weird around u |seulgiwendy|

ตอนที่ 1 : Intro: Good morning,

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 มี.ค. 60

               เวนดี้รู้ดีอยู่แล้วว่าการคาดหวังให้ปีนี้เป็นปีที่ดี มันก็มีแต่จะทำให้เธอผิดหวัง แต่ดูเหมือนว่าปีนี้ก็คงจะเป็นอีกปีที่เธอจะต้องพูดประโยคเดิมๆ ว่า ปีนี้ไม่ใช่ปีของฉัน แต่ฉันมั่นใจว่าปีหน้า---‘ ขนาดแค่เป็นเสียงในความคิดก็ฟังดูเป็นชีวิตที่เฮงซวยเป็นบ้า ไม่อยากจะย้อนความหลังว่าเธอก็คิดแบบนี้มาทุกปี


                แต่---แต่ปีนี้มันแย่กว่าเดิมรูมเมทของเธอ แกเบรียล เบียงก้า หรือเบียทริก อะไรสักอย่างที่เธอไม่คิดจะใส่ใจ ย้ายไม่สิ ควรใช่คำว่าหนี หนีออกไปในตอนที่เธอกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่โอมาฮา คงจะดีถ้าแม่นั่นพอจะมีความเป็นมนุษย์มากพอที่จะทิ้งเงินค่าเช่าที่ค้างเธอไว้สามเดือน แทนที่จะงัดเข้าห้องของเธอแล้วหอบเงินที่ช่องลับใต้พื้นไปซะหมด หลังจากเห็นที่เกิดเหตุเวนดี้ใช้เวลากว่าสามสิบหกชั่วโมงในการนั่งโทษตัวเองที่เห็นเงินก้อนโตวางตรงหน้าเมื่อเจ็ดเดือนก่อนแล้วยอมรับแม่สาวใจแตกติดโคเคนนั่นเป็นรูมเมท


                มันผ่านมาเกือบจะหนึ่งเดือนแล้ว แต่เวนดี้ยังหยุดนึกถึงมันไม่ได้สักที เธอพยายามจะไม่นึกถึงจำนวนเงินถึงแม้ว่าเธอจะเห็นใบหน้าของเบนจามิน แฟรงกลินบนแบงค์หนึ่งร้อยดอลล่าร์เรียงกันไม่มีที่สิ้นสุดแม้ยามหลับตา


                นังสารเลว เธอสบถออกมาในที่สุด เธอสบถคำหยาบทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ แต่ต้องยอมรับว่ามันทำให้เธอมีพลังขับเคลื่อนในทำงานขึ้นเยอะ


                ดูเหมือนจะไม่ใช่วันที่ดีสินะคะ


                ไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นใคร ในช่วงเวลาสองเดือนที่ผ่านมาการได้ยินภาษาเกาหลีในดินแดนเสรีภาพนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้ปีนี้ของเวนดี้เฮงซวย เธอไม่ได้มีปัญหาอะไรกับภาษาเกาหลีหรอกนะ ที่บ้านเธอเองก็ใช้เหมือนกัน แต่แม่สาวเพื่อนบ้านตรงข้ามห้องเนี่ยสิ ฝันร้ายชัดๆ


                ฮ่า คงงั้นมั้งคะ เวนดี้หันไปยิ้มสุดเสแสร้งที่หวังให้อีกคนสังเกตเห็น


                คิดถึงบริทนีย์นะคะ เธอตลกดีฉันชอบ ผู้หญิงตรงหน้ายิ้มตาหยีให้เวนดี้ เธอชื่ออะไรสักอย่างที่เวนดี้ไม่ได้สนใจจะจำ แค่ชื่อคนภาษาอังกฤษตัวเวนดี้เองยังจำไม่ค่อยจะได้ ไม่ต้องพูดถึงภาษาเกาหลี เธอจำได้แค่ชื่อคนในครอบครัวเท่านั้น


                ขอโทษนะคะ แต่ใครคือบริทนีย์เหรอคะ เวนดี้ถามออกไป ชื่อไม่คุ้นหูเอาซะเลย เธอไม่คิดว่าเธอเคยแนะนำเพื่อนคนไหนในชีวิตให้แม่สาวตรงหน้านี่รู้จักนะ


                รูมเมทเก่าคุณไง พอเห็นเวนดี้นิ่งไป เธอก็รีบอธิบายเพิ่ม ราวกับรอเวลาที่จะได้คุยกับเพื่อนบ้านคนนี้มานาน ฉันยังจำได้เลยวันที่ฉันมาที่นี่ครั้งแรกบริทนีย์นั่งฉี่อยู่ตรงพรมที่คุณเหยียบอยู่ ตล--” เวนดี้ตาแทบจะทะลุออกมาจากเบ้า เธอแทบจะกระโดดออกจากพรมเมื่อได้ยินแบบนั้น ทำให้สาวหน้าบื้อตรงหน้าเอามือปิดปากตัวเองไว้แทบไม่ทัน ความรู้สึกผิดเกิดขึ้นในอกทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตั้งใจจะปิดไว้เป็นความลับ เพราะคงไม่มีรูมเมทคนไหนพอใจแน่ เมื่อเพื่อนร่วมห้องตัวเองฉี่ใส่พรมหน้าห้อง


เวนดี้กระทืบเท้ากระชากประตูเข้าห้องปิดกระแทกหน้าเพื่อนบ้านปากโป้ง ทิ้งให้เพื่อนบ้านยืนเกาหัว ทำหน้ารู้สึกผิดอีกครั้ง แผนการตีสนิทเพื่อนบ้านล่มลงอีกครั้ง ซึลกิจะพยายามทำความเข้าใจอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของเพื่อนบ้านห้องตรงข้ามแม้จะยากเกินเข้าใจ


ฉันชื่อซึลกิ คัง ซึลกิ ซึลกิเอ่ยเสียงอ่อย


เธอหยิบสมุดจดสีเหลืองเล่มเล็กขึ้นมา มองไปที่บานประตูสีแดง ข้างหน้าที่ป้ายติด ไปเคาะห้องพ่อมึงนู้น ช่างดูน่าทำความรู้จักเสียจริง แต่ซึลกิเป็นชาวต่างชาติตัวคนเดียว ภาษาอังกฤษก็ยังไม่แข็งมาก การมีเพื่อนบ้านห้องตรงข้ามที่เป็นชาวเกาหลีถึงแม้จะมีช่วงเวลาเกรี้ยวกราดมากกว่าน่าคบก็ถือว่าเป็นโอกาสที่ต้องคว้าไว้




วันที่ 23 มกราคม

·         เวนดี้ยังไม่เรียกชื่อฉัน (ทั้งๆ ที่ฉันบอกเธอทุกครั้งที่เจอหน้ากัน)



เป็นได้ที่ชื่อภาษาเกาหลีอาจจะยากเกินไปสำหรับคนที่อยู่ต่างถิ่นมานานอย่างเธอ บางทีซึลกิควรจะคิดชื่อฝรั่งด้วยดีไหมนะ ซินดี้? …อ่า ไม่เข้ากับหน้าเลยแฮะ



·         ดูเหมือนว่าเวนดี้จะชอบสีฟ้าจริงๆ ไม่มีใครซื้อรองเท้าสีฟ้าสามสี่คู่หรอก



บางทีอาจจะควรใส่ของอะไรที่เป็นสีฟ้าบนตัวให้เยอะขึ้น ตามหลักจิตวิทยา ถ้าการที่เราชอบอะไรเหมือนกันจะทำให้สนิทกันเร็วมากยิ่งขึ้น



·         **อย่าพูดถึงบริทนีย์**



เสียดายจัง เธอตลกออก ซึลกิคิดว่าอารมณ์ขันของเวนดี้นั้นแย่มาก ขนาดร้านกาแฟที่เธอทำงานอยู่ยังชื่อว่ากรัมปี้ (บูดบึ้ง) เลย

 

 





เวนดี้คิดว่าวันตอนเช้าเป็นเวลาที่ข้อมือของเธอทำงานได้ดีกว่าเครื่องตีแป้ง อย่างกับเป็นข้อกฎหมายที่ถูกตราไว้ในรัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกาว่าพนักงานออฟฟิศทุกคนจะต้องดื่มกาแฟก่อนเข้าทำงาน เวรกรรมจึงตกเป็นของพนักงานพาร์ทไทม์ของร้านกาแฟทั่วโลก


เวนดี้ทำงานอยู่ร้านกรัมปี้มาตั้งแต่เข้ามานิวยอร์กใหม่ๆ มันเป็นร้านกาแฟที่ไม่ได้มีประวัติอะไรเป็นพิเศษ ไม่ได้มีกาแฟ หรือ ขนมหวานที่อร่อยกว่าร้านอื่น พนักงานที่นี่ก็นิสัยเฮงซวยเกินกว่าจะเรียกว่าเป็นครอบครัว หรือแม้กระทั่งเพื่อนร่วมงาน เอาเป็นว่าเวนดี้ยอมใส่ผ้ากันเปื้อนหน้าบึ้งงี่เง่าทำงานอย่างงกๆ ก็เพราะว่าที่อื่นมันหาไม่ได้ และเป็นที่เดียวที่เวนดี้ยังไม่โดนไล่ออกในเวลาที่แรงงานหาเช้ากินค่ำทุกคนกำลังแย่งงานกันทำไปทั่วแอปเปิ้ลเน่าๆ ลูกนี้



พิโคโลลาเต้ค่ะ



สำเนียงนี้




เวนดี้ถอนหายใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นปั้นยิ้มเสแสร้ง เยี่ยม ขอบคุณแม่สาวตรงข้ามห้องที่ทำให้เธอเริ่มต้นวันด้วยการเสแสร้ง



อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเวนดี้ เวนดี้ยิ้มรับพยักหน้ากำลังจะเริ่มทำตามสั่งของลูกค้า แต่รอยยิ้มที่ค้างอยู่บนหน้าของผู้หญิงตรงหน้าทำให้เธอหยุดแล้วเอ่ยถาม


ต้องการอะไรอีกรึเปล่าคะ ของหวานประจำวันนี้คื---”


อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเวนดี้



หยุดยิ้มโง่ใส่ฉันนะ ยัยตัวประหลาด



เอ่อเช่นกันค่ะ ถ้านั่นเป็นสิ่งที่ผู้หญิงตรงหน้าต้องการ เวนดี้ก็ยอมที่จะตอบกลับ ก่อนที่เธอจะก้มหน้าก้มตาจัดการเคลียร์รายการเครื่องดื่มต่อ


ฉันซึลกินะคะ เพื่อนบ้านแดนตายพูดออกมาเป็นภาษาเกาหลี คัง-ซึล-กิ


ค่ะ ฉันรู้ เพราะคุณเอาแต่พูดชื่อประหลาดๆ นั้นกรอกหูฉันอยู่ทุกวัน


เรียกฉันสิคะ!” ซึลกิร้องขึ้นมา คัง ซึลกิ!”



โอเค ผู้หญิงคนนี้เพี้ยนแน่นอน



คุณลูกค้าเชิญนั่งรอก่อนดีกว่าค่ะ เวนดี้ตัดบท เธอรีบหันไปสนใจลูกค้าคนต่อไป อรุณสวัสดิ์ค่ะ รับอะไรดีคะ เมนูของหวานประจำวันนี้---”


นิวยอร์คชีสเค้ก! น่ากินนะคะ ซื้อเลยๆเสียงเพื่อนบ้านแดนตายแทรกขึ้นมาเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงเปล่งๆ ของหล่อน เวนดี้หันขวับเกือบจะอ้าปากพ่นคำหยาบตามประสาคนปากไวออกไปแล้ว แต่สายตาไปหยุดที่ผู้จัดการพอดี ทำให้เธอต้องรีบปั้นยิ้ม


ขอบคุณนะคะคุณลูกค้า แต่คุณลูกค้าไปนั่งรอที่โต๊ะดีกว่าค่ะ เมื่อได้เครื่องดื่มแล้วทางร้านจะนำไปเสิร์ฟให้ที่โต๊ะค่ะเวนดี้เลือกใช้โทนเสียงมีมารยาท แต่ถ้ามากกว่านี้มึงตาย  


รอยยิ้มนั้นยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าโง่ๆ ของหญิงสาวตรงหน้า


คุณเวนดี้ คุณยังไม่ได้บอกอรุณสวัสด์ฉันเลยนะคะ


เวนดี้ถอนหายใจ ดูเหมือนพระเจ้าจะคิดว่าชีวิตของเธอยังไม่แย่พอสินะ นอกจากส่งอดีตรูมเมทขี้ยามาแล้ว ยังส่งคนตรงข้ามห้องที่มีแนวโน้มสูงว่าเพี้ยนมาอีกคน


อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณตึลกิ


ซึลกิหลุดขำ ซึล-กิค่ะเธอพูดช้าลง


ซึล-กิ?” เวนดี้ทวน


ค่ะ เสียงของอดัมพนักงานอีกคนดังขึ้นมาว่าพิโคโลลาเต้ได้แล้ว ซึลกิยิ้มให้กับแก้วตรงหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาโชว์รอยยิ้มโง่ๆ นั้นอีกครั้งเธอเอ่ยประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินไป แต่ที่คุณเรียกว่าตึลกิก็น่ารักดีนะ ขอให้เป็นวันที่ดีค่ะ เวนดี้




เจอคนประหลาดแต่เช้า คงจะเป็นวันที่ดีหรอก เหอะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #3 ❇CRIMSON❇ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 10:27
    ชีวิตน้องวานนี้...โถ เสียดายเงินแทนเลยอะ ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอไงเวนดี้ จำคำนี้ไว้เพราะตึลกิผู้น่ารักจะเข้ามาเป็นความสดใสในชีวิตอันเกรี้ยวกราดของเธอ (รึเปล่า)5555555
    ชอบภาษามากเลยค่ะ ติดตามตอนต่อไปเน้ออ~
    #3
    0
  2. #1 Awanderfool. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 16:31
    โอ๊ยยยยยไม่รู้จะสงสารเวนดี้หรือซึลกิก่อนดี5555555 ถถถถถถชีวิตเจ้าจะซวยอะไรขนาดนั้นอ่ะเวนดี้อุตส่าห์ไปเยี่ยมพ่อกับแม่มาแต่ไหงขากลับโดนเมทขโมยเงินหนีไปได้ล่ะเนี่ยยอมใจในความนาง แต่แบบวงวารยัยกิด้วย55555อุตส่าห์เจอเพื่อนชาวเกาหลีทั้งทีแต่ทำไมเขาชอบทำหน้าบูดบึ้งใส่แบบนั้นล่ะคะ ถถถถถถไม่เอานะอย่าพึ่งยอมแพ้นะกิสู้ๆเว้ยเต๊าะวันละนิดจิตแจ่มใส ติดตามต่อไปค่าาาา จะคอยเป็นกำลังใจให้เด้อ
    #1
    0