[END] Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง

ตอนที่ 12 : H&C | Episode9 : ในเวลานี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ธ.ค. 59


 



LABOUM (라붐) - Shooting Love (푱푱)

 

 


9

In this time

ในเวลานี้

 

“ฉันหมายถึงฉัตรอะ ที่สวย”


ฉันถึงกับชะงักไปเลยเมื่อเขาพูดแบบนั้นออกมา ไม่รู้ว่ามันเป็นคำชมจริงๆ หรือว่าแค่พูดออกมาตามมารยาท แต่มันกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลยหละ


“มะ ไม่หรอก” คำว่าไม่หรอกเป็นคำพูดติดปากของใครหลายคนเวลาโดนชมว่าอย่างนั้นอย่างนี้ อย่างน้อยการตอบแบบนี้มันก็ดีกว่ายอมรับคำชมนั่นแหละ กลัวจะหลงตัวเองเกินไป


“เดี๋ยวจบทริปจะส่งรูปไปให้นะ”


“อื้ม” ฉันไม่รู้จะตอบอะไร ก็เลยได้แต่พนักหน้ารับไปแค่นั้น


“กล้องอันนี้ฉันยืมพี่เสามาอีกทีน่ะ ถ่ายรูปสวยใช่มั้ยล่ะ” กี้ยกกล้องในมือที่ตัวเองไม่ได้เป็นเจ้าของขึ้นมา เขาพูดอย่างสดใส พร้อมกับถ่ารูปเก็บวิวอย่างสนุกสนาน


“พี่เสา?”


แต่ฉันกลับสงสัยในชื่อของเจ้าของกล้องตัวนี้ซะอย่างนั้น เสานี่เป็นชื่อคนได้ด้วยงั้นเหรอ?


“อ๋อ พี่ควอทซ์ไง”


พอกี้อธิบายมาฉันก็พอจะเข้าใจอะไรบ้างแล้ว ควอทซ์นี่คงจะเป็นชื่อของสมาชิกในวงโรมิโอสินะ... ฉันไม่ได้รู้จักอะไรวงนี้มากมายเท่ายัยซาร่า แต่ก็มักจะได้ยินจากมันมาบ่อยๆ นั่นแหละ


“ทำไมนายถึงเรียกเขาว่าเสาอะ”



“เอาจริงๆ ปะ มันเรียกง่ายดี” กี้ตอบแบบไม่คิดอะไร เขาอธิบายต่ออีกว่า “ควอทซ์เนี่ยเรียกยากอะ กว่าจะเอาคอควายกับวอแหวนมาควบเข้ากันปวดปากมาก แบบ..ควออททท ควอททท เรียกยาก -_-;


กี้ไม่พูดเปล่าเขายังแสดงวิธีการออกเสียงชื่อของรุ่นพี่ตัวสูงในวงให้ฉันดูอีกด้วย



“ขนาดนั้นเลยเหรอ?”



“เออดิ คนอะไรชื่อออกเสียงยาก เขียนก็ยากอีก ทั้งภาษาไทยภาษาอังกฤษ เฮ้อ” ไม่พูดเปล่า อีกคนยังแสดงสีหน้าลำบากใจให้ฉันเห็นอีกเสียด้วย


น่าตลกดีเหมือนกันนะ


เพราะคิดแบบนั้นมันเลยทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เห็นหน้าตาของกี้เวลาพูดอะไรแบบนั้นมันก็เป็นมุมมองใหม่ๆ เหมือนกัน เขาจะรู้ไหมว่าต่อให้เขาทำหน้าตาตลกแค่ไหนมันก็กลบความน่ารักของเจ้าตัวไม่ได้เลย


“ที่ฉันพูดมันน่าตลกเหรอ?” กี้ขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของฉัน


“ก็นิดนึง”


ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆ ส่งกลับไป สายตาก็ได้แต่มองไปทางอื่นอย่างใจลอย สักพักความคิดที่ไปเรื่อยๆ ของฉันก็ผุดอะไรบางอย่างขึ้นมา การใจลอยแบบนี้มันทำให้ฉันนึกถึงเรื่องบัตรนักเรียนของฉันเมื่อหลายปีที่แล้วซึ่งตอนนี้อยู่กับกี้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างงงๆ เลยทีเดียว


ถ้าหากเก็บไว้ในใจมันก็คงหลอนประสาทฉันแน่นอน แบบนั้นทำให้ฉันตัดสินใจไม่ยากที่จะถามกี้ออกไป


“กี้ ฉันถามอะไรหน่อยสิ” ในที่สุดก็สามารถฝ่าด่านความกลัวของตัวเองมาได้ด่านหนึ่งแล้ว ฉันเว้นวรรคหายใจไปเมื่อเห็นอีกคนมองหน้าฉันนิ่งๆ เพื่อรอฟังคำถามจากฉัน “คือเมื่อเช้านี้ พี่สตาร์ฟที่อยู่ห้องเดียวกับนายให้ฉันไปช่วยหาของให้ แล้วฉันไปหาในกระเป๋าของนายด้วยเพราะฉันไม่รู้”


“อืม แล้วเกิดอะไรขึ้นอะเจออะไร” กี้ดูไม่ได้สนใจในการถูกค้นกระเป๋าสักเท่าไหร่


“ฉันเจอบัตรนักเรียนตัวเองในกระเป๋านายด้วย”


“...” คนที่โดนถามถึงกับเงียบไปเมื่อฉันพูดจบ ใบหน้าของเจ้าตัวไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมาให้ฉันพอรับรู้ได้เลยสักนิด กี้ดูนิ่งไปพักใหญ่เลย


“...” ฉันเองก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกันแฮะ เงียบแบบนี้จะให้พูดอะไรล่ะ


“อืม ฉันเก็บได้น่ะ” กี้ตอบออกมาแล้ว แต่ถึงจะตอบมาแล้วฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี คำว่าเก็บได้ของเขานี่มันประมาณไหนกันนะ? แบบเก็บของที่หล่นตามพื้นได้งั้นเหรอ


“เก็บได้เนี่ยนะ? ตอนไหนอะ” ฉันถามต่อไป


“ก็ประมาณเกือบ 4 ปีที่แล้วแหละมั้ง” อีกคนยังไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาอีกเช่นเคย เขายังคงตอบด้วยสีหน้านิ่งๆ ที่คาดเดาอะไรไม่ได้


แต่ฉันเองที่เป็นคนตกใจ เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจไปพร้อมๆ กับตกใจเลยทีเดียว สี่ปีที่แล้วอะนะ? เรื่องนี้เริ่มไม่ธรรมดาแล้วอะ เอาจริงๆ


“ฮะ? คือว่า..” ฉันกำลังจะถามกี้ต่อ


แต่


“ฉัตรจำเราไม่ได้จริงๆ เหรอ”


ก็ต้องหยุดพูดไปก่อนเมื่อกี้สวนคืนมาด้วยประโยคนี้ ประโยคที่เขาเปลี่ยนสรรพนามใหม่ยิ่งทำให้ฉันแปลกใจมากขึ้นไปอีก จำเขา? กี้เนี่ยนะ? ทำไมฉันต้องจำเขาได้ด้วย ฉันรู้สึกว่าครั้งแรกที่ได้รู้จักกี้จริงจังก็เมื่อเดือนก่อนเองนะเว้ย คือจะจำอะไรได้ล่ะ


“นายก็คือกี้วงโรมิโอไง =_=”  คือตอบแบบนี้ได้ไหมอะ


“ไม่ได้จริงดิ? นึกอีกหน่อยไม่ได้เหรอไง ย้อนไปไกลๆ เลยเมื่อสี่ปีก่อนไง นี่เราเอง” ยิ่งกี้พูดฉันก็ยิ่งไม่เข้าใจ สมองกำลังแปรผลอย่างช้าๆ ดึงความทรงจำเมื่อสี่ปีก่อนขึ้นมา


ฉันไม่รู้ว่าเมื่อสี่ปีก่อนจะเคยเจอกี้หรือรู้จักมักจี่อะไรกับเขา เพราะเมื่อ 4 ปีที่แล้ว ฉันมีความทรงจำเยอะมาก ทั้งความทรงจำดีๆ แล้วความทรงจำที่เลวร้าย... หากนึกถึงเรื่องดีมันก็น่าจำอยู่หรอก แต่หากถึงเรื่องร้ายๆ ละก็ ฉันไม่อยากจะคิดถึงมันอีกเลย


“ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย ฉันเคยรู้จักกับนายด้วยเหรอ แต่ว่าเมื่อสี่ปีที่แล้วฉันไม่เคยรู้จักใครที่ชื่อกี้เลยนะ เอาจริงๆ” อันนี้คือออกมาจากความคิดในตอนนี้ สมัยนั้นฉันเรียนอยู่มอสามเองนะ แล้วตอนนั้นก็ไม่มีเพื่อนหรือใครที่ชื่อกี้เข้ามาในชีวิตฉันเลย


ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุความจำเสื่อมด้วย -___-;;; ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นกับสมองของฉัน เพราะฉะนั้นฉันจึงบอกว่าไม่เคยรู้จักคนชื่อกี้ และหน้าตาแบบนี้มาก่อน



“ฉันก็เป็นคนที่เธอ...”


“อีฉัตรรรรร!! มาอยู่ตรงนี้น่ะเอง กูเดินตามหาอยู่นาน” อีซาร่าที่เดินมาจากไหนก็ไม่รู้ เดินดุ่มๆ เข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ มันเข้ามาหาฉันก่อนจะยิ้มให้กี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วย “กรี๊ด กี้ อยู่ตรงนี้กับฉัตรมันเหรอคะ ดีจังเลยจะได้ไม่ต้องตามหาหลายๆ คน”

 

 


50%
 

อะไรของเพื่อนวะคะ -_- คือพูดกับฉันแต่สายตามองผู้ชายเนี่ย เบื่อ...


“อะไรของมึง แล้วนี่ไปไหนมา” ฉันว่า


“อ๋อ พอดีกูเดินเล่นเพลินๆ เกือบหลงเลยอีดอก -_-;” ซาร่าก็ยังคงเป็นซาร่าวันยังค่ำ นิสัยขี้เด๋อของมันนั้นแก้ยากมากๆ หลงทางทีนี่ตามหามันไม่เจอเลยนะ ต้องนั่งรอให้มันหาทางกลับเองอย่างเดียวอะ


“งั้นเราไปเดินชมกันให้เต็มที่เถอะ เหลือเวลาอีกไม่ถึงชั่วโมงแล้ว” กี้เสนอความคิดเห็นขึ้นมา


หลังจากนั้นสามเราก็พากันเดินชมไปตามบริเวณต่างๆ แต่ส่วนใหญ่แล้วฉันจะเป็นคนถ่ายรูปให้ซาร่ามันมากกว่า นี่โลคดีนะที่คิดเผื่อเอาเมมเมอรี่การ์ดสำรองพกติดตัวมาด้วย ไม่อย่างนั้นคงแย่แน่นอนเลย ดูสิ..เมมเมอรี่ขนาดหลาย GB ยังเต็มเพราะรูปซาร่ามันคนเดียวเลยอะ

 



 

1ชั่วโมงต่อมา


เวลาผ่านไปไว ฉันกับซาร่าอยู่ย่านช็อปปิ้งที่หนึ่งของลอนดอน เป็นย่านซื้อของที่นิยมมากในหมู่นักท่องเที่ยวเลยหละ ถ้าหากว่าไม่มาคงพลาดน่าดู... มันดีตรงที่ว่าเราสามารถซื้ออะไรก็ได้ตามที่อยากซื้อเนี่ยแหละเพราะว่ามีสปอนเซอร์คอยจ่ายให้อยู่แล้ว


เป็นอะไรที่โคตรใฝ่ฝันมากๆ อะ ถึงจะไม่ได้อดทนนั่งกินน้ำส้มเหมือนซาร่ามันแต่คือก็ดีใจจนน้ำตาแทบไหล ;-;


“อันไหนสวยกว่ากันอะ” ซาร่าพาฉันมายังร้านหนึ่งก่อนจะเดินไปหยิบหมวกปีกกว้างสองใบคนละแบบกันเข้ามาวัดกับหัวของมันเองเพื่อเลือก


“สีเหลืองมะ ดูเข้ากับมึงดี” ฉันออกความคิดเห็น


“เหยมึง แต่กูชอบสีฟ้าว่ะ” มันเบ้หน้ามองหมวกอีกใบที่ไม่ถูกเลือกอย่างอาลัยอาวรณ์ ที่ฉันก็ได้แต่เอือมระอาเพราะไม่อยากจะออกความคิดอะไรอีก


“ก็เอาสองอันเลยสิ ไม่ได้จ่ายเองนี่” กี้เดินเข้ามาพูดกับซาร่า ความเห็นของอีกคนดูเข้าท่ามากขึ้นเพราะมันจริงตรงที่ว่าเราไม่ได้จ่ายเงินเอง ก็ซื้อไปทั้งสองจะเป็นอะไรไปล่ะ


“เออใช่ ดีงามมม” ซาร่าพลอยเห็นดีเห็นงามไปด้วย มันหยิบหมวกทั้งสองใบไว้กับตัวเองจากนั้นก็บึ่งไปยังเคาน์เตอร์สำหรับจ่ายเงิน..ในการจ่ายเงินจะมีบัตรเครดิตไว้รูดเองเลยเพราะการพกเงินสดจำนวนเยอะเป็นเรื่องที่ลำบากมากๆ


“มึงก็อย่าซื้ออะไรเยอะแยะล่ะ เดี๋ยวไม่ผ่านด่านตรวจหรอก กลับประเทศไม่ได้กูจะสมน้ำหน้าให้ -_-;” ฉันบอกผู้เป็นเพื่อนด้วยความเป็นห่วง


“จริงด้วย กูลืมนึก O_O งั้นกูจะระวังมากขึ้นละกัน” ซาร่าตอบฉันก่อนจะรับสินค้าในถุงที่ถูกจ่ายเงินแล้วเรียบร้อย มันพูดกับฉันได้แป๊บๆ ก็ไปคุยกับไอดอลหนุ่มอย่างกี้ต่อ “ละกี้อะ ตั้งแต่มายังไม่เห็นกี้ซื้ออะไรเลยนะ”


นั่นสินะ เป็นคำถามที่ฉันอยากรู้เหมือนกันเลย ก็ตั้งแต่มายังย่านช็อปปิ้งนี่กี้ก็ทำแต่เดินตามฉันกับซาร่าเท่านั้น เขาไม่ได้ซื้ออะไรเลย ของฉันก็มีเสื้อผ้านิดหน่อยที่ซาร่ามันยัดเยียดให้ซื้ออะ ส่วนของอีซาร่าแม่งไม่ต้องพูดถึงเลย คือเต็มไม้เต็มมือไปหมด แทบร้องคุณพระ


“อ๋อ เราไม่มีอะไรอยากได้อะ” เขาตอบพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ มาให้ เจ้าตัวดูสนุกกับการเดินตามคนอื่นซื้อของมากกว่าสินะ (หรือไม่ใช่วะ)


“โห รวยก็งี้แหละ ของแบบนี้กี้อาจจะมีที่บ้านเยอะแล้วใช่มั้ยล่ะ” ซาร่าว่าติดตลก


“เราไม่ได้รวยนะ” ไอดอลหนุ่มปฏิเสธ กี้ล้วงสองมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย แววตาและน้ำเสียงจากเขาไม่ได้มีความล้อเล่นอะไรอยู่เลย “เราก็แค่คนธรรมดาอะ เงินที่ได้จากค่ายก็ไม่ได้เยอะมากมายอะไรขนาดนั้น เงินหลายๆ หมื่นมันอาจจะดูเยอะ แต่พอหักค่าเทอม ค่าของใช้ ค่ากินต่างๆ นานาออกมันก็มีนิดเดียวเองนะ”


“ค่าเทอมนี่อะไรอะ พ่อแม่ไม่ได้จ่ายให้อ่อ” ซาร่าขมวดคิ้วสงสัยกับคำว่าค่าเทอม มันถึงกับหยุดแล้วหันไปมองหน้ากี้เลยนะ “หรือกี้อยากจ่ายเองอะ”


“...” คนที่โดนถามเงียบไปเกือบนาทีหนึ่งได้เลย เขาดูจะอึดอัดใจกับการตอบคำถามนี้มากมันชัดเจนจนฉันรู้สึกได้เลย เพราะเห็นอาการไม่ดีของกี้ฉันก็เลยขัดบทสนทนาเมื่อกี้ไป


“เอ่อ ไปซื้อของต่อก่อนดีกว่าเนอะ” ฉันเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันตึงมากกว่าเดิม



“เอ้ออออ จริงด้วย ป๊ะ” ซาร่าคงเห็นแบบเดียวกันกับฉันก็เออ ออตามกับฉันไป มันยิ้มแห้งๆ ให้กี้จากนั้นก็ทำท่าจะเดินไปต่อโดยจูงมือฉันไปด้วย


แต่เราสองคนกลับต้องชะงักเมื่อกี้เอ่ยประโยคต่อมา


“เราไม่มีพ่อแม่หรอก” กี้ว่าแล้วก็ยิ้มเศร้าๆ ออกมา เขาดูเศร้ามากจนอยากจะดึงตัวของอีกคนเข้ามากอด แต่ทำแบบนั้นก็ไม่รู้ว่าจะดีหรือเปล่า


“งั้นเหรอ...ท่านเสียแล้วเหรอ” เป็นคำถามของฉันเองที่เพิ่งตั้งสติกับเรื่องที่ได้ยินเมื่อกี้ได้ แต่พอผ่านไปสักพักก็เริ่มคิดได้ว่าการถามแบบนั้นมันคงไม่สมควร “เอ่อ ถ้าก้าวก่ายก็ไม่ต้องตอบก็ได้นะ”


“เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่เราเป็นใคร” กี้ยิ้มเล็กน้อยเหมือนกำลังกลบเกลื่อนความเศร้าของตัวเอง

“อ้าว”



“เราเป็นเด็กกำพร้าที่โตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า” ความจริงที่ออกจากปากของกี้ยิ่งสร้างความไม่คาดคิดให้ฉันมากขึ้นไปอีก ฉันทึ่งในตัวของเขาเหลือเกิน...ผู้ชายคนนี้โตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหรอเนี่ย ถ้ามันเป็นเรื่องจริงกี้เป็นคนที่สู้ชีวิตมาคนหนึ่งเชียวหละ ยิ่งคิดก็ยิ่งภูมิใจแทนเสียจริง


“นายเก่งจังเลยอะ” ฉันพึมพำชมอีกฝ่ายจากใจจริง คนที่เริ่มต้นแบบไม่มีอะไรเลยมาจนถึงขนาดนี้มันไม่ใช่ธรรมดาแล้วนะ


“ฮะๆ เราทำงานกร่อยปะเนี่ย ไปซื้อของกันต่อเถอะ ไม่ต้องสนใจเรื่องของเราก็ได้นะ” กี้ปัดเปลี่ยนเรื่อง เขาหัวเราะออกมาสร้างรอยยิ้มที่เพิ่มความสดใสให้กับโลกใบนี้ ไม่ว่าเปล่าเขายังเป็นฝ่ายเดินนำทางไปเองอีกต่างหาก ท่าทางของเจ้าตัวก็ดูไม่ได้ทุกข์อะไรมากมายเท่าไหร่ หรือฉันอาจไม่สังเกตเองก็ได้ใครจะรู้


หลังจากนั้นเราสามคนก็เดินช็อปกันจนแทบจะลืมเวลาไปเลย แต่สิ่งที่ลืมจริงๆ นอกจากเวลานั้นก็คือเรื่องที่ฉันอยากรู้และยังค้างคาอยู่ ในเวลานี้ฉันลืมมันไปสนิท


สรุปก็ยังไม่ได้รู้ 55555
บางทีเรื่องมันอาจจะพีค
กี้คือเพื่อนสาวที่ปลอมตัวมา
(ถุ้ย) มโนล้ำเหลือเกินอีเจ้จี








อย่าลืมเม้นท์ โหวต ให้กี้ฉัตรนะเตงงง










 



ฝากนิยายเซ็ต PAN ของเจ้จีด้วยค่ะ (ขายของ)

 


[END] Fame & Lily (P) พี่คนเฉย..มาเป็นลูกเขยแม่หนูมั้ย : ลงแล้ว 45 ตอน 
ยากยิ่งกว่าทำตัวให้แมน ก็ทำให้ยัยฟ้าเก้าเลิกแอนตี้ผมนี่แหละ!!! "นี่..ถอยไปไกลๆเดี๋ยวแม่จะจับทุ่มเลย" ผมเลิกคิ้วมองเจ้าตัว "ถ้าจับทุ่ม ฉันก็จับกดอะ" เป็นการขอคืนดีที่ห่ามมาก อิสั-ส 
Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง : ลงแล้ว 8ตอน 
"เธอ...เราคิดว่าเธอดีต่อใจของเราอะ" ฉันอึ้งเบาๆ กับคำพูดนั้น "นี่จีบ?" "ฉันแค่เช็ตเรตติ้ง ดูหนังหน้าเธอก่อน อย่าหลงตัวเองสิชะนี" อีกี้!! พูดแบบนี้ดูถูกส้นเท้าร้อยศพของฉันไปละ 
Step & Sakura (P3) ประสบภัย 'แอนตี้' มีรักแบบงงๆ : ลงแล้ว 4 ตอน
เพราะวันก่อนฉันไปตั้งกระทู้ใส่ร้ายศิลปินค่ายดังอย่าง 'ปาร์ค' ว่าเขาฟันฉันแล้วทิ้ง วันนี้เขาก็เลยบุกมาหาฉัน "จะแก้ข่าวหรือว่าจะให้ฉันทำให้กระทู้ที้เธอตั้งเป็นจริง?" เดี๋ยวนะ อะไรคือเข้ามาจูบฉันเลยวะ? 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. #123 แมวตา`อัยส์ (@Cat-foureyee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 12:17
    ยัยซาร๊า! หล่อนอีกแล้ว
    #123
    0
  2. วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 09:06
    โอ้ยอิตุ๊ดนี่อะไร
    ขัดความแสมแลมของฉันไม่พอ
    ยังทำบรรยากาศให้มืดครึ้มอีก
    กี้เศร้านะเนี่ย
    #122
    0
  3. #120 pung_pao (@pung_pao) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 17:26
    ซาร่า.......\จิกหัวแล้วตบๆๆๆๆๆ\
    ฉันจะรู้อยู่แล้วเชียวววว
    #120
    0
  4. วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 17:43
    ยัยซาร่าอิชะนีตุ๊ดหอย
    ฉันเกือบจะรู้แล้ว
    #119
    0
  5. #118 แมวตา`อัยส์ (@Cat-foureyee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 16:40
    ยัยซาร่า...

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 ธันวาคม 2559 / 16:44
    #118
    0
  6. #117 smilejen.7 (@freedomjen7) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 20:46
    กี้ ; หล่อนแย่งผู้ฉันเมื่อสี่ปีก่อนไง 5555
    #117
    1
  7. #116 แมวตา`อัยส์ (@Cat-foureyee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 09:31
    ยัยฉัตรทำไมเธอจำไม่ได้อ่ะ ความจำก็ไม่ได้เสื่อมแบบอิซิส แต่ก่อนกี้ใช้ชื่อกันต์งี้หรอ 555555555555555
    #116
    0
  8. #115 แมวตา`อัยส์ (@Cat-foureyee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 09:29
    แล้วอะไรคือเรื่องร้ายๆ ของฉัตร ความอยากเผือกมาเต็ม
    #115
    0
  9. #114 แมวตา`อัยส์ (@Cat-foureyee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 09:27
    กี้ : ฉันก็เป็นคนที่เธอตีหัวลากเข้าข้างทางเมื่อสี่ปีก่อนไง /ถุย 5555555555555555555
    #114
    0
  10. #112 me i s c e (@natnichasabyen) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 09:17
    เจิมมมม
    #112
    0
  11. #111 smilejen.7 (@freedomjen7) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 09:14
    เจิมมมมมม
    #111
    0
  12. #110 Christmastree (@Christmastree) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 08:39
    เจิมมมมมม
    #110
    0
  13. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 01:10
    เจิมมมมมมม
    #109
    0
  14. #108 -----t----- (@looknamviolet) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 22:44
    เจิมมมมมมม
    #108
    0
  15. #107 fiew_nuangniaw (@fiew_nuangniaw) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 21:20
    เจิมมม
    #107
    0
  16. #106 _plammyy_ (@_plammyy_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 22:52
    เจิมมมมม
    #106
    0
  17. #105 อาซาเนะคุง (@asanochun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 21:32
    เจิมมม
    #105
    0
  18. #104 Christmastree (@Christmastree) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 21:20
    เจิมมมม
    #104
    0
  19. #103 2691 (@2691) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 20:51
    เจิมมมมๆ
    #103
    0
  20. #102 NUNG ONE (@nung_Mstar) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 11:19
    เจิมมมมมม
    #102
    0
  21. #101 -----t----- (@looknamviolet) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 08:38
    เจิมมมมมมมมมม
    #101
    0
  22. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:32
    เจิมมมมม
    #100
    0
  23. #99 smilejen.7 (@freedomjen7) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 21:23
    เจิมเคิ้บ
    #99
    0
  24. #98 อาซาเนะคุง (@asanochun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 21:06
    เจิมมมมม
    #98
    0
  25. #97 อาซาเนะคุง (@asanochun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 21:06
    เจิมมมมมม
    #97
    0