[END] Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง

ตอนที่ 10 : H&C | Episode7 : เขาคือดวงจันทร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ต.ค. 59




 



ไปน่ารักไกลๆหน่อย : Dan-Beam

 


7

He’s moon

เขาคือดวงจันทร์

 

 

ออด~

เสียงออดประตูหน้าห้องดังขึ้น ทำให้ฉันจำใจต้องลุกขึ้นจากเตียงนอนแสนสบายแล้วไปเปิดประตูอย่างเซ็งๆ คนที่มากดออดไม่ใช่คนอื่นไกล หากแต่เป็นพ่อกี้โรมิโอนี่เอง เขายืนหน้าตาสดชื่อขนาดนี้ได้ยังไงกันทั้งที่นั่งเครื่องมาตั้งเหนื่อยตั้งไกลขนาดนี้


“มีอะไรอะ ไม่พักผ่อนเหรอนายน่ะ” ฉันถามกลับไปด้วยสีหน้าเพลียๆ


“ไม่อะ ไปเดินเล่นชมวิวปะ?” กี้ยื่นข้อเสนอ “เพื่อนอีกคนล่ะ ไปด้วยกันมั้ย”


ฉันได้ยินแบบนั้นก็หันหลังมองไปยังในห้อง บนเตียงที่มีอีซาร่านอนอย่างสบายใจอยู่ตั้งแต่มามันก็ชิ่งหลับอย่างสบายใจไปเลย เกลียดจริงๆ


“เดี๋ยวลองปลุก” ว่าแล้วฉันก็เดินกลับเข้าไปในห้อง ก่อนจะสะกิดตัวของผู้เป็นเพื่อนกวังจะปลุกให้มันตื่นมาคุยด้วยกัน แต่ว่าสะกิดเท่าไหร่มันก็ไม่ยักจะรู้สึกตัวเลย


“ซาร่าๆ อิซาร่า” ฉันสะกิดมันพร้อมกับเรียกชื่อมันหลายๆ รอบ แต่คนที่นอนอยู่กลับไม่มีวี่แววจะลุกขึ้นมาเลย หนำซ้ำยังคงนอนน้ำลายยืดไปอย่างสบายใจไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น เห็นท่านอนมันแล้วรังเกียจหนักมาก นี่มันจะรู้ไหมว่าไอดอลที่มันกรี๊ดนักหนาเห็นมันตอนกำลังนอน =__=


“ซาร่าหลับแล้วตื่นยากน่ะ” เมื่อปลุกไม่สำเร็จฉันเลยหันไปบอกกี้ที่ยืนรออยู่หน้าห้อง


“งั้นไปแค่เราสองคนก็ได้เนอะ” กี้ว่าก่อนจะเดินเข้าภายในห้องมาจูงมือฉันออกไปอย่างง่ายดาย เจ้าตัวไม่สนใจซาร่าที่นอนอยู่ แล้วจะพาฉันออกไปแบบนี้อะนะ


“เฮ้ยๆ ฉันไม่ไปได้ปะ อยากนอนอะ” ฉันว่าด้วยท่าทีง่วงนอนเพื่อบอกว่าเป็นอยากที่พูดจริงๆ ก็เดินทางมาเหนื่อยมากไงเลยไม่อยากไปไหนทั้งนั้น ขะยืนก็ยังขี้เกียจอะตอนนี้


“หืม เดินๆ ไปก็หายง่วงเองแหละ”


ทำไมไม่เข้าใจฉันบ้างเลยวะ -­_-;


“ไม่ไปไง นายอยากไปก็ไปดิ” ฉันพยายามจะนอนอยู่ห้องให้จนได้ แต่พูดไปก็เท่านั้น...


“ไปคนเดียวไม่เป็นอะ กลัวหลง” กี้บอกเหตุผลที่ชวนตลกมากที่สุด..หลงเนี่ยนะ? นี่เจ้าตัวไม่เคยมาเลยเหรอไงกันแล้วถ้ากลัวหลงจะออกไปทำไมวะ ใช่เรื่องมั้ยเนี่ย


“แล้วคิดว่าฉันรู้จักทางเหรอไงล่ะ” เพราะฉันเองก็เพิ่งเคยมาลอนดอนครั้งแรกเหมือนกัน ใครแม่งจะไปรู้จักทางไปทางมาล่ะวะ แค่ในโรงแรมที่พักฉันยังจำไม่ได้เลยว่าพักชั้นไหน ขึ้นมาได้เนี่ยเพราะทีมงานทัวร์พามานั่นแหละ แล้วจะให้เดินออกไปข้างนอกยิ่งไม่พากันหลงเหรอไง


“ก็ไปด้วยกันช่วยกันจำทางไง”


ดูเหตุผลของเขาสิคะแม่ :(


“เออออ ถ้าหลงขึ้นมาจริงฉันจะบีบคอนาย” ฉันเบะปากอย่างหมั่นไส้ในความพยายามของกี้


“เก็บมือที่บีบคอฉันไว้ควงแขนฉันดีกว่านะฉัตร” อีกคนยิ้มจากนั้นก็ถือวิสาสะจับมือของฉันให้ไปควงแขนของตัวเองโดนไม่ถามความสมัครใจของฉันสักคำ


ยังไม่ทันได้โวยวายอะไร กี้ก็พาฉันเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ซาร่ามันนอนอยู่คนเดียวจนได้ ด้วยความง่วงบอกความงงทำให้ฉันเดินตามมาอย่างไม่รู้ปลายทาง กี้กับฉันลงมาชั้นล่างโดยลิฟต์มันเลยทำให้ฉันรู้ว่าห้องพักของตัวเองอยู่ชั้น 5 นี่เอง


“ใกล้ๆ มีร้านสตาร์บัคอยู่ ไปหาอะไรกินที่นั่นมั้ย” กี้ที่พาฉันเดินลงมาถึงชั้นล่างแล้วก็ชี้ไปยังทางซ้ายมือของหน้าโรงแรมจากนั้นก็ยื่นข้อเสนอให้


“ไหนบอกมาเดินเล่นไง นี่ฉันลงมาแต่ตัวนะไม่มีเงิน แต่ถ้ากินจริงเดี๋ยวรอแป๊บ..จะกลับไปเอากระเป๋าตังค์ข้างบน” ฉันว่าก่อนจะปล่อยมือที่คล้องแขนอีกคนไว้ออกเพื่อจะเดินขึ้นไปยังห้องพัก


แต่ว่ายังไม่ทันได้ปล่อยมือของกี้ก็เอามาล็อคแขนฉันไว้เหมือนเดิม เป็นผลให้ฉันไม่สามารถเดินไปไหนได้เพราะถูกังคับให้คล้องแขนอีกฝ่ายไว้อยู่


“ไม่ต้องหรอก ฉันชวนเธอลงมาเดี๋ยวเลี้ยงเอง” กี้พูดยิ้มๆ


โอ้โหแม่ขา ไอดอลเขาต้องเทคแคร์แฟนคลับดีขนาดนี้ทุกคนเลยเหรอ ;__;



35%
 

เป็นไปอย่างที่เขาว่าจริงๆ ด้วย พอเดินออกมาจากโรงแรมนิดหน่อยก็จะมีร้านสตาร์บัคตั้งอยู่ซึ่งมันเต็มไปด้วยผู้คนเยอะแยะเลย คนเยอะจนฉันนึกไม่อยากเข้าเลยในแวบแรกเพราะเป็นคนที่ไม่ชอบอยู่ในที่ที่มีคนพลุกพล่าน มันน่าอึดอัดไปหมด มีใครเป็นเหมือนกันไหม?


“คนเยอะจัง” กี้ที่พามาพูดพึมพำ


“งั้นกลับเถอะ” ฉันเสนอ


“บ้าเหรอไง ลงมาเสียเที่ยวทำไม” กี้ขมวดคิ้วไม่ยอมกลับตามที่ฉันบอก อาการที่เขาแสดงออกมาเมื่อกี๊บ่งบอกได้ดีเลยว่าเจ้าตัวเป็นคนเอาแต่ใจขนาดไหน -_-


“ก็คนมันเยอะอะ ฉันไม่อยากรอนี่” ฉันบ่นไปตามที่คิด


“เฮ้ย รอเถอะน่า...ฉันรับรองว่ามันคุ้มกับที่รอแน่นอน” กี้ยังคงพยายามตื๊อให้ฉันรอต่อแถวซื้อกาแฟสตาร์บัคอะไรนี่ คือแบบ..ฉันกลับไปซื้อกินเองแก้วละยี่สิบห้าบาทแถวบ้านก็ได้นะ


“ไม่เอา”


“อย่างอแงดิ รอแป๊บเดียว มา” กี้ไม่พูดเปล่า เจ้าตัวขับแขนฉันเพื่อลากให้เดินตามไปอย่างเอาแต่ใจ ฉันขี้เกียจพูดต่อรองกับเขาแล้วก็เลยยอมเดินตามมาง่ายๆ




 

20 นาทีต่อมา

“อร่อยปะ” คนที่ลากฉันมาซื้อกาแฟเอ่ยขึ้นหลังจากที่เราทั้งคู่ได้กาแฟตามที่สั่งแล้ว และหลังจากที่ฉันชองชิมมันดูปล้วรสชาติมันก็ไม่ได้ถือว่าแย่อะไรนะ ก็ดีแหละอร่อยสมกับเป็นแบรนด์ดัง


ก็หลังจากที่กาแฟมาคนละแก้วแล้ว (โดยกี้เป็นคนออกเงิน) เราทั้งคู่ก็ออกมาเดินเล่นตามทางเดินชมบรรยากาศเวลาตอนเย็นของกรุงลอนดอน บ้านเมืองเขาสะอาดดีมากเลย เป็นระเบียบไปหมด แถมคนที่นี่ก็หน้าตาดีๆ กันหมด จนอยากเกิดเป็นฝรั่งบ้างแล้วสิ


“อืม แต่ของแบบนี้ซื้อกินเดือนละครั้งพอได้ปะ เปลืองอะ” แต่ถึงมันจะอร่อยมันก็ต้องแลกไปกับเงินที่เสียเยอะแบบฉันไม่อยากซื้อกินอีกเลย คิดดูดิวะแก้วหนึ่งราคาเกือบ 200 บาทเลยอะ บางเมนูนี่สองร้อยอัพด้วย โอ้โห...ฉันเอาไปซื้อกาแฟที่บ้านแจกคนทั้งครอบครัวได้เลยนะ .__.


“โหย นี่จิ๊บๆ พรุ่งนี้ทางทีมทัวร์จะพาไปเที่ยวเยอะกว่านี้ เลือกซื้อของได้เต็มที่เลย” กี้ดูตื่นเต้นยิ่งกว่าฉันที่มาในฐานะผู้โชคดีเสียอีก


“ว่าแต่พรุ่งนี้จะไปไหนอะ”


“เยอะแยะเลยอะ ฉันก็ตอบไม่ได้หรอกมันขึ้นอยู่กับทีมจัดทัวร์เขาอะ” อีกคนตอบแล้วก็ยกกาแฟขึ้นมาดื่มอย่างอร่อย ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่าเจ้าตัวดูมีความสุขมากๆ


“นี่...อยู่นิ่งๆ นะ” ฉันเอ่ยบอกเขาเมื่อเห็นกี้ยกแก้วกาแฟออกจากปาก


“หืม มีอะไรอะ” กี้หยุดอยู่นิ่งๆ ตามที่ฉันบอก เขามองมาทางฉันด้วยใบหน้าสงสัย


“กาแฟติดแก้มอะ กินยังไงถึงเลอะเนี่ย” ฉันพูดบอกเขา จากนั้นก็ยื่นมือไปใกล้ใบหน้าเนียนของนักร้องหนุ่มก่อนจะค่อยๆ ใช้นิ้วโป้งเช็ดคราบกาแฟที่เลอะติดแก้มของเจ้าตัวออกเบาๆ


ในนาทีแรกฉันมัวแต่ให้ความสนใจกับคราบกาแฟบนหน้าของอีกฝ่าย เลยไม่ทันได้สังเกตว่ากี้เองก็กำลังมองหน้าฉันเหมือนกัน จะเห็นก็ตอนที่เงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกฝ่ายแล้วนี่แหละ..


“ขอบใจนะ”


“เออ ทีหลังน่ะก็อย่ากินเลอะสิ เป็นเด็กสามสี่ขวบเหรองนายน่ะ” ฉันรีบยกมือออกจากใบหน้าของกี้เมื่อเจอสายตาของอีกคนที่มองมา


“ฉันอายุสิบเก้าแล้วนะ เกือบยี่สิบแล้วด้วย” กี้ขัดขึ้นเมื่อโดนกล่าวหาว่าเป็นเด็ก 3-4 ขวบ


“จ้ะๆ”


“อยากกลับกันยัง” คนที่เดินด้วยกันอยู่ข้างๆ หันมาถามคำถามที่ฉันอยากฟังมากที่สุดในตอนนี้


“อยากตั้งแต่พาลงมาแล้วมั้ย” ฉันไม่ได้ตอบคำถามใจร้ายไปใช่ไหมอะ? ก็มันคิดแบบนี้จริงนี่นา ใครมันจะอยากลงมากันล่ะ อยากนอนจะตาย


“โอเค งั้นกลับกัน” เขาเอ่ย สักพักก็ยืนแขนมาให้ฉัน


“ยื่นแขนมาทำไมอะ”


“คล้องแขนครับ เดี๋ยวหลง..” เจ้าของใบหน้าหวานยิ้มออกมาบางๆ แต่กลับดูน่ารัก มันคงเป็นเพราะหน้าตาของกี้ก็น่ารักอยู่แล้วแหละมั้ง


70%

 

พอฉันเดินขึ้นมาถึงห้องพักเท่านั้นแหละ...


“อีฉัตรรรร” ซาร่าที่ตื่นขึ้นมาตอนไหนม่รู้รีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหาฉันทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้อง “นี่มึงหายทั้งหัวทั้งตัวไปไหนมา กูตื่นมาไม่เห็นมึงกูตกใจ”


“อ๋อ กูลงไปเดินเล่นข้างล่างมา” ฉันตอบผู้เป็นเพื่อนก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวหนาออกมาพาดไว้ที่ราวใกล้ๆ โซฟา จากนั้นก็หย่อนตัวนั่งลงด้วยความเพลีย


“ไปเดินเล่น? มึงไปคนเดียวเหรอวะ” ซาร่าดูตกใจไปเลย


“เปล่าอะ ฉันลงไปกับกี้”


ฉันรู้...รู้ว่าหลังจากที่ตัวเองตอบคำถามแบบนี้ออกไปแล้ว อาการของซาร่ามันจะเป็นแบบไหน คือมันจะได้ยินแล้วกระวนกระวายหวีดลั่นไปมาก่อนจะทำหน้าเหมือนโลกแตก ไม่เชื่อคอยดู


“กรี๊ดดดดดดดดดดดด! อีฉัตรรรร!


นั่นไงล่ะ กูว่าแล้ว =_=;


“ทำไมมึงไม่พากูลงไปด้วยวะ อีเพื่อนเลว เพื่อนทรยศ เพื่อนนิสัยไม่ดี นี่มึงกะจะแอบเก็บกี้ไปกินคนเดียวช้ะ” ซาร่าเริ่มโวยวาย มันเดินมาเขย่าตัวของฉันไปมาอย่างแรง


อีเพื่อนเลว กูมึนค่ะ อีดอก


“โอ๊ย กี้เขาเป็นขนมอันปังเหรอไงวะแหม กูไม่เก็บไปกินหรอก แล้วอีกอย่างนะ กูปลุกมึงจนแทนจะถีบแล้วมึงก็ไม่ตื่นเอง มาโวยวายหานมซิลิโคนของมึงทำไม” ฉันอธิบายร่ายยาวก่อนจะปัดมือของเพื่อนสนิทออกจากไหล่ตัวเองเพราะความเจ็บ


“โอ๊ยตาย ทำไมกูช่างโชคร้ายขนาดนี้วะ ทีหลังถ้ามีแบบนี้อีกมึงถีบกูเลยนะเอาให้ตื่น” ซาร่ามองหน้าฉันด้วยสีหน้าจริงจัง คือมันไม่ได้พูดเล่นอะ


“เออ พูดเองนะอีเวร” ฉันถอนหายใจจากนั้นก็เดินไปล้มตัวนอนลงบนเตียงด้วยความง่วงนอน

 



 

Kie’s Talk

[อยู่นั่นเป็นไงบ้างอะ โอเคใช่ปะ]


ตอนนี้ผมกำลังคุยโทรศัพท์กับหัวหน้าวงโรมิโออยู่ ถ้ายังนึกไม่ออกว่าใครจะบอกให้ก็ได้ครับ เขาคือพี่ควอทซ์นั่นเอง หรืออีกชื่อหนึ่งที่ผมเรียกก็คือพี่เสาไง ทันทีที่กลับถึงห้องก็มีคนโทรศัพท์มาเลย


“อืมโอเคพี่ ห้องพักก็สะดวกสบายดี”


[อ๋อโอเคๆ...(เฮ้ย! ไอ้หมา นี่แมลงสาบแกอยู่ใต้หมอนกี้อะมาหยิบออกไปเลย) (โหเฮีย ละก็ไม่บอก ตามหาตั้งนาน)]


เสียงของบุคคลที่สามดังลอดเข้ามาจากลำโพงโทรศัพท์ที่แนบหูไว้อยู่ทำเอาผมขมวดคิ้วไปเล็กน้อยด้วยความฉงน ก่อนจะเริ่มกระวนกระวายเมื่อได้ยินคำว่าแมลงสาบ


“อะไรนะ? ใครเอาแมลงสาบไปใส่ใต้หมอนกี้นะ” ผมขมวดคิ้วนิ่งไป เมื่อได้ยินคำพูดเมื่อกี้จากปลายสาย


[ไม่มีอะไรแล้วกี้พี่เสาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่มันไม่ได้ทำให้ผมสบายใจขึ้น..นี่ผมไม่อยู่หอยังไม่ถึงวันก็มีวีรกรรมแสบๆ เกิดขึ้นอีกแล้วเหรอวะ


“พี่เสา ...พี่หมัดเป็นคนทำใช่มั้ย” ผมถามย้ำ


[คือพี่ซักผ้าทิ้งไว้ ไปก่อนนะแค่โทรมาถามเรื่องการเดินทางเฉยๆ] เหมือนคนปลายสายพยายามหลีกเลี่ยงจะคุยเรื่องนี้กับผมเลยอะ


“พี่เสา”


[อยู่นั่นอากาศเย็นอะ ใส่เสื้อหนาๆ นะ]


“พี่ควอทซ์ ผมถามเป็นครั้งสุดท้ายเกิดอะไรขึ้นกับที่นอนผมนะ” สิ้นสุดคำพูดของผมไปเมื่อกี้ก็เหมือนทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ผมไม่ใช่คนที่เรียกเมมเบอร์ด้วยชื่อจริงๆ สักเท่าไหร่ แต่ถ้าผมเรียกนั่นแสดงว่าผมเริ่มจริงจัง


[กี้ โทรคุยต่างประเทศมันเปลืองตังค์เว้ย แค่นี้นะ]


และแล้วสายก็ถูกตัดไป....


โอ้โหเลวมาก! อย่าให้กลับไปแล้วเจอสภาพหอรกรุงรังเชียวนะเว้ย โดนบ่นตั้งแต่พี่ใหญ่ยันน้องเล็กแน่นอน อ้าว..ผมก็น้องเล็ก แต่ชอบบ่นพี่อะ -_-


ส่วนตอนนี้ก็แยกย้ายกันไปนอนนะครับ ผมเองก็จะไปนอนแล้ว บาย...


100%
อ้าวพี่หมัด.....อ้าวพี่!
พี่ทำแบบนี้กับกี้ได้ยังงัยยย





อย่าลืมเม้นท์ โหวต ให้กี้ฉัตรนะเตงงง










 






ฝากนิยายเซ็ต PAN ของเจ้จีด้วยค่ะ (ขายของ)

 


[เปิดพรี] Fame & Lily (P) พี่คนเฉย..มาเป็นลูกเขยแม่หนูมั้ย : ลงแล้ว 45 ตอน 
ยากยิ่งกว่าทำตัวให้แมน ก็ทำให้ยัยฟ้าเก้าเลิกแอนตี้ผมนี่แหละ!!! "นี่..ถอยไปไกลๆเดี๋ยวแม่จะจับทุ่มเลย" ผมเลิกคิ้วมองเจ้าตัว "ถ้าจับทุ่ม ฉันก็จับกดอะ" เป็นการขอคืนดีที่ห่ามมาก อิสั-ส 
Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง : ลงแล้ว 8ตอน 
"เธอ...เราคิดว่าเธอดีต่อใจของเราอะ" ฉันอึ้งเบาๆ กับคำพูดนั้น "นี่จีบ?" "ฉันแค่เช็ตเรตติ้ง ดูหนังหน้าเธอก่อน อย่าหลงตัวเองสิชะนี" อีกี้!! พูดแบบนี้ดูถูกส้นเท้าร้อยศพของฉันไปละ 
Step & Sakura (P3) ประสบภัย 'แอนตี้' มีรักแบบงงๆ : ลงแล้ว 4 ตอน
เพราะวันก่อนฉันไปตั้งกระทู้ใส่ร้ายศิลปินค่ายดังอย่าง 'ปาร์ค' ว่าเขาฟันฉันแล้วทิ้ง วันนี้เขาก็เลยบุกมาหาฉัน "จะแก้ข่าวหรือว่าจะให้ฉันทำให้กระทู้ที้เธอตั้งเป็นจริง?" เดี๋ยวนะ อะไรคือเข้ามาจูบฉันเลยวะ? 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 21:16
    ใส่ร้ายหรือกลั่นแกล้งน้องคะพี่เสา
    พี่หมัดก็แหมมมม
    กี้ไม่อยู่แมลงสาบหนูลั้นลาเลยนะ
    //มีอารมณ์ไปแต่งอิม็อกต่อละ
    สนใจม็อกกดติดตามเลิฟมีไรท์นะคะ ฮริ้งค์
    #68
    1
  2. วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 21:55
    โอ้ยน่ารักกก
    คล้องแขนทำไมเนี่ย//ตีๆ
    แอบหึงนะ
    #66
    0
  3. วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 21:29
    เขาคือดองจันทร์
    ฉันคือตะวัน
    รักคือไฟอันร้อนแรงไร้จุดหมาย
    (ร้องเพลงดักแก่อีกละ 555)
    กี้แกอยากกินสตาร์บัคเดี๋ยวฉันพาไปให้ก็ได้นะ
    เดี๋ยวจำทางให้ด้วย ฉันจำทางเก่ง
    #65
    1
  4. #64 -----t----- (@looknamviolet) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 16:21
    เจิมมมมมม
    #64
    0