[Boy's Life] คุณนางเอกครับ โปรดอย่าเปลี่ยนผมเป็นนายเอกเลย

ตอนที่ 16 : ออกเส้นเรื่องของเกม (มีอวดด้วย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 194 ครั้ง
    16 ก.ค. 62


(คนอ่าน- ช่วยเลิกอวดสักทีจะได้มั้ยเจ้าคนเขียนน่ารำคาญนี่!)

มาชี้แจงก่อน...
รู้สึก...ตกใจดีค่ะ วันนี้ (14/7) มีพรายกระซิบให้เข้าหน้าเด็กดี....แล้วก็เจอกับอันนี้เข้าให้ซะงั้น //ปกติเราเข้ามายไอดีเลยน่ะค่ะ แอบขี้เกียจเข้าทางหน้าเว็บเพราะเน็ตวายฟายที่บ้านไม่ค่อยยอมต่อกับคอม เล่นๆ อยู่ชอบหลุดเอาๆ ตลอด...และตัวเว็บเด็กดีนั้นกินเน็ตมากกก

ก็ใช่ค่ะ เจอกับอันนี้เข้าให้



มีเรื่องให้ตกใจอยู่สองอย่างค่ะ...อย่างแรกคืออันดับนั่นแหละ

เราตอนตีสามกว่า //ขยี้ตา// นี่ติดท็อป 20 รักแฟนตาซีตอนไหนเนี่ย! =[ ]="
ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ //พนมมือกราบท่านนักอ่านทุกท่าน

เรื่องอันดับก็ตกใจ แต่ที่ตกใจยิ่งกว่าคือไอ้ตรงวงเล็บเหลี่ยมท้ายชื่อเรื่องนี่แหละค่ะ //กุมขมับ
จะมาก็มาให้หมดสิ! บอยส์ไลฟ์ฉันล่ะอยู่ไหน! มิน่าล่ะถึงมีคนบอกว่าเข้าใจผิดว่าเป็นยาโอย! เรื่องนี้มันไปได้สองทางนะ สองทางต่างหากล่ะสองทาง!
คงต้อง...เอาป้ายออกเหรอ? แต่แบบนี้จะโดนหาว่าหลอกลวงประชาชีอีกไหมล่ะนี่ เรายังไม่อยากเจอดราม่าสาดใส่รอบสองนะฮือ T_T
//อ๊ะ แต่ถ้าเอาเคอร์เซอร์เมาส์ไปจ่อค้างมันจะแสดงชื่อเต็มให้เห็นว่าเป็น Boy's Life ต่อไปด้วยล่ะ...แต่สมัยนี้คนใช้คอมน้อยแล้วนี่สิ

...ตัดสินใจไม่ถูกเลยแฮะ OTLll

(เสียงอื้ออึงแว่วมาจากที่ไกลๆ)
หือ...อะไรนะ พวกนายอยากออกมาขอบคุณนักอ่านเหรอ
อ่า ก็ได้อยู่หรอก แต่ไว้ไปขอบคุณในเพจเฟซบุ๊กไม่ก็ทวิตเตอร์ก็แล้วกัน พอดีตรงนี้มันรกน่ะ หาเรื่องเพิ่มยอดฟอลด้วย แค่ก! //ไม่ต้องห่วงไป ทวิตกับเพจเราไม่ค่อยเวิ่นเว้ออะไรอยู่แล้วค่ะ ฟอลได้แน่นอน
(เสียงไม่พอใจแว่วมาจากที่ไกลๆ)
มีให้พื้นที่เต็มที่ด้วยเอ้า แต่สองคนพอนะ ไปตกลงกันเอง //ผายมือให้ลูกๆ ทะเลาะกันตามสะดวก (...)
//แจกวาร์ปท้ายตอนเหมือนเดิมค่ะ
________________________

 

16

ออกเส้นเรื่องของเกม

 

ทำไมเธอถึงรู้จักที่ตรงนี้ได้...

อะไร มาที่นี่ได้ยังไง ที่ตรงนี้ไม่มีในเกมไม่ใช่เหรอ

ถ้าอิงจากตัวเกมคลาเฟนา เฟรย่าไม่น่าจะมาที่นี่ได้ด้วยซ้ำเพราะระบบไม่เอื้อให้ ที่นี่ไม่มีอีเวนต์อะไรเลยด้วยซ้ำ

ผมรีบพุ่งไปหลบหลังต้นไม้โดยไม่ทราบสาเหตุ แต่ถ้าให้เดาคงเพราะสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของผมทำงานโดยอัตโนมัติแน่ๆ และถ้าว่ากันตามตรง ผมไม่ค่อยอยากเจอเธอเท่าไหร่นอกจากช่วงหักธงเธอกับคนในโลกของผม

ก็ใครมันจะอยากเจอตัวต้นเหตุเดธแฟล็กตัวเองบ้างล่ะจริงมั้ย

ไม่สิ คนอยากเจอก็คงมี แต่ผมไม่เอาแน่ๆ ล่ะคนหนึ่ง ส่วนเรื่องก่อนหน้านี้มันจำเป็นทั้งนั้น ถ้าไม่อย่างนั้นผมคงเลี่ยงเธอไปตั้งแต่แรกแล้ว

ผมต้องปกป้องในสิ่งที่ผมรัก ต่อให้มันจะเป็นการกระทำที่ไม่ดีก็ตาม

ตาของผมก้มมองมือซ้ายของตัวเอง ก่อนหลับตาลงพลางทำใจให้สงบ ดูเหมือนเพราะไม่คิดว่าจะเจอก็เลยตกใจมากเกินไปหน่อย แต่ไม่เป็นไรน่า เห็นอ่านหนังสือแบบนี้ก็แสดงว่าเฟรย่าตั้งใจจะทำตามที่พูดจริงๆ ไม่ใช่รึไง ใจเย็นไว้นะตัวผม

ในเมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ ผมคงคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกับเจ้านั่นอย่างสงบไม่ได้แล้วล่ะ ตอนนี้เลยเหลือตัวเลือกให้แค่สองข้อเท่านั้น

ทวงที่คืน หรือจะรออิลฟรีซมาแล้วลากไปที่อื่น

พอคิดแบบนี้แล้ว...เหมือนผมจะเหลือแค่ตัวเลือกเดียวมากกว่ารึเปล่า จะให้ผมไปทวงที่คืนนี่ก็ดูเป็นนักเลงหัวไม้เกินไปหน่อยมั้ง ผมเป็นขุนนางนะ!

เจคอบดูจะงงกับการกระทำของผมไปพอสมควร สีหน้าของเขาถึงกับสาดเครื่องหมายคำถามใส่ผมไม่ยั้ง แต่จะให้ผมพูดเพ้อเจ้อว่าตัวเองระลึกชาติได้ก็คงไม่ใช่

จะยังไงก็เถอะ ออกจากที่นี่ก่อนดีกว่า แล้วไปดักรอเจ้านั่นระหว่างทางก็แล้วกัน

ทันทีที่สรุปได้ ผมก็จัดการย่องออกจากที่กำบังอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ ผมไม่อยากคุยกับเธอเท่าไหร่ด้วย เผ่นก่อนดีกว่า

“ท ท่านเวดิอุส?” เสียงเรียกของเธอทำเอาผมแทบอยากเอาหัวโขกฝาตาย

ตาจะไวไปมั้ยแม่คุณ!

แม้ในใจจะอยากใส่เกียร์หมาแล้วเผ่นแน่บมากแค่ไหน แต่ผมคือเวดิอุส เชอร์มาล ดังนั้นจึงไม่สามารถหนีไปไหนได้ ได้แต่กล้ำกลืนยอมรับชะตากรรม หันไปเผชิญหน้ากับเธอเป็นครั้งที่สาม

ขอให้นี่เป็นครั้งสุดท้ายเถอะ เข้ารูตเพอร์ซิวัลไปแล้วนี่ เพราะงั้นไม่ต้องมายุ่งกันแล้วก็ได้!

ผมส่งยิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มบางแบบที่คุยกับคนอื่น ไม่ได้แฝงไปด้วยการข่มขู่เหมือนครั้งแรกที่เจอกัน “ใช่ ข้าเอง ส่งเสียงรบกวนเจ้าอ่านหนังสือเหรอ”

“อ๊ะ เปล่าเจ้าค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้นเลย” เธอวางปากกาและสมุดลงบนพื้นหญ้า ส่ายหัวหวืดๆ แล้วทำท่าจะลุกขึ้นทำความเคารพ แต่ผมยกมือเบรกเธอไว้ก่อน เฟรย่าถึงทำแค่โค้งหัวให้อย่างเดียว

จะให้เธอลุกขึ้นจากพื้นหญ้า ทำความเคารพแล้วลงไปนั่งอีกรอบก็ดูจะลำบากลำบนกันเกินไปหน่อย คนแก่อายุสามสิบเห็นแล้วสงสารกระดูกข้อเข่าแทน...ถึงผมจะอายุแค่สิบหกก็เถอะ

ที่แน่ๆ ดูเหมือนว่าจะเริ่มเรียนมารยาทขั้นพื้นฐานมาบ้างแล้วสินะ

ต่อให้ผมไม่ค่อยอยากยุ่งกับเธอ แต่ถ้าอิงตามเนื้อเรื่องเกมแล้ว ยังไงซะเฟรย่าก็ต้องเป็นเพื่อนกับวานาเซียน้องสาวผมอยู่ดี และผมไม่อยากไปแก้ตรงนี้เพราะมันไม่ใช่เรื่องแย่อะไร แถมตัววานาเซียในเกมยังดูแฮปปี้มากด้วย

แล้วที่ผมไปฉีกจดหมายเธอ จะทำให้เธอกลัวน้องสาวผมด้วยมั้ยล่ะเนี่ย...แอบอยากรู้แฮะ แล้วก็อยากรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับรุ่นพี่เพอร์ซิวัลด้วย แต่อันหลังนี่ถามไม่ได้แน่นอน ไม่อย่างนั้นจะดูน่าสงสัยเกินไป

ความอยากรู้อยากเห็นของผมเอาชนะความอยากหลีกเลี่ยงตัวเธอจนได้ ถึงความจริงจะถามเรื่องนี้ผ่านเจ้านั่นได้เหมือนกันก็เถอะ แต่เจ้าอิลฟรีซนั่นช้าชะมัด

ผมตัดสินใจสาวเท้าเข้าไปหาเธอพลางพูดออกมาจนได้ “มารยาทดีขึ้นแล้วนี่”

เฟรย่าดูจะดีใจที่ได้รับคำชม เธอถึงกับยิ้มออกมาพลางพยักหน้า “ท่านอาจารย์กลาเซียสอนดีและใจเย็นมากเลยเจ้าค่ะ แถมข้ายังมีเพื่อนคนหนึ่งที่เก่งมากเลยนะคะ!

...ยังไม่ทันถามอะไรก็ตอบออกมาหมดเปลือกแล้ว เป็นคนที่คุยง่ายแบบไม่คิดปิดบังอะไรจริงๆ ขอบคุณมากนะ ประหยัดเวลาไปเยอะเลย

ผมพยักหน้าเข้าใจ ผมไม่เคยเรียนกับอาจารย์กลาเซียมาก่อน แต่ก็เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าเป็นครูที่ดีคนหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกันก็กดคะแนนมากด้วย

“ดีแล้วล่ะ” ผมว่าพลางทรุดตัวลงนั่ง ตาก็เหลือบมองบรรดากองหนังสือไปด้วย ดูจากความเก่าของหน้าปกแล้วน่าจะเป็นหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดมาแน่นอน “ไปห้องสมุดมาแล้วเหรอ”

พอผมพูดถึงห้องสมุด เฟรย่าก็ดูชะงักไปเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็พยักหน้า

“ไปมาแล้วเจ้าค่ะ ตรงมุมที่ท่านบอกมันเงียบมากจริงด้วย ไม่มีคนเลย” เธอเอ่ยเสร็จก็พยักหน้าให้ตัวเองด้วยสีหน้าจริงจัง “เป็นมุมอ่านหนังสือที่ดีมากเจ้าค่ะ เข้าใจแล้วว่าทำไมท่านถึงแนะนำ”

และเป็นโชคดีของผมเหมือนกันที่ไม่มีเวลาไปตรงนั้นหลังเลิกเรียนเลย ไม่อย่างนั้นคงเห็นช็อตรุ่นพี่เพอร์ซิวัลเล่นกับหมาขนฟูไปแล้ว แล้วหลังจากนั้นชีวิตผมก็จะดับดิ้นไปพร้อมกับความลับของเขา

ผมเชื่อนะว่าที่เขาแค่ขู่เฟรย่าในเกมเฉยๆ เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง และอัศวินจะไม่ทำร้ายสุภาพสตรีเด็ดขาดหากไม่จำเป็นจริง แต่ผมเป็นผู้ชายไง!

“ก็จริง บรรยากาศดี” ถึงผมจะไม่ได้ไปมาเป็นชาติแล้วก็เถอะ แต่ก็จำได้เหมือนกันว่าตรงนั้นลมจะพัดเสมอถ้านั่งริมหน้าต่าง แถมยังเย็นเป็นพิเศษด้วยเพราะมีร่มไม้บังแดดให้เสร็จสรรพ

ถ้าว่างก็อยากไปอีกจัง...

ความฝันเล็กๆ ของผมในชาตินี้คือหาที่สิงสักที่และไม่ต้องทำอะไรเกี่ยวกับงาน หรือก็คือนั่งโง่ๆ แบบไม่คิดอะไรสักสามชั่วโมงต่อสัปดาห์กำลังดี (แน่นอนว่าไม่นับเวลานอน) แต่ดูจากตารางเวลาของผมแล้ว มันดูจะเป็นไปได้ยากเหลือเกิน

นี่มันแรงงานทาสแบบมียศฐาบังหน้าชัดๆ คอยดูเถอะ สักวันผมจะประท้วง!

พอผมพูดคำว่าบรรยากาศดีจบ บรรยากาศรอบด้านก็กลายเป็นเงียบจนอึดอัดไปหมดเพราะต่างคนต่างไม่รู้จะคุยอะไรกันดี และพวกเราก็ไม่ได้สนิทกันมากพอจะผ่อนคลายกับความเงียบเหมือนที่ผมรู้สึกกับธาลิเทียสหรือเอลิออตซะด้วย

เห็นเจ้าตัวพูดถึงเรื่องเพื่อน ผมก็เป็นฝ่ายเริ่มไม่ถูกซะด้วย

เอาเป็นว่าทุกอย่างอึดอัดมากจนเฟรย่าเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน “คือว่า...ขออนุญาตถามอะไรหน่อยได้มั้ยเจ้าคะ”

ผมชะงักไปนิดหน่อย แต่ก็พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต มือเอื้อมไปหยิบหนังสือมาเปิดเล่นสักเล่ม...อะ เล่มนี้เคยอ่านไปแล้วนี่

แน่นอนว่าให้เธอถามไม่ได้แปลว่าจะตอบ ต้องดูคำถามด้วยว่าถามอะไรออกมา

“ทะเลาะอะไรกับรุ่นพี่เพอร์ซิวัล...มาเหรอคะ” เธอถามเสียงเบา แต่เป็นคำถามที่ทำเอาผมแทบสำลักน้ำลายตัวเอง ก่อนจะตวัดตามองเธอด้วยสีหน้า นี่ถามอะไรออกมาน่ะหา

แต่เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้เฟรย่าใช้คำว่าทะเลาะใช่ไหม ไม่ใช่ดูถูกสินะ แบบนี้แสดงว่าไม่ได้ฟังจากข่าวลือ แต่เป็นตัวรุ่นพี่เพอร์ซิวัลเองเลยงั้นเหรอ

อยู่ๆ ผมก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าผมจำไม่ผิด ตัวบทในเกมตอนคุยกับนางเอก เพอร์ซิวัลจะไม่เคยเอ่ยชื่อผมสักคำต่อหน้านางเอกเลยไม่ใช่เหรอ แล้วไหงพอเป็นตอนนี้ถึงพูดล่ะ

นี่มันชักจะออกนอกเส้นเรื่องเกินไปหน่อยแล้วมั้ง

ความจริงก็เตรียมใจไว้แล้วนะว่าต้องมีอะไรต่างออกไปจากเนื้อเรื่องปกติแน่ แต่ไม่คิดว่ามันจะออกนอกเรื่องไปซะขนาดนี้...หรือว่าเพราะผมไปทำอะไรไว้ตามทางเยอะแยะ? ก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้นนะ วันๆ ผมทำแต่งาน

ผมคิดพลางก้มลงเปิดหนังสือในมือ แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับประโยคหนึ่งในนั้น

‘A drop creates a large ripple (หนึ่งหยดน้ำสร้างระลอกคลื่นกว้างขวาง).

เพราะผมเปลี่ยนไป ทุกอย่างรอบตัวผมเลยเปลี่ยนแปลงตาม...อย่างนั้นเหรอ

ดูเหมือนผมจะเงียบนานเกินไปหน่อยแถมตายังมองแต่หนังสืออีก ตาสีเงินของเฟรย่าจึงมองมาทางผมแบบสงสัยกึ่งจับผิด ผมเลยได้แต่ส่ายหัวบอกปัด

“ก็เปล่านี่” ผมตอบด้วยรอยยิ้มแบบเดิม ก็ไม่ได้ทะเลาะกับเขาจริงๆ นี่นา แค่เลี่ยงไม่เจอกันตอนซ้อมช่วงเช้าเพราะไม่อยากโดนกระทืบเท่านั้นเอง “ข้าจะทะเลาะหรือโกรธเขาทำไม เขาไม่ได้ทำอะไรข้าสักหน่อย”

รุ่นพี่เพอร์ซิวัลไม่ได้ทำอะไรผม แล้วพวกเราก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นจะบาดหมางกันได้ด้วย เพราะงั้นไม่ได้โกรธกันแน่นอน...ถ้าจะโกรธก็คงเป็นตอนที่โดนสายตาเหมือนเข็มพันเล่มนั่นจ้องเอาจนจะพรุนอยู่รอมร่อนั่นแหละ

มันไม่มีสมาธิทำงานโว้ย!

เธอได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอกพลางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ผมเลยได้ทีถามต่อ “เจ้าไปรู้จักเขาตอนไหนน่ะ”

เท่านั้นแหละ อีกฝ่ายก็เงียบกริบ สีหน้าดูกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย คงกำลังคิดว่าจะพูดยังไงให้ไม่พูดถึงหมาป่าสีขาวเทาขนปุกปุยตัวนั้นอยู่แหง

ผมกวาดตาอ่านหนังสือเล็กน้อย ตัดสินใจเปรยคำถามอื่นเพื่อให้เธอตอบในสิ่งที่ผมอยากรู้ที่สุด...เรื่องเพื่อนสนิทของเธอ

“ว่าแต่เพื่อนสุดเก่งของเจ้าที่ว่าคือใคร แล้วอยู่ไหนซะล่ะ”

อีกฝ่ายนิ่งไปนิดหน่อย แต่เธอก็เลือกจะคว้าหัวข้อใหม่ที่ผมยื่นให้ทันควัน “ข้านัดนางไว้แล้วเจ้าค่ะ พอดีตื่นเต้นไปหน่อยก็เลยมารอก่อนเวลา...” เฟรย่ายิ้มอายพลางยกมือเกาแก้มตัวเองเล็กน้อย “ส่วนชื่อของนางคือ...”

“ท่านพี่!

เฟรย่ายังพูดไม่ทันจบ เสียงใสอันแสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นเสียก่อนจนต้องหันขวับไปมอง แล้วผมก็โดนวานาเซียพุ่งมากอดเข้าให้เต็มรักอย่างไม่ทันตั้งตัว ซ้ำแล้วยังน้วยกันอีกต่างหาก

โอ๋นะเซีย ไม่ได้เจอกันหนึ่งอาทิตย์ แถมเจอกันทีก็ต้องทำตัวสำรวมตลอดเพราะมีคนอื่นอยู่ด้วยอีก เธอคงอึดอัดมากเลยสินะ...ผมยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบาๆ เพราะไม่อยากให้ผมของน้องสาวเสียทรง เชื่อเลยว่าขนาดใส่ชุดไปรเวท วานาเซียยังอุตส่าห์สวมปิ่นปักผมของเอลิออตอีก

แต่อย่ากอดแน่นมากไปสิ พี่หายใจไม่ออก!

ดูเหมือนวานาเซียจะรู้ตัวด้วย ผ่านไปไม่กี่อึดใจเธอจึงผละตัวออกจากผม ก่อนสายตาจะเหลือบไปทางเฟรย่าแล้วกระแอมเล็กน้อย ใบหน้าดูขึ้นสีด้วยความเขินอาย

เมื่อเห็นปฏิกิริยาแบบนี้ ผมเลยหันไปมองบ้าง แล้วก็พบว่าเฟรย่าช็อกค้างไปแล้ว...

“วานาเซีย เจ้านัดนางเหรอ”

“ใช่เจ้าค่ะ” เธอว่าพลางแย้มรอยยิ้มเยียวยาหัวใจมาให้ “พอดีท่านพี่อิลฟรีซแนะนำที่นี่มา ท่านพี่อิลฟรีซเจ้าคะ!” ว่าไม่เปล่า น้องสาวของผมยังจะหันไปกวักมือเรียกเจ้านั่นมาอีก

แต่เดี๋ยวนะ พวกเธอไปสนิทกันตอนไหน!

อิลฟรีซเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มบางที่ผมดูออกว่าเธอกำลังพึงพอใจมาก ซ้ำยังดันแว่นขึ้นอีก

“ด เดี๋ยวนะคะ...” ในตอนนั้นเองที่เฟรย่าดูจะพยายามเค้นเสียงพูดออกมา “ท่านวานาเซีย ท่านเวดิอุส...เป็นพี่น้องกันเหรอคะ”

ได้ยินคำถามนี้ ทุกคนต่างก็เป็นฝ่ายช็อกบ้าง พวกเราต่างหันไปมองเธอพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

อะไร นี่เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยหรอกเรอะ!

_______________________________________

สุดท้ายนี้ ทิ้งท้ายเหมือนเดิม
สามารถติดต่อหารือพูดคุยกันทุกเวลาได้ที่ 
- twitter: @InnocentVampir4
- fb page: Blacklight Sonata

ปล. เรื่องนี้มีเปิดระบบโดเนตใน readawrite ด้วยนะคะ ถ้าอยากอ่านเยอะๆ ก็รบกวนโดเนตเราหน่อยน้าา T_T
          ถ้าให้สารภาพจริงๆ คือเรามีเวลาแค่สองเดือนในการยืนยันว่าเราสามารถเขียนนิยายแล้วหาเงินได้ ไม่เช่นนั้นเราต้องกลับไปทำงานหามรุ่งหามค่ำเหมือนเดิม (ออกจากบ้านเช้า กลับบ้านตีสองเกือบทุกวัน) และคงไม่ได้กลับมาแต่งนิยายเรื่องไหนอีกเลย...
          หากอยากซัพพอร์ตก็จิ้มลิงก์นี้โลดดด >>ตรงนี้<< 

ปปล. เป็นไปได้อยากให้ไปลองอ่านนิยายเรื่องยาวของเราอีกสักเรื่องจังเลยค่ะ แค่กๆๆ! >>กดตรงนี้ๆ<<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 194 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

217 ความคิดเห็น

  1. #189 Nu pe (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 20:51
    หรือว่านางเอกเกมจะคู่เพอร์ซิวัลกันน้าา อาจจะฟินไปอีกแบบก็ได้นะ!
    #189
    0
  2. #118 RaNBoWRabBit (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 22:30
    เสนอทางเลือกสุดเจ๋งให้ไรท์ ก็เอามันทั้ง 2 แนวเลย ทั้งนอมอล​ทั้ง บีเอล แบบ คุณน้องสาวแต่งงานกับเจ้าชาย คุณนางเอกหาสามีดีๆสักคน ส่วนคุณพี่ชายคู่กับคุณอัศวิน ฮิ้ว happy
    #118
    0
  3. #105 ยีราฟชุบแป้งทอด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:28
    ชอบบบ เป็นนิยายที่เดินเรื่องสบายแต่ไม่เอื่อย *ยีราฟถูกใจสิ่งนี้
    #105
    1
  4. #104 sseettss (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 20:07
    BL please ชอบพี่เพอร์ซิวัล 5555
    #104
    1
    • #104-1 แมวน้อยในถังปี๊บ(จากตอนที่ 16)
      17 กรกฎาคม 2562 / 20:14
      เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปทางไหน ชีวิตนี้เป็นของตาเว เรามาลุ้นไปด้วยกันนะคะฮือออ
      #104-1
  5. #102 Thanutporn Songmuang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 09:49

    อยากให้นายร้ายเวดิอุล คู่กับรุ่นพี่เพอร์ซิวัลอ่ะค่ะไรท์ ไม่รู้ทำไมถึงจีบสองคนนี้ดูเคมีคู่กันดดีค่ะ


    ป.ลเป็นกำลังใจในการเเต่งต่อให้จบค่ะ รีบมาต่อเร็วๆๆค่ะ เพราะมันค้างมากค่ะ

    #102
    1
  6. #100 chapray (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 23:57
    เขียนได้ดีมากๆ นานๆ ทีจะเจอนิยายที่เขียนโดยผ่านความคิด มุมมองของตัวหลักได้โดยไม่ทำให้ตัวละครอื่นดรอปลง หรือตีกันจนมั่วไปหมดว่าอันไหนบทพูด อันไหนความคิดกันแน่ ตัวละครมีคาแรกเตอร์ชัดเจน และคนเขียนเก่งมาก เพราะต้องเขียนให้ไม่ bl เกินไปและไม่เป็นนิยายรักหวานแหวว เป็นความลงตัวที่หาได้ยาก...สรุปคือ เป็นนิยายที่ดีมากเรื่องนึงเลย ขอบคุณมากๆ พยายามเข้านะ สู้ๆ ^^
    ปล.หากมีตรงไหนไม่ถูกต้อง ขอโทษด้วยน้าาาา -/\-
    #100
    1
    • #100-1 แมวน้อยในถังปี๊บ(จากตอนที่ 16)
      17 กรกฎาคม 2562 / 00:20
      //อัญชลี วันทา อภิวาท ขอบพระคุณมากค่ะ T////T เราเขินจนตัวลอยล้าวววว
      #100-1
  7. #90 Vviolet (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 09:54
    เฟรย่าน่ารักจัง ฮือ เข้าใจแล้วนี่มันคือออร่านางเอกโอโตเมะเกม ทำอะไรโง่ๆแต่ยังน่าเอ็นดู
    #90
    1
  8. #88 pinkysery (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 08:00
    ไม่ต่างกัน 5555 เข้าใจว่าวายมั๊กๆ แต่อ่านได้หมด เรื่อย เพศไม่ยุ่ง มุ่งแค่เนื้อเรื่องและภาษาสำนวน
    #88
    1
  9. #86 Phoenix Wind (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 07:39

    ทีเเรกผมเห็นอย่างนี้เลยครับ 555
    #86
    1