[Boy's Life] คุณนางเอกครับ โปรดอย่าเปลี่ยนผมเป็นนายเอกเลย

ตอนที่ 17 : เวลาพักช่างแสนสั้น (+แบบสอบถาม)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    19 ก.ค. 62


ขออวดสักนิดว่าครั้งหนึ่งฉันเคยไปถึงท็อปเทน...ท็อปทเว็นตีว่าช็อกแล้ว แต่ท็อปเทนนี่ไม่เคยหวังจริงๆ ค่ะ...
//พนมมือกราบทุกคน หลังจากนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวฝากใจฝากผลงานต่อๆ ไปด้วยนะคะ m(_ _)m
เรากำลังเริ่มวางแผนเปิดพรีออเดอร์แล้วนะคะ จะมีคนสนใจมั้ยนะ ;;w;;
ปล. ขอบคุณสำหรับ 777 คนด้วยค่ะ เลขสวยมาก---





___________________________________

 

17

เวลาพักช่างแสนสั้น

 

ผมเห็นเจ้านั่นหัวเราะก๊ากออกมาอย่างไม่ปิดบังก็รู้สึกอยากจะเอาหนังสือปกหนังในมือนี่ฟาดหน้ามันขึ้นมาทันที แต่ก็ต้องจำใจขันติเอาไว้เพราะต่อให้อิลฟรีซทำตัวแย่แค่ไหน แต่เธอก็ยังเป็นผู้หญิง

ถึงตอนนี้มันจะกำลังหัวเราะแบบไม่สมเป็นกุลสตรีเลยก็ตามทีเถอะ

ถามจริง ตอนปีหนึ่งยัยนี่มันผ่านวิชามารยาทมาได้ยังไงเนี่ย ติดสินบนอาจารย์เรอะ!

“โอ๊ย สรุปเจ้าก็ไม่ดังขนาดนั้นจริงๆ เหรอเนี่ย ฮ่าๆๆ!” หัวเราะไม่พอยังจะเยาะเย้ยใส่อีก...รู้สึกหงุดหงิดจริงจังจนเผลอจ้องเธอเขม็ง ตอนนั้นเองที่อิลฟรีซถึงกับหน้าซีดแล้วหยุดหัวเราะทันที แม้แต่รอยยิ้มก็ไม่เหลือ

คาดว่าตอนนี้หน้าของผมคงน่ากลัวมาก แต่ผมไม่สนหรอก เจ้านี่ทำตัวน่าหงุดหงิดเองนี่ รบกวนช่วยหยุดเอาความดังอะไรนั่นมาวัดกันสักทีจะได้ไหมหา!

วานาเซียเอามือลูบไหล่ผมเป็นเชิงบอกให้ใจเย็นพร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนโยนกึ่งหนักใจมาให้ ผมถึงถอนหายใจออกมา ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ “ข้าไม่ได้โกรธหรอก แค่หงุดหงิด แต่ก็ขอบใจนะ”

“หงุดหงิดบ้านเจ้าทำหน้าเหมือนมังกรเตรียมถล่มเมืองรึไง...” อิลฟรีซบ่นอุบอิบ ผมจึงเหลือบไปมองเธออีกครั้ง เธอถึงยอมปิดปากเงียบกับเขาเสียที

“ถึงหน้าตาท่านพี่จะดูโหด แต่ความจริงใจดีมากเลยนะเจ้าคะ” วานาเซียแย้งอิลฟรีซขึ้นมาบ้าง สีหน้าจริงจังของเธอก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูสมกับเป็นน้องสาวของผมจริงๆ

เฟรย่าทำท่าอึกอักเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง ผมเลยหันไปเลิกคิ้วถาม เธอถึงกับผงะจนตัวสั่น แต่ก็กลั้นใจพูดเสียงสั่นออกมาอยู่ดี “ข ขอถามอะไรหน่อย...ได้ไหมคะ”

“ก็ว่ามาสิ”

เธอหันมองผมสลับกับวานาเซียไปมาสักสองสามครั้ง ก่อนจะถามออกมาจนได้

“ท่านเวดิอุส...นามสกุลเชอร์มาล?” แน่นอนว่าผมพยักหน้า เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดอะไรอยู่แล้ว ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก

การพบเจอของพวกเราไม่ค่อยโสภาเท่าไหร่ ตัวผมเองก็ไม่ได้แนะนำตัวอย่างจริงจังมาก่อนด้วยเพราะนึกว่าเธอรู้แล้ว...ถ้าว่ากันตามตรง แค่เธอจำชื่อกับหน้าผมได้ตั้งแต่ตอนเจอกันครั้งแรกก็เก่งมากแล้วล่ะสำหรับคนที่ขึ้นเป็นชนชั้นขุนนางได้ไม่นาน ผมนับถือในความพยายามเลย

“ขอแนะนำตัวเลยก็แล้วกัน” ผมส่งยิ้มอ่อนโยนให้เฟรย่าเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องกลัว เพราะถ้าไม่ทำตัวแบบเจ้าอิลฟรีซนั่นหรือไปยุ่งกับธาลิเทียสและไอ้เอลิออต ผมก็ไม่กัดหัวเธอหรอก “ข้าชื่อเวดิอุส เชอร์มาล ยินดีที่ได้รู้จัก”

ที่ผมไม่ใช้คำว่าอีกครั้ง เป็นเพราะว่าสำหรับคนอื่น นี่คือการเจอกันครั้งแรก

วานาเซียไม่ต้องรู้หรอก เรื่องที่ผมฉีกจดหมายพ่อของเฟรย่าน่ะ...

“เฟรย่า...อลาดิสค่ะ” เธอก้มลงพูดเสียงเบา ท่าทางดูกลัวๆ ยังไงไม่รู้ แต่ก็เข้าใจได้นะ เมื่อกี้อิลฟรีซเพิ่งคิดว่าผมทำหน้าเหมือนมังกรเตรียมถล่มเมืองอยู่เลยนี่นา

ช่างเถอะ เอาเป็นว่าพื้นฐานแล้ว ถ้ายังจำชื่อและหน้าของคนที่ควรรู้จัก ไม่ได้ ย่อมไม่แปลกถ้าจะโดนแบนในงานสังคม โดยเฉพาะพวกบารอนและไวส์เคานต์ที่เขตของตัวเองก็ยังเป็นแค่เขตเล็กเขตน้อย

อีกอย่าง ชื่อของคนที่ควรรู้จักมันใช่ว่าจะน้อยซะเมื่อไหร่ นอกจากพวกผมแล้วก็ยังมีอีกตั้งสี่สิบห้าสิบกว่าคน แถมถ้าทักผิดไปทักชื่อคู่อริขึ้นมานะไม่อยากจะนึก เพราะอย่างนั้นผมถึงบอกไงว่าแค่จำหน้ากับชื่อผมได้ก็สุดยอดแล้ว

เอาจริงๆ ขนาดผมยังจำได้บ้างไม่ได้บ้างเลย...แค่ก! แต่จะโทษผมคนเดียวก็ไม่ถูก ดูกองงานผมด้วยสิ! อีกอย่าง ผมอยู่ในระดับที่ต่อให้จำไม่ได้ก็ไม่มีปัญหาอะไรด้วย เพราะงั้นจะสนใจเรื่องยิบย่อยพวกนั้นทำไม จริงไหม

“ว่าแต่พวกเจ้าไปสนิทกันได้ยังไง” ผมถามขึ้นบ้าง ถึงความจริงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะ แต่ที่รู้คือผมในชาติก่อนต่างหาก ถ้าไม่ถามเดี๋ยวจะมีพิรุธเอาน่ะสิ

ตาก็เหลือบมองหนังสือในมือตัวเองไปด้วย แอบชะงักนิดหน่อยที่ตัวหนังสือตรงนั้นหายไปแล้ว แต่ก็ช่างมันเถอะ

“เจอกันเพราะคุกกี้น่ะเจ้าค่ะท่านพี่” วานาเซียยิ้มแหย ตาเหลือบมองไปทางอื่นเล็กน้อยเหมือนไม่กล้าสู้หน้า “เฟรย่าเขาอบคุกกี้อร่อยมากเลยนะเจ้าคะ!

“ท่านวานาเซีย...ชมเกินไปแล้วค่ะ” เฟรย่าแย้งเสียงเบาหวิว

“ท่านอะไรกัน คำสุภาพด้วย เดี๋ยวเถอะ” น้องสาวผมเผยหน้าไม่พอใจออกมา กระทั่งแก้มยังพองป่องดูน่าจิ้มน่าแหย่เล่น

น่าแหย่จนผมอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นบ้างกลั้วหัวเราะ นิ้วก็จิ้มแก้มเธอเบาๆ “เจ้าน้องตะกละเอ๊ย...”

“ท่านพี่อ้ะ!” ตามคาด วานาเซียกำมือแน่นแล้วทุบไหล่ผมดังปั้ก ก่อนจะจ้องผมเขม็งอีกครั้งแล้วเชิดหน้าใส่ “ข้าไม่คุยด้วยแล้ว!

นอกจากสีผมแล้วพวกเราก็แทบไม่มีอะไรเหมือนกันเลยจริงจัง ขนาดเธอจ้องผมเขม็งเมื่อกี้ยังดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวเลย ส่วนผมนี่แค่ไม่ยิ้มเฉยๆ ก็ดูเข้าหายากแล้ว ยังดีที่ยิ้มแล้วยังดูเฟรนด์ลี่ได้ ไม่อย่างนั้นผมคงต้องไปขอทำศัลยกรรม

ถ้าจำไม่ผิดคงเพราะผมได้เค้าโครงหน้ามาจากท่านแม่ ส่วนน้องสาวผมได้เค้าหน้ามาจากท่านพ่อละมั้ง...หน้าตาท่านพ่อในความทรงจำผมน่ะดูอ่อนโยนจะตาย ส่วนของท่านแม่ถ้าไม่ยิ้มก็ดูมาดนางพญาสุดๆ แต่พวกเราในครอบครัวชินกันแล้วเลยเดาได้ว่าหน้าแบบไหนคืออารมณ์ไหน

เนื่องจากตอนนี้พวกเราเหมือนคุยกันแค่สองคน ผมเลยมองดูว่าอีกสองคนกำลังทำอะไร รู้ตัวอีกทีผมก็เห็นเฟรย่านั่งคุยกับอิลฟรีซอย่างออกรสชาติแล้ว

ขอถามอีกครั้งนะ พวกเธอไปรู้จักกันตอนไหน แล้วก็อิลฟรีซท่านั่งแบบไม่สมเป็นสุภาพสตรีนั่นมันอะไรกันหา!

ปีที่แล้วเจ้านั่นผ่านวิชามารยาทมาได้ แถมถ้าจำไม่ผิดยังได้ A+ ด้วย...

ถ้าไม่ใช่เอาเงินฟาดหัวผมก็นึกไม่ออกแล้วว่าเธอทำได้ยังไงน่ะ!

ถึงใจจะอยากถามมากเท่าไหร่ แต่ถามตอนนี้เลยคงไม่ดี วานาเซียเป็นพวกถ้าโกรธอะไรจะโกรธยาวมากซะด้วย เพราะงั้นถึงจะไม่ได้ใช้มาประมาณสองสามปีแล้ว แต่คงต้องใช้กันหน่อยแล้วล่ะ

“ข้าล้อเล่นน่า โอ๋ๆ” ว่าไม่เปล่า ผมยกมือขึ้นลูบหัวเธอด้วย และนั่นทำให้สีหน้าของวานาเซียอ่อนลงนิดหน่อย

“...ต้องมาลองชิมคุกกี้ที่ข้าอบนะเจ้าคะ” เธอตวัดตามองผมอย่างเคืองๆ ปนคาดหวัง ทำให้ผมได้แต่ยิ้มแห้งแล้วพยักหน้า น้องสาวผมถึงกลับมาแย้มรอยยิ้มเยียวยาจิตใจเหมือนเดิม มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ดอกไม้บานทั่วสวนได้ไม่ยากเลย

ถ้าเอลิออตรู้ขึ้นมาว่าผมได้กินคุกกี้ฝีมือวานาเซียก่อนเขา เจ้าหมอนั่นต้องกระโดดบีบคอผมแหง แต่ถ้าสัญญาไปแล้วก็ต้องทำให้ได้

เอาเป็นว่าเพื่อสวัสดิภาพและความอยู่รอดของตัวเอง ผมขอสาบานว่าจะเก็บความลับนี้ให้มิด

หลังจากนั้นดูเหมือนว่าวานาเซียจะไปได้ยินหัวข้อที่อิลฟรีซกับเฟรย่าคุยกันอย่างออกรสออกชาติเลยถือโอกาสเข้าร่วมวงสนทนาไปด้วย ผมเองก็พยายามทำความเข้าใจแล้วนะ แต่ทำไม่ไหวจริงจัง

เสื้อผ้า น้ำหอม เครื่องประดับเอย แล้วก็ยังมีคำเตือนเรื่องแย่และดีที่คนอื่นทำมาอีกเยอะแยะ สำหรับผมที่ไม่ได้สนใจเรื่องแบบนั้นก็ไม่รู้จะฟังไปทำไม

ของพวกนี้คงเป็นความสุขของผู้หญิง...เป็นความสุขที่ผมเข้าไม่ถึงสักเท่าไหร่

เพราะตอนนี้ดูจะไม่มีช่องให้ผมเข้าไปแจม ผมเลยเท้าคางมองสระน้ำไปเรื่อย รอบสระก็เต็มไปด้วยพืชพุ่มไม้เตี้ยประเภทดอกไม้หลายพันธุ์ ลมเองก็พัดตลอดเวลาให้เย็นสบาย เสียงนกร้องจิ๊บๆ เป็นเสียงเพลงน่าฟัง ยิ่งรวมกับอากาศในฤดูใบไม้ผลิแล้ว...

นี่มันน่านอนสุดๆ ไปเลยไม่ใช่รึไง เวลาทองของการหลับนอนชัดๆ

ผมหันไปมองเจคอบด้วยสายตาจะหลับแหล่มิหลับแหล่ แล้วพบว่าต่อให้เขากำลังคุยกับเอเลนอร์ ผู้ติดตามของวานาเซียอยู่ สายตาของทั้งคู่เองก็กำลังมองพวกเราด้วย

ผมทำสัญญาณมือเป็นเชิงถามเวลาให้ทั้งสภาพนั้น เขาก็ตอบกลับเป็นสัญญาณมือเช่นกันว่าตอนนี้สิบโมงครึ่งแล้ว

ผมนัดธาลิเทียสกับเอลิออตตอนบ่ายสอง ตอนเที่ยงกินข้าว แสดงว่ามีเวลาอีกสามชั่วโมงโดยประมาณเพื่อคุยงานกับอิลฟรีซสินะ

ก ก็เหลือเฟือน่า

ว่าแล้วก็...ขอผมงีบสักสิบนาทีเถอะ

 

โป๊ก!

ผมโดนอะไรบางอย่างฟาดหัวอย่างแรง พอผมได้นอนและถูกปลุกแบบไม่ธรรมดา ความง่วงที่มีเมื่อกี้ก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง ตาเลยหันขวับไปมองว่าใครมาประทุษร้ายผมตอนหลับ

ที่แท้ก็อิลฟรีซนี่เอง แถมเจ้าตัวยังกำลังถือของกลางในมือด้วยสีหน้าเปล่งประกายระยิบระยับอีกต่างหาก

ใช่แล้ว หนังสือเล่มหนาสักเล่มที่เฟรย่ายืมมานั่นแหละ

...จะว่าไป หน้าของผมคงไม่โดนหมึกเขียนใช่ไหม ผมคงไม่ได้หลักลึกขนาดนั้นเหมือนตอนนู้นหรอกเนอะ

ผมรีบลูบทั้งหัวทั้งหน้าตัวเองเพื่อสำรวจทั้งยังขมวดคิ้ว ถึงเฟรย่ากับน้องสาวผมจะส่งสายตาสับสนมาให้ผมก็ไม่สนใจแล้ว และนั่นทำให้อิลฟรีซหลุดขำออกมา

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้เขียนหน้าเจ้าหรอก” พอผมจะถามต่อ เจ้านั่นก็ดักผมเสร็จสรรพ “ไม่ได้เอาเศษหญ้าเสียบผมเจ้าด้วย ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่างนั่นแหละ”

ผมหันขวับไปหาทั้งสองคนเพื่อขอคำยืนยัน ซึ่งพวกเขาต่างก็พยักหน้า แต่วานาเซียกลับขมวดคิ้วแล้วหันไปทางเจ้านั่นเสียอย่างนั้น “พี่อิลฟรีซแกล้งท่านพี่ตลอดเลยเหรอเจ้าคะ”

น้ำเสียงของเธอดูไม่พอใจนิดหน่อย ซึ่งอิลฟรีซยิ้มแหยกลับไป

“ก็ข้าอยากให้เวดิอุสผ่อนคลายบ้างนี่นา” ผ่อนคลายบ้านป้าเธอสิ ทำฉันเครียดกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่าถึงจะถูก!

คำตอบของเธอทำเอาผมยกมือซ้ายนวดหว่างคิ้วตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจด้วยความปลง ในเมื่อพวกเราต้องมีความสัมพันธ์เชิงผลประโยชน์นี่อีกยาว ผมก็คงต้องปล่อยวางบ้าง เครียดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

ผมเอื้อมมือไปลูบหัวน้องสาวอีกครั้ง “เดี๋ยวจะทบทวนกันแล้วสินะ ถ้างั้นข้าไม่กวนแล้วดีกว่า”

ต่อให้อยากกวนก็กวนไม่ได้อยู่ดี ผมยังมีงานรออีกเป็นตั้งๆ แน่ะ

ผมยันตัวลุกขึ้นยืนในที่สุด พร้อมกันนั้นก็โบกมือลาให้ทั้งเฟรย่าและวานาเซียด้วยรอยยิ้ม

“ไว้เจอกันนะเจ้าคะ วันนี้สนุกมากเลยเจ้าค่ะ” เฟรย่าเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มร่าเริง ดูสบายใจกว่าตอนเจอกันครั้งที่แล้วพอสมควร

“บ๊ายบาย” อิลฟรีซบอกลาด้วยอีกคน ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับผม

 

หลังจากเดินด้วยกันไปได้สักพักเพื่อหาที่นั่งคุยใหม่ ผมก็หันไปมองอิลฟรีซแล้วถามขึ้นเสียงนิ่งทั้งที่ขายังก้าวเดินต่อไป

“ทั้งหมดนี่ เจ้าจงใจสินะ”

__________________________

สุดท้ายนี้ ทิ้งท้ายเหมือนเดิม
สามารถติดต่อหารือพูดคุยกันทุกเวลาได้ที่ 
- twitter: @InnocentVampir4
- fb page: Blacklight Sonata

ปล. เป็นไปได้อยากให้ไปลองอ่านนิยายเรื่องยาวของเราอีกสักเรื่องจังเลยค่ะ แค่กๆๆ! >>กดตรงนี้ๆ<<

(กำลังเขียนตอนพิเศษสามตอนอยู่เลยยังไม่ได้อัปเดต ถ้าเสร็จเมื่อไหร่จะเริ่มภาคสองทันทีค่ะ---)
________________________

ลืมบอกไปเลยค่ะว่ามีอีกเรื่อง เรื่องเปิดพรี...

ต้องถามก่อนเนอะว่าสนใจมั้ย.... "orz

สามารถเข้าไปทำกันได้ที่ลิงก์นี้นะคะ! //พนมมือ// ขอความร่วมมือหน่อยน้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

217 ความคิดเห็น

  1. #112 aom270839 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 23:09

    ติดตามค่าาา สนุกมากคะชอบตัวเอกกกก น่ารักกก5555
    สู้ๆนะคะไรท์
    #112
    1
    • #112-1 เจ้าหมาในกะละมัง(จากตอนที่ 17)
      21 กรกฎาคม 2562 / 02:55
      ขอบคุณมากนะคะ เราจิพยายามแบบเจออะไรก็จะบ่ยั่นค่ะ //ลงไปนอนตาย
      #112-1
  2. #109 นักเวทรัตติกาล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 03:39

    สนใจเล่มนะคะ ว่าเเต่ เนื้อหาจะจบเมื่อไรเหรอคะ รู้สึกกลัวจบค่ะ 555

    #109
    2
    • #109-1 เจ้าหมาในกะละมัง(จากตอนที่ 17)
      19 กรกฎาคม 2562 / 09:01
      ไม่ใช่เล่มเดียวจบแน่นอนค่ะแง เราไม่สามารถเขียนเล่มเดียวจบได้ มันเป็นความสามารถพิเศษ... (ตรงไหน!?)
      #109-1
    • #109-2 เจ้าหมาในกะละมัง(จากตอนที่ 17)
      19 กรกฎาคม 2562 / 10:57
      อีกอย่างคือ สมมติว่าเรื่องนี้จบจริงละก็...เรายังมีไหดองอีกเยอะค่ะ ถ้าชอบงานเราก็ลองตามเรื่องอื่นด้วยเนอะ แค่ก! (งี้ก็ได้เหรอ)
      #109-2
  3. #107 chinalovely (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 00:31
    จะนอนแต่นิยายแจ้งเตือน...ก็ต้องอ่านสิคะ555
    #107
    1
    • #107-1 แมวน้อยในถังปี๊บ(จากตอนที่ 17)
      19 กรกฎาคม 2562 / 00:45
      แอะ ขอโทษค่ะ 55555555

      ว่าแต่รบกวนช่วยทำแบบสอบถามที่เพิ่งใส่เข้าไปเมื่อครู่นี้เลยจะได้ไหมคะ ขออภัยที่รบกวนการนอนของท่าน และขอให้หลับฝันดีเพอร์ซิวัลรอบเตียงนะคะ!
      #107-1