[END] Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง

ตอนที่ 11 : H&C | Episode8 : ฉันคือดวงดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 พ.ย. 59


 



LABOUM (라붐) - Shooting Love (푱푱)

 

 


8

I’m star

ฉันคือดวงดาว


 

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างอัตโนมัติเมื่อ...


“ฉัตรรรร มึงใส่ตัวนี้สิ กูว่าสวย” ซาร่าที่ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าๆ วิ่งหากระเป๋าและเสื้อผ้ามาให้ฉันแต่งอย่างมากมาย โดนที่มันเองก็เลือกเสื้อผ้าของมันได้แล้ว แต่พอฉันจะแต่งตัวของฉันบ้างมันกลับไม่ยอมซะอย่างนั้น คืออะไรวะ มายุ่งกับการแต่งตัวฉันทำเพื่ออะไร


“กูใส่ตัวไหนก็ได้มั้ย ยุ่งทำไม” ฉันบอกผู้เป็นเพื่อนไปด้วยความหงุดหงิด


“โอ๊ยมึง กูอยากยุ่งอะ มึงเพื่อนกูนะกูไม่ยอมให้มึงใส่ชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขาดๆ ของมึงแน่นอน กูสงสารว่ะ เอาชุดโค้ทของกูไปใส่ละกัน”


เดี๋ยวนะมึง ยีนส์ขาดๆ ของกูมันแฟชั่นมากแค่ไหนไม่รู้เหรอไงวะ -_-++


“เออๆ ถ้ากูใส่มึงจะจบใช่ป้ะ?” ฉันถาม


“ใช่แล้วแกรรร ไปๆ ไปเปลี่ยนเลย เดี๋ยวกูลงไปรอข้างล่างนะ อิอิ” ซาร่าพูดด้วยน้ำเสียงกระดี๊กระด๊าตื่นเต้นจนผิดสังเกต


“มึงจะลงไปรอกูหรือจะไปหาผู้ชายเอาดีๆ” ฉันเป็นเพื่อนมันนะ ไม่ต้องมาโกหกกันหรอกแค่เรื่องแค่นี้เองน่ะ


“รอผู้ชาย -.,-


นั่นไง กูพูดผิดที่ไหนล่ะ


ซาร่าว่าจบมันก็รีบวิ่งแจ้นออกไปจากห้อง ทิ้งให้ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

 



 

5 นาทีต่อมา

พอเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จเรียบร้อยฉันก็จัดการเก็บของใช้ที่จำเป็นใส่สัมภาระเพื่อลงไปข้างล่าง เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วมีทีมงานบอกว่าให้ลงไปรับประทานอาหารก่อน ก็เลยต้องลงไปกิน โดยก่อนจะเดินลงไปข้างล่างนั้นฉันก็ต้องผ่านห้องของกี้ ซึ่ง...เจ้าตัวพักกับผู้จัดการทริปคนหนึ่ง ไม่รู้ว่ากี้ลงไปหรือยัง ฉันรู้แต่ว่าพี่ผู้จัดการคนนี้ยังไม่ลงไป -_-


“ขอโทษนะฉัตร แต่พอดีพี่ทำของหายอะ มาช่วยพี่หาหน่อย” พี่ผู้จัดประจำทริปเอ่ยขึ้น เขาทำสีหน้าอ้อนวอนเต็มที่ในการที่จะขอให้ฉันไปช่วยเขาหาของ


“ค่ะ ของที่ว่าคืออะไรเหรอคะ” ฉันตอบรับก่อนจะย่างก้าวเข้าไปภายในห้องพัก เพื่อให้ความช่วยเหลือของเขาคนนี้ สายตาพลางกวดมองไปรอบห้องด้วยความสนใจ


“อ๋อ กำไลทองน่ะ พี่ไม่รู้ว่าถอดทิ้งไว้ไหน มันสำคัญมากแฟนพี่ให้มา”


แค่ฟังจากที่เขาบอกฉันก็รู้แล้วว่าสิ่งนั้นมีค่าทั้งทางราคาและก็จิตใจเป็นอย่างมาก จะปฏิเสธก็น่าเกลียดไปหน่อยคิดเสียว่าหาอะไรทำก่อนลงไปทานข้าวข้างล่างก็แล้วกัน


 

....


ฉันใช้เวลาค้นหากำไลทองที่ว่านั่นของพี่เขาเป็นเวลาเกือบห้านาทีได้ ทั้งตามชั้นวาง ลิ้นชัก ตู้เสื้อผ้า หรือแต่ในห้องน้ำเองก็ไม่เว้น เดินไปเดินมาบ่อยๆ ชัดเริ่มทำให้เวียนหัวซะแล้วสิ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เจอนะเวลาห้านาทีที่สูญเปล่านั้นก็ยังพอมีค่าอะไรอยู่บ้างนั่นก็คือ...


“มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมพี่นี่เอง แหะๆ ขอโทษนะที่ทำให้ลำบาก ._.” ชายร่างสูงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้จัดทริปครั้งนี้เอ่ยกับฉันด้วยน้ำเสียงเกรงใจปนเสียงหัวเราะแห้งๆ


“ค่ะ เจอก็ดีแล้วค่ะ งั้นเราลงไปทานข้าวกันเถอะ” ฉันพยายามไม่คิดมากอะไร ไม่สิ...ฉันไม่ได้คิดมากอยู่แล้ว คงเป็นเพราะนิสัยส่วนตัวก็ชอบช่วยเหลือสังคมอะไรทำนองนั้นมั้ง ดูเหมือนจะเข้าข้างตัวเองนะแต่อย่าปฏิเสธเลย =_=


“โอเค”


ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกไปจากห้อง สายตาเฉียบคมก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่กองตั้งอยู่บริเวณมุมหนึ่งของตัวห้อง มันดึงดูดความสนใจและสร้างความหงุดหงิดให้กับฉันอีกด้วย เลยตัดสินไปหันหน้าไปบอกกับชายคนดังกล่าว


“พี่ลงไปก่อนละกันนะคะ เดี๋ยวฉัตรขอเวลาอะไรสักแป๊บหนึ่ง”


“หืม? โอเคๆ” เขาพยักหน้ารับอย่างสงสัยแต่หากไม่ได้ถามอะไรออกมา จนบุคคลที่สองในห้องเดินออกไปแล้วเรียบร้อยทิ้งฉันไว้กับความหงุดหงิดบางอย่าง


กระเป๋านั่น...


เพราะกระเป๋าที่ถูกรื้อออกมาอย่างระเกาะระกะนั่นมันทำให้ฉันรู้สึกขัดตาเป็นอย่างมาก สาเหตุที่แท้จริงก็ไม่ใช่อะไรหรอก มาจากตัวของฉันเองที่ไปรื้อไปค้นเพื่อหากำไลทองในกระเป๋าเดินทางใบนั้น พอพี่คนนั้นบอกว่ากระเป๋าใบนี้เป็นของกี้ฉันก็เลยหยุดค้นไป  - * -; ครั้นจะรื้อแล้วไม่เก็บให้คืนก็กะไรอยู่ งั้นเดี๋ยวเก็บคืนก็แล้วกัน


ฉันนั่งยองๆ ตรงข้างกระเป๋าใบใหญ่สีดำก่อนจะค่อยๆ บรรจงพับเสื้อผ้าของเจ้าของกระเป๋าจัดมันเข้าที่ทีละชิ้นให้ดูเหมือนว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แล้วพับเสื้อพวกนี้ก็ทำฉันเกร็งไปหมดเพราะมีแต่ของแบรนด์ทั้งนั้น ไม่มีของสก็อตเลย (อ้าว..ไม่ฮาเหรอ ก็อยากเล่นมุขคลายเครียด) ราคาก็คงอยู่ที่หลักหมื่นนู่น เกิดทำขาดขึ้นมาจะเอาปัญญาที่ไหนไปใช้คืนได้ล่ะ แหม


เสื้อผ้าทุกชิ้นตอนนี้อยู่ในกระเป๋าของมันเป็นที่เรียบร้อย พอชื่นชมผลงานการพับผ้าของตัวเองจนเสร็จก็ลุกขึ้นยืนเพื่อจะได้ลงไปทานข้าวเสียที แต่ทว่าขณะที่กำลังเดินเท้าของฉันก็ไปเหยียบกับอะไรบางอย่างเข้า ทำให้ต้องรีบชักกลับขึ้นมาด้วยความตกใจ


บัตรเหรอ?


ฉันก้มลงไปหยิบสิ่งที่ฉันเผลอเหยียบไปเมื่อกี๊ขึ้นมา คาดว่ามันคงจะหล่นออกจากกระเป๋าตอนที่ฉันรื้อค้นมันแน่ๆ แต่ว่านี่มันบัตรอะไรกันล่ะ?


ความสงสัยนั้นหายไปและแทนที่ด้วยความตกใจแทน เมื่อเห็นว่าบนบัตรนั้นมันเขียนว่า...

 


 

บัตรประจำตัวนักเรียน

เด็กหญิงฉัตรนาริน  บริวงศ์วาน

รหัสประจำตัว : 14592

วันเกิด : 16/06/2542

เลขประจำตัวประชาชน : 13129-02-362-193

 

 

นี่มันบัตรนักเรียนของฉันสมัยตอนอยู่มัธยมต้นนี่นา...สีของบัตรที่เก่าซีดไปถึงเห็นรูปบนบัตรไม่ชัดเจนแต่ฉันก็มั่นใจว่ามันคือบัตรของฉันอย่างแน่นอน


แต่ที่น่าสงสัยไปกว่านั้นก็คือ..ทำไมบัตรนี้ถึงอยู่ในกระเป๋าของกี้?
 



30% 
 

 

ในเวลาต่อมา ณ ห้องอาหารของโรงแรม


“อีฉัตรรร ทำอะไรอยู่วะนานมาจัง กูรอมึงจนนมซิลิโคนเหี่ยวหมดแล้ว”


ดูมันเปรียบเข้าสิ...


“อ๋อ ติดธุระอะไรนิดหน่อยอะ แล้วนี่กินข้าวยัง” ฉันเอ่ยตอบเพื่อนสนิทอย่างซาร่า ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างๆ มันเพื่อนั่งพักสักหน่อย


“ยัง กูรอมึงเนี่ย” มันเบ้ปากอย่างขัดใจ


“อ้าว กูก็นึกว่ามึงอยู่กับกี้ -_-;” จะว่าไปแล้วตั้งแต่ฉันลงมานอกจากผู้ดูแลทริปแล้วก็มีแค่ยัยซาร่านะที่นั่งอยู่ตรงนี้ แล้วนี่ไอดอลคนโปรดเจ้าของทริปพาเที่ยวไปไหนเสียล่ะ?



“ก็อยู่แหละ แต่เขาไปเข้าห้องน้ำอะ”


อ้อ อย่างนี้นี่เอง


“ปะฉัตรรร ไปหาอะไรกินกันเถอะ เพื่อนสาวหิวแล้ว” ซาร่าไม่พูดเปล่าแต่กลับเข้ามาดึงแขนฉันให้ลุกจากเก้าอี้ที่เพิ่งจะนั่งได้ไม่นาน


“ไส้กรอกแมะ กับขนมปัง” เมื่อเดินมาถึงบริเวณเคาน์เตอร์สำหรับอาหารเช้าฉันก็กวาดสายตามองเหล่าอาหารเรียบง่ายที่วางอยู่ และถามซาร่า


“ไม่มีลาบส้มตำงี้เหรอมึง” ซาร่ามองซ้ายขวาเหมือนไม่ถูกใจอาหารที่วางอยู่ตรงนี้


“ที่นี่มันไม่ใช่บ้างมึงมะ แหม กินๆ ไปเหอะ” ฉันพูดส่งๆ ไปให้มัน แล้วก็มาวุ่นวายกันการตักของกินของตัวเองพอประมาณ โดยก็ไม่มีอะไรมากก็เป็นแค่ไข่ดาวกับไส้กรอกสองชิ้น น้ำผลไม้แก้วหนึ่ง


มีความเบรกฟาสต์


ครั้นพอกลับมายังโต๊ะของตัวเองที่นั่งตอนแรก ก็ปรากฏว่ามีคนมานั่งแทนที่ของฉันซะงั้นเลยเป็นสาเหตุให้ฉันต้องขยับไปนั่งเก้าอี้ตัวใหม่ของโต๊ะ


“กินแค่นี้อิ่มเหรอ?” ไอ้คนที่มาแย่งที่นั่งฉันชิงพูดขึ้นก่อน


“อิ่มค่ะอิ่ม ซาร่ากินไม่เยอะหรอก” ยัยเพื่อนสนิทว่าจากนั้นก็ทรุดตัวนั่งลงข้างๆ กี้ มันวางจานอาหารของมันลงก่อนจะหันไปยิ้มให้นักร้องหนุ่ม


“มื้อเช้าสำคัญน่ะครับ ต้องทานเยอะๆ” กี้ระบายยิ้มเล็กน้อย เขายกน้ำส้มของตัวเองที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาดื่ม เจ้าของใบหน้าหวานดูสดใสร่าเริงเกินผิดปกติ


“แล้วนี่กี้ทานแค่นี้เหรอ”


ใช่มั้ยล่ะ ซาร่ากำลังจะถามคำถามเดียวกับฉันเลย


“พอดีเราทานก่อนหน้าซาร่ากับฉัตรลงมาแล้ว”


อ๋อ...




 

หลังจากที่ทานข้าวทำธุระส่วนตัวกันจนเสร็จแล้ว ทริปท่องเที่ยวลอนดอนสำหรับวันนี้ก็ได้เริ่มขึ้น... โดยสถานที่แรกที่พวกเรามากันก็คือพระราชวังเบกกิ้งแฮม โดยที่นี่จะเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าไปเป็นเวลา


“เดี๋ยวเรามาถ่ายรูปรวมกันก่อนนะครับ” เสียงพี่คนหนึ่งเอ่ยขึ้น


ชื่อว่าพี่ต๋อง พี่เขาเป็นหัวหน้าผู้จัดทริป ทริปนี้นอกจากฉัน อีซาร่าและกี้แล้ว ก็มีเหล่าคนดูแลมาด้วยสามสี่คนเพื่อความสะดวกเรียบร้อยจากทางค่ายนี่แหละ


พอพี่เขาบอกจะถ่ายรูปรวม เราทั้งหมดก็ไปยืนเรียงกันโดยวิวข้างหลังเป็นพระราชวังสวยงามโอ่อ่า เกิดมาเพิ่งเคยเห็น (น้ำตาจะไหล แต่ไม่แชร์นะ) เราถ่ายรูปกันสักประมาณสามสี่รูปก็เสร็จสิ้น แยกย้ายกันไปเดินชมเดินเล่นของใครของมัน ซึ่งมีเวลาอยู่ที่นี่แค่หนึ่งชั่วโมงแล้วเราจะต้องไปที่อื่นกันต่อ


ตอนนี้ประเด็นก็คืออีซาร่ามันแม่งหายไปไหนของมันก็ไม่รู้ เผลอๆ แป๊บเดียวเข้าหน่อยหายจ้อยไปเลยอะ คือมันทิ้งฉันให้ยืนอยู่กับทหารสองสามคนด้วยนะ -_- อ๋อ..เป็นทหารเวรที่มาเฝ้าน่ะ ก็นักท่องเที่ยวบางคนจะชอบมาถ่ายรูปกับทหารพวกนี้ ประเด็นสำคัญอีกอย่างก็คือมันไม่ใช่ประเทศไทยนะเว้ย คือคิดว่าสกิลภาษาอังกฤษฉันมันยอดเยี่ยมขนาดนั้นเหรอไงวะ?



แชะ~


เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นจากใกล้ๆ เรียกความสนใจให้ฉันหันไปมอง ก่อนจะพบร่างของกี้ยืนถือกล้องถ่ายรูปส่องมาทางฉันอยู่ นั่นเลยเป็นไปได้ว่าเสียงเมื่อกี๊คือเขาถ่ายรูปของฉัน


“อะไร?” เป็นคำถามจากฉันเองที่ถามอีกคนไปด้วยความแปลกใจ


“ถ่ายรูปไง”


คำตอบนั่นไม่ได้ช่วยให้ฉันเข้าใจมากขึ้นเลย ก็รู้นะว่าถ่ายรูปแต่จะถ่ายทำไมนั่นแหละ


“แล้วทำไมต้องถ่ายฉันล่ะ” ฉันขมวดคิ้วมองหน้ากี้ที่ถือกล้องยิ้มสดใสอย่างมีความสุข


“อยากถ่าย”


คำตอบบ้าอะไรวะนั่น -_-; อยากถ่ายเนี่ยนะ? แต่ก็เอาเถอะ บางทีกี้อาจจะแค่ได้กล้องมาใหม่เลยอยากใช้ก็ได้มั้ง แต่ว่าภาพเมื่อกี๊มันมุมเผลอไม่ใช่เหรอวะ? หน้าตาฉันเป็นยังไงบ้างล่ะนั่น


“เอ่อกี้ ลบภาพเมื่อกี๊ออกเหอะแล้วถ่ายใหม่ เมื่อกี๊ฉันยืนแคะขี้หูอยู่รึเปล่าก็ไม่รู้” อันนี้พูดจริงๆ คือไม่ได้มั่นหน้ามั่นโหนกในหน้าตาตัวเองเลยนะ


“ไม่เอา ไม่ลบ”


อ้าว...


“นี่นาย..”


“ลบทำไมล่ะ มุมเผลอมันธรรมชาติดีออก” อีกคนยังคงยืนยันที่จะไม่ลบอยู่ดี เขายังหยิบกล้องขึ้นมาจะถ่ายอีกรูปด้วยซ้ำ


ดีออก? อย่าผวนนะขอร้อง


“แล้วก็มาถ่ายรูปใหม่กันเถอะ” กี้เอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาฉันในระยะที่ใกล้กันมากขึ้นไปอีก


“เอ่อ..ถ่ายสิ เดี๋ยวคราวนี้ฉันยิ้มให้” ฉันค่อนข้างตั้งตัวไม่ทันนิดหน่อยที่อยู่ๆ อีกฝ่ายก็เดินเข้ามาหาแบบนี้เลยเป็นผลให้ฉันเองก็เดินถอยหลังไปเหมือนกัน


“ไม่ๆ ถ่ายด้วยกัน”


ฮะ? ถ่ายด้วยกัน?


“เอ้า จะดีเหรอ” ฉันยังไม่เชื่อหูตัวเอง


“ดีสิ เดี๋ยวให้คนแถวนี้ถ่ายให้ก็ได้” กี้พูดขึ้นก่อนจะหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหานักท่องเที่ยวคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ “Um.. Excuse me, Could you please take a picture of us?” แล้วเขาก็ยื่นกล้องถ่ายรูปให้นักท่องเที่ยวหนุ่มคนนั้น


“เอาแบบนี้นะ?” ฉันถามอีกรอบ


“ถามอะไรเยอะแยะ ถ่ายก็ถ่ายสิ เอ้ายิ้มมมม” กี้ดึงตัวฉันเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะยิ้มกว้างให้กับกล้องตรงหน้า ส่วนฉันก็ยังยืนงงอยู่ แต่ก็อุตส่าห์ยิ้มให้กล้อง เพราะเดี๋ยวออกมาไม่สวยอีกจะยุ่ง


แชะ


แชะ


เสียงชัตเตอร์รัวๆ ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูสบายขึ้นเยอะ


Thank you very much for your kindness.” เมื่อถ่ายรูปเสร็จ กี้ก็ไปรับกล้องคืนมาก่อนจะเอามาดูรูปที่ถูถ่ายไว้เมื่อกี๊


ว้าว...กล้องสวยดีจัง


“สวยอะ” กี้พูดขึ้นมาได้เปิดดูทีละรูปภาพที่ถูกบันทึกไว้ในกล้อง


“นั่นสิ ภาพสวยมาก วิวก็สวยอีกต่างหาก” ฉันเห็นด้วยกับอีกคน


“ฉันหมายถึงฉัตรอะ ที่สวย”
 

 


100%


ทำไมต้องชมฉัตรด้วยอะกี้
ทำไมอะ ทำไม 5555555 คิดอะไรก็บอก
เต๊าะขนาดนี้ได้กันเลยเหอะ ง่ายดี (อ้าว)









อย่าลืมเม้นท์ โหวต ให้กี้ฉัตรนะเตงงง










 



ฝากนิยายเซ็ต PAN ของเจ้จีด้วยค่ะ (ขายของ)

 


[END] Fame & Lily (P) พี่คนเฉย..มาเป็นลูกเขยแม่หนูมั้ย : ลงแล้ว 45 ตอน 
ยากยิ่งกว่าทำตัวให้แมน ก็ทำให้ยัยฟ้าเก้าเลิกแอนตี้ผมนี่แหละ!!! "นี่..ถอยไปไกลๆเดี๋ยวแม่จะจับทุ่มเลย" ผมเลิกคิ้วมองเจ้าตัว "ถ้าจับทุ่ม ฉันก็จับกดอะ" เป็นการขอคืนดีที่ห่ามมาก อิสั-ส 
Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง : ลงแล้ว 8ตอน 
"เธอ...เราคิดว่าเธอดีต่อใจของเราอะ" ฉันอึ้งเบาๆ กับคำพูดนั้น "นี่จีบ?" "ฉันแค่เช็ตเรตติ้ง ดูหนังหน้าเธอก่อน อย่าหลงตัวเองสิชะนี" อีกี้!! พูดแบบนี้ดูถูกส้นเท้าร้อยศพของฉันไปละ 
Step & Sakura (P3) ประสบภัย 'แอนตี้' มีรักแบบงงๆ : ลงแล้ว 4 ตอน
เพราะวันก่อนฉันไปตั้งกระทู้ใส่ร้ายศิลปินค่ายดังอย่าง 'ปาร์ค' ว่าเขาฟันฉันแล้วทิ้ง วันนี้เขาก็เลยบุกมาหาฉัน "จะแก้ข่าวหรือว่าจะให้ฉันทำให้กระทู้ที้เธอตั้งเป็นจริง?" เดี๋ยวนะ อะไรคือเข้ามาจูบฉันเลยวะ? 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. #113 แมวตา`อัยส์ (@Cat-foureyee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 09:25
    โอ๊ยยยยยย ฉันหมายถึงเธออ่ะที่สวยยยยย กรีดร้อง
    เออ แต่ฉัตรก็สวยจริงๆ นั่นแหละ สวยมาตั้งแต่ม.ต้นเลย 555555555
    #113
    0
  2. #93 smilejen.7 (@freedomjen7) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 21:31
    นางฉัตรดูมึนจัง 55555
    #93
    0
  3. #92 2691 (@2691) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 20:57
    สนุกๆมากๆๆๆ
    #92
    0
  4. #91 junhoe_nae (@junhoe_nae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 09:46
    ซาร่านี่เป็นกะเทยจริงๆเหรอ สวยมากกกกก (ซูจี)
    #91
    1
  5. #90 smilejen.7 (@freedomjen7) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 09:42
    อาจจะแบบ 'แกเป็นชะนีที่ตบฉันสมัยมัธยมไงนังฉัตร' 55555
    #90
    1
  6. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 09:36
    ชุ้นว่ามันแปลกๆ.... /// เรียกโคนันแป๊บ 
    #89
    1
  7. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 09:23
    -งำเลยหรออออ บัตรนักเรียนนางน่ารัก
    #88
    1
  8. #87 TeddyBear_AB (@TeddyBear_AB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 21:15
    ทำไมอ่าาาาา
    #87
    0
  9. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 23:12
    โคลนขุ่นมาก
    ..................
    #86
    0
  10. #84 fiew_nuangniaw (@fiew_nuangniaw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 07:43
    เจิมวนไปค่ะะ
    #84
    0
  11. #82 -----t----- (@looknamviolet) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 21:06
    เจิมเจิมเจิม
    #82
    0
  12. #81 Pluemji2003 (@Pluemji2003) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 23:42
    เจิมมมมมมมมมมมมมม
    #81
    0
  13. #80 mansrichan (@mansrichan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 21:41
    เจิมมมมมมมม
    #80
    0
  14. #79 RainGirls (@RainGirls) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 20:04
    เจิมมมมมมมม *()*
    #79
    0
  15. #78 MPCR (@MPCR) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 19:50
    เจิมงับๆ
    #78
    0
  16. #77 MPCR (@MPCR) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 19:50
    อยากอ่ายแล้วง่า
    #77
    0
  17. #76 fiew_nuangniaw (@fiew_nuangniaw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 19:17
    เจิมมม
    #76
    0
  18. #75 Rainmugglee (@p_pimmada) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 18:40
    เจิมมมมมมมม
    #75
    0
  19. #74 -----t----- (@looknamviolet) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 18:01
    เจิมมมมมม
    #74
    0
  20. #73 fiew_nuangniaw (@fiew_nuangniaw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:56
    เจิมมม
    #73
    0
  21. #72 smilejen.7 (@freedomjen7) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:32
    เจิมฮับบบบ
    #72
    0
  22. วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:31
    เบลล่าไม่น่าใช่
    #71
    0
  23. วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:31
    เจมจิๆ
    #70
    0
  24. วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:30
    เจิมจิ
    #69
    0