[END] Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง

ตอนที่ 21 : H&C | Episode17 : ฉันเสียใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 มี.ค. 60



 



We Dont Talk Anymore

  
 

17

I’m sorry

ฉันเสียใจ

 

Chut’s Talk

ฉันถ่ายรายการสำหรับวันนี้เสร็จไปแล้ว อีกสองวันจะต้องมาถ่ายตอนต่อไป ก็นะ...อยู่หน้ากล้องครั้งแรกมันทำให้ฉันตื่นเต้นไปนิดหน่อย แต่ก็ดีที่มันออกมาอย่างราบรื่น วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันได้เจอหน้าของเทรนนี่จากฝั่งแพนด้วย พวกเขาดูดีกันทุกคนเลยหละ


แต่ถึงจะว่าแบบนั้น ตลอดรายการฉันกลับมองแต่พิธีกรรายการซะงั้น ยอมรับเลยว่าครั้งแรกที่เห็นกี้บนเวทีนั้นมันทำให้ชะงักจนทำอะไรต่อไม่ถูก หลังจากวันนั้นที่โรงพยาบาลเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยเป็นเดือน เพราะฉันเองก็มัวแต่ซ้อมหนักอยู่เหมือนกัน


การมาเจอกันแบบไม่ทันตั้งตัวในวันนี้มันทำให้ฉันประหม่าไปเหมือนกัน


หลังจากถ่ายรายการเสร็จ ฉันก็ขอตัวออกมาที่ห้องรับประทานอาหารของตึกเพราะยังไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เที่ยงเลย เมื่อซื้อกับข้าวเสร็จก็แวะไปร้านเครื่องดื่มเพื่อซื้อน้ำไว้แก้กระหายสักหน่อย


ขอโคล่าแก้วหนึ่งครับลูกค้าผู้ชายคนหนึ่งตัดหน้าสั่งเครื่องดื่มไปก่อนฉัน


เมื่อหันหน้าไปมองจึงชะงักไปเพราะเขาคือหนึ่งในเทรนนี่กลุ่ม Secret Space จากค่ายแพนนั่นเอง ร่างที่สูงกว่าเหมือนจะรู้สึกได้ว่าฉันมองเลยหันหน้ามาสบตากับฉันด้วยความแปลกใจ


อ้าว สวัสดีฉัตรเขาเอ่ยทักฉันอย่างเป็นมิตร


อืมสวัสดี นายจำชื่อฉันได้ด้วย...ฉันจำชื่อนายไม่ได้เลย แย่จังฉันพูดตอบอีกฝ่ายไปเช่นกัน ในใจก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่ไม่รู้ชื่ออีกคนทั้งๆ ที่ในรายการก็แนะนำกันไปแล้วรอบหนึ่ง


แนะนำตัวอีกรอบก็ได้ไม่เป็นไร ฉันชื่อปาร์ค ที่จำชื่อเธอได้เพราะฉันความจำดีอะอีกคนยกยิ้มกว้างแล้วขยิบตาให้ฉันหนึ่งที บุคลิกของปาร์คเป็นคนที่น่าจะเข้าถึงง่ายแถมยังดูทะเล้นอีกด้วย


โอเคปาร์ค ยินดีที่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวฉันพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มของตัวเองบ้าง ชาเขียวนมสดแบบปั่นค่ะ


“อ้อ แบมือมาสิ” ปาร์คพูดขึ้น ส่วนฉันก็แบมือตามที่เขาบอกถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าอีกคนต้องการอะไร อีกคนยิ้มบางๆ เมื่อเห็นฉันแบมือตามที่เขาบอก ก่อนจะล้วงเอาซองอะไรสักอย่างมาใส่ในมือฉัน “อะ เอาไป”


“มันคือ?” ฉันมองซองใสที่ข้างในเต็มไปด้วยเม็ดสีส้มๆ


“วิตามินซี ได้มาจากพี่สตาร์ฟ ฉันให้”


ฮะ? วิตามินซี  ผี! วิตามินซีเนี่ยนะ


ฉันถอนหายใจจำใจรับมันไว้กับตัวเอง ส่วนปาร์คเองก็ยื่นมือไปจ่ายเงินพร้อมกับรับแก้วน้ำโค้กของตัวเองมาถือไว้ เขาดูดกินไปเล็กน้อยก่อนจะมองข้ามหัวฉันไปเหมือนเจอใครสักคนที่อยู่ด้านหลัง พอเจ้าตัวพูดขึ้นเท่านั้นแหละ ฉันก็รู้เลย


ไฮกี้ หล่อนะเราวันนี้ปาร์คพูดเสียงดังชัดเจนกับคนที่ยืนอยู่ด้านหลังฉัน ชื่อที่อีกคนเรียกนั้นทำให้ฉันรีบหันไปมองอย่างรวดเร็ว


ผู้ชายในชุดสูทสีดำ และเซ็ตผมอย่างดูหล่อกว่าทุกคนยืนอยู่ข้างหลังฉัน วันนี้กี้สลัดภาพลักษณ์ที่มีแต่ความน่ารักของเขาออกไปเกือบหมดเลย


มาทำอะไรอะ นึกว่ากลับแล้วซะอีกกี้เอ่ยถามคนที่ทักเขาไปเมื่อกี๊


ปาร์คฉีกยิ้มก่อนจะยกมือข้างขวาขึ้นเพื่อโชว์แก้วโค้กที่เพิ่งซื้อมาขึ้นให้อีกฝ่ายเห็น มาซื้อน้ำครับ


ซื้อเสร็จก็กลับสิกี้พูดตอบอีกฝ่าย


ไล่จังวะปาร์คเบ้ปากใส่คนหน้าหวาน เขายกแก้วโค้กขึ้นมาดื่มอีกนิดหน่อยแล้วว่าต่อ กลับก็ได้


ปาร์คว่ายิ้มๆ จากนั้นก็เดินสะพายกระเป๋าเป้เดินออกไป คนบ้าอะไรยิ้มได้ตลอดเวลาวะ ชีวิตมีความสุขขนาดนั้นเหรอไง -_-;;;


ฉันหันหน้าไปรับชาเขียวนมสดปั่นจากพนักงานพร้อมกับจะควักเงินจ่ายแต่ว่ากลับมีมือหนึ่งยื่นแบงค์ร้อยไปให้พนักงานก่อนฉัน


นี่ค่าชาเขียวครับกี้จ่ายเงินให้ฉันพร้อมกับรับเงินทอนเสร็จสรรพเลย


เฮ้ย ฉันมีเงินนะจ่ายเองได้ฉันโวยนิดหน่อย เพราะรู้สึกเกรงใจอีกฝ่าย


เราอยากจ่ายให้เขาว่าจบก็เข้ามาดึงมือฉันไปให้เดินตามเขาโดยที่ไม่ทันได้พูดอะไรสักนิด


ถึงจะงง แต่ก็อุตส่าห์เดินตามเขาจนได้


กี้พาฉันเดินมาเรื่อยๆ จนถึงบริเวณลานจอดรถของหน้าตึกเจนินที่มาถ่ายรายการ ในเวลานี้ลานจอดรถเงียบมากถึงมากที่สุดเพราะคนอื่นๆ ก็อยู่ในตึกกันไม่ก็กลับกันไปหมดแล้ว มีแค่ฉันกับเขาที่อยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมในตอนนี้มันเงียบหรือจะเป็นฉันเองที่ไม่ได้ยินอะไรเลย จึงรับรู้ได้แค่เสียงของลมหายใจเท่านั้น ในเวลากลางคืนแบบนี้มันมืดมาก มีแค่แสงไฟสลัวจากโคมไฟที่ติดตามเสาส่องสว่างทำให้ฉันเห็นของกี้ได้ลางๆ แต่ก็ไม่มาก


เราสองคนเมื่อหยุดเดินก็ไม่ได้มีใครพูดอะไร ต่างฝ่ายก็ต่างมองหน้ากันอย่างเงียบๆ มันน่าอึดอัดไปหมด


..........


วันนี้เหนื่อยไหมกี้ทำลายความเงียบขึ้นมา


ก็นิดนึงอะ ฉันยังตื่นเต้นอยู่ฉันก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาของอีกคนอย่างหาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไมต้องหลบ


ทำไมฉัตรไม่เคยบอกเราเรื่องนี้เลยอะคนตรงหน้าเอ่ยถามฉันด้วยความแปลกใจ คาดว่าเจ้าตัวคงยังสงสัยอยู่ในใจนั่นแหละว่าทำไมฉันถึงมาปรากฏตัวในรายการในฐานะเด็กฝึกหัดของเคเคยู


คือ...ทางค่ายเขาไม่ให้พูดเรื่องนี้กับคนอื่น


เราเป็นคนอื่นสินะ


ฉันอึ้งไปเลยกับคำพูดของอีกคน


นายไม่ใช่คนอื่นนะ แต่เราแค่ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นคำตอบของฉันจะทำร้ายจิตใจของอีกคนหรือเปล่านะ แต่ว่าจะให้ตอบว่าไงล่ะถ้างั้น


จริงด้วย เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น...น้ำเสียงของกี้ดูแผ่วเบากว่าปกติ สายตาของอีกคนที่มองมาทางฉันเป็นสายตาที่ตัดพ้ออย่างเสียใจ มันมีผลทำให้ใจฉันกระตุกไป


มันจะดูน่าเกลียดไหม ถ้าฉันจะบอกว่าเราสามารถสนิทกันได้มากกว่านี้นะ

“...” อีกคนขมวดคิ้วมองหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจ


คงดีอะ ถ้าฉันมีเพื่อนสนิทเพิ่มฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มไปให้คนหน้าหวานที่ยืนอยู่ตรงหน้า


อืม เพื่อนก็เพื่อนเสียงนุ่มของกี้ตอบฉันมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ดูผิดปกติไปจากทุกที


ปกติรอยยิ้มของเขาสดใสมากกว่านี้....


ขอบคุณนะ ที่ยอมเป็นเพื่อนกับฉันฉันยกยิ้มให้อีกคนอย่างเป็นมิตร พยายามปั้นหน้าให้ดูมีความสุขทั้งที่ในใจไม่ได้คิดแบบนั้น


งั้น...ถ้าเราเป็นเพื่อนกันแล้ว ฉัตรเล่าเรื่องในอดีตของฉัตรให้เราฟังได้ไหมอีกคนเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉันอย่างจริงจัง ใบหน้าและแววตาของกี้นิ่งจนฉันเดาไม่ถูกเลยว่าคนตรงหน้ารู้สึกยังไงอยู่ เขาทำให้ฉันรู้สึกประหม่าไปเล็กน้อย


เรื่องไหนล่ะฉันเอ่ยถามไปทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าอีกคนต้องการให้เล่าเรื่องไหน


เรื่องที่ทำให้ฉัตรปิดกั้นตัวเองจากเรา เล่าให้เราฟังได้ไหม...เราอยากรู้กี้พูดจบเขาก็เข้ามาจับมือของฉันก่อนจะพาฉันเดินออกไปจากตรงที่ยืนอยู่ เขาไม่ได้พูดอะไรเหมือนเดิมจนฉันต้องเป็นฝ่ายถาม


เดี๋ยว จะไปไหนอะ


เข้าไปนั่งในรถเราอีกคนหันมาตอบฉันสั้นๆ ก่อนที่จะพาเดินต่อไปอีก มือของเขามันอุ่นมากจนฉันรู้สึกได้ ถ้าฉันได้จับมือของเขาแบบนี้อีกไปเรื่อยๆ ก็คงดีเหมือนกันนะ
 


50%
 

กี้พาฉันเข้ามานั่งในรถของเจ้าตัวโดยปิดประตูฝั่งนั่งข้างคนขับเสร็จ เขาก็เดินอ้อมไปยังอีกฝั่งที่เป็นเบาะคนขับเจ้าตัวปิดประตูรถทั้งหมดเมื่อหยัดตัวเข้ามาในรถแล้ว เขาสตาร์ทรถเปิดแอร์ไว้เพื่อให้เราสามารถหายใจได้


“ทำไมต้องมานั่งคุยในรถด้วยอะ” เพราะความสงสัยฉันจึงถามแบบนั้นออกไป


“เดี๋ยวมีคนเห็น รถเราติดฟิล์มดำจะไม่มีใครเห็น” เขาอธิบายเหตุผลสั้นๆ แต่ก็ทำให้ฉันเข้าใจโดยไม่ต้องบอกอะไรต่อ


มันก็จริงอย่างที่เขาว่า ถ้ามีคนเห็นแล้วถ่ายรูปไปปล่อยมันต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีมากแน่ๆ ตัวฉันเองไม่เป็นอะไรมากหรอกแต่กี้น่ะอาจจะเดือดร้อนก็ได้ เพื่อป้องกันมีคนถ่ายรูปได้ก็ต้องหาที่ลับๆ คุยกันแบบนี้ถูกแล้ว


“เอาหละ ไหนลองเล่ามา...” กี้กอดอกตัวเอง เขาหันหน้ามาจ้องหน้าฉันด้วยสายตานิ่งๆ ใบหน้าของอีกฝ่ายตอนนี้คือยังไงวันนี้ก็ต้องรู้ให้ได้


แล้วฉันจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ


และภาพในหัวที่เกี่ยวกับความทรงจำเลวร้ายในอดีตก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

 


 

เห้ย อย่าดิ้นสิวะ!


กลิ่นบุหรี่ที่ฟุ้งไปทั่วบริเวณ ทำให้ผู้ที่สูดดมเข้าไปต้องถึงกับสำลัก รสคาวของเลือดที่ปนเปไปกับน้ำลายในปากยิ่งทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน


ฤทธิ์เยอะมากเหรอมึง


ผลัวะ!


อย่านะ...ปล่อยเสียงที่พยายามเปล่งออกไปทั้งที่ร่างกายบอบช้ำอยู่นั้น มันไม่ให้ทำให้การกระทำแสนโหดร้ายตอนนี้บรรเทาลงได้เลยแม้แต่น้อย


หนำซ้ำ มันกลับรุนแรงมากขึ้น


ฮึกตัวของฉันสั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว น้ำตาไหลรินออกจากดวงตาอย่างห้ามมันไม่ได้ ทั้งกลัว ทั้งเจ็บ ทั้งขยะแขยง อยากจะออกไปจากที่ตรงนี้


ภาพตรงหน้าของฉันคือผู้ชายสามถึงสี่คนมีผ้าปิดหน้าปิดตาอำพรางตัวเองไว้ทำให้ฉันไม่สามารถจดจำใบหน้าของพวกมันได้เลย ผู้ชายคนที่ตัวโตสุดที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มค่อยๆ คืบคลานเข้ามาหาฉันที่นอนอยู่มุมห้องที่แสนอับชื้น


ไง สิ้นฤทธิ์ละเหรอ หืมมมมน้ำเสียงแหบน่าขยะแขยงนั้น ฉันไม่อยากจะได้ยินมันเลยด้วยซ้ำ


ปล่อยฉันเถอะ อยากได้อะไรฉันจะหามาให้...แต่อย่าทำฉันเลยฉันพยายามขอร้องอ้อนวอนทุกอย่างเพื่อให้รอดพ้นจากเงื้อมมือสัตว์นรกตรงหน้า

แต่ไม่มีใครฟังหรือใส่ใจกับคำพูดของฉัน มันไม่หยุดแต่ตรงข้ามเลย มันปลดเข็มขัดของตัวเองออกก่อนจะโยนมนทิ้งไปไว้อีกฟากหนึ่งของห้องพอเสร็จก็ปลดกางเกงออกมาอย่างไม่รอช้า มือหยาบกร้านค่อยๆ ล้วงเข้ามาภายใต้กระโปรงนักเรียนแล้วลูกเรือนผิวที่ต้นขาฉันอย่างจาบจ้วง


ของดีๆ แบบนี้ เดี๋ยวกูขอก่อนก็แล้วกันมันหันไปพูดกับเพื่อนสัตว์นรกที่เหลือของมันที่ยืนอยู่ด้านหลังรอคอยให้ถึงคิวของตัวเอง


น้ำตาของฉันไหลออกมาอย่างไม่หยุดตามด้วยเสียงสะอื้น เรี่ยวแรงของฉันไม่เหลือเลยเพราะโดนทำร้ายร่างกายจนบอบช้ำไปหมด ถ้าไม่มีเหตุการณ์บัดซบนี้เกิดขึ้นป่านนี้ฉันก็คงอยู่ที่บ้าน กินข้าวกับครอบครัว ไปนั่งทำการบ้านอ่านหนังสือของตัวเอง


แต่ทำไม...ทำไมต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้ด้วย ทำไมระหว่างที่กลับบ้านต้องมีใครก็ไม่รู้คลุมหน้าคลุมตาเข้ามาฉุดฉันไปอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย เคยเห็นข่าวมากมายที่มีหญิงสาวหรือเด็กสาวโดนกระทำ โดนข่มขืน โดนทำร้าย


แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวฉัน


การกระทำที่แสนป่าเถื่อนนั้นทำให้ฉันเจ็บไปทั้งตัว ร้องไห้เป็นสายเลือดอย่างไรพวกจิตใจนรกก็ไม่คิดหยุด พวกมันยังคงทำต่อไปเรื่อยๆ


โหดร้าย...


ป่าเถื่อน...


ไร้ซึ่งความเป็นคน...


มันทำให้ฉันอยากกลั้นใจให้ตายไปซะตรงนี้เลย


 

กลับมาที่ปัจจุบัน กี้เงียบไปหลังจากที่ฉันเล่าเรื่องโหดร้ายที่ได้เจอในอดีตให้เขาฟังไปแล้ว อีกคนเงียบนิ่งไปจนฉันรู้สึกใจหาย เขาคงรังเกียจฉันไปแล้วหละมั้ง


“ฉันเคยโดนข่มขืน...พอใจยัง”


100%
อีสัส....พูดไม่ออก
หดหู่ใจอยู่ตอนนี้



 

 



อย่าลืมเม้นท์ โหวต ให้กี้ฉัตรนะเตงงง







 

 

 

ฝากนิยายเซ็ต PAN ของเจ้จีด้วยค่ะ (ขายของ)

 


Fame & Lily (P) พี่คนเฉย..มาเป็นลูกเขยแม่หนูมั้ย : ลงแล้ว 54 ตอน 
ยากยิ่งกว่าทำตัวให้แมน ก็ทำให้ยัยฟ้าเก้าเลิกแอนตี้ผมนี่แหละ!!! "นี่..ถอยไปไกลๆเดี๋ยวแม่จะจับทุ่มเลย" ผมเลิกคิ้วมองเจ้าตัว "ถ้าจับทุ่ม ฉันก็จับกดอะ" เป็นการขอคืนดีที่ห่ามมาก อิสัส 
Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง : ลงแล้ว 20 ตอน 
"เธอ...เราคิดว่าเธอดีต่อใจของเราอะ" ฉันอึ้งเบาๆ กับคำพูดนั้น "นี่จีบ?" "ฉันแค่เช็ตเรตติ้ง ดูหนังหน้าเธอก่อน อย่าหลงตัวเองสิชะนี" อีกี้!! พูดแบบนี้ดูถูกส้นเท้าร้อยศพของฉันไปละ 
Step & Sakura (P3) ประสบภัย 'แอนตี้' มีรักแบบงงๆ : ลงแล้ว 7 ตอน
เพราะวันก่อนฉันไปตั้งกระทู้ใส่ร้ายศิลปินค่ายดังอย่าง 'ปาร์ค' ว่าเขาฟันฉันแล้วทิ้ง วันนี้เขาก็เลยบุกมาหาฉัน "จะแก้ข่าวหรือว่าจะให้ฉันทำให้กระทู้ที้เธอตั้งเป็นจริง?" 
Poison & Gerbera (P4) สถานการณ์วิกฤต! ติดรักเข้าซะแล้ว [ 1 ตอน ] 
ชีวิตมันจะดีแค่ไหน ถ้าเราได้สลับร่างกับคนดังคนมีชื่อเสียงสักวัน มันเกิดขึ้นกับฉันค่ะ แต่ร่างที่สลับนั้นก็เป็นนักร้องผู้ชาย ไม่ใช่แทยอนอย่างที่คิด 5555 
 
เดี๋ยวค่ะแก! ก่อนไปนะคะ มานี่ก่อนมา
มาให้ถามอะไรก่อน
 

 

 

คือแบบนี้นะแก เราแค่จะมาถามเฉยๆ ว่าถ้าเราทำหนังสือเรื่องกี้ฉัตรงี้จะมีคนอยากได้ปะ 555555

อันนี้คือเจ้จีสอบถามเฉยๆ นะคะว่ามีใครสนใจจริงๆ มั้ย ^-^ ยังไม่ได้เปิดพรีเนอะ

ถ้าทำจริงๆ นะ รายละเอียดหนังสือก็จะประมาณนี้ค่ะ

 

:+: เนื้อหามีทั้งหมด 23 ตอน มีประมาณ 200 หน้ากว่าๆ

:+: ราคาตกอยู่ที่เล่มละ 359 บาท

:+: ขนาด A5 ตีพิมพ์ขาวดำ ปกสีเคลือบ เข้าเล่มแบบไสกาว

:+: ในเล่มมีเนื้อหาที่ผ่านการรีไรท์ + ตอนพิเศษ (ไม่อัพลงเว็ป)

:+: มีของลิมิเต็ดให้ แต่ดูก่อนว่าอะไร 55555

:+: มีเล่นเกมแจกฟรีเล่มนึง

 

อันนี้แค่สอบถามเฉยๆ นะคะ ย้ำอีกทีว่ายังไม่ได้เปิดฟรี! ถ้ามีคนสนใจเยอะ เราจะทำแต่ถ้าคนสนใจไม่เยอะเราก็ไม่ทำไง เออ สมมตินะสมมติว่าได้ทำหนังสือจริงๆ เรื่องนิยาย เจ้จีอัพจนจบแน่นอนค่ะ สัญญาว่าจะอัพจนจบ โอเคนะ ใครสนใจรูปเล่มเข้าไปกรอกแบบสอบถามเลยจ้ะ *-*

 

https://goo.gl/forms/SWSuNwxkvjq80OsG3

 

 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 20:23
    กี้ ไปหาควอทซ์แล้วบอกว่าขอชุดมีดเครื่องครัวที่ดีที่สุด ชนิดที่ว่าฟันหัวปลาทีเดียวขาดเอาไปเฉาะหัวพวกใจหยาบที่ทำฉัตรซะ! นี่อ่านแล้วสงสารฉัตรเลยอะ เชื่อว่ากี้รับได้นะกับสิ่งที่ฉัตรเป็น ก็ขอให้ฉัตรสตรองและเข้มแข็งพอจะสู้บนโลกใบนี้ต่อไปละกัน หวังว่าฉัตรจะเห็นความรักของกี้นะ ฮืออออ T____T ดราม่าปวดใจอิแม่เหลือเกินนนน 
    #178
    1
  2. #177 เมย์เอง◡̈♡ (@melon-sanalay) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 20:08
    กกกกกกกกกกกกี้ ทำไมกี้ไม่มาชอบฉันบ้าง
    โอยฉัตร อดีตเธอช่างเลวร้าย แต่เธอต้องอยู่กับปัจจุบันนะ อดีตคืออดีต เธอจมอยู่กับมันไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น มันกลับไปแก้ไม่ได้ จำวรั้ย
    #177
    1