนไง”


100%

โอ้โห อดีตของแต่ละคน

นี่เจ้จีกำลังแต่งอะไรให้อ่านอยู่





 

 



อย่าลืมเม้นท์ โหวต ให้กี้ฉัตรนะเตงงง







 

ฝากนิยายเซ็ต PAN ของเจ้จีด้วยค่ะ (ขายของ)

 


Fame & Lily (P) พี่คนเฉย..มาเป็นลูกเขยแม่หนูมั้ย : ลงแล้ว 54 ตอน 
ยากยิ่งกว่าทำตัวให้แมน ก็ทำให้ยัยฟ้าเก้าเลิกแอนตี้ผมนี่แหละ!!! "นี่..ถอยไปไกลๆเดี๋ยวแม่จะจับทุ่มเลย" ผมเลิกคิ้วมองเจ้าตัว "ถ้าจับทุ่ม ฉันก็จับกดอะ" เป็นการขอคืนดีที่ห่ามมาก อิสัส 
Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง : ลงแล้ว 20 ตอน 
"เธอ...เราคิดว่าเธอดีต่อใจของเราอะ" ฉันอึ้งเบาๆ กับคำพูดนั้น "นี่จีบ?" "ฉันแค่เช็ตเรตติ้ง ดูหนังหน้าเธอก่อน อย่าหลงตัวเองสิชะนี" อีกี้!! พูดแบบนี้ดูถูกส้นเท้าร้อยศพของฉันไปละ 
Step & Sakura (P3) ประสบภัย 'แอนตี้' มีรักแบบงงๆ : ลงแล้ว 7 ตอน
เพราะวันก่อนฉันไปตั้งกระทู้ใส่ร้ายศิลปินค่ายดังอย่าง 'ปาร์ค' ว่าเขาฟันฉันแล้วทิ้ง วันนี้เขาก็เลยบุกมาหาฉัน "จะแก้ข่าวหรือว่าจะให้ฉันทำให้กระทู้ที้เธอตั้งเป็นจริง?" 
Poison & Gerbera (P4) สถานการณ์วิกฤต! ติดรักเข้าซะแล้ว [ 1 ตอน ] 
ชีวิตมันจะดีแค่ไหน ถ้าเราได้สลับร่างกับคนดังคนมีชื่อเสียงสักวัน มันเกิดขึ้นกับฉันค่ะ แต่ร่างที่สลับนั้นก็เป็นนักร้องผู้ชาย ไม่ใช่แทยอนอย่างที่คิด 5555 
 
เดี๋ยวค่ะแก! ก่อนไปนะคะ มานี่ก่อนมา
มาให้ถามอะไรก่อน
 

 

 


คือแบบนี้นะแก เราแค่จะมาถามเฉยๆ ว่าถ้าเราทำหนังสือเรื่องกี้ฉัตรงี้จะมีคนอยากได้ปะ 555555

อันนี้คือเจ้จีสอบถามเฉยๆ นะคะว่ามีใครสนใจจริงๆ มั้ย ^-^ ยังไม่ได้เปิดพรีเนอะ

ถ้าทำจริงๆ นะ รายละเอียดหนังสือก็จะประมาณนี้ค่ะ

 

:+: เนื้อหามีทั้งหมด 24 ตอน มีประมาณ 200 หน้า

:+: ราคาตกอยู่ที่เล่มละ 250 บาท

:+: ขนาด A5 ตีพิมพ์ขาวดำ ปกสีเคลือบ เข้าเล่มแบบไสกาว

:+: ในเล่มมีเนื้อหาที่ผ่านการรีไรท์ + ตอนพิเศษ (ไม่อัพลงเว็ป)

:+: มีของลิมิเต็ดให้ แต่ดูก่อนว่าอะไร 55555

:+: มีเล่นเกมแจกฟรีเล่มนึง

 

อันนี้แค่สอบถามเฉยๆ นะคะ ย้ำอีกทีว่ายังไม่ได้เปิดฟรี! ถ้ามีคนสนใจเยอะ เราจะทำแต่ถ้าคนสนใจไม่เยอะเราก็ไม่ทำไง เออ สมมตินะสมมติว่าได้ทำหนังสือจริงๆ เรื่องนิยาย เจ้จีอัพจนจบแน่นอนค่ะ สัญญาว่าจะอัพจนจบ โอเคนะ ใครสนใจรูปเล่มเข้าไปกรอกแบบสอบถามเลยจ้ะ *-*

 

https://goo.gl/forms/SWSuNwxkvjq80OsG3

 

 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. #181 pung_pao (@pung_pao) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 22:43
    พีคกว่านี้มีอีกมั้ยคะไรท์
    นางเอกเคยโดนข่มขืน
    พระเอกเคยเสพยา
    มีใครให้มากกว่านี้มั้ยคะ555555555555
    #181
    2