[Boy's Life] คุณนางเอกครับ โปรดอย่าเปลี่ยนผมเป็นนายเอกเลย

ตอนที่ 11 : ต้องไม่ลืมพักงานไปกินข้าวเย็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 271 ครั้ง
    17 ก.ค. 62


ขอบคุณสำหรับทุกซัพพอร์ตด้วยนะคะ //โค้งให้ (ที่จริงเขียนยาวมากแต่มันหายไปหมดแล้ว เน็ตเรา...)

_________________________

11

ต้องไม่ลืมพักงานไปกินข้าวเย็น

 

ตอนนี้เหลือแค่...สองคู่หมั้นที่กำลังจู๋จี๋กัน ไม่เกรงใจพี่ชายที่ (แอบ) ดูอยู่ตรงนี้เลย

อะ จะว่าไป ถ้าสมมติว่าวานาเซียกับเอลิออตแต่งงานกันจริงๆ ขึ้นมา องค์ชายก็จะมีศักดิ์เป็นน้องเขยที่อายุมากกว่าผมรึเปล่า เพราะเขาแต่งงานกับน้องสาว และในขณะเดียวกันก็อายุมากกว่าผมด้วย

แถมถ้าเป็นแบบนั้น ลูกของพวกเขาก็จะกลายเป็นราชวงศ์โดยอัตโนมัติ ถ้าจะขอลูกสักคนมาสืบทอดตระกูลผมนี่ท่าจะยาก นั่นแปลว่าผมควรจะหาคู่หมั้นให้ตัวเองได้แล้วเหมือนกัน

ให้ตายสิ ผมอายุแค่สิบหกเองนะ ทำไมเซตติ้งชีวิตต้องตั้งให้ผมคิดเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เด็กด้วยล่ะ! ทีชาติก่อนกว่าผมจะคิดเรื่องแต่งงานที อายุก็ปาไปตั้งยี่สิบห้าแล้ว

เอาจริงๆ ผมคู่กับใครก็ได้แหละถ้าเขาเข้ากับผมได้ แฟนผมในชาติก่อนก็บอกว่ารู้อยู่แล้วว่าผมเป็นไบเซ็กชวล (ให้ถูกคือผมไม่ดูเพศคนที่จะมาใช้ชีวิตร่วมกับผม ผมดูนิสัยว่าเข้ากันได้รึเปล่ามากกว่า) แต่ชาตินี้ก็ไม่เหมือนกัน ผมต้องคิดถึงอนาคตของตระกูลดยุกของตัวเองด้วย

เพราะชีวิตสุขสบายนี่ไม่ใช่ว่าจะได้มาฟรีๆ ทุกอย่างบนโลกนี้ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนเสมอ อย่างกรณีผมคือมีกินมีใช้ในระดับมหาเศรษฐี แต่ก็แลกมาด้วยปริมาณงานมหาศาลและความรับผิดชอบที่เยอะมาก เพราะงั้นทำอะไรต้องนึกถึงคนอื่นที่เกี่ยวข้องกับตัวผมด้วยถึงจะถูกต้อง

ผมยกมือยีหัวตัวเองจนยุ่งแล้วถอนหายใจ

เฮ้อ เอาเถอะ ค่อยโยนให้ตัวเองในอนาคตคิดก็แล้วกัน

ที่แน่ๆ คิดถึง เธอเหมือนกันนะเนี่ย...ผมพ่นลมหายใจออกมาทางจมูก ป่านนี้ทั้งเธอทั้งลูกจะเป็นยังไงบ้างแล้วนะ โตแล้วรึยังน้า นิสัยจะดีด้วยรึเปล่า

พอคิดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาที ผมก็พาลหมดอารมณ์ไปแซวทั้งสองคนนั้นเอาซะดื้อๆ

ผมหลุบตาลง รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกขึ้นมาจนได้

ชีวิตไม่แน่นอน เพราะงั้นถ้าสนุกได้ก็สนุกไปเถอะเจ้าหนู...ขอแค่จัดเวลาให้ดีก็พอ ซึ่งเรื่องนี้ผมเชื่อว่าทั้งสองคนทำได้ไม่ขาดตกบกพร่องแน่นอน พวกเขาต้องได้รางวัลกันบ้าง ซึ่งมันเป็นสิ่งที่หน้าที่ผมหาให้ไม่ได้

มันเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องหากันเอง

สิ่งที่เรียกว่า ความสุข

แสดงว่าตอนนี้หมดธุระแล้ว ไปทำงานในห้องทำงานต่อน่าจะดี

ผมยิ้มให้กับพวกเขาจากที่ที่ผมยืนอยู่ แล้วเดินขึ้นตึกเรียนไปอีกครั้ง

ว่าแต่...ผมลืมอะไรไปรึเปล่าหว่า

 

ผมเปิดประตูห้องสภานักเรียนเข้ามาก็ยังเห็นสองคนนั่งประจำที่เหมือนเดิม ต่างกันที่กองเอกสารดูจะไม่เท่ากันมากขึ้นเพราะทำเสร็จไปหลายส่วนแล้ว เลยเหลือบไปมองนาฬิกาที่ใกล้ชี้ที่หนึ่งทุ่มเต็มทน

“...ไม่ทรงเสวยพระกระยาหารเย็นหรือพ่ะย่ะค่ะ” ผมตัดสินใจเอ่ยถามองค์หญิงไอริเซียเหงื่อตก ถึงงานจะเยอะมากแค่ไหนก็ไม่ควรข้ามอาหารสามมื้อไปนะ! “แล้วก็ท่านด้วย ท่านเพอร์ซิวัล”

แน่นอนว่าถามแค่คนเดียวมันเป็นเรื่องเสียมารยาท ถึงจะเหมือนคุยกับอากาศก็ต้องยอมบ้างแล้วล่ะ

นัยน์ตาสีน้ำเงินเหมือนอัญมณีขององค์หญิงเลื่อนมามองผมนิดหน่อยเหมือนคาดไม่ถึงว่าผมจะถาม

“อะไรกัน เจ้าเป็นห่วงเราด้วยหรือ” ไอริเซียหัวเราะเบาๆ แต่ก็จรดปลายปากกาลงบนกระดาษอยู่ดี ผมเลยถอนหายใจออกมาอีกรอบ “ว่าแต่เจ้าทานแล้ว?”

“กระหม่อมไปเดินเล่น ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องกระหม่อมเลยพ่ะย่ะค่ะ” ทางที่ดีที่สุดคือห้ามหลุดปากเรื่องอลาดิสให้องค์หญิงรู้เด็ดขาดหากเฟรย่ายังไม่ไปทำอะไรไม่ดี เพราะองค์หญิงไอริเซีย อควาน่า คอร์เวลเป็นคนรับผิดชอบเรื่องอำนาจและเรื่องราวภายในประเทศ

เส้นสายอำนาจทางการเมือง การมอบหน้าที่และยศฐาบรรดาศักดิ์ขุนนาง การพัฒนาประเทศ ระบบขนส่งเอย การขับเคลื่อนภายในประเทศเอย และอื่นๆ อีกมากมายอยู่ที่ตัวเธอเป็นหลัก ตัวผมจะรู้เฉพาะเรื่องที่องค์หญิงนำเรื่องพวกนี้มาปรึกษาเอลิออตเท่านั้น ซึ่งผมก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งส่วนนี้ด้วยมากเพราะมันไม่เกี่ยวกับหน้าที่

เรื่องอะไรจะหาเหาใส่หัวตัวเองกัน

ผมหันไปมองเพอร์ซิวัลอีกรอบ แล้วความรู้สึกเหมือนตัวเองลืมอะไรไปก็กลับมาอีกครั้งจนผมต้องยกมือกุมคางครุ่นคิด

นี่ผมลืมอะไรไปนะ เอ...

...ไม่ไหวแฮะ

นึกไม่ออกเฉยเลย!

เอาเถอะ เดี๋ยวถ้าจะนึกออกก็นึกออกเอง ผมคิดแบบนี้เสร็จก็จัดการนั่งลงบนโซฟาแล้วทำงานต่อ

ผมไล่สายตาอ่านเนื้อหาไปเรื่อยๆ ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับเอกสารหนึ่งที่ดูจะไม่ใช่เรื่องงานสักเท่าไหร่

เนื้อหาคือ...อ่า นั่นสินะ ผมเชื่อว่าคงไม่มีใครอยากอ่านตัวเต็มหรอก เพราะอย่างนั้นเดี๋ยวสรุปให้ทีเดียวเลยก็แล้วกัน

ง่ายๆ เลยคือพวกเขาเสนอให้องค์ชายไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ราชอาณาจักรจิกะนั่นแหละ และทางเขาก็จะส่งราชวงศ์ของเขามาเรียนที่นี่เหมือนกัน ซึ่งเป็นการให้เกียรติ เขาจะส่งคนมาเรียนที่นี่ก่อน องค์ชายค่อยไปปีหน้า ขึ้นอยู่กับว่าทางเอลิออต องค์ราชา และทางโรงเรียนจะตกลงมั้ย (ซึ่งถ้าเบื้องบนสั่งมา ต่อให้ทางโรงเรียนไม่ชอบใจก็ต้องก้มหน้ายอมรับอยู่ดี ผมเลยไม่รู้ว่าจะบอกทางโรงเรียนไปด้วยทำไม)

อืม...จำได้ว่าในเกมก็มีอีเวนต์องค์ชายไม่อยู่ในโรงเรียนเหมือนกันในปีสอง แต่ถ้าเฟรย่าเข้ารูตนี้ก็จะมีส่งจดหมายจีบกันตลอด

อ้อ ใช่ ราชอาณาจักรจิกะคือราชอาณาจักรทางตะวันออก ที่เดียวกับที่องค์ชายเอลิออตกับผม เล่นซนจนไปเปิดการค้าระหว่างประเทศกับเขาได้สำเร็จนั่นแหละ แล้วดูเหมือนไอ้เจ้าชายนั่นจะชอบสินค้าของที่นั่นพอสมควรด้วย

ผมจัดการเขียนสรุปให้เขาแล้ววางแยกไว้ ยังไงซะอันนี้ก็มองได้ว่าเป็นทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเขาเป็นหลักละนะ

ผ่านไปสักพักประตูก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง พอเงยหน้าดูก็พบว่าคือองค์ชายเอลิออต เพิ่มเติมคือสีหน้าดูสดชื่นหนักกว่าเดิมจนน่าโยนเอกสารอัดหน้า

แกปล่อยให้ฉันจมกองงานคนเดียวเนี่ยนะ ไอ้เวรเอ๊ย!

ถึงจะอยากตบกบาลมากแค่ไหน แต่ตอนนี้องค์หญิงยังอยู่ ผมทำไม่ได้หรอก...

“กลับมาแล้วเหรอพ่ะย่ะค่ะ” ผมถามพลางเงยหน้ามองนาฬิกา นับจากที่ผมขึ้นมาก็ผ่านมาได้ยี่สิบนาทีแล้วเหรอเนี่ย เวลาผ่านไปเร็วดีแท้

“ไปกินข้าวกันเถอะ ข้าหิวแล้ว...” เอลิออตพึมพำพลางเดินไปที่โต๊ะ จัดการเก็บกองเอกสารเข้าไปในกระเป๋าเตรียมแบก ผมก็เลยต้องเก็บเอกสารบ้างเหมือนกัน

และดูเหมือนทุกคนจะทำตามอย่างพร้อมเพรียงด้วย ส่วนหนึ่งเพราะองค์ชายคือแหล่งพลังงานแสงในห้องนี้ ถ้าเจ้าตัวกลับห้องก็แสดงว่าเดี๋ยวไฟจะดับตามระเบียบ

เมื่อทุกคนจัดการเก็บของเรียบร้อยเสร็จก็พากันออกจากห้องตามระเบียบ

“อ้าว วานาเซีย?” ผมชะงักเมื่อเห็นเธอรออยู่หน้าห้อง น้องสาวของผมส่งยิ้มให้แล้วแจมพวกเราด้วย แถมยังเดินอยู่ข้างผมอีก “เป็นยังไงบ้าง เรียนวันนี้วันแรก”

“วันนี้แค่ปูพื้นฐานเจ้าค่ะท่านพี่” เธอยิ้มร่า ดูเหมือนว่าสำหรับเธอแล้วจะไม่แย่เท่าไหร่

รอบด้านพวกเรามืดพอสมควรเพราะนี่ก็กลางคืนแล้ว เอลิออตเลยต้องทำหน้าที่เป็นโคมไฟเดินได้ชั่วคราว ซึ่งก็ดีมาก หัดทำอะไรเองซะบ้าง ไม่ใช่เอะอะอะไรก็มาใช้แต่ฉัน! คนติดตามไม่ใช่เจเนอรัลเบ๊นะเฟ้ย!

พวกเราสองคนคุยกันเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อย ส่วนใหญ่ผมก็ถามเรื่องความเป็นอยู่ของเธอและเรื่องที่บ้านที่ผมไม่ค่อยได้เจอ ทางเธอก็ถามเรื่องงานของผมและกำชับว่าผมห้ามฝืน ผมไม่ถามเรื่องเฟรย่า อลาดิสตอนนี้แน่นอนเพราะมีองค์หญิงอยู่

อย่างไรเสีย จนกว่าตระกูลนั้นจะทำอะไร ผมขอไม่บอกก่อนน่าจะดีกว่า ถึงความจริงแล้วจะปิดได้ไม่นานก็เถอะ เพราะเดี๋ยวยังไงก็ต้องรู้กันอยู่ดี

พวกเราคุยไปเรื่อยจนออกจากตึกเรียนหลัก ตอนนั้นเองที่องค์หญิงไอริเซียแทรกขึ้นมา

“วานาเซียเอ๋ย เจ้ากินอะไรหรือยัง”

น้องสาวของผมชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาองค์หญิงแล้วส่งยิ้มเยียวยาจิตใจให้ “หม่อมฉันยังไม่ได้ทานอาหารค่ำเลยเพคะ”

เพราะแสงไฟจากองค์ชาย ผมถึงเห็นว่าไอริเซียยิ้มพอใจขึ้นมา มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ว่าใครก็ต้องมองจนตาค้าง “หากเจ้าว่าง...มาร่วมโต๊ะกับเราหน่อยไหม”

“ห เห?”

ดูเหมือนน้องสาวผมจะสับสนมากพอสมควรถึงขั้นทำหน้าเหลอหลา องค์หญิงจึงหัวเราะคิกแล้วคว้ามือวานาเซีย “เราขอยืมนางหน่อย คงไม่ว่ากันใช่ไหม เวดิอุส เอลิออต”

“ใครจะกล้าว่าท่านกัน” องค์ชายบ่นพึมพำในขณะที่ผมขมวดคิ้วมองทั้งสองคนแล้วโค้งหัวให้

ผมว่าไม่เป็นไรหรอก ไอริเซียอาจจะเห็นว่าวานาเซียต้องเป็นครอบครัวตัวเองในอนาคตเลยอยากสนิทสนมเข้าไว้ก็ได้ แฟนผมในชาติก่อนยังอยากสนิทกับพี่สาวผมเลยนี่นา

เมื่อทั้งสองคนอนุมัติ วานาเซียจึงตั้งสติได้ “รบกวนด้วยเพคะ”

หลังจากนั้นทั้งสองก็ชิงเดินไปก่อน ปล่อยให้พวกเราอยู่กันสามคน...ใช่ สามคน รุ่นพี่เพอร์ซิวัลอยู่กับพวกเรามาตั้งแต่แรกแล้ว ตอนนี้ยังไม่ปลีกตัวไปไหนเลย ทั้งที่ปีที่แล้วผมเห็นว่าเขาจะแยกออกไปคนเดียวตลอดแท้ๆ

“...แล้วเจ้าล่ะ” เอลิออตหันไปถามเขาจนได้ “จะตามมาด้วย?”

แน่นอนว่าเพอร์ซิวัลไม่พูดอะไรอีก แต่การที่อยู่นิ่งๆ แบบนี้ก็บ่งบอกได้แล้วว่าจะไปด้วย

เอาวะ มองแง่ดี ยังไงซะพวกเราก็จะไปโรงอาหารเหมือนกัน เดินไปด้วยกันก็ไม่เสียหาย...ก็บ้าแล้ว! ผมยังไม่อยากโดนซักถามเพิ่มเติมนะ!

องค์ชายกับผมถอนหายใจออกมาอย่างพร้อมเพรียง แต่พวกเราก็เดินไปด้วยกันอยู่ดี

ถึงบรรยากาศระหว่างพวกเราจะเงียบกริบมากก็ตาม

 

ทางผ่านของโรงอาหารคือตึกที่มีไว้ให้ผู้ติดตามฆ่าเวลา ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพวกเขาทำงานกันยังไง แต่ที่แน่ๆ คือพอใครเดินผ่าน ผู้ติดตามของเจ้าตัวก็จะเดินออกมาด้วยตลอด

ตอนแรกผมว่ามันก็ดูมีระบบดีอยู่หรอก แต่พอมีความทรงจำชาติก่อนมาด้วยแบบนี้แล้วผมรู้สึกเหมือนพ่อแม่มารับเด็กยังไงไม่รู้

แน่นอนว่าพวกเราเดินผ่านมาแล้ว และตอนนี้พ่อบ้านของพวกเราเดินตามหลังกันเรียบร้อย

ผมเหลือบไปมองพ่อบ้านที่คุ้นหน้าเพราะเจอกันในวังแทบทุกวันแล้วโบกมือทักทาย เขาชื่อบลังก์ ผมสีดำตาสีเขียวเข้ม เป็นชายหนุ่มที่ใบหน้าบอกเพศได้ยาก บนชุดพ่อบ้านมีเข็มกลัดราชวงศ์ติดไว้ด้วย ผมรู้สึกว่าคนคนนี้เป็นพ่อบ้านที่สุดยอดที่สุดแล้ว ทำงานบ้านทุกอย่างได้คล่องแคล่วจนผมยังนับถือเลย

ถ้าพวกเราเจอกันปกติคงคุยกันไปแล้ว แต่ตอนนี้มีรุ่นพี่เพอร์ซิวัลอยู่ด้วย การเมินเขาไปโดยสิ้นเชิงมันเสียมารยาทมากและผมก็ไม่อยากจะทำมัน

“เพอร์ซิวัล ข้าขอถามตรงๆ” องค์ชายดูจะทนไม่ไหวกับบรรยากาศเงียบกริบนี้จนต้องเป็นฝ่ายพูดก่อน “เจ้าตามพวกเรามาด้วยทำไมเนี่ย”

 ______________________________

เรื่องปัญหาที่ได้ประสบมา ตอนนี้ได้คำตอบและบทสรุปแล้วค่ะ และเชื่อว่าตัวเองจัดการปัญหาได้พอสมควรไปแล้วด้วย

หวังว่าทุกคนจะได้อ่านประกาศที่บทที่หนึ่งนะคะ ว่า "เรื่องนี้เป็นได้ทั้งวายและนอร์มอล" และหวังว่าจะไม่กดดันหรือด่ากราดกันอีก (ชิปได้ไม่มีปัญหา คาดหวังได้ กรี๊ดได้เพราะเราก็ทำ (และเรานั่งเกือบทุกเรือ) แต่ถ้าเกรี้ยวกราดอีกเราไม่เอาแล้วนะ...)

และเนื่องจากเราได้ข้อสรุปของตัวเอง+เสียงส่วนใหญ่แล้ว...

เราจะยึดเส้นเรื่องต่อไป ส่วนคู่ก็ให้เวดิอุสเลือกเองเหมือนกัน 

สำหรับเรา เขาคือคนคนหนึ่ง ถึงจะอยู่แค่ในหัวเราแต่ก็มีชีวิตเป็นของตัวเอง...ใช่ค่ะ เราเป็นคนเขียนสาย Character-Based มากๆ

อีกอย่าง คอนเซปต์ของความรัก...พวกท่านคิดว่าต้องมองแต่เรื่องเพศอย่างเดียวอย่างนั้นเหรอ คนคนหนึ่งต้องคู่กับ "ชาย" หรือ "หญิง" เท่านั้นจริงๆ เหรอคะ

ตรงนี้อยากให้ไปขบคิดทบทวนกันสักนิด

 

ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ

รักท่านนักอ่านทุกท่านนะคะ <3

ประกาศนี้ย้ายจากตอนที่ 12 เพราะเหตุผลบางประการค่ะ


สามารถติดต่อหารือพูดคุยกันทุกเวลาได้ที่ 
- twitter: @InnocentVampir4
- fb page: Blacklight Sonata

ปล. เรื่องนี้มีเปิดระบบโดเนตใน readawrite ด้วยนะคะ ถ้าอยากอ่านเยอะๆ ก็รบกวนโดเนตเราหน่อยน้าา T_T

ถ้าให้สารภาพจริงๆ คือเรามีเวลาแค่สองเดือนในการยืนยันว่าเราสามารถเขียนนิยายแล้วหาเงินได้ ไม่เช่นนั้นเราต้องกลับไปทำงานหามรุ่งหามค่ำเหมือนเดิม และคงไม่ได้กลับมาแต่งนิยายเรื่องไหนอีกเลย...หากอยากซัพพอร์ตก็จิ้มลิงก์นี้โลดดด >>ตรงนี้<<  


จนถึงตอนนี้แล้วเป็นยังไงกันบ้างคะ ไม่ได้น่าเบื่อเกินไปใช่มั้ยหรืออะไรยังไง UvU" รบกวนบอกหน่อยน้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 271 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

217 ความคิดเห็น

  1. #137 jkooktaev (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 23:56
    ยังไงก็ได้ค้าบไรท์
    ส่วนเรานั้นจะนั่วขิปในมุมห้องไป ถ้าสุดท้ายเลือกไม่ได้จริงก็เอาทั้ง ช และก็ ญ (..?) เลยก็ได้น้า5555
    #137
    1
  2. #124 ononno (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 21:20

    วายๆ วายๆๆๆๆๆ!!!! วายจงเจริญ!!!!
    #124
    1
    • #124-1 เจ้าหมาในกะละมัง(จากตอนที่ 11)
      24 กรกฎาคม 2562 / 22:32
      เรื่องนี้ไปได้ทั้งสองทางเนอะ ตราบใดที่รับจุดนี้ได้ จะสกรีมต่อก็ไม่มีปัญหาค่ะ //เราเจอคนด่ามาแล้วและไม่อยากเจออีก ขอให้เข้าใจในจุดนี้ด้วย
      #124-1
  3. #78 Plutia (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 11:29

    ลงเรือนางเอกคะ ตัวร้ายรักกับนางเอกคงพีคดี

    #78
    2
    • #78-1 Initiator(จากตอนที่ 11)
      14 กรกฎาคม 2562 / 22:49
      นั่นสิ จะได้คู่ใครกันนะ ขนาดคนแต่งยังไม่รู้เลยค่ะ orz"

      //แต่ขอดาวอีกรอบว่าเรื่องนี้ไปได้ทั้งวายและนอร์มอลนะ!
      #78-1
    • #78-2 หลับตามองดวงดาว(จากตอนที่ 11)
      16 กรกฎาคม 2562 / 17:02
      +1 ค่ะ รู้สึกว่าคู่นี้เคมีเข้ากับแบบแปลกๆ ความสัมพันธ์เป็นแบบน่ารักๆ อบอุ่นหัวใจอะไรงี้ อรั้ยยยยย
      #78-2
  4. #62 PhimpinTT (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 19:41
    มาถึงตอนนี้คือจะโดดขึ้นเรือนางเอก แบบเอ็นดู น้องคือกะตุ่ยตัวน้อยๆ ขอให้น้องมาดี น้องต้องน่ารักสิ! อ่านต่อแปป
    #62
    2
    • #62-1 แมวน้อยในถังปี๊บ(จากตอนที่ 11)
      6 กรกฎาคม 2562 / 21:16
      น นี่มันเรือแรร์!! คนแรกจริงๆ ค่ะที่เห็นน้องเฟรย่าเป็นกาตุ่ยย แงงงงง
      #62-1
    • #62-2 PhimpinTT(จากตอนที่ 11)
      6 กรกฎาคม 2562 / 22:14
      คืออ่านๆ มายัยหนูดูน่ารักมากจริงๆ ค่ะ แงงง
      #62-2
  5. #35 อาริน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 23:04

    ปล. ขอเชียร์ให้เฟรย่าจงเป็นสาววาย---แค่กๆ

    #35
    2
    • #35-1 แมวน้อยในถังปี๊บ(จากตอนที่ 11)
      20 มิถุนายน 2562 / 03:40
      นั่นสิ จะได้เป็นมั้ยน้าาาา
      #35-1
    • #35-2 ononno(จากตอนที่ 11)
      24 กรกฎาคม 2562 / 21:21

      ขอเชียร์ด้วยคนค่ะ
      #35-2
  6. #34 อาริน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 22:52

    โดดลงเรือเพอซิวาล!!! ดูมันสปาคเหมือนมีอะไรในกอไผ่สุดละคนนี้(กรี๊ดดดดดดด >///<)

    ตอนแรกก็มีเอียงๆไปองค์ชาย แต่ไมาอยากให้ไปแย่งวานาเซียที่เป็นน้องสาวง่ะ เลยเชียรุ่นพี่เพอซิวาลดีสุด!!!

    ไม่เอาเฟรย่าแน่นอน แม้นางจะไม่เลวบริสุทธุ์ แต่ครอบครัวนางไม่น่าคบหามากๆ โดยเฉพาะตัวพ่อ!! ห่างๆไว้ดีต่อชีวิต!! นางเอกมันเป็นตัวนำความShipหาย

    ถ้าผญ....เชียร์องค์หญิงละกัน 555+ เวดิอุสน่าจะโดนแกล้งบ่อยดี


    แต่ยังไงที่หนึ่งในใจคือเพอซิวาลxเวดิอุส เพราะนายจะต้องเป็นนายเอกแทนนางเอก!!! 555+

    #34
    1
    • #34-1 แมวน้อยในถังปี๊บ(จากตอนที่ 11)
      20 มิถุนายน 2562 / 03:39
      เอลี่กับเวดิอุสนี่เราว่าสองคนนี้เฟรนด์โซนและคสพ.นายบ่าวแรงมากเลยนะ--- //โดนตี
      #34-1
  7. #32 aom051 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 06:37

    เรือไหนดี..ที่แน่ๆต้องไม่ใช่เรือเฟรย่า

    #32
    1
  8. วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 07:53
    ลงเรือเพอร์ซิวาลดีไหมนะ......
    #31
    1
  9. วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 00:16
    เราว่ามันดูไม่ค่อยมีอะไรให้ลุ้นเทาไหร่น่ะค่ะ อย่างเรื่องนางเอกก็ดูจะเคลียร์ไม่ยาก ธาลิเทียสก็ไม่ค่อยมีโมเม้นเท่าไหร่ มีแต่เพอร์ซิวาลที่ตอนนี้ดูน่าสนใจมากกกกกก
    #30
    1
    • #30-1 แมวน้อยในถังปี๊บ(จากตอนที่ 11)
      16 มิถุนายน 2562 / 00:29
      กำลังลองแต่ง slice of life ให้ดูไม่น่าเบื่อน่ะค่ะ เพราะนี่เป็นครั้งแรกเลยที่แต่ง T_T

      ธาลิเทียสตอนหลังๆ มีบทแน่นอนค่ะ! เขาแค่ต้องออกสังคมบ้างเพื่อไม่ให้โดนหาว่าคบเพื่อนเพื่อเจตนาไม่ดีเฉยๆ (ดูเพื่อนแต่ละคนสิ เจ้าชายงี้ องครักษ์อีก---)
      #30-1
  10. #29 Princess oF Fire (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 00:15
    สนุกค่ะไรท์ ไม่ต้องกังวลนะคะ
    สิ่งที่เวดิอุสลืมไปจะต้องเกี่ยวกับรุ่นพี่เพอร์ซิวัลแน่เลย รุ่นพี่สนใจแล้วใช่ไหมคะ อิอิ ลงเรือไหนดีน้า งานดีไปหมดดดด
    #29
    2
    • #29-1 แมวน้อยในถังปี๊บ(จากตอนที่ 11)
      16 มิถุนายน 2562 / 00:31
      ม มีคู่เวดิอุสเฟรย่าด้วยมั้-- //โดนตีแรงมาก แค่ก
      #29-1