[END] Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง

ตอนที่ 17 : H&C | Episode13 : ความจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ม.ค. 60



 



เธอไม่ขอก็จะรัก - BlackJack



13

Remember

ความจำ

 

“อื้อหือ นี่มึงทำจริงๆ เหรอกี้” เลนส์คือคนแรกที่ได้ชิมต้มจืดกับผัดเผ็ดหลังจากที่ทำเสร็จ เขามองถ้วยต้มตรงหน้าด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ


ดูๆ แล้วก็ตลกดี


“อือ เราทำเองแหละ แต่ว่าเราทำได้เพราะฉัตรคอยบอกอะ” กี้ตอบยิ้มๆ เขายกมือเกาหัวตัวเองเล็กน้อย


จะว่าไปแล้วกี้ดูเป็นคนที่สุภาพเรียบร้อยดีเหมือนกันนะ ดูจากสรรพนามที่เขาใช้เรียกเพื่อนแล้วมันเพราะมันสุภาพมากๆ เลยอะ พอย้อนกลับมามองตัวเองที่เรียกอีซาร่ากับอีเอ็กเซลแล้วละอายใจอะ ทำไมฉันดูเป็นเหี้ยไปเลยวะพอมาเทียบกับกี้แล้ว


“เออ กูก็ว่าสิ ถ้ามึงเองคนเดียวเนี่ยเค็มตายห่าละ” เลนส์หัวเราะอย่างชอบใจ เขาตักน้ำซุปต้มจืดขึ้นมาซดเข้าปากอีกรอบ


“เออออออ อร่อยก็ดะ...ก็กินเลยครับ” กี้ว่าจากนั้นก็หยิบเอาช้อนจากจานข้าวของตัวเองขึ้นมาตักอาหารทานบ้าง เขาชำเลืองสายตามองมาทางฉันเล็กน้อยเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ จากนั้นเจ้าตัวก็ตักผัดเผ็ดมาใส่ที่จานของฉัน “กินสิ อร่อยนะ”


“อืม ขอบคุณ” ฉันพยักหน้ารับเล็กน้อยตามมารยาท


“ขนาดนี้คบกันเหอะ สายตามึงนี่จะแดกหัวฉัตรเขาแทนผัดเผ็ดอยู่ละ” เลนส์เอ่ยขึ้นขัด เป็นคำพูดเชิงแซวบวกกับประชดเล็กน้อย


“กำลังขออยู่...” กี้ตอบเสียงเรียบ


“แค่กๆๆ” ฉันถึงกับสำลักอาหารที่กินเข้าไปเมื่อกี๊เพราะคำพูดไม่กี่คำของอีกคน


 “อ้าว เป็นอะไรหรือเปล่า พูดเล่นเฉยๆ ฮ่าๆๆ” กี้หันมามองฉันที่กระดกเข้าปากอย่างขบขัน ใบหน้าหวานฉีกยิ้มอย่างนึกสนุก ซึ่งตรงกันข้ามกับฉันที่ไม่สนุกด้วยเลย


“ไอ้บ้านี่ เดี๋ยวเหอะ” ฉันหันขวับไปมองค้อนใส่กี้ที่นั่งหัวเราะอย่างพอใจอยู่ข้างๆ

 



 

1 ชั่วโมงต่อมา~

หลังจากที่กินข้าวกินปลากันเสร็จ กี้ก็นั่งคุยกับเพื่อนของเขาต่อสักพักโดยฉันก็ไม่ได้ทำอะไรหรอกนอกจากนั่งเล่นกับสำรวจรอบสถานที่ไปงั้น พอเสร็จธุระต่างๆ นานา กี้ก็มาส่งฉันที่บ้านโดยตอนแรกฉันเกรงใจอีกคนไม่จำเป็นต้องไปส่งด้วยซ้ำ แต่เจ้าตัวยืนยันจะมาส่งให้ได้อ้างว่าอยากรู้จักบ้านฉันซะงั้น แต่ก็เอาเถอะ


“ขอบคุณนะ -_-;” ฉันพูดห้วนๆ อันที่จริงไม่ได้อยากขอบคุณอะไรมากหรอก แต่ตามมารยาทมันต้องพูดไง


“พ่อเธอฝากดูแล ก็ต้องดูแลดิ”


บางทีฉันก็ดูแลตัวเองได้มะ ซอยนี้ฉันคุม(?) อยู่แล้วอะ พวกนักเลงกระจอกแม่งโดนอัดคาตีนฉันไปหลายคนแล้ว ถึงมีมาใหม่ก็ไม่เกินความสามารถฉัตรหรอกเว้ย


“อ้อ อืม” ฉันพยักหน้าก่อนจะหันหลังเพื่อเดินเข้าบ้านของตัวเอง


“เดี๋ยวฉัตร” กี้กลับเรียกไว้เสียก่อน


“อืม มีอะไรอะ” ฉันหันกลับไปมองเจ้าของหน้าหวานที่กำลังทำท่าเหมือนควานหาอะไรสักอย่างในกระเป๋าเป้ของตัวเอง กี้คุ้ยๆ เขี่ยๆ สักพักก็หยิบยื่นอะไรบางอย่างมาให้ฉัน


“อะให้” ผ้าสีขาวที่ถูกพับเป็นสี่เหลี่ยมอย่างดีถูกยื่นมาจากคนตรงหน้า


“อะไรอะ”


“ผ้าเช็ดหน้า ฉันให้” กี้ตอบ


ฮะ? ผ้าเช็ดหน้าเนี่ยนะ


“เอ่อ เอามาทำไม -_-;” ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ากี้จะเอาของแบบนี้มาให้ฉันเพื่ออะไร หรือว่าเอาไว้ซับน้ำตาอะไรเบอร์นั้นเหรอไง


“ก็บอกว่าให้ไง” กี้ยืนยันคำตอบเดิมจนฉันแอบหงุดหงิด


“ฉันไม่รับ นายเก็บของนายไว้ใช้เองเหอะ” ถึงแม้ว่ามันจะดูเป็นคำปฏิเสธที่ใจร้ายไปหน่อย แต่นั่นมันก็เป็นเพราะว่าเขาไม่ยอมบอกเหตุผลที่ให้เองอะ


“นี่ไม่ใช่ของฉัน ที่บอกว่าให้อะฉันหมายถึงคืนให้” กี้ขยายความจากประโยคเมื่อกี๊ของเขา เล่นเอาฉันงงมากกว่าเดิมอีก


“คืน? นายมาเอาไปตอนไหน? แล้วนี่ก็ไม่ใช่ของฉันสักหน่อย”


“ทำไมจะไม่ใช่ เอาไปเถอะเดี๋ยวก็รู้ว่าใช่ไม่ใช่” กี้ยังคงพยายามยัดเยียดผ้าเช็ดหน้าผืนเดิมใส่มือฉันให้ได้ จนฉันจำเป็นต้องรับมันมาอย่างไม่เต็มใจเพราะงงอยู่ไม่น้อย




----------------Honey & Carnation-----------------




“อ้าวฉัตร กลับมาแล้วเหรอลูก” เสียงของผู้แม่ดังขึ้นเมื่อฉันเดินเข้ามาภายในตัวบ้าน ท่านละมือจากไหมพรมถักนิตติ้งสีสวยแล้วเงยหน้ามองฉันด้วยตาที่อ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง


“ค่ะ แล้วนี่ซาร่ากับเอ็กเซลกลับแล้วเหรอคะ” ฉันยิ้มรับ แต่พอมองไปรอบๆ บ้านกลับไม่เห็นเพื่อนสองคนนั่นที่มานั่งเล่นอยู่บ้านฉันเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วเลย คิดว่าคงกลับไปแล้วจริงๆ นั่นแหละ


“อืม กลับไปได้สักพักแล้ว เห็นว่าหนูไปหาพ่อมา เป็นยังไงบ้างล่ะ” แม่หยิบไหมพรมขึ้นมาถักนิตติ้งต่อพร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วง


ฉันถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ผู้เป็นแม่ก่อนจะอุ้มเจ้าสีเงิน แมวตัวเล็กที่นอนขดบนโซฟาขึ้นมาไว้กับอก “ก็เรื่องเดิมอะแหละ พ่อเขาไม่จบไม่สิ้นสักที”


พอได้ยินฉันบ่นแบบนั้น ผู้เป็นแม่แทนที่จะเห็นใจฉัน ท่านกลับหัวเราะออกมาจนฉันต้องขมวดคิ้วอย่างสงสัย



“เอาเถอะ สักวันพ่อก็จะเข้าใจหนูเอง แล้วนี่ทำงานเสร็จยัง” คำถามของผู้ที่ถักนิตติ้งอยู่ทำเอาฉันฉุกคิด


“จริงด้วยแม่ งั้นเดี๋ยวฉัตรไปทำงานต่อนะ”


เพราะมัวแต่นั่งเสวนากับอีเพื่อนสองตัวนั้น ไหนจะมีธุระไปหาพ่อแถมไปทานข้าวกับกี้อีก มันเลยทำให้เวลาการทำงานของฉันลดลง แถมผ่านไปหลายชั่วโมงก็ทำให้ลืมได้เสียด้วย แย่แล้วสิต้องส่งสัปดาห์หน้ายังทำได้ไม่ถึงครึ่งเลย


“งั้นรีบไปทำต่อเลยไป จะได้เสร็จเร็วๆ”


ฉันวางเจ้าสีเงินลงจากนั้นก็รีบลุกขึ้นจากโซฟาเมื่อได้ยินคำบอกของแม่ตัวเอง สองเท้ารีบวิ่งขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านซึ่งเป็นชั้นของห้องนอนตัวเอง


ครั้นพอเข้ามาภายในห้องตัวเองก็รีบไปเปิดคอมพิวเตอร์ทันทีเพื่อทำงานต่อ สภาพห้องช่วงนี้ออกจะรกไปนิดหน่อย (ความจริงรกมาก) เพราะว่าไม่มีเวลาจัด (ขี้เกียจนั่นเอง) เอาเป็นว่าถ้าทำงานนี้เสร็จจะรีบจัดห้องให้เป็นระเบียบก็แล้วกัน เบื้องหน้าของฉันตอนนี้คือโปรแกรม Microsoft word ที่เปิดทิ้งไว้ พอจะทำงานต่อมันก็ทำไม่ได้


เป็นเพราะว่าฉันไม่มีข้อมูลไงล่ะ


คิดแบบนั้น จึงรีบล้วงกระเป๋าคว้าเอาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมของตัวเองออกมาเพื่อโทรหาเพื่อนร่วมกลุ่มที่ทำงานด้วยกัน


[อืม มีอะไรอะฉัตร] ไอ้โจ หนึ่งในกลุ่มที่ทำงานด้วยกันรับสายด้วยน้ำเสียงเนือยๆ


“มึง เอาข้อมูลให้กูที กูจะทำงานต่อ” ฉันว่า


[เอ๊า กูก็นึกว่ามึงได้ละ เออๆ เดี๋ยวส่งไปให้ทางเมลล์นะ]


“เออ เคๆ”


ฉันวางสายไปเมื่อคุยธุระกับผู้เป็นเพื่อนเสร็จเรียบร้อย เมื่อกำลังจะวางโทรศัพท์ลงสายตาก็เหลือบไปเห็นผ้าเช็ดหน้าที่ตกไปกองอยู่ตรงเท้า คิดว่าคงหล่นออกจากกระเป๋าเสื้อตอนล้วงโทรศัพท์ออกมาแน่นอน ผ้าเช็ดหน้าที่ถูกพับไว้อย่างดีในตอนแรกพอตกไปอยู่พื้นก็คลี่ออกจนเห็นลายสีสวยบนผ้า


มันเป็นลายผ้าที่คุ้นเคย...


ลายดอกคาร์เนชั่น


มันจะไม่ได้สะดุดตาอะไรมากเลย ถ้าลายดอกไม้ที่ถูกปักไว้บนผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ฉันเป็นคนปักมันเองกับมือ!


 

ก็บอกว่าให้ไง

นี่ไม่ใช่ของฉัน ที่บอกว่าให้อะฉันหมายถึงคืนให้


 
 

มันเป็นของฉันจริงๆ ด้วย เมื่อสมัยยังเรียนอยู่มัธยมต้นฉันอยู่ชมรมเย็บปักถักร้อย (กุลสตรีสุดๆ) ในชมรมนั้นก็สอนถักไหมพรมบ้าง สอนเย็บเสื้อผ้าบ้าง แต่ที่ฉันชอบสุดๆ คือปักลายบนผ้าเนี่ยแหละ ฉันเรียนมันแล้วเอามาปักเล่นทุกวันเลย ฉันมักจะไปซื้อผ้าเช็ดผืนสีขาวมาไว้เยอะแยะแล้วนั่งปักมันเป็นลวดลายต่างๆ หนึ่งในนั้นก็คือผืนนี้...ผืนที่ปักลายดอกคาร์เนชั่นไว้


มันอยู่กับกี้? แล้ววันนี้กี้ก็เอามาคืนให้ฉัน


ถ้าฉันจำไม่ผิด ผ้าผืนนี้ฉันเคยให้ไว้กับใครบางคนเมื่อหลายปีก่อน







 

นะ...นายเจ็บมั้ยฉันเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พลางค่อยๆ เดินเข้าไปหาเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ม้าหินอ่อน


ไม่เป็นไรหรอก เราไม่เป็นไรเขาส่ายหน้าไปมาพร้อมกับคำตอบ


นายไม่น่าจะไปยอมพวกนั้นเลย นายยิ่งยอมพวกเขายิ่งจะทำร้ายนายนะฉันถอนหายใจนิดหน่อยให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊ หากฉันไม่ได้วิ่งเข้ามาห้ามมันคงจะแย่มากกว่านี้แน่นอน


เราจะไปสู้อะแม็คได้ล่ะ เรามันก็แค่คนอ้วนเนิร์ด อ่านแต่หนังสือไม่มีปัญญาสู้หรอก


นายช้ำไปหมดเลยอะ ไปห้องพยาบาลมั้ยฉันเสนอแนะ


ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เราไม่ตายง่ายๆ หรอก ฉัตรน่ะไปเข้าเรียนเถอะ อาจารย์จะว่าเอาเด็กชายร่างท้วมเอ่ยบอกพลางเช็ดแว่นตาหนาเตอะที่ตอนนี้เลนส์หักไปแล้วจากการกระทำสุดหยาบคายของแม็ค


นายรู้จักชื่อฉันด้วยแฮะ แต่ฉันกลับไม่รู้จักชื่อนายเลย แย่จัง


ใครๆ ก็รู้จักดาวโรงเรียนกันทั้งนั้น เธอดังจะตาย ส่วนเราไม่เหมาะให้เธอรู้จักแม้แต่ชื่อหรอกเขาระบายยิ้มออกมาบางๆ แต่ในตอนนั้นไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้น่ามองขนาดนี้ ยิ้มของเด็กอ้วนๆ ที่ใส่แว่นหนาเตอะ ถือแต่หนังสือแบบเขาคนนี้ดูน่ามองกว่าผู้ชายหน้าตาหล่อบางคนอีก


หรือฉันจะมีรสนิยมแบบนี้กันแน่นะ


เอ้อ เอาไปซับเลือดสิ ถ้าไม่ไปห้องพยาบาลอะก็ห้ามเลือดไว้ก่อนฉันเอ่ยพร้อมกับหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนหนึ่งที่ใช้มันไปเป็นอุปกรณ์ในคาบชมรมเย็บปัก ซึ่งฉันปักมันเป็นรูปดอกคาร์เนชั่น ฉันชอบมันมากแต่วันนี้ก็ยกให้คนอื่นสักวันแล้วกัน


เอ่อ ไม่ดีหรอก...มันจะเปื้อนนะเจ้าตัวปฏิเสธ เขาหลบตาฉันตลอดเวลา


เดี๋ยวนายก็ค่อยซักมาคืนฉันนะเป็นการตัดความขี้เกรงใจของเขาได้ระดับหนึ่งแล้วหละ


อืม ขอบใจนะ เราจะเอามันมาคืนฉัตรแล้วกัน

 


 

ใช่แล้ว.... ใช่จริงๆ ด้วย


เด็กผู้ชายเนิร์ดร่างอวบท้วมคนนั้นคือกี้แน่ๆ เลย ต้องเป็นเขาแน่ๆ ไม่ใช่เขาฉันก็นึกใครไม่ออกอีกแล้วแหละ เขาคือคนที่โดนแม็คกับพวกไปรุมทำร้ายเมื่อสี่ปีก่อนแล้วฉันไปช่วยไว้นี่เอง ฉันยังคำพูดของเด็กอ้วนในวันนั้นได้เลยว่าเขาไม่เหมาะให้ฉันรู้จักแม้แต่ชื่อด้วยซ้ำ


แต่วันนี้ฉันรู้จักชื่อของนายแล้วนะ เกศกันต์ ไตรรัตน์ดำรง...

 




100%
ว้าววววว มีบางคนทายถูกด้วยอะ
ไหนมีใครทายถูกบ้างว่ากี้เป็นใคร
ฉัตรจำกี้ได้แล้วแก มันจะเป็นยังไงต่ออะ


 




โอ๊ยยยย ฉันเป็นฉัตรฉันก็จำไม่ได้!!





อย่าลืมเม้นท์ โหวต ให้กี้ฉัตรนะเตงงง








 



ฝากนิยายเซ็ต PAN ของเจ้จีด้วยค่ะ (ขายของ)

 


[END] Fame & Lily (P) พี่คนเฉย..มาเป็นลูกเขยแม่หนูมั้ย : ลงแล้ว 54 ตอน 
ยากยิ่งกว่าทำตัวให้แมน ก็ทำให้ยัยฟ้าเก้าเลิกแอนตี้ผมนี่แหละ!!! "นี่..ถอยไปไกลๆเดี๋ยวแม่จะจับทุ่มเลย" ผมเลิกคิ้วมองเจ้าตัว "ถ้าจับทุ่ม ฉันก็จับกดอะ" เป็นการขอคืนดีที่ห่ามมาก อิสั-ส 
Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง : ลงแล้ว 14ตอน 
"เธอ...เราคิดว่าเธอดีต่อใจของเราอะ" ฉันอึ้งเบาๆ กับคำพูดนั้น "นี่จีบ?" "ฉันแค่เช็ตเรตติ้ง ดูหนังหน้าเธอก่อน อย่าหลงตัวเองสิชะนี" อีกี้!! พูดแบบนี้ดูถูกส้นเท้าร้อยศพของฉันไปละ 
Step & Sakura (P3) ประสบภัย 'แอนตี้' มีรักแบบงงๆ : ลงแล้ว 7 ตอน
เพราะวันก่อนฉันไปตั้งกระทู้ใส่ร้ายศิลปินค่ายดังอย่าง 'ปาร์ค' ว่าเขาฟันฉันแล้วทิ้ง วันนี้เขาก็เลยบุกมาหาฉัน "จะแก้ข่าวหรือว่าจะให้ฉันทำให้กระทู้ที้เธอตั้งเป็นจริง?" เดี๋ยวนะ อะไรคือเข้ามาจูบฉันเลยวะ? 












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. #176 เมย์เอง◡̈♡ (@melon-sanalay) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 19:42
    กี้นี่คือเหมาะประโยคที่ว่า
    'จีบตอนเด็กแถมฟรีตอนโต'
    มากๆ ถ้าเป็นฉัน ฉันจะจีบกี้ตั้งแต่ตอนนั้น ฮรึง
    #176
    0
  2. วันที่ 26 มกราคม 2560 / 10:13
    กี้บอกเลาว์มาเลยว่าทำยังไงให้หายอ้วน
    #165
    0
  3. #164 pim1098765432 (@pim1098765432) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 21:06
    เจิมมมมม ค่ะ

    #164
    0
  4. #163 5555 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 19:27
    เจิมมมมมม
    #163
    0
  5. #162 KIN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 19:23
    เจิมจ้ะ
    #162
    0
  6. #161 KIN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 19:23
    เจิมจ้ะ
    #161
    0
  7. #160 LIN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 19:23
    เจิมมมมม
    #160
    0
  8. #159 LIN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 19:22
    เจิมมมมม
    #159
    0
  9. #158 poplolipop (@popie07) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 06:55
    เจิมมมมมม
    #158
    0
  10. #157 -----t----- (@looknamviolet) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 11:23
    เจิมมมมมมม
    #157
    0
  11. #156 แมวตา`อัยส์ (@Cat-foureyee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 10:29
    เข้ามาปูเสื่อรอ
    #156
    0
  12. #155 TeddyBear_AB (@TeddyBear_AB) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 15:40
    เจิมมมมมมม
    #155
    0