[END] Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง

ตอนที่ 18 : H&C | Episode14 : เขาชื่อควอทซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ก.พ. 60



 



We Dont Talk Anymore

 

 

14

His name is Quatz

เขาชื่อควอทซ์

 
 

วันต่อมา~

@โรงพยาบาลบริวงศ์วาน


วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันถ่อสังขารมาที่โรงบาลอีกเช่นเคย เพียงแต่ว่าคราวนี้ไม่ได้มาหาผู้เป็นพ่อหรอก กลับเป็นมาหาพี่ชายแทนนะสิ ก็จะอะไรซะอีกล่ะพี่มันลืมของไว้อีกแล้ว เริ่มฝึกงานแล้วแท้ๆ ทำไมไร้ความละเอียดอ่อนวะ -_- แม้แต่เอกสารสำคัญยังลืมเอาไปจากบ้าน เฮ้อ...อีพี่ชายแม่งจะดูแลชีวิตคนได้จริงๆ เหรอ


“เออมาถึงละเนี่ย พี่อยู่ไหน” ฉันโทรหาผู้เป็นพี่ชายทันทีเมื่อมาถึงโรงพยาบาล


[เดี๋ยวจะมีคนลงไปเอาแทนพี่ แกรออยู่ตรงไหน?]


“หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เนี่ย”


[โอเคๆ รอตรงนั้นแหละ]


เมื่อวางสายจากโทรศัพท์ สิ่งที่ฉันทำก็คือได้แต่นั่งรออยู่ตรงเก้าที่ที่จัดไว้รองรับผู้ป่วยหรือญาติของพวกเขา ระหว่างที่นั่งรอก็มีการกดโทรศัพท์เล่นเช็คข่าวสารบ้านเมืองไปบ้าง ทุกคนย่อมติดการใช้โซเชียลอย่าปฏืเสธเลยน่ะ เอ๊ะ..เดี๋ยวนะ มีไลน์เข้าด้วยแหละ



 

ธารารักษ์

ฉัตรเว้ย! ทำอะไรอยู่


 

ลำธาร เทรนนี่ร่วมค่ายคนสนิทของฉันเองที่เป็นคนไลน์มาหาฉัน ว่าแต่หมอนี่มีเรื่องด่วนอะไรกันวะ?


 

มาทำธุระที่โรงบาลอะ

มีอะไร?



 

อีเฮียเจ็ตโทรหามึงไม่ติดเนี่ย เฮียมันเลยบอกให้กู

ติดต่อมึงให้หน่อย

 


 

อ๋อ พอดีเบอร์กูมันไม่ได้ลงทะเบียนอะ

เครือข่ายแม่งตัดสัญญาณไปละ -_-;

 

 

เออ พรุ่งนี้เข้ามาที่บริษัทด้วย คุยเรื่องโปรเจ็ค

 

 

“แฮ่ม”


เสียงกระแอมดังอยู่ใกล้ๆ กับบริเวณที่ตัวเองนั่งทำให้ฉันละความสนใจจากไลน์เลยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงกระแอมเมื่อตะกี๊


จึงได้เห็นคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันในเวลานี้ ดวงตาหวานๆ นั้นฉันจำได้ดี บวกกับผมสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกย้อมมานั้นอีก กี้เองสินะ... เขามาทำอะไรที่อีกล่ะ? หรือว่ายังคุยธุระเมื่อวานนี้ไม่เสร็จ


แต่ว่าวันนี้เขามากับใครคนนึงด้วยหละ ฉันคิดว่าฉันรู้จักเขานะ... ถ้าจำไม่ผิดฉันเคยเจอผู้ชายคนนี้บนโปสเตอร์วงโรมิโอที่ห้องอีซาร่ามันด้วยแหละ


เหมือนจะเป็นหัวหน้าวง...ชื่อควอทซ์


วันนี้กี้มากับพี่คนนี้ด้วย พวกเขาพากันมาทำอะไรที่โรงพยาบาลงั้นเหรอ


เดี๋ยวนะ...เมื่อกี๊คนที่ชื่อพี่ควอทซ์จับมือกี้ด้วยอะ ถึงมันจะเป็นภาพจากระยะไกลแต่มันก็บาดใจอย่างบอกไม่ถูกแฮะ ไม่น่าเชื่อว่ากาลเวลาเปลี่ยนคนๆ หนึ่งได้จริงๆ


เพิ่งรู้ว่ากี้ชอบผู้ชายอะ...ท่าทางรักกันมากด้วย


“อ้าวฉัตร มาไง” กี้ที่หันหน้ามาเห็นฉันก็เอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มที่น่ารักนั้น หนุ่มหน้าหวานเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับพี่ควอทซ์คนนั้น


ยิ่งดูใกล้ๆ ยิ่งดูดีอะ แฟนกี้เขาหล่อจัง...นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยนะที่ฉันชมผู้ชาย


“เอ่อ สวัสดีนะกี้ กับพี่ควอทซ์” ฉันเอ่ยทักทายหนุ่มทั้งสองจากวงโรมิโอที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ “คือฉันมาเอาของให้พี่ชายน่ะ”


“อ๋อออออ งี้นี่เอง” กี้พยักหน้าให้ฉันหงึกๆ จากนั้นก็หันไปพูดกับร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างกัน กี้ยื่นถุงสีพลาสติกสีฟ้าใส่มือของพี่ควอทซ์ “อะพี่ อันนี้ยาของเจ๊ พี่เสากลับไปก่อนได้เลยนะ กี้มีอะไรทำอยู่อะ”


“อ๋อ อืมๆ” คนตัวสูงพยักหน้ารับ เขาถือถุงยาที่ว่าแล้วเดินออกไปจากบริเวณนี้โดยไม่ลืมที่จะใช้แมสมาปิดส่วนล่างของใบหน้าตัวเองเหมือนเดิม


พอคนตัวสูงเดินออกไปแล้ว ก็เหลือแค่ฉันกับกี้ที่ยังอยู่ตรงนี้


“แฟนนายดูดีจังเลยนะ"




50%

 

“ฮะ?” กี้ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยปนตกใจ เขามองหน้าฉันนิ่งๆ เพราะคงยังประมวลผลคำพูดอยู่

“พี่ควอทซ์ไง เขาไม่ใช่แฟนนายเหรอ?”


“เดี๋ยวๆ นั่นพี่ในวงมั้ย” กี้หัวเราะออกมานิดหน่อย เขาดูตลกกับความคิดของฉันมากเลยนะ


ฉันผิดอะไรวะ ก็คิดว่าพวกเขาเหมือนแฟนกันแค่นั้นเอง แหมะ


“เหรอ โล่งอกไปที” ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อรู้ว่าพวกเขาสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันมากกว่าพี่น้องร่วมวง เสียดายเฉยๆ ไง ไม่มีอะไรหรอก


“ทำไม กำลังอกหักจากฉันงี้เหรอ” อีกคนยกยิ้มให้ฉันเชิงล้อเลียน ก่อนจะพูดต่ออีกว่า “ชอบฉันเข้าแล้วละสิ”


“เหอะ หลงตัวเอง” ฉันเบ้ปากใส่หนุ่มหน้าหวานตรงหน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวเดิม


ไม่นานกี้ก็เดินมานั่งลงข้างๆ ฉัน


“แล้วฉัตรมาทำอะไรที่นี่อีกอะ มาหาพ่อเหรอ หรือว่าไม่สบายหรือเปล่า” สักพักอีกคนก็เอ่ยถามสารทุกสุกดิบของฉันแทนซะงั้น


“เอาของมาให้พี่ชายน่ะ เขามาทำธุระที่นี่” ฉันตอบกลับไปตามความจริง


“อ้อ อย่างนี้นี่เอง แล้วจะอยู่นานป้ะ?”


“ไม่หรอก เดี๋ยวส่งของเสร็จก็กลับบ้านแล้ว ยังทำงานไม่เสร็จเลย” ฉันพูดแล้วก็อยากจะฆ่าไอ้พี่ชายตัวเองซะจริง นอกจากจะลำบากน้องยังรบกวนเวลาทำงานของน้องอีกต่างหาก


“อืม นั่นใช่มั้ยพี่เธอ” กี้พูดพร้อมกับยื่นหน้าไปทางด้านซ้ายของทางเดิน ที่ตอนนี้ปรากฏร่างอันคุ้นเคยของพี่มงกุฎที่เดินดุ่มๆ มายังตรงที่ฉันกำลังนั่งอยู่ เขามีสีหน้ารีบร้อนเช่นเคย


“ใช่เลยหละ”


“ไหนอะ” พอพี่มันมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันก็ทักทายด้วยประโยคชวนซึ้ง แม้แต่ชื่อก็ไม่คิดจะเรียกเลยนะแหม


“อะ” ฉันยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มให้ผู้เป็นพี่อย่างเบื่อหน่ายนิดหน่อย


“อืม ขอบใจมากนะ ละนี่มากับกี้เหรอ?” พี่มงกุฎมองหน้าฉับกับคนหน้าหวานไปมาอย่างแปลกใจ นี่เขาก็รู้จักกี้เหมือนกันสินะ แต่ไม่แปลกใจนักหรอก


“เปล่าหรอก แค่บังเอิญเจอกันเฉยๆ” ฉันตอบพี่ไป ก่อนจะพูดต่อไปอีกว่า“ถ้าลืมอะไรอีกไม่ต้องเรียกละนะ ขี้เกียจเอามาให้ละ”


“ฉันพี่แกนะ =_=+


แล้วไง -___-


“เรื่องของพี่ละกัน ฉันกลับละ” ฉันถอนหายใจเป็นครั้งที่ล้านของวันนี้ ก่อนจะหมุนตัวหนีไป


แต่ยังหรอก ยังไม่ทันได้เดินไปไหนฉันก็โดนเรียกไว้ซะแล้ว


“เดี๋ยวๆ ฉัตร!” พี่มงกุฎเรียกชื่อฉันเอาไว้ก่อนจะได้เดินออกไป


“ว่าไงพี่”


“เดี๋ยวให้กี้ไปส่งละกัน กลับคนเดียวมันอันตราย” พี่มันบอกเชิงสั่ง โดยไม่ถามความคิดเห็นจากน้องเลยสักคำ


“ตอนมาฉันก็มาคนเดียวนะ” ฉันว่า


“ตอนกลับก็ให้กี้ไปส่งไง ไปไหนมาไหนคนเดียวมันน่าเป็นห่วงนะ” อ๋อ..นี่เป็นห่วงน้องด้วยเหรอวะ เพิ่งรู้เลยนะเนี่ย


“โห พี่เห็นฉันเป็นสาวน้อยเหรอไง” ฉันหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อพี่คิดว่าฉันจะดูแลตัวเองไม่ได้ นี่ปีนี้ก็ 19 ปีแล้วนะ ฉันไม่ได้กาๆ ไก่ๆ สักหน่อยนะ


“เอาเถอะน่า ให้กี้ไปส่งนั่นแหละ” พี่มงกุฎพูดกับฉันเสร็จก็หันไปคุยกับกี้ต่อ “ฝากนายดูแลน้องสาวฉันหน่อยนะ”


“ครับ”


เอ้า...นี่ก็ไปรับปากเขาอีกนะ


พอรับสั่ง(?) เสร็จไอ้พี่ชายตัวดีก็เดินหนีออกไปเลยทิ้งฉันที่ยังไม่ได้ออกความคิดเห็นใดๆ อยู่กับกี้สองคนซะงั้น


“กลับกันเถอะฉัตร ฉันไปส่งน่ะดีแล้ว” คนหน้าหวานหันหน้ามาคุยกับฉันแทน


“อืม เอางั้นก็ได้” เพราะไม่ได้มีอะไรให้น่าห่วงมากเท่าไหร่ กี้เองก็เป็นนักศึกษาทุนที่พ่อแท้ๆ ของฉันถึงขั้นไว้ใจด้วยซ้ำ เขาดูไม่ใช่คนมีพิษมีภัยฉันรู้สึกได้


“เดี๋ยวถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะปกป้องเธอเอง” กี้พูดพร้อมกับเอากำปั้นทุบอกตัวเองเบาๆ เขาทำท่าทางแบบนั้นก็เพื่อให้ฉันอุ่นใจ แต่ไม่รู้ทำไมคำพูดยั้นถึงทำให้ฉันนึกขำเสียมากกว่า


“เหรอ ฉันกลัวว่านายจะโดนกระทืบเหมือนแต่ก่อนมากกว่าน่ะสิ” ฉันหัวเราะเมื่อนึกถึงกี้เมื่อสมัยเรียนอยู่มัธยม ไอ้เจ้าหมอนี่ดูบอบบางแกล้งง่ายจะตายไป


“แต่ก่อนกับตอนนี้ไม่เหมือนกันสักหน่อย ฉันเรียนเทควันโดมาแล้วด้วยนะ” กี้บอกกับฉันเพื่อลบคำสบประมาท เขามีหน้าตาจริงจังมากเมื่อโดนว่าแบบนั้น แต่สักพักเขาก็หันกลับมามองหน้าฉันใหม่ด้วยความตกใจ “เดี๋ยวนะ!


“...”


“เธอบอกว่าแต่ก่อน? เธอจำฉันได้แล้วเหรอ” กี้ถามด้วยแววตามีความหวัง ตอนแรกก็ว่าจะแกล้งไม่รู้สักหน่อยแต่พอเห็นสีหน้าที่คาดหวังคำตอบจากฉันได้นั้นทำเอาแกล้งไม่ลงเลย


“อืม ก็เพิ่งนึกออกเมื่อวาน นายเปลี่ยนไปขนาดนี้ใครจะไปจำได้ล่ะวะ” ว่าไปแล้วก็อยากขอเทคนิคลดน้ำหนักมาให้อีซาร่ากับเอ็กเซลบ้างจังเลย ลดน้ำหนักได้เยอะขนาดนี้เขาได้ไงกันนะ


“ดีใจจังเลย ฉัตรจำเราได้แล้ว” กี้ฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ใบหน้าเขาดูมีความสุขมากกว่าที่ฉันคิดไว้อีกด้วยซ้ำ


“บอกตั้งแต่แรกก็จบแล้วมั้ยล่ะ”  จะให้ฉันมานั่งระลึกเองทำไมล่ะวะ เสียเวลา


“ไม่อะ เราอยากให้ฉัตรจำเราได้เองมากกว่า” เขาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่สดใสจนฉันไม่รู้จะพูดต่อยังไงเลยเมื่อเห็นอีกคนดีใจได้ขนาดนี้


แต่ฉันก็ยิ้มได้ไม่นานหรอก ฉันถึงกับหุบยิ้มไปทันทีเมื่อกี้พูดประโยคถัดมา...


“ก็ตอนนั้นอยู่ๆ เธอก็ลาออกจากโรงเรียนไป เรายังไม่ได้คืนผ้าเช็ดหน้าเลยน่ะ”


ใช่...ปีที่ฉันได้เจอกับกี้ในร่างเด็กอ้วนก็เป็นปีเดียวกันกับที่ฉันลาออกจากโรงเรียนด้วยเหตุผลที่ฉันไม่อยากจะจดจำมัน!


100%

เกิดอะไรขึ้นกับฉัตรอะ
หนูเป็นอะไรลูก ;___;




 



อย่าลืมเม้นท์ โหวต ให้กี้ฉัตรนะเตงงง










ฝากนิยายเซ็ต PAN ของเจ้จีด้วยค่ะ (ขายของ)

 


Fame & Lily (P) พี่คนเฉย..มาเป็นลูกเขยแม่หนูมั้ย : ลงแล้ว 54 ตอน 
ยากยิ่งกว่าทำตัวให้แมน ก็ทำให้ยัยฟ้าเก้าเลิกแอนตี้ผมนี่แหละ!!! "นี่..ถอยไปไกลๆเดี๋ยวแม่จะจับทุ่มเลย" ผมเลิกคิ้วมองเจ้าตัว "ถ้าจับทุ่ม ฉันก็จับกดอะ" เป็นการขอคืนดีที่ห่ามมาก อิสัส 
Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง : ลงแล้ว 14ตอน 
"เธอ...เราคิดว่าเธอดีต่อใจของเราอะ" ฉันอึ้งเบาๆ กับคำพูดนั้น "นี่จีบ?" "ฉันแค่เช็ตเรตติ้ง ดูหนังหน้าเธอก่อน อย่าหลงตัวเองสิชะนี" อีกี้!! พูดแบบนี้ดูถูกส้นเท้าร้อยศพของฉันไปละ 
Step & Sakura (P3) ประสบภัย 'แอนตี้' มีรักแบบงงๆ : ลงแล้ว 7 ตอน
เพราะวันก่อนฉันไปตั้งกระทู้ใส่ร้ายศิลปินค่ายดังอย่าง 'ปาร์ค' ว่าเขาฟันฉันแล้วทิ้ง วันนี้เขาก็เลยบุกมาหาฉัน "จะแก้ข่าวหรือว่าจะให้ฉันทำให้กระทู้ที้เธอตั้งเป็นจริง?" เดี๋ยวนะ อะไรคือเข้ามาจูบฉันเลยวะ? 





เดี๋ยวค่ะแก! ก่อนไปนะคะ มานี่ก่อนมา
มาให้ถามอะไรก่อน


 

 

คือแบบนี้นะแก เราแค่จะมาถามเฉยๆ ว่าถ้าเราทำหนังสือเรื่องกี้ฉัตรงี้จะมีคนอยากได้ปะ 555555

อันนี้คือเจ้จีสอบถามเฉยๆ นะคะว่ามีใครสนใจจริงๆ มั้ย ^-^ ยังไม่ได้เปิดพรีเนอะ

ถ้าทำจริงๆ นะ รายละเอียดหนังสือก็จะประมาณนี้ค่ะ

 

:+: เนื้อหามีทั้งหมด 23 ตอน มีประมาณ 200 หน้ากว่าๆ

:+: ราคาตกอยู่ที่เล่มละ 359 บาท

:+: ขนาด A5 ตีพิมพ์ขาวดำ ปกสีเคลือบ เข้าเล่มแบบไสกาว

:+: ในเล่มมีเนื้อหาที่ผ่านการรีไรท์ + ตอนพิเศษ (ไม่อัพลงเว็ป)

:+: มีของลิมิเต็ดให้ แต่ดูก่อนว่าอะไร 55555

:+: มีเล่นเกมแจกฟรีเล่มนึง

 

อันนี้แค่สอบถามเฉยๆ นะคะ ย้ำอีกทีว่ายังไม่ได้เปิดฟรี! ถ้ามีคนสนใจเยอะ เราจะทำแต่ถ้าคนสนใจไม่เยอะเราก็ไม่ทำไง เออ สมมตินะสมมติว่าได้ทำหนังสือจริงๆ เรื่องนิยาย เจ้จีอัพจนจบแน่นอนค่ะ สัญญาว่าจะอัพจนจบ โอเคนะ ใครสนใจรูปเล่มเข้าไปกรอกแบบสอบถามเลยจ้ะ *-*

 

https://goo.gl/forms/SWSuNwxkvjq80OsG3

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. #168 TeddyBear_AB (@TeddyBear_AB) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:21
    โอ๊ยยยยย นางเอกฉันบ้างทีก็ซื่อจนโง่ 5555555555555
    #168
    0
  2. วันที่ 26 มกราคม 2560 / 10:14
    ค้อดคือสามีกี้ไง ถุ้ย
    #166
    0