[END] Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง

ตอนที่ 19 : H&C | Episode15 : อดีตก็คืออดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ก.พ. 60


 





Bolbbalgan4 - Hard To Love

 

 

15

Past is past

อดีตก็คืออดีต

 

“ฉัน....”

ฉันอยากจะอธิบายถึงสาเหตุที่ลาออกจากโรงเรียนให้กี้ฟัง แต่ในหัวไม่อยากนึกถึงเรื่องนั้นเลย ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงมันมักจะทำร่างของฉันสั่นเทิ้มไปตลอด ความทรงจำที่เลวร้ายนั้นฉันอยากลบออกจากสมองไปให้พ้นๆ ชะมัด


“ฉัตรเป็นอะไรอะ ทำไมอยู่ๆ ก็นิ่งไป” กี้ชะโงกหน้าลงมามองฉันด้วยความสงสัย สีหน้าของเขาเป็นห่วงอยู่ลึกๆ


“คือตอนนั้นฉันมีปัญหาน่ะ ฉันเลยลาออกไปกะทันหัน” ฉันตอบอีกคนโดยหลีกเลี่ยงรายละเอียดต่างๆ


ให้ตาย...


ในหัวฉันหยุดคิดเรื่องนั้นไม่ได้เลย


“สวัสดีฉัตร”


แต่ในระหว่างที่ฉันกับกี้กำลังก้าวออกไปนอกประตูของโรงพยาบาล ก็มีเสียงของใครสักคนทักฉันขึ้นมาเสียก่อน


ครั้นพอเงยหน้าขึ้นมองหาเจ้าของเสียงทักนั้นก็เห็นร่างของแม็ค บุคคลที่ฉันเจอเขาเมื่อวานนี้ เขาเพื่อนสมัยมัธยมนั่นเอง เจ้าตัวยังอยู่ที่โรงพยาบาลอีกเหรอ แต่เหมือนเขาเคยบอกไว้ว่ามาเยี่ยมญาตินี่


“อ้าว สวัสดีแม็ค ญาติยังไม่หายป่วยเหรอ” มันเป็นคำทักทายได้ไหมนะ ถามสารทุกสุขดิบญาติของเขาเนี่ย


“ยังเลยอะ หมอบอกว่าต้องพักฟื้นตัวที่โรงพยาบาลไปอีกสักสองสามวันก่อน” แม็คระบายยิ้มอ่อนๆ มาให้ฉัน “แล้วเธอมากับกี้อีกแล้วเหรอ เมื่อวานพวกเธอก็มาด้วยกัน”


“อืม” ฉันไม่อยากจะตอบว่าบังเอิญเนื่องจากว่าเมื่อวานนี้ก็บังเอิญเหมือนกัน กลัวคำตอบจะซ้ำ (แบบนี้ก็ได้เหรอ“)


“ไงกี้ สบายดีไหมล่ะ ชีวิตดีขึ้นเยอะเลยนี่” แม็คละความสนใจจากฉันแล้วหันไปคุยกับคนที่เดินมากับฉัน


“อืม ก็ดีขึ้นเยอะแหละ” คนที่ถูกถามตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ


“ฉันนึกว่านายไม่ชอบกี้ซะอีก” เพราะความแปลกใจ หลังจากที่จำเรื่องของกี้ได้เลยทำให้ฉันสงสัยด้วยว่าแม็คที่เอาแต่แกล้งกี้ในแต่ก่อน ทำไมถึงได้ทักอย่างไม่รู้สึกอะไรเลย


"โธ่ฉัตร ผ่านมากี่ปีแล้วล่ะนั่น ฮ่าๆๆๆ พวกเราก็โตกันแล้ว ฉันไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ” แม็คหัวเราะก่อนจะหันไปคุยกับกี้ต่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “นายคงไม่ได้โกรธฉันแล้วใช่มั้ยล่ะ ขอโทษที่แต่ก่อนชอบแกล้งนายนะ”


“อืม ถ้าตอนนี้นายไม่ได้นิสัยเหมือนเดิมแล้ว ฉันก็ไม่โกรธนายหรอก” กี้ตอบกลับไปหลังจากที่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


“ขอบคุณที่ไม่โกรธนะ งั้นฉันขอตัวก่อนต้องไปซื้อขนมไปให้ลุง” แม็คโบกมือลาอย่างเป็นมิตรก่อนจะเดินออกไป จะว่าไปเขาดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ ดูมีออร่าขึ้นอะไรทำนองนั้น


“งั้นเรากลับกันเถอะนะ” กี้หันมาพูดกับฉันบ้าง


“อืม”


“แล้วที่ว่ามีปัญหาบางอย่างเลยลาออก ฉัตรมีปัญหาอะไรอะ” อยู่ๆ อีกคนที่ถามเรื่องนี้ขึ้นมา มันเลยทำให้ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวที่จะบอก


พอได้กลับมาคิดเรื่องนี้อีกครั้ง ภาพในหัวเมื่อหลายปีก่อนก็ผุดขึ้นมาทันที

 



 

เห้ย อย่าดิ้นสิวะ!’


กลิ่นบุหรี่ที่ฟุ้งไปทั่วบริเวณ ทำให้ผู้ที่สูดดมเข้าไปต้องถึงกับสำลัก รสคาวของเลือดที่ปนเปไปกับน้ำลายในปากยิ่งทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน


ฤทธิ์เยอะมากเหรอมึง


ผลัวะ!


อย่านะ...ปล่อยเสียงที่พยายามเปล่งออกไปทั้งที่ร่างกายบอบช้ำอยู่นั้น มันไม่ให้ทำให้การกระทำแสนโหดร้ายตอนนี้บรรเทาลงได้เลยแม้แต่น้อย


หนำซ้ำ มันกลับรุนแรงมากขึ้น



 


50%
 

“ฉัตร!” เสียงเรียกชื่อดังขึ้นแทรกเข้ามาในภวังค์ของฉันเอง จนสะดุ้งด้วยความตกใจ


พอฉันรีบหันหน้าไปมองคนที่เรียกชื่อก็เจอใบหน้าของกี้ที่ดูตกใจ ดวงตาของเขาเบิกกว้างเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง เขามองฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วงจนฉันเองก็ตกใจไปด้วย


“เธอร้องไห้ทำไม!“” กี้เอ่ยถามพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างของเขามาวางทับไว้ที่ไหล่ของฉัน “เป็นอะไร”


วินาทีที่กี้ใช้มือเช็ดน้ำตาให้ มันทำให้ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองร้องไห้


“ฉะ..ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก” ฉันตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเบาแถมยังตะกุกตะกัก


“ไม่เป็นอะไรยังไง ก็เห็นอยู่ว่าร้องไห้” กี้ยังคงพยายามถามต่อไป


“ฉัน...”


ยังพูดไม่ทันจบ ร่างทั้งร่างของฉันก็โดนอีกคนดึงเข้าไปสวมกอดไว้เต็มอ้อมแขนโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว กี้ใช้มือลูบผมฉันอย่างเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจ ความอุ่นจากอ้อมกอดที่มาจากอีกคนยิ่งทำให้น้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิม


“เอ้านี่ปลอบใจให้หยุดร้องนะ ไม่ใช้ให้ร้องมากกว่าเดิม” กี้พูดขึ้น เสียงของเขาดังขึ้นเบาๆ อยู่ข้างหูของฉัน


“ฉันขอโทษนะ” เมื่อเรียกสติคืนมาได้ ฉันก็รีบผละตัวเองออกจากตัวของอีกฝ่ายก่อนจะใช้มือเช็ดน้ำตาของตัวเองอย่างลวกๆ


“ขอโทษทำไม” อีกคนเอ่ยถาม


“นายคงตกใจเลย ไม่มีอะไรแล้วแหละ” ฉันถอนหายใจกับตัวเองอีกครั้ง พยายามสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อกลั้นอาการสะอื้นที่เป็นผลพวงจากการร้องไห้เมื่อกี๊นี้


“นี่เราเป็นห่วงฉัตรจริงๆ นะ” ใบหน้าที่ดูเครียดของคนตรงหน้าทำให้ฉันไม่สบายใจไปด้วย จนต้องฝืนยิ้มให้อีกคนไปเผื่อเขาจะสบายใจมากขึ้น


“นี่ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วน่า ไม่ต้องซีเรียส” ฉันยิ้มออกมาเล็กน้อย


“ฉัตร” อยู่ๆ กี้เรียกชื่อฉันออกมา


“มีอะไรเหรอ“” ฉันถามกลับไปพร้อมกับเงยหน้ามองอีกคนอย่างเฝ้ารอคำตอบ สีหน้าของกี้ดูนิ่งมากจนฉันอ่านความรู้สึกเขาไม่ออกเลย


“มันอาจจะฟังดูแปลกที่มาพูดแบบนี้” เขาเกริ่นมาแค่นั้นก่อนจะหยุดวรรคช่วงไป คนที่ก้มหน้าก็เงยหน้ามาสบตาฉัน “เราชอบฉัตรนะ”


สิ้นประโยคเมื่อกี๊ของเขา ก็ทำเอาฉันต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในตอนแรกฉันคิดว่าอีกคนพูดเล่นเท่านั้น แต่พอได้เห็นสีหน้ากับแววตาที่จริงจังนั้นมันทำให้ฉันได้รู้ว่าเรื่องที่กี้บอกเมื่อกี๊ไม่ได้พูดออกมาเล่นๆ


“นายพูดอะไรน่ะ” ฉันยังคงไม่เชื่อหูตัวเอง


“เราบอกว่าเราชอบฉัตร เราชอบฉัตรมาตั้งแต่มัธยมแล้วด้วยซ้ำ”


“กี้..” ฉันได้แต่เรียกชื่อของคนตรงหน้าเพราะไม่รู้จะพูดอะดี


“เราพูดจริงนะฉัตร เธอจะว่ายังไงถ้าจากนี้ไปจะขอดูแลเธอ” เขาว่าต่อ พร้อมกับเลื่อนมือมากุมมือของฉันไว้


ประโยคเมื่อกี๊มันคือประโยคแนวไหนกันนะ“ ฉันไม่รู้เลยจริงๆ


“นายหมายความว่าไง ดูแลฉันเนี่ยนะ“” ฉันสับสนในความรู้สึกของตัวเองเหลือเกิน ในเวลาแบบนี้ควรทำยังไงดีนะ มันเป็นอะไรที่อธิบายไม่ถูกเลย


“เอาแบบตรงๆ เลยนะ...คบกันนะ”


ฉันตกใจเป็นครั้งที่สองกับคำพูดของคนตรงหน้า เพราะไม่คิดเลยว่ากี้จะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันเคยคิดไว้เลยอีกต่างหาก


ถามว่าฉันรู้สึกอย่างไรในตอนนี้ ก็คงตอบได้แบบไม่คิดเลยว่าฉันดีใจนะ รู้สึกดีที่มีคนคิดกับฉันแบบนี้ แต่ว่าอะไรๆ มันไม่ได้ง่ายแบบที่ใครหลายคนคิดกัน ความรู้สึกของฉันมันยังมีอะไรมากกว่านั้น


“ฉัน...คือ ไม่ได้หรอก” เป็นการตัดสินใจเพียงแค่ชั่วนาทีเดียวเท่านั้น แต่ฉันกลับคิดว่ามันดีที่สุดแล้ว


“...” ดูเหมือนว่าอีกคนจะนิ่งไปเลยเมื่อฉันพูดแบบนั้น


“ขอโทษนะ แต่ฉันไม่เหมาะจะคบกับนายหรอก” ฉันรู้ข้อนี้มีตลอดเวลา ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟนหรือปลื้มผู้ชายคนไหนมาก่อน แต่ฉันก็รู้ตัวเองดีว่าคนอย่างฉันไม่คู่ควรกับใครเลยด้วยซ้ำ


“ทำไมถึงพูดแบบนั้น” คนตรงหน้าเปลี่ยนจากใบหน้านิ่งๆ เป็นขมวดคิ้วด้วยความสงสัย


“ถ้านายรู้อดีตของฉัน นายคงเปลี่ยนใจไปเลยก็ได้” ฉันพูดกับอีกคนจบก็กลั้นใจหมุนตัวเดินหนีไป โดยพยายามไม่มองหน้าเขาอีกเลย แต่ยังไม่ทันจะได้เดินหนีไปไหน...


“เดี๋ยวฉัตร อดีตแล้วไงอะ มันเกี่ยวอะไรกัน“” กี้ก็เข้ามาคว้าข้อมือฉันไว้ได้ก่อน


“นายเลิกยุ่งกับฉันเถอะ มีคนที่ดีกว่านี้เยอะ” ฉันดึงข้อมือของตัวเองออกจากการจับกุมของอีกฝ่าย หลังจากพูดประโยคนั้นออกไป


“ทำไมเธอต้องตีค่าตัวเองด้วยเรื่องแค่นี้อะ“” เจ้าของใบหน้าหวานตีโหมดจริงจังใส่ก่อนจะพูดต่อไปอีก “อดีตก็คืออดีตป้ะ“ เราไม่ได้สนใจสักหน่อยว่าอดีตของฉัตรจะเป็นยังไง เราสนใจแค่ที่ฉัตรเป็นในปัจจุบัน”


สนใจแค่นั้นไม่ได้หรอก...


“นายไม่สนใจ แต่ฉันสนใจ ฉันคงรู้สึกผิดมากถ้าคบกับนายแบบนี้” ฉันมาอยากให้เขาต้องมายุ่งเกี่ยวกับฉันเลย มีหลายคนที่เหมาะกับกี้มากกว่านี้ คนที่ไม่ใช่ฉันไงล่ะ


“งั้นเธอบอกฉันได้มั้ย ว่าอดีตของเธอคืออะไร แล้วฉันจะตัดสินใจเองว่าฉันจะสนใจหรือไม่สนใจ” อยู่ๆ กี้ก็ถามเรื่องอดีตนั้นขึ้นมา เรื่องที่ฉันไม่อยากแม้แต่จะเล่าเลย


“อย่าสนใจฉันจะดีกว่านะ”


เพราะฉันไม่อยากพูดถึงมัน ฉันจึงได้แต่ตอบคำตอบงี่เง่าไปแบบนั้น ยอมรับว่าตัวเองมันขี้ขลาดที่ไม่กล้าสู้กับความจริง ความเข้มแข็งที่อุตส่าสร้างขึ้นมาเป็นฉัตรทุกวันนี้มันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้



ฉัตรคนที่กล้าหาญ คนที่เข้มแข็ง คนที่อวดดีต่อยปากคนนั้นคนนี้มันก็แค่ ภาพลวงตาที่ฉันสร้างขึ้นมาเป็นเกาะกำบังความจริงตัวเองก็เท่านั้น




ความจริงแล้วฉันก็แค่คนที่ขี้ขลาดดีๆ นี่เอง

    .

    .

    .


ความจริงที่ว่าตอนนี้ฉันก็เจ็บเหลือเกิน

 

100%
อะไรคืออยู่ๆ อีเจ้จีก็ตัดมาหน่วง
สงสารใครก่อนดีอะ ...........


 


อย่าลืมเม้นท์ โหวต ให้กี้ฉัตรนะเตงงง






 

ฝากนิยายเซ็ต PAN ของเจ้จีด้วยค่ะ (ขายของ)

 


Fame & Lily (P) พี่คนเฉย..มาเป็นลูกเขยแม่หนูมั้ย : ลงแล้ว 54 ตอน 
ยากยิ่งกว่าทำตัวให้แมน ก็ทำให้ยัยฟ้าเก้าเลิกแอนตี้ผมนี่แหละ!!! "นี่..ถอยไปไกลๆเดี๋ยวแม่จะจับทุ่มเลย" ผมเลิกคิ้วมองเจ้าตัว "ถ้าจับทุ่ม ฉันก็จับกดอะ" เป็นการขอคืนดีที่ห่ามมาก อิสัส 
Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง : ลงแล้ว 14ตอน 
"เธอ...เราคิดว่าเธอดีต่อใจของเราอะ" ฉันอึ้งเบาๆ กับคำพูดนั้น "นี่จีบ“" "ฉันแค่เช็ตเรตติ้ง ดูหนังหน้าเธอก่อน อย่าหลงตัวเองสิชะนี" อีกี้!! พูดแบบนี้ดูถูกส้นเท้าร้อยศพของฉันไปละ 
Step & Sakura (P3) ประสบภัย 'แอนตี้' มีรักแบบงงๆ : ลงแล้ว 7 ตอน
เพราะวันก่อนฉันไปตั้งกระทู้ใส่ร้ายศิลปินค่ายดังอย่าง 'ปาร์ค' ว่าเขาฟันฉันแล้วทิ้ง วันนี้เขาก็เลยบุกมาหาฉัน "จะแก้ข่าวหรือว่าจะให้ฉันทำให้กระทู้ที้เธอตั้งเป็นจริง“" เดี๋ยวนะ อะไรคือเข้ามาจูบฉันเลยวะ“ 



 
เดี๋ยวค่ะแก! ก่อนไปนะคะ มานี่ก่อนมา
มาให้ถามอะไรก่อน
 

 

 

คือแบบนี้นะแก เราแค่จะมาถามเฉยๆ ว่าถ้าเราทำหนังสือเรื่องกี้ฉัตรงี้จะมีคนอยากได้ปะ 555555

อันนี้คือเจ้จีสอบถามเฉยๆ นะคะว่ามีใครสนใจจริงๆ มั้ย ^-^ ยังไม่ได้เปิดพรีเนอะ

ถ้าทำจริงๆ นะ รายละเอียดหนังสือก็จะประมาณนี้ค่ะ

 

:+: เนื้อหามีทั้งหมด 23 ตอน มีประมาณ 200 หน้ากว่าๆ

:+: ราคาตกอยู่ที่เล่มละ 359 บาท

:+: ขนาด A5 ตีพิมพ์ขาวดำ ปกสีเคลือบ เข้าเล่มแบบไสกาว

:+: ในเล่มมีเนื้อหาที่ผ่านการรีไรท์ + ตอนพิเศษ (ไม่อัพลงเว็ป)

:+: มีของลิมิเต็ดให้ แต่ดูก่อนว่าอะไร 55555

:+: มีเล่นเกมแจกฟรีเล่มนึง

 

อันนี้แค่สอบถามเฉยๆ นะคะ ย้ำอีกทีว่ายังไม่ได้เปิดฟรี! ถ้ามีคนสนใจเยอะ เราจะทำแต่ถ้าคนสนใจไม่เยอะเราก็ไม่ทำไง เออ สมมตินะสมมติว่าได้ทำหนังสือจริงๆ เรื่องนิยาย เจ้จีอัพจนจบแน่นอนค่ะ สัญญาว่าจะอัพจนจบ โอเคนะ ใครสนใจรูปเล่มเข้าไปกรอกแบบสอบถามเลยจ้ะ *-*

 

https://goo.gl/forms/SWSuNwxkvjq80OsG3

 

 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:17
    หนูฉัตรของแม่ ใครทำหนูบอกพี่มาพี่จะไปกัดหูมันให้!
    #172
    0
  2. #171 creamwry (@crmwrny_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:14
    รออออออ
    #171
    0
  3. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:42
    เจิมมมมมมมรออออออ
    #170
    0
  4. #169 Muses_Euterpe (@Muses_Euterpe) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:48
    รอนะคะ~~
    #169
    0