[Boy's Life] คุณนางเอกครับ โปรดอย่าเปลี่ยนผมเป็นนายเอกเลย

ตอนที่ 26 : หัวตันเหรอ แพนนาค็อตต้าช่วยคุณได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    1 ก.ค. 63


25

หัวตันเหรอ แพนนาค็อตต้าช่วยคุณได้

 

จริงอยู่ที่เวดิอุสโดนข้ารับใช้เดินตามมาตั้งแต่เด็ก แต่นั่นเป็นสมัยก่อนที่ผมจะได้ความทรงจำชาติก่อนกลับมา และถึงได้มันมา จิตใต้สำนึกผมก็เคยชินกับการมีตัวตนของเจคอบไปแล้วเลยไม่มีปัญหาอะไร ก็ขนาดผมย้ายครัวมาอยู่วังเป็นเพื่อนเจ้าเอลิออตมัน เขายังตามมาด้วยเลยนี่นา

แต่นอกจากเจคอบหรือคนใกล้ชิดกันจริงๆ ผมก็ค่อนข้างรู้สึกไม่ปลอดภัยตอนมีคนเดินตามหลัง คงเพราะผมเห็นเหตุการณ์ของพี่สาวและที่ตัวเองโดนเองเป็นกรณีศึกษาไปแล้วละมั้ง

แน่นอนว่าเป็นไม่ถึงขั้นเดินท่ามกลางฝูงชนไม่ได้นะ ถ้าเป็นถึงขั้นนั้นนี่ ผมแจ้นไปหาจิตแพทย์ตั้งแต่ตอนรู้ตัวแล้ว!

“ท่านมีธุระอะไร” ผมพยายามปั้นยิ้มให้เขา แต่เชื่อเถอะว่ามันยากพอสมควรเหมือนกัน...โอเค ผมเองก็เคยมีชนักติดหลังกับเขา จะยอมหน่อยก็ได้ “หรือว่าท่านโดนท้าสู้จนรำคาญจริงๆ?”

ถ้าใช่นี่ผมก็...ทำอะไรไม่ได้นะ คนเรามันยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุน่ะสิ ไปทำอะไรมันจะเหมือนเอาน้ำมันไปราดกองไฟเสียมากกว่า

เขาส่ายหัวหน้าตาย “แค่สามวัน พวกเขาก็ไม่มายุ่มย่ามแล้ว”

“...ก็สมกับเป็นท่านดีขอรับ” ผมคิดตามแล้วพยักหน้า ลองนึกภาพนักสู้ฝึกหัดท้าปรมาจารย์ดูสิ แน่นอนว่าแพ้ในเวลาไม่นาน แถมยังโดนเลกเชอร์อีกต่อ (ขนาดผมที่มีฐานะสูงกว่าเขายังโดน คนอื่นคงไม่ต้องเดาแล้ว) เอาเป็นว่าความหวังดีของเขานี่...ถ้าไม่ทำให้หลายคนรู้สึกเสียหน้าจนไม่กล้ามาสู้ต่อ ก็คงเลื่อมใสจนขอฝึกด้วยไปเลย

แต่เชื่อเถอะ คนส่วนใหญ่น่ะอย่างแรก

พูดถึงตรงนี้แล้วก็ขอยอมรับหน้าด้านๆ เลยก็ได้ว่าผมก็เป็นพวกแรกเหมือนกัน ถึงความจริงผมจะแค่ไม่อยากโดนกระทืบ...ก็ไม่ถูกอีกเพราะผมเคยชนะเขามาแล้ว

เอาใหม่ ผมแค่ไม่อยากเป็นบันไดให้เขาเก่งไปมากกว่านี้ แล้วก็ไม่อยากรับรู้ด้วย เรื่องก็มีแค่นี้แหละ แค่เรื่องราชวงศ์จิกะอันใกล้นี่ก็แทบจะแดกหัวผมตายอยู่แล้ว จะหาเหาใส่หัวตัวเองไปอีกทำไมกัน!

อีกอย่าง ในเนื้อเรื่องเกมฝั่งนางเอกที่ผมเคยเล่นและเท่าที่จำได้ เจ้าชายราชวงศ์จิกะไม่เคยเจอเลยด้วยซ้ำ แต่เท่าที่ฟังจากองค์หญิงก็มากพอแล้วว่าเป็นคนแบบไหน

ลาออกตอนนี้เลยทันรึเปล่า

“ไม่ฝึกแล้ว?” เขาถามเสียงนิ่งเรียบ นิ่งเสียจนผมได้แต่เงียบสนิท

เผ่นหนีไปเลยตอนนี้ทันไหม

“ข้าพยายามฝึกใช้มือขวาให้ชินอยู่ขอรับ จะรีบร้อนไปเลยไม่ได้” ผมบอกไปตามตรง “ท่านคงไม่ได้หวังให้ข้าถนัดมือข้างที่ตัวเองไม่ค่อยได้ใช้ทันทีทันใดเลยใช่ไหม”

เพราะถ้าใช่นี่ก็ออกจะเกินไปหน่อย ต่อให้ได้ความทรงจำชาติก่อนกลับมา แต่ผมก็ยังเป็นมนุษย์เดินดินร้อยเปอร์เซนต์นะ! แค่โยนรับของกับมือขวายังร่วงเอาๆ อยู่เลย

ถ้าไม่ติดว่าเขาห้ามใช้อาวุธด้ามสั้นเป็นอาวุธหลักละก็ ผมใช้กริชไปแล้วด้วยซ้ำ...ถึงหลังจากนั้นผมจะเห็นภาพอาจารย์สอนอาวุธให้ผมในวังเอามือกุมขมับเครียดไปเลยก็เถอะ

เพอร์ซิวัลส่ายหัวเล็กน้อย ทำให้ผมโล่งอกขึ้นมาหน่อยที่เขายังเข้าใจว่าผมไม่ได้เป็นยอดมนุษย์ “เข้าใจแบบนั้นก็ดีแล้วขอรับ”

“ข้าอยากฝึกกับเจ้าอีก” เขาพูดขึ้นมาจนได้

มันเป็นอะไรที่เดาได้อยู่แล้ว และว่ากันตามตรง คำชวนของคนมีความสามารถสูงเป็นอะไรที่น่าตะครุบมาก แต่ผมก็ส่ายหัวยิ้มๆ

“ขออภัยจริงๆ ขอรับ แต่ข้าเกรงว่าหลังจากนี้คงไม่มีเวลาว่างพอให้ออกนอกตารางแล้ว” ถึงจะพอมีเวลาพักอยู่ก็เถอะ แต่เฮ้! เวลาพักก็คือเวลาพักสิ มันคือช่วงเวลาให้หายใจหายคอ ถ้าขาดตรงนี้ไปการงานก็จะออกมาไม่มีประสิทธิภาพนะ!

“ธาลิเทียสก็มาด้วย”

“ต่อให้เขาฝึกกับท่านหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวกับข้าขอรับ” ถึงผมจะรักเพื่อนมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องตัวติดกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงสักหน่อยนี่ “แต่ก็...ขอบคุณท่านมากขอรับที่ชวน แล้วก็ยอมซ้อมมือกับเขาด้วย” ผมว่าพลางโค้งให้เขา “เอาไว้ถ้าหาเวลาว่างได้จริงๆ ข้าจะพิจารณา”

เพอร์ซิวัลยอมง่ายกว่าที่คิด เขาแค่พยักหน้าเท่านั้น ผมจึงรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

ก็นะ อุตส่าห์สละเวลาของตัวเองไปสอนเขาทั้งที รายนั้นคงจะดีใจน่าดูชมทีเดียว

“ข้าขอตัว”

 

ถ้ารู้สึกหัวตันหรือหงุดหงิด ยังไงแพนนาค็อตต้าก็ช่วยได้จริงๆ นั่นแหละ

โชคดีที่ต่อให้โรงอาหารของตึกเรียนยังปิดไปแล้ว แต่โซนขนมหวานยังอยู่จนกว่าจะหกโมงเพราะคนชอบกินขนมหวานมีเยอะ ซึ่งตอนนี้ก็แค่ห้าโมงกว่า ผมเลยไปซื้อมากินทัน เดี๋ยวกินเสร็จแล้วขึ้นไปทำงานต่อก็ยังไม่สาย

กว่าพวกเราจะเลิกทำงาน เวลาก็ปาไปสองทุ่มกว่าแล้ว! ผมมาอู้นิดเดียวก็ไม่เป็นไรหรอก!

ไม่สิ เรียกว่าอู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ก็ทั้งเอลิออตทั้งองค์หญิงพร้อมใจกันไล่ผมขนาดนั้น เท่ากับว่าสถานะผมตอนนี้คือการพักโดยชอบธรรมต่างหาก

...เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ตอนนี้มาดูเรื่องราชวงศ์จิกะก่อนดีกว่า

องค์หญิงไอริเซียบอกว่าเขาจะมาช่วงฤดูร้อน เท่าที่ผมจำได้จากความทรงจำชาติก่อนคือโรงเรียนนี้จะมีปิดเทอมสองช่วงคือฤดูหนาวและฤดูร้อน ซึ่งช่วงฤดูร้อนนั่นจะปิดแค่เดือนเดียว ส่วนฤดูหนาวไม่แน่นอนเท่าไหร่เพราะจะเริ่มเปิดก็ต่อเมื่อหิมะของซิลวาเรสละลาย แต่มันจะแกว่งไปประมาณสองถึงสี่เดือน ไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้

บอกว่ามาในฤดูร้อน มีความเป็นไปได้สูงที่จะมาในช่วงปิดเทอม หรืออาจก่อนหน้านี้นิดหน่อย

ถึงผมจะบอกว่าชอบเกมนี้ เป็นแฟนเกมนี้พอสมควร แต่ถ้าเอาเข้าจริงก็ไม่ได้จำได้เยอะขนาดนั้น เรียกได้ว่ารายละเอียดหลายอย่างจะตกหล่นไปมากพอสมควร ยังดีที่มีความทรงจำของ ตัวผมเอง มาเสริมให้ เรียกได้ว่าหากไม่มีความทรงจำของผม (ข้า) และกลายเป็นจำอะไรไม่ได้ขึ้นมา ผมคงมืดแปดด้านไปเหมือนกัน

หากจำไม่ผิด เจ้านั่นเปิดตัวในเกมตอนกลางเทอมในรูตที่เอลิออตไม่ได้ไปแลกเปลี่ยน

“...เจ้าพวกเรื่องมากเอ๊ย” ผมพึมพำหงุดหงิดพลางจ้วงแพนนาค็อตต้าเข้าปาก

อา แพนนาค็อตต้านุ่มๆ นี่มันดีจริงๆ เลยน้า รสชาติเปรี้ยวอมหวานของแยมผลไม้ ผิวแพนนาค็อตต้าที่ละลายในปากอีก...เนี่ย ไม่ให้ผมชอบแพนนาค็อตต้าได้ยังไงกัน!

อ่า ผมขอโทษ วกกลับเข้าเรื่องก่อน

องค์ชายของจิกะ องค์ชายของจิกะ เอ...

เท่าที่จำได้จากในเกมซึ่งเป็นมุมมองของนางเอก คือเขาชอบเล่นลิ้น กวนบาทา ฉวยโอกาส เอาแต่ใจ มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ผมเห็นแล้วน่ากระทืบ (แต่สาวๆ ดันชอบซะงั้น) ถ้านางเอกไปรูตนี้ ตอนเรียนจบก็ไปอยู่กับ เก็งเคย์ เสร็จสรรพ

ชื่อแปลว่า ผู้ที่สมควรได้รับเกียรติและความมั่นคง แต่ตัวเองดันทำตัวแบบที่ผมว่ามาเลยนั่นแหละ

ผมจำได้ว่าพี่สาวผมหวีดคนคนนี้มากจนเคลิ้มไปพักหนึ่งถึงขั้นฝากผมไปซื้อกู๊ดส์ให้เลย แถมพอเคลียร์ห้องทีไรก็ไม่เอาของที่เกี่ยวกับเขาไปขายต่อสักชิ้นด้วยนะ

ช่างเถอะ เอาเป็นว่านิสัยโคตรน่าปวดหัว ยิ่งพอจับหมอนี่มาคอมโบกับเอลิออตแล้วละก็ หลังจากนี้เส้นเลือดในสมองผมจะแตกตายหรือเซลล์สมองหยุดทำงานก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยสักนิด แบบว่าสองคนนี้เป็นเพื่อนทางจดหมายกัน สามเดือนเขียนถึงกันหนึ่งฉบับ ผมไม่เคยอ่านหรอก แต่พอจดหมายมาทีไร เอลิออตก็มักจะเอาเรื่องแกล้งคนอื่นมาปรึกษาและบังคับให้ผมร่วมมือกับเขาด้วยตลอด

แน่นอนว่าสุดท้ายทั้งผมทั้งเอลิออตก็โดนดุไปตามระเบียบ ทั้งที่ผมไม่ได้อยากจะทำเลยแท้ๆ!

ลองนึกภาพสิ คราวนี้สองคนนั้นจะได้เจอหน้ากัน อยู่ในรั้วโรงเรียนเดียวกัน...

ผมถึงกับเอามือกุมหัว

พอคิดถึงวีรเวรที่สองลิงทะโมนจะทำหลังจากนี้แล้ว ผมก็ได้แต่จ้วงแพนนาค็อตต้าอีกหนึ่งคำโตทั้งที่เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบตับ

แพนนาค็อตต้าคือฮีลลิ่งเดียวที่ผมมีแล้ว! ถ้าทำได้ผมจะแต่งงานกับแพนนาค็อตต้า! จะไปเป็นนักบวชรับใช้พระเจ้าในโลกที่มีแต่แพนนาค็อตต้า!

ได้ที่ไหนล่ะ

โว้ยยย จับลิงสองตัวนั้นล่ามโซ่เลยดีไหมเนี่ย! แค่คิดก็อยากจะร้องไห้เป็นสายเลือดแล้ว!

ผมจะกินแพนนาค็อตต้าแก้เครียดอีกคำก็พบว่ามันเกลี้ยงถ้วยแล้ว จึงได้แต่เอาถ้วยไปเก็บแล้วเดินออกมาจากโรงอาหารที่ไม่มีคน กลับมาสูดอากาศบริสุทธิ์นอกอาคารอีกครั้ง

และออกมาเผชิญกับความจริงที่เดี๋ยวต้องไปทำงานต่อแล้วอีกครั้ง

แพนนาค็อตต้าเมื่อกี้อร่อยที่สุดเลย พระเจ้าแพนนาค็อตต้าจงเจริญ ฮ่าๆๆ! พระเจ้าครับ หากท่านมีจริงทำไมไม่ส่งผมไปในโลกที่มีแพนนาค็อตต้ากัน ทำไมผมต้องได้เจ้านายปากหมาไม่รักตัวเองอย่างไอ้เอลิออตมันด้วย แล้วคู่ค้าคอมโบเจ้านายดันเป็นคนน่ากระทืบอีก...

เฮ้อ หลังจากนี้ต้องไปขอขึ้นเงินเดือน ขอขึ้นแน่ๆ

ใช้งานกันได้คุ้มเกินไปแล้วเฟ้ย! อายุสิบหกที่ไหนต้องมาคิดจนหัวไหม้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้กัน! (ถึงผมจะอายุสามสิบแล้วก็เถอะ แต่นั่นมันชาติก่อน ไม่นับ!)

...ผมรู้ดีว่าในหัวผมตอนนี้เหมือนคนบ้ามาก แต่ขอผมหนีความจริงไปบ้ากับตัวเองหน่อยเถอะ ถือว่าชดเชยกับงานชิ้นโตที่เจ้าเอลิออตมันโยนมาให้

จะว่าไป ผมเคยบอกว่าเดดไลน์สะสางเรื่องกบฎที่กำลังจะเกิดคือหนึ่งปีสินะ แต่ผมมีเวลาว่างจากการเรียนแค่ห้าเดือนเป็นอย่างมาก

พอคำนวณวันหยุดเข้าด้วยกัน เท่ากับว่าพวกผมจะมีเวลาจัดการกับกบฎในเวลาไม่ถึงครึ่งปี และในครึ่งปีนั้นต้องกราบขอร้องให้ไอ้สององค์ชายนั่นเข้าใจและยอมอยู่นิ่งๆ

ถึงส่วนใหญ่จะเป็นขุนนางในวังเป็นคนจัดการก็เถอะ แต่เชื่อขนมกินได้ว่าองค์ราชาจะโยนส่วนที่พวกผมทำได้มาให้พวกผมทำแน่นอน

สรุปคือปากบอกหนึ่งปี แต่เอาจริงๆ มีเวลาแค่ห้าเดือน...

ให้จัดการเรื่องภายในในห้าเดือน ก่อนที่เจ้าเอลิออตจะไปจิกะ

...

บอกให้ผมปั่นเอกสารปึกหนาติดเพดานให้ได้ในสามวันแบบมาราธอนห้ามหลับห้ามนอนยังจะง่ายซะกว่า

ผมยีหัวตัวเองจนยุ่งด้วยความหงุดหงิด ถึงหลังจากนี้จะต้องมัดผมใหม่ก็ช่างมันแล้ว!

“ท่านเวดิอุสขอรับ” เสียงที่ผมคุ้นเคยดีดังขึ้นมาจากด้านหลัง ผมก็ต้องหันไปมองตามระเบียบ

คุณบลังก์?

______________________________

สวีดัดสวัสดีค่ะ เรากลับมาแล้ววววววววววว //โผกอดเรื่องนี้ โผกอดลูกๆ โผกอดทุกคนที่ยังรอด้วยฟามรักและฟามคิดถุง

รู้สึกอยากซับน้ำตายิ่งนัก เอาจริงๆ ตอนนี้เกิดจากการเขียนสัปดาห์ละนิดละหน่อยค่ะ ระยะเวลาเขียนคือนานมากๆ (ฮา)

เอาจริงโปรเจ็กต์พวกขายเล่ม ฯลฯ ยังไม่ทิ้งค่ะ แต่หาเวลาไม่เจอเลยจริงๆ เหมือนทำหล่นหายไปที่ไหนสักที่--- //แค่ก ตอนพิเศษได้เท่าไหนก็เท่านั้นเช่นเดิม orz" (รู้สึกโล่งเลยค่ะที่ยังไม่เปิดพรีออเดอร์ ไม่งั้นคงมีหนาวสันหลังบ้างแหละ...)

เวลาว่างของเราคือวันอาทิตย์วันเดียวแล้วค่ะ หลังจากที่พี่สาวเราท้อง และเราไปช่วยงานพี่เรา ทำให้ไม่สะดวกในหลายๆ อย่าง แถมเลิกดึกมากทุกวันด้วย (ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว แต่ก่อนหน้านี้คือดึกจริง สี่ทุ่มกลับบ้าน ตอนเจ็ดครึ่งออกจากบ้าน) วันอาทิตย์เลยมีพลังงานไม่พอเท่าไหร่ค่ะ นอนมันทั้งวันเลย TT

ขออภัยที่ทำให้รอนาน ตอนต่อไปก็อาจจะนานเช่นกัน (อ้าว) แต่อย่างไรเสีย ขอบอกไว้ตรงนี้เลยค่ะ

"ไม่ได้ทิ้งไปน้าาาา"

รักทุกคนที่รักนิยายเรานะคะ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์คิดถึงตอนที่เราห่างหายไปด้วยเช่นกัน อ่านทุกเมนต์เลยค่ะ

เอ้อ ในรี้ดอะไรต์เราว่าจะลองเล่นแผลงๆ อย่างเอาคลาเฟน่าไปแต่งเป็นนิยายแชทด้วย และเพราะเวลาแตะคอมน้อยและเวลาแตะมือถือมันสะดวกกว่า (เอาไปอู้ในห้องน้ำได้ แฮ่มๆ <<ตัวอย่างไม่ดีอย่าทำตามนะคะ) สามารถไปลองอ่านเล่นๆ ให้คลายคิดถึงได้นะคะ //ขอไม่แปะลิงก์ แต่แค่เห็นชื่อเรื่องก็รู้แล้วแน่นอนค่ะฮา


ปล. เรื่องนี้มีเปิดระบบโดเนตใน readawrite ด้วยนะคะ ถ้าอยากอ่านเยอะๆ ก็รบกวนโดเนตเราหน่อยน้าา T_T
          หากอยากซัพพอร์ตก็จิ้มลิงก์นี้โลดดด >>ตรงนี้<< 

ปปล. เป็นไปได้อยากให้ไปลองอ่านนิยายเรื่องยาวของเราอีกสักเรื่องจังเลยค่ะ แค่กๆๆ! >>กดตรงนี้ๆ<<




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

217 ความคิดเห็น

  1. #208 chinalovely (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 18:40
    คิดถึงมากกก
    #208
    0
  2. #207 ononno (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 13:26
    แพนนาค็อตต้าจงเจริญ!!!
    #207
    1
    • #207-1 เจ้าหมาในกะละมัง(จากตอนที่ 26)
      28 กรกฎาคม 2563 / 15:09
      #แพนนาค็อตต้านางเอก ต้องมาแล้วค่ะ (ไม่ใช่ละ)
      #207-1
  3. #206 เจ้าแมว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 09:39

    กะ กลับมาแล้ววววว ฮือออออ
    #206
    0
  4. #205 หนูสวยมาก (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 08:03

    ไรท์กลับมาแล้วว คิดถึงคิดถึงคิดถึง!!
    #205
    0
  5. #204 ชาเขียวขมๆ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 00:28

    คิดถึงไรต์มากๆ

    #204
    0
  6. #203 91250 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 00:04
    เราก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าใคร?
    #203
    3
    • #203-3 เจ้าหมาในกะละมัง(จากตอนที่ 26)
      2 กรกฎาคม 2563 / 07:44
      สกรีนไทม์น้อยก็งี้— //เสียงแว่วมาว่าเธอดองนานไปต่างหาก
      #203-3
  7. วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 23:59
    แพนนาค็อตต้านางเอก
    #202
    0
  8. #201 หนูสวยมาก (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 13:17
    ถ้ามีความคืบหน้าอะไร ช่วยวานบอกด้วยนะคะ รอคอยที่ท่านํ้า(?)ทุกวันเลยค่ะ
    #201
    2
    • #201-1 เจ้าหมาในกะละมัง(จากตอนที่ 26)
      3 มิถุนายน 2563 / 01:04
      พี่สาวเราจะคลอดแล้วค่ะ กลายเป็นงาน labor ที่ปกติพี่เราทำแทบกลายเป็นของเราหมดเลย ขอโทษที่ทำให้รอนานค่ะ QAQ

      เอาจริงๆ อยากเปิดตอนแจ้งอยู่ แต่ถ้าทำแบบนั้นจะกลายเป็นดันนิยายคนอื่น เราเลยไม่ทำดีกว่าน่ะค่ะ
      #201-1
  9. #200 Femiella (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 18:02

    เนื้อเรื่องน่าสนมากๆๆๆ ติดตามค่า
    #200
    0
  10. #199 Deffy-Deefey (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 03:19

    ยินดีกับคุณพี่​สาวด้วยนะคะ!

    ไรต์เองก็อย่าฝืนตัวเองมากไปเลยค่ะ แต่งเท่าที่สะดวก แต่งแบบมีความสุขกับสิ่งที่ทำ ไม่ใช่ทำเพราะโดนกดดันหรือรู้สึกผิด

    รอได้เสมอน้่า
    #199
    0
  11. #198 aom270839 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 18:45

    ยังรออยุ่นะค่าา
    #198
    0
  12. #197 sey234 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 09:32
    รออยู่ค่ะ
    #197
    0
  13. #196 SANSANEE1827 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 06:51
    ยังรออยู่น้า
    #196
    0
  14. #195 KiriyamaMito (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 06:46
    รอค่าาาา
    #195
    0
  15. #194 racnarock (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 22:22

    รออยู่น่าาาา

    #194
    0
  16. วันที่ 18 มกราคม 2563 / 22:16
    รอเสมอนะคะ
    #193
    0
  17. #192 Amujan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 22:14
    สู้ๆค่า เขาเรื่องของตัวเองให้ลงตัวก่อนแล้วค่อยแต่งนิยายต่อก็ได้ เราสามารถรอได้เสมอ
    #192
    0
  18. #191 Nu pe (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 22:13
    ดีใจที่ยังเขียนต่อ จะรอนะคะ:)
    #191
    0