[END] Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง

ตอนที่ 22 : H&C | Episode18 : อันตราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 มี.ค. 60



 



We Dont Talk Anymore

  
 

18

Danger

อันตราย

 

“เดี๋ยวเราขับรถไปส่งเธอที่บ้านนะ” นั่นคือคำพูดของกี้หลังจากที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังจบงั้นเหรอ


“ไม่เป็นไรฉันเกรงใจ อีกอย่างฉันกลับกับทีมงานที่พามาได้” ฉันว่าไปตามความจริง ตอนมาก็มากับทีมงานตอนกลับฉันก็กลับกับทีมงานได้เหมือนกัน


“เราไปบอกทีมงานเธอแล้วว่าเธอจะไม่กลับด้วย ไม่มีใครรอเธอแล้วป่านนี้” กี้ตอบออกมาอย่างหน้าตาเฉย ซึ่งคำตอบนั้นมันทำให้ฉันตกใจอย่างมาก


“ทำไมนายบอกแบบนั้นอะ”


“ก็เราจะให้ฉัตรกลับกับเราอะ” เขาพูดอย่างเอาแต่ใจตัวเอง


“ไม่เป็นไรหรอก” ฉันยังคงยืนยันที่จะปฏิเสธ “ฉันกลับเองได้”


“เราเป็นห่วง” น้ำเสียงโอนอ่อนของเขาทำให้ฉันเม้มริมฝีปากเข้าหากันก่อนจะทำใจกล้าสบตาอีกฝ่าย


“นายไม่ต้องห่วงฉันหรอก”


“เราแค่อยากให้เธอระวังตัวแค่นั้นเอง” อีกคนขมวดคิ้วเหมือนไม่พอใจอะไรในตัวฉัน ใบหน้าหวานยุ่งเหยิงเหมือนกำลังหงุดหงิดจนฉันกลับมาคิดว่าทำอะไรลงไปเมื่อกี๊


ช่างเหอะ ใครจะมาทำอะไรฉันก็ช่าง ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เรื่องของฉัน” เพราะว่าฉันอยากให้เขาเลิกยุ่งกับฉันเสียที ในเวลานี้ฉันไม่กล้าสู้หน้าเขาอีกแล้ว ฉันไม่อยากแม้แต่มองหน้ากี้เลยตอนนี้


“ทำไมพูดแบบนั้น” กี้กดเสียงต่ำจนฉันหลบสายตาของอีกคนอย่างอัตโนมัติ


“ก็มันจริง”


“เออ ถ้างั้นเราจะทำอะไรเธอก็ได้งั้นสิ ได้ปะล่ะ ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่” คำถามของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำเอาสมองที่ประมวลความคิดตอนนี้ถึงกับหยุดชะงักด้วยความตกใจ ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะตอบไปอย่างไรดีถึงจะเหมาะสมมากที่สุด ก็ในเมื่อมันเป็นแบบนั้นจริงๆ นี่หว่า


ฉันจะกลัวอะไรล่ะ


“เออ ได้”


“ฉัตร!” กี้ขึ้นเสียงดังจนฉันสะดุ้งตกใจ พอหันไปมองหน้าอีกฝ่ายก็ต้องใจหล่นวูบเข้าไปอีก หน้านิ่วคิ้วขมวดที่ดูไม่พอใจถึงมากที่สุดทำให้ฉันใจหายไป


เขาโกรธงั้นเหรอ...


“เรียกทำไม” ฉันแสดงอาการไม่พอใจออกไปบ้างเมื่อโดนขึ้นเสียงใส่


“ทำไมเธอต้องตีค่าตัวเองกับเรื่องแค่นี้อะ”


แค่นี้....


“เรื่องแค่นี้งั้นเหรอ? ใช่สิ! มันเป็นเรื่องแค่นี้สำหรับนาย แต่มันไม่ใช่เรื่องแค่นี้สำหรับฉันนี่ นายไม่รู้หรอกว่าฉันใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยอดีตที่หดหู่แบบนี้ได้ยังไง นายไม่ได้เจอแบบฉันนี่นา” ความรู้สึกหลายๆ อย่างมันตีกันอยู่ในหัวไปหมดทั้งเสียใจ ทั้งโกรธ ทั้งผิดหวัง ฉันแยกแยะอะไรไม่ได้เลย ไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลย


“มันไม่ใช่แบบนั้น ที่เราจะสื่อคือเธออย่าสนใจอดีตสิ อย่าให้มันมาทำลายชีวิตปัจจุบันของเธอ” เจ้าของใบหน้าหวานถอนหายใจอย่างช้าๆ เพื่อระงับอารมณ์ของตัวเอง


“แต่อดีตมันก็มีผลกับปัจจุบันไม่ใช่เหรอไง นายกล้าพูดไหมล่ะว่าสิ่งที่นายทำอยู่ปัจจุบันนี้มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับอดีตของนาย...กล้าไหม” ฉันลองถามย้อนกี้ไปบ้าง เผื่อเขาจะเข้าใจมากขึ้น


และผลที่ได้ก็คือ...เขาเงียบ


“...”


“....”


“ก็ได้ เรายอมรับว่าอดีตมันก็มีผลกับปัจจุบัน งั้นก็แสดงว่าปัจจุบันก็มีผลกับอนาคตเหมือนกัน ฉัตรอยากให้อนาคตของฉัตรมันยังเป็นเหมือนปัจจุบันนี้งั้นเหรอ ถ้าทำปัจจุบันใหม่อนาคตฉัตรก็ไม่ยึดติดกับอดีตเดิมๆ นะ”


คราวนี้เป็นฉันบ้างที่เงียบไป ไม่ใช่เพราะว่าฉันเถียงเขาไม่ได้หรอกนะ...แต่เป็นเพราะว่าฉันกำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่ ถ้าฉันขอให้กี้เล่าอดีตบ้างจะเป็นยังไงนะ แต่เอาจริงๆ คิดไปคิดมาก็ไม่ดีหรอก ฉันไม่อยากไปรื้อฟื้นอะไรใครเหมือนที่รื้อฟื้นตัวเอง


“ช่างเหอะ ฉันจะกลับแล้ว” ฉันเบือนหน้าหนีจากเขา และเอื้อมมือไปปลดล็อคประตูรถก่อนจะก้าวขาลงไป ฉันไม่อยากนั่งอยู่ในรถกับกี้นานๆ ฉันกลัวว่าเราจะทะเลาะกันบานปลาย


แค่นี้แม่งก็มองหน้าจะไม่ติดอยู่แล้ว


ฉันเดินออกมาจากลานจอดรถจนถึงหน้ารั้วของตึกเพื่อหาแท็กซี่ในการนั่งกลับบ้าน ถ้าไม่มีแท็กซี่ผ่านมาเลยก็แค่ไปนั่งรอที่ป้ายรถโดยสารแค่นั้น กลับเองก็ง่ายจะตายทำไมต้องซีเรียสด้วยวะ ถ้ามีใครจะมาทำอะไรฉัน ฉันก็มีวิธีเอาตัวรอดนั่นแหละ ฉันไม่ใช่ฉัตรคนเดิมในอดีตนั่นแล้วนะ ผู้หญิงหวานๆ นั่งปักผ้า ถักพวงมาลัย น่ะไม่มีอีกแล้วแหละ ก็หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นฉันก็เรียนศิลปะป้องกันตัวทุกชนิด ปิดกั้นตัวเองจากผู้ชายทุกคน ทำตัวให้แกร่งกล้าขึ้นจนเพื่อนๆ แม่งด่าฉันว่าเหมือนผู้ชายเข้าไปทุกวัน


....


แล้วทำไมไม่มีรถแท็กซี่ผ่านมาสักที


สงสัยต้องเดินไปป้ายรถประจำทางจริงๆ แล้วหละ เฮ้อ...


ฉันเลี้ยวซ้ายก้าวขาเดินไปตามทางฟุตบาท ป้ายรถประจำทางอยู่ไม่ไกลจากหน้าตึกเท่าไหร่ เดินไปสัก 200 เมตรก็ถึงแล้ว ฉันหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดเลือกเพลงพร้อมกับเสียบหูฟังเพื่อให้ตัวเองเลิกฟุ้งซ่านสักที ทำแบบนี้เพื่อให้ตัวเองเลิกคิดเรื่องกี้


แต่ไม่เลย ต่อให้เปิดเสียงดังเท่าไหร่มันก็ไม่สู้เสียงความคิดของฉันในตอนนี้ได้


พึ่บ~~


“อื้อ!!!” ฉันร้องอย่างตกใจที่อยู่ๆ ก็มีมือหยาบโผล่ออกมาจากข้างทางเข้ามาตะครุบปากพร้อมกับล็อกคอของฉันไว้กับร่างปริศนา


ผลัวะ~


ฉันใช้ข้อศอกกระทุ้งไปอย่างแรงที่หน้าท้องของคนปริศนาที่โผล่มาจากด้านหลัง ก่อนที่จะหลุดจากการรัดตัว ฉันหันหลังเพื่อมองหน้ามันชัดๆ โดยตั้งใจว่าจะถีบซ้ำอีกรอบ


“เดี๋ยวฉัตร เดี๋ยวๆ นี่แม็คเอง” เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มเอามือกุมท้องบริเวณที่โดนกระทุ้ง เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยใบหน้าอ้อนวอนปนเจ็บปวด


“แม็คเหรอ นายมาทำอะไรแถวนี้อะ” ฉันมองหน้าอีกคนด้วยความตกใจ ก่อนจะก้มลงดูที่บริเวณตัวเองกระทุ้งไปเต็มแรงเมื่อตะกี๊ “เจ็บมากไหม ฉันไม่รู้อะ”


“อืมๆ ไม่เป็นไร” เขาว่าก่อนจะค่อยยืนตัวหลงตรงเป็นปกติแต่ก็ยังเอามือกุมท้องตัวเองอยู่ “ฉัตรจะกลับบ้านเหรอ?”


“อืม..ว่าแต่นายมาทำอะไรแถวนี้?” ฉันยังได้แต่สงสัย


“พอดีมาซื้อของใช้อะ ฉันพักอยู่คอนโดใกล้ๆ นี้เอง” แม็คตอบพร้อมกับชี้นิ้วไปยังตึกสูงตึกหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามกับตึกเจนินสตูดิโอที่ฉันถ่ายทำรายการเมื่อกี๊ คาดว่าคงเป็นคอนโดของแม็คนั่นแหละ


“อ๋อ” ฉันพยักหน้ารับรู้


“ถ้าฉัตรจะกลับบ้าน เดี๋ยวฉันไปส่งนะ” ผู้เป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนเอ่ยพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงจริงจังจนฉันรู้สึกแปลกใจ


“ฮึ ทำไมต้องไปส่งฉันด้วย” วันนี้ก็มีแต่คนอยากจะพาไปส่งบ้านอะ


“เฮ้อ...มันอันตราย” แม็คตอบสั้นๆ เป็นเหตุผลเบสิกที่ฉันได้ยินอยู่บ่อยครั้ง


“ฉันดูแลตัวเองได้น่า” ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ ฉันไม่อยากรบกวนให้ใครไปส่งทั้งนั้นแหละ โตขนาดนี้แล้วไปไหนมาไหนเองได้อะ ไม่ใช่คุณหนูอะไรขนาดนั้น


“ก็ถ้าปกติฉันไม่ห่วงหรอก แต่วันนี้มันอันตรายนี่นา”


คำพูดนั่นดูแปลกๆ นะ...มันมีอะไรหรือเปล่า


100%

อะไรๆๆๆ อะไรอันตราย

อะไรรรรรรรร




 

 



อย่าลืมเม้นท์ โหวต ให้กี้ฉัตรนะเตงงง







 

ฝากนิยายเซ็ต PAN ของเจ้จีด้วยค่ะ (ขายของ)

 


Fame & Lily (P) พี่คนเฉย..มาเป็นลูกเขยแม่หนูมั้ย : ลงแล้ว 54 ตอน 
ยากยิ่งกว่าทำตัวให้แมน ก็ทำให้ยัยฟ้าเก้าเลิกแอนตี้ผมนี่แหละ!!! "นี่..ถอยไปไกลๆเดี๋ยวแม่จะจับทุ่มเลย" ผมเลิกคิ้วมองเจ้าตัว "ถ้าจับทุ่ม ฉันก็จับกดอะ" เป็นการขอคืนดีที่ห่ามมาก อิสัส 
Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง : ลงแล้ว 20 ตอน 
"เธอ...เราคิดว่าเธอดีต่อใจของเราอะ" ฉันอึ้งเบาๆ กับคำพูดนั้น "นี่จีบ?" "ฉันแค่เช็ตเรตติ้ง ดูหนังหน้าเธอก่อน อย่าหลงตัวเองสิชะนี" อีกี้!! พูดแบบนี้ดูถูกส้นเท้าร้อยศพของฉันไปละ 
Step & Sakura (P3) ประสบภัย 'แอนตี้' มีรักแบบงงๆ : ลงแล้ว 7 ตอน
เพราะวันก่อนฉันไปตั้งกระทู้ใส่ร้ายศิลปินค่ายดังอย่าง 'ปาร์ค' ว่าเขาฟันฉันแล้วทิ้ง วันนี้เขาก็เลยบุกมาหาฉัน "จะแก้ข่าวหรือว่าจะให้ฉันทำให้กระทู้ที้เธอตั้งเป็นจริง?" 
Poison & Gerbera (P4) สถานการณ์วิกฤต! ติดรักเข้าซะแล้ว [ 1 ตอน ] 
ชีวิตมันจะดีแค่ไหน ถ้าเราได้สลับร่างกับคนดังคนมีชื่อเสียงสักวัน มันเกิดขึ้นกับฉันค่ะ แต่ร่างที่สลับนั้นก็เป็นนักร้องผู้ชาย ไม่ใช่แทยอนอย่างที่คิด 5555 
 
เดี๋ยวค่ะแก! ก่อนไปนะคะ มานี่ก่อนมา
มาให้ถามอะไรก่อน
 

 

 

คือแบบนี้นะแก เราแค่จะมาถามเฉยๆ ว่าถ้าเราทำหนังสือเรื่องกี้ฉัตรงี้จะมีคนอยากได้ปะ 555555

อันนี้คือเจ้จีสอบถามเฉยๆ นะคะว่ามีใครสนใจจริงๆ มั้ย ^-^ ยังไม่ได้เปิดพรีเนอะ

ถ้าทำจริงๆ นะ รายละเอียดหนังสือก็จะประมาณนี้ค่ะ

 

:+: เนื้อหามีทั้งหมด 23 ตอน มีประมาณ 200 หน้ากว่าๆ

:+: ราคาตกอยู่ที่เล่มละ 359 บาท

:+: ขนาด A5 ตีพิมพ์ขาวดำ ปกสีเคลือบ เข้าเล่มแบบไสกาว

:+: ในเล่มมีเนื้อหาที่ผ่านการรีไรท์ + ตอนพิเศษ (ไม่อัพลงเว็ป)

:+: มีของลิมิเต็ดให้ แต่ดูก่อนว่าอะไร 55555

:+: มีเล่นเกมแจกฟรีเล่มนึง

 

อันนี้แค่สอบถามเฉยๆ นะคะ ย้ำอีกทีว่ายังไม่ได้เปิดฟรี! ถ้ามีคนสนใจเยอะ เราจะทำแต่ถ้าคนสนใจไม่เยอะเราก็ไม่ทำไง เออ สมมตินะสมมติว่าได้ทำหนังสือจริงๆ เรื่องนิยาย เจ้จีอัพจนจบแน่นอนค่ะ สัญญาว่าจะอัพจนจบ โอเคนะ ใครสนใจรูปเล่มเข้าไปกรอกแบบสอบถามเลยจ้ะ *-*

 

https://goo.gl/forms/SWSuNwxkvjq80OsG3

 

 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. #180 เมย์เอง◡̈♡ (@melon-sanalay) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 19:21
    ฉันเป็นกี้ฉันก็โกรธเธอนะฉัตร คนอะไรดูถูกตัวเองเหลือเกิลลลลลลล น่าจับมาปรับทัศนคติ เดี๊ยะๆ
    #180
    0
  2. #179 B_M!LK♔ (@kanokwan-milk) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 16:38
    ว็อทอะไรอันตาราย ว็อท???
    วันอันตรายอะไรกันอ่ะ
    #179
    0