คัดลอกลิงก์เเล้ว

ชายโสดร้านขนมกับหนุ่มนักศึกษา(จบแล้ว)

โดย fuoni3579

เมื่อผมเจอเด็กผอมแห้งคนหนึ่งที่อยู่ในร้านด้วยร่างกายไร้เรี่ยวแรง...เขาแปลกและน่าสนใจ...สนใจจนกลายเป็นรักแรกพบ "น้องครับร้านยังไม่เปิด" "พี่ฮะ ร่างกายผมต้องการน้ำตาล"

ยอดวิวรวม

257

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


257

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 เม.ย. 60 / 10:26 น.
ชายโสดร้านขนมกับหนุ่มนักศึกษา(จบแล้ว) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 เม.ย. 60 / 10:26

บันทึกเป็น Favorite



             
       อากาศสีทองยามเช้าตรู่สาดส่องความอบอุ่นต่อร่างกายที่เพิ่งได้สติจากการตื่นนอนตอนเช้าให้สดชื่นขึ้นมากโข  
ผู้คนมากมายหลั่งไหลกันตามถนนเพื่อหาซื้อของกินยามเช้าที่แสนอากาศดีแบบนี้   
ในร้านเบเกอร์รี่เล็กๆย่านถนนในเมืองหนึ่งตั้งขายเบเกอรี่และกาแฟด้วยสไตลล์การจัดร้านคล้ายโอตาคุ(แต่ไม่ใช่) เพราะเขาเน้นไปแนวตกแต่งให้อยู่ในความชอบส่วนตัว ทั้งร้านที่เต็มไปด้วยการ์ตูนตัวต่างๆที่ให้ช่างเพนต์มันขึ้นมา   แม้ว่าจะแปลกแนวไปหน่อยสำหรับร้านขนมแต่มันกลับโด่งดังพอสมควรในหมู่นักเรียนนักศึกษาและเด็กเล็ก...แน่นอนว่าเขาตั้งใจมุ่งจุดขายไปทางนี้โดยเฉพาะ...ส่วนใหญ่ที่นี่จึงเป็นแหล่งนัดตัวของกลุ่มพวกที่ชื่นชอบการดื่มและขนมโดยมีความสนใจเช่นเดียวกับเจ้าของร้าน... แต่ก็ไม่ใช่ว่าคนปกติจะไม่เข้า
   
   มันจึงเป็นที่ๆเปิดรับการรู้จักเพื่อนใหม่ที่รสนิยมเดียวกัน
อีกด้วย....

  กริ๊งงง~!

  เสียงเปิดประตูดังขึ้นในขณะที่เจ้าของร้าน ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ทั้งๆที่ยังไม่ได้เปิดร้านเลย...
เขามองไปที่เด็กหนุ่มนักศึกษาที่อิดโรยด้วยใบหน้าซูบตอบ...หวนนึกถึงสมัยที่เขาเองก็เคยเป็นนักศึกษาเมื่อสามปีก่อน มันก็ทรมานมากพอๆกับการวิ่งมาราธอนเชียวล่ะ ทั้งเรียนทั้งงาน...  แต่ตอนนี้เขาเป็นชายโสดอายุ28ปีที่เรียนจบคหกรรมมาหมาดๆโดยไม่เซ็นสัญญากับร้านอาหารใดเลย ไม่ใช่เพราะเขาเก่งหรือหยิ่ง....แต่ไม่มีใครรับนิสัยส่วนตัวของเขาได้เสียส่วนใหญ่...   

   ด้วยเหตุนี้ เลยมาเปิดเป็นร้าน 'ToonGang' ธุรกิจส่วนตัวที่ไม่เคยคิดว่ามันจะสามารถคงตัวอยู่ได้ภายในสองปี....แต่ก็ยังไม่ได้โด่งดังถึงขนาดไม่มีเวลาพัก....

"น้องครับ...ร้านเปิดตอน 11.00-20.00  นะครับ ตอนนี้เพิ่ง6.56 เอง"

  ชายร่างสูงในชุดผ้ากันเปื้อนสีเหลืองส้มลายการ์ตูนยืนถือฝักบัว  ตะโกนบอกเด็กหนุ่มที่นั่งฟุบอยู่ในร้าน  

  เด็กในชุดนักศึกษายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูช้าๆก่อนจะหาวหวอด ลุกออกจากเก้าอี้สีฟ้าลายท้องทะเล ..
เขาเดินเอื่อยๆออกมานอกร้านมองดูชายหนุ่มที่ยืนจ้องมาที่ตนแบบงงๆ

 "...พี่....แถวนี้ไม่มีอะไรที่น่ากินเลยว่ะ..ตอนนี้ร่างกายต้องการน้ำตาลสุดๆ...คาเฟอีนด้วย  ช่วยทำให้ผมหน่อยได้ไหมครับ? "

  'คิมหัน' หรือ 'คิม' จ้องมองอีกคนด้วยแววตาไม่ไว้ใจ  ร่างผอมแห้งที่ส่วนสูงไม่น่าเกิน 175 ยืนเอนไปมาใช้คันร่มสีดำเป็นที่พยุง  เจ้าของร้านหนุ่มถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินนำอีกคนเข้าไปในร้าน...

ซักพัก  เค้กนมสดราดซอสสตอร์เบอรี่ ก็วางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าเด็กหนุ่มตามด้วยช็อคโกแลตร้อนแก้วหนึ่ง...

  "คาเฟอีนมันไม่ดีต่อสุขภาพหรอกครับคุณลูกค้า ..ดูจากสภาพร่างกาย...คงไม่น่าจะไหวเท่าไหร่.. "

"ขอบคุณครับ...ก็ไม่มีอะไรตกกระเพราะมาเกือบอาทิตย์แล้วนี่ครับ... นอกจากน้ำ กาแฟ น้ำอัดลม "

  เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างปลงตก เขานึกถึงนรกเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาเมื่อตนเองรับจ๊อบดูแลไอ้สุนัขตัวใหญ่ขนฟูพันธ์บ้าอะไรไม่รู้รู้แค่ว่ามันเชื่องแล้วก็กินเยอะเสียยิ่งกว่าคนอีก!  เพราะงั้น นอกจากมันแล้ว..คนดูแลมันดันต้องกินอะไรที่เป็นน้ำๆกินอะไรที่ไวใช้เวลาไม่นานเพราะต้องวิ่งวุ่นต่างๆนานา

ทั้งเรียน ...

ทั้งงาน..

ทั้งสุนัข....

   ใครว่าชีวิตปีหนึ่งสบาย...ลองมาเป็นเด็กทุนอย่างเขาดูสิ...
ไม่มีเงินก็เรียนไม่ได้หรอก...ต่อให้สอบทุนได้ก็เถอะ...


"เป็นพลังงานที่น่าลำบากใจจังเลยนะครับ"

  ชายหนุ่มพูดพลางเดินออกไปหน้าร้านเพื่อรดน้ำต้นไม้ต่อ...

  เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่เห็นวี่แววของลูกค้าคนแรกคนนั้นเดินออกมาจากร้าน เขาเลยละมือจากการถอนวัชพืช หันไปมองลูกค้าคนนั้นผ่านกระจกใส...

  ใบหน้าซูบขาวหมอบฟุ้บลงบนโต๊ะ...ข้างกายมีเค้กที่เพิ่งแตะไปแค่หน่อยเดียว...  คิมเดินเข้าไปข้างๆแล้วสะกิดเบาๆก่อนที่จะสาย...

"คุณลูกค้าครับ  ...คุณลูกค้า"

" อ้ะ! "

  เด็กหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วเผลอสบตาอ่อนโยนของอีกฝ่าย  เขาหน้าขึ้นสี  หยิบแว่นสายตาขึ้นมาสวมใส่แล้วเอ่ยขอโทษขอโพยที่ทำให้เจ้าของร้านเสียเวลา

"ข..ขอโทษครับ  เท่าไหร่ครับ เดี๋ยวผมจะไปเรียนแล้ว"

" เก้าสิบครับ "

 มือผอมบางควานหากระเป๋าในเป้แล้วหยิบแบงค์ร้อยขึ้นมาหนึ่งใบ..  
"นี่ครับ ไม่ต้องทอนนะ ผมทำพี่เสียเวลา"

 " รอเดี๋ยวนะครับ คุณลูกค้า "

   นักศึกษาหนุ่มยืนรอเงียบๆอย่างเกรงใจ  ไม่รู้ว่าเจ้าของร้านเรียกไว้ทำไม แค่หวังว่าเขาคงไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกนะ...
         สักพักร่างสูงก็เดินออกมาหาเขาพร้อมกับถุงที่ห่อกล่องสี่เหลี่ยมเอาไว้ และขวดนมรสช็อคโกแลตหนึ่งขวด...  .

"อ้ะ นี่ครับ  เมื้อกี้ยังไม่ได้แตะเลยนี่ ผมเลยไปเอามาให้ใหม่."

"เห้ยพี่...เอาตัวเก่าก็ได้ครับ..."

"รับไว้เถอะ   "

   คิมยัดถุงใส่มือผอมซีดทันทีก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้อีกฝ่าย

 "อ...เอ่อ  ขอบคุณครับ   สวัสดีครับ "

   ร่างผอมออกจากร้านแบบงงๆ หันกลับมามองเป็นระยะก่อนจะขึ้นพี่วินมอไซต์ออกไป   

 ชายเจ้าของร้านโบกมือลาเบาๆด้วยรอยยิ้มอบอุ่น...ไมันสังเกตุว่าตนไม่เคยรู้สึกดีมากเท่านี้กับคนอื่มาก่อน...

"แล้วมาอีกนะครับคุณลูกค้า..."

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
  .............        วันที่หนึ่งผ่านไป..............

       
                      วันที่สอง......   วันที่สาม 

 ตามด้วยอีกหลายวันที่ผ่านไปด้วยกาลเวลา...
.
.
.
   กริ๊งง! 


ชายหนุ่มชะเง้อหน้าออกไปมองหน้าร้านทุกครั้งที่มีลูกค้าเข้ามา   แต่ก็ต้องทำหน้าผิดหวังเมื่อไม่ใช่คนที่เขาอยากให้เป็น...

  เกือบสองอาทิตย์ผ่านไปตั้งแต่เจอเด็กหนุ่มปริศนาที่น่าสนใจคราวนั้น...  คิมคอยมองออกมานอกร้านตลอดเวลาที่มีเสียงกริ่งที่แขวนอยู่หน้าประตู... 
ถึงแม้ว่าจะเคยพบคนมากหน้าหลายตาแต่เขากลับไม่เคยถูกใจใครเท่าเด็กคนนั้นมาก่อน...แม้ในใจจะต่อต้านว่าตนเองชอบผู้หญิง...  แน่นอนว่าใช่... แต่ไม่รู้เพราะอะไรที่เด็กคนนั้นเป็นข้อยกเว้น....
แล้ววันนี้ก็ว่างเปล่าอีกเช่นเคย  คนที่เขารอมาตลอดสองอาทิตย์ก็ยังไม่แม้แต่จะปรากฏตัวออกมาผ่านแม้กระทั่งหน้าร้าน.... ถ้าวันนั้นถามชื่อไว้ก็ดีสิ...

.
.


20.35 น.   เขามองนาฬิกามองแล้วมองอีกจนเลยเวลาปิดแบบนี้ทุกวันเพื่อรอคนๆนั้น....


แต่วันนี้ก็คงไม่มาอีกเช่นเคย....

.
.
.

   หนุ่มเจ้าของร้านเดินปิดไฟด้วยสีหน้าผิดหวัง ก่อนจะเดินออกไปสูดอากาศหน้าร้านเผื่อว่าจะมีใครมายืนแถวๆนั้นบ้าง... เขาทำแบบนี้มาตั้งแต่พบกับเด็กคนนั้น....


  แววตาหม่นแสงลงเมื่อหวนนึกถึงขนตายาวพริ้มของเจ้าของใบหน้าผอมขาวซีดที่นั่งฟุ้บลงบนโต้ะ  ชายหนุ่มยิ้มเยาะกับตนเองเมื่อคำนึงถึงอิทธิพลของเด็กหนุ่มที่มีต่อเขา...มากมายเกินกว่าจะสลัดมันออกจากความรู้สึกได้...


  คิมหันหลังกลับเข้าร้านของตนช้าๆ...กอบโกยบรรยากาศยามค่ำคืนเอาไว้ในอกแล้วเดินไปด้านหน้า...


หมับ!
.
.


"อะ..เอ่อ...แฮ่ก! แฮ่ก ขอโทษนะฮะ อึก! ผ  ผมมาช้า ไปรึเปล่า?! แฮ่ก!! "


  หัวใจที่เคยเฉากลับฟูฟ่องขึ้นมาทันทีที่ถูกมือปริศนาขว้าชายเสื้อเอาไว้  เสียงที่คิดถึงตลอดหล่อเลี้ยงจิตใจของชายหนุ่มแม้ว่าจะดูเหนื่อยกว่าปกติก็ตาม  เขาฉีกยิ้มกว้างหันไปหาคนที่อยู่ด้านหลัง 


"เห้ย!! "

.




.
.
.
     ผมมองเด็กคนนั้นที่ผมคิดถึงมาตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  สีหน้าซีดเซียวและผอมแห้งกว่าเมื่อตอนครั้งแรกที่เจอยิ่งทำให้ผมตกใจ  
แม้ว่าอยากจะกระชากเขาให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดจนใจจะขาดแต่ก็ไม่อาจทำได้เพราะเราไม่เคยรู้จักกัน...

แค่ลูกค้า....


แต่ผมไม่เคยคิดว่าเขาเป็น...ตั้งแต่แรกเจอ....


'คุณลูกค้าครับ คุณลูกค้า..'   


ทุกครั้งที่เรียกแบบนั้นเหมือนเป็นการเตือนสติตนเองว่าเด็กคนนี้คือ 'ลูกค้า'  และเป็น 'ผู้ชาย'

 ทว่าหัวใจกลับหักห้ามความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นมาไม่ได้....ผมควรจะปล่อยให้มันเต้นไปเองตามจังหวะของมันเสียเลยดีไหม?...


"อื้ออ  อืม...แม่ฮะ...วินจะตั้งใจเรียนฮะ   ...วินรักแม่ฮะ"

  ถ้อยคำที่ละเมอออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าของเขาทำให้ผมหลุดยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ  เรียวคิ้วที่เคยขมวดเป็นปมค่อยๆคลายออกจากกัน  
ผมนั่งมองสักพักก่อนจะเดินลงมาเก็บร้านที่ชั้นล่าง...

   
เมื่อตรวจเช็กว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วผมจึงขึ้นไปข้างบนที่เป็นห้องนอน  
ผมควรจะนอนบนเตียงของตัวเองหรือว่าข้างล่างเตียงดีล่ะ?..

  ความคิดเริ่มตีกันมั่วไปหมดจนเวลาเลยไปเกือบเที่ยงคืน...ซึ่งปกติผมจะเก็บร้านเตรียมแป้งไว้สำหรับพรุ่งนี้แล้วเข้านอนในเวลาก่อนสี่ทุ่ม...แต่วันนี้ออกจะพิเศษหน่อย...แล้วผมก็ไม่เสียดายเวลาหรอก...

    
    ชายที่เป็นเจ้าของทั้งร้านขนมและบ้านหลังนี้เดินขึ้นบนเตียงอย่างเงียบเบา..แล้วค่อยๆสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนใหญ่ของตนด้วยหัวใจที่เต้นรัวระคนดีใจ  

คืนนี้เขาคงหลับลึกกว่าทุกวันที่ผ่านมาแน่นอน...

.
.

.

จิ๊บ จิ๊บ!

 เสียงนกกระจิบร้องทักพระอาทิตย์ยามเช้าตรู่  แสงแดดนวลส่องใบหน้าซีดขาวที่เริ่มมีสีสันขึ้นมามากกว่าเมื่อวาน
   การที่ได้นอนพักอย่างเต็มตาทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกสดชื่นจนไม่อยากลุกออกจากเตียงนอนที่แปลกใหม่ในความรู้สึกของเขา....

ขอเวลาอีกสิบนาทีนะครับ....

 รอยยิ้มบางๆถูกแต่งแต้มลงบนริมฝีปากซีด เขามุดตัวลงใต้ผ้าห่มให้เข้าที่แล้วลงสู่นิทราอีกครั้ง

ข้างล่างนั้น ยังมีชายอีกคนที่กำลังยืนทำเค้กอย่างมีความสุขมากกว่าทุกครั้งที่เคยเป็น  เขาฮัมเพลงในลำคอเบาๆตามจังหวะการปาดครีมลงบนผิวเค้ก  หวนนึกถึงช่วงเวลายามค่ำคืนที่ตื่นมาแล้วนอนแทบไม่หลับได้แต่จ้องหน้าของคนร่วมเตียงนิ่ง...แม้จะรู้สึกเหมือนตัวเองโรคจิตแต่กลับมีความสุขไม่หยอกเลยทีเดียว...


"ว้ากกกก!!!!!    ที่นี่ที่ไหนเนี่ย!!!!"


    เขาได้ยินเสียงนั้นแล้วรีบเก็บทุกอย่างที่อันตรายก่อนจะวิ่งขึ้นไปด้านบนทันที  


เมื่อมาถึงห้องก็พบเด็กหนุ่มที่ทำให้ตนหลงใหลกำลังนั่งขดตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มผืนโต   คิมหัวเราะพรวดหนึ่งแล้วเดินเข้าไปหา

"ว่าไงครับ  ตื่นแล้วเหรอ? หลับสบายดีไหม? "

    เด็กหนุ่มมองเจ้าของร้านแล้วพยักหน้าหงึกหงักกับแก้มที่เต็มไปด้วยเลือดฝาดขึ้นสีเรื่ออย่างน่าเอ็นดู  คิม อดที่จะยิ้มไม่ได้  เดินเข้าไปหาจนถึงเตียงแล้วนั่งลงข้างๆ 

"ชื่ออะไรครับ?"

 เป็นคำถามเบสิกมากที่เขาควรจะทำตั้งแต่แรกที่พบเจอและอยากรู้จัก

" ว...วินครับ..กวิน.."

"ไม่เอาครับสิ  พูด ฮะ ในแบบที่วินถนัดก็ได้ครับ "

"พี่ชื่อคิมนะ  คิมหันเรียกพี่คิมดีกว่า.."

".....เมื่อคืน.. วินมานี่ได้ไงอ่ะ? "

     วินถามด้วยหน้าที่งุนงง  เล่นเอาสีหน้าเจ้าของห้องที่เคยอิ่มเอิบต้องเหี่ยวลงอีกครึ่ง...

" วิ่งมาจับชายเสื้อของพี่เมื่อคืน  เหนื่อยหอบจนเป็นลมไป  พี่เลยไม่รู้จะเอาไปส่งที่ไหนเลยนอนที่นี่เลย.."

"...อ่า...ขอโทษนะฮะ!!!! "

 เด็กหนุ่มโค้งตัวลงอย่างรู้สึกผิดที่ก่อเรื่องให้คนที่  'แอบชอบ' เข้าจนได้    เขาเกาคางอย่างเก้อเขินไม่กล้าสบตาของอีกฝ่ายที่มองมา...


"  เอ่อ..พี่ไม่ได้ทำขนมเหรอ? "
  เมื่อเขินจนทำตัวไม่ถูกก็เลยนึกขึ้นได้ว่าที่นี่เปิดร้านขายขนมเบเกอรี่...

"เห้ยลืมไปเลย! พี่ขอตัวแป๊ปนะครับ "

  ว่าพลางวิ่งพรวดลงไปชั้นล่างทันที   กวินมองดูนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาว่ายังเช้าอยู่นั้นเขาจึงถือโอกาสเดินลงไปข้างล่างพร้อมกับเก็บเอาเป้ของตนลงไปด้วย

       ในห้องครัวเล็กๆหลังเคาเตอร์มีกลิ่นหอมของขนมปังทั้งหลายลอยขึ้นมาแตะปลายจมูก   กวินทอดสายตาจ้องมองชายเจ้าของร้านที่วุ่นกับขนมของตน หากแต่ใบหน้าที่มีความสุขทุกครั้งที่จับนวดแป้งนั้นกลับทำให้คนมองเผลอยิ้มตาม...

ความอบอุ่นภายใต้ใบหน้าดูดีนั้นทำให้สาวๆหลายคนหมายตา... 
ทุกครั้งที่ผ่านหน้าร้าน  เด็กหนุ่มมักจะลอบมองเข้ามาที่ร้านตลอดที่มีโอกาส  และภาพที่เห็นประจำคือรอยยิ้มใจดีที่มอบให้กับเหล่าลูกค้าภายใต้รูปการ์ตูนตามผนังร้าน....
บางครั้งก็เผลอคิดไปว่าใบหน้านั้นอาจจะเหมาะกับร้านที่ตกแต่งสไตล์อบอุ่นแบบญี่ปุ่นเสียมากกว่า....

"ให้วินช่วยไหมฮะ? "

      เดินเข้าไปในครัวเงียบๆก่อนจะพบว่าขนมปังทั้งหลายถูกอบเอาไว้แล้วจัดลงถาดเรียบร้อย  ห้องครัวสีขาวสะอาดถูกแป้งขนมโรยเลอะไปตามโต้ะ  เด็กหนุ่มยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าใจดีถูกแป้งขาวเลอะเป็นจุดๆ
 
"...หิวมั้ย?  "

  เด็กหนุ่มส่ายหน้าเบาๆเดินเข้าไปชิดตัวเขาแล้วยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเบาๆที่รอยเปื้อน  

       เจ้าของร้านหน้าขึ้นสีจางๆ เขากระแอมไอ แก้เขินก่อนจะหันไปนวดแป้งต่อ   

"ขอบคุณครับ "

"วินสิที่ต้องขอบคุณ  "

  "งั้นช่วยจัดขนมเข้าตู้ขนมหน้าเคาเตอร์ช่วยพี่ได้ไหมครับ? "

"ฮิ ด้วยความยินดีฮะ"


..
.
.
.
.
.
.
.

.
.
.
   "เฮ้อออออออออ!!! "
 
"เหนื่อยมั้ย? ดื่มน้ำก่อนสิ ขอโทษนะ เมื่อวานเป็นลมแท้ๆวันนี้พี่ดันใช้งานเราสะหนักเลย "

    'ผมสิต้องขอโทษที่ทำพี่เดือดร้อน '  กวินเอ็ดตัวเองในใจ
มองดูพี่เจ้าของร้านที่เดินเก็บของไปมาจนเสร็จโดยที่ไม่ยอมให้เขาช่วย...

"มีเรียนกี่โมงครับ? ตอนนี้จะแปดโมงแล้วนะ"

   สายตาหลุบต่ำลงเมื่อถูกถาม  คิมหันใจกระตุกวูบเมื่อคิดว่าตนอาจพูดอะไรแทงใจอีกฝ่ายเข้า.

"วันนี้ไม่มีเรียนฮะ ผมเรียนกฏหมายแล้วช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมากำลังหางานทำอยู่น่ะครับ เป็นนักเรียนทุนด้วยเลยไม่ค่อยจะมีเวลาพักสักเท่าไหร่ "

"..........เล่าต่อสิครับ "

"บ้านผมอ่ะ ไม่ได้รวยขนาดจะส่งเด็กอย่างผมเรียนนะพี่..อยู่กับแม่สองคน เพราะงั้นผมจะต้องทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนแล้วก็ส่งให้แม่ที่บ้านนอก ...อ่า..นั่นสินะ ขอโทษนะครับที่พูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง..."

"ทั้งๆที่เราเพิ่งเจอกันแท้ๆ"


     ชายหนุ่มยิ้มบางๆแล้วลูบหัวเด็กคนนั้นเบาๆ  หากว่าการที่ได้ระบายความในใจออกมาแล้วสบายใจขึ้นเขาก็จะยอมเป็นคนฟังให้
       เด็กดีๆแบบนี้ควรจะได้รับการยกย่องเสียด้วยซ้ำ...คนแบบนี้ไม่มีทางตกต่ำได้หรอก  ชายหนุ่มคิด

"น่าเป็นห่วงนะนายน่ะ  เมื่อคืนเป็นลมเลยนะนั่น"

"แหะๆ  ก็เป็นประจำแหละครับ "

 อะไรคือหัวเราะแล้วยิ้มให้กับเรื่องที่ไม่ปกติแบบนั้น!?

   ตั้งแต่เจอครั้งแรกแล้วที่คิดว่า 
'เด็กคนนี้น่าสงสารนะ '  'ผอมแห้งไปหรือเปล่า?'
'จะมีแรงเดินเหรอ? '    'น่ารักดีนะ'  
ถ้าไม่ใช่ปัจจัยพวกนี้เขาคงไม่เปิดร้านก่อนเวลาให้เขาในตอนนั้นหรอกนะ!

"อันตรายไปหรือเปล่าครับ!   ช่างเถอะ ไปกินข้าวกัน พี่เลี้ยงเอง"

"แต่ว่า! พี่ช่วยวินมากแล้วนะ ไม่เอาหรอกผมสิต้องเลี้ยง!"

"มีเลี้ยงพี่เหรอ? "

  เด็กหนุ่มยิ้มกว้างอย่างมั่นใจก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็น 

"เงินอะไม่มีหรอกฮะ  แต่ถ้าทำให้กิน ผมมั่นใจมาก!  "

      คิมหันเดินตามเด็กหนุ่มเข้าไปในครัว  หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุอกด้วยความสุขที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขายืนมองเด็กหนุ่มที่เตรียมนั่นนี่อย่างคล่องแคล่ว 

"คล่องดีนะ "

"แน่สิฮะ  ผมทำเองประจำ บางครั้งก็เป็นลูกมือเค้า...ทำทุกอย่างที่ทำได้อ่ะ  "

"เรียนปีหนึ่งเหรอ?"

"ฮะ เพราะงั้นงานไหนก็ทำได้หมดเพราะไม่ได้ฝึกงาน"

      ชายหนุ่มยืนมองก่อนจะเดินอ้อมหลังไปเป็นลูกมือชั่วคราว

"งั้น...มาทำพาร์ทไทม์กับพี่ไหม?"

    แววตากวินเบิกกว้างเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยข้างหูเบาๆ  
ลมหายใจอุ่นๆปะทะเข้าที่ใบหูจนจั้กจี้  ใบหน้าขึ้นสีเรื่อชั่วคราวก่อนจะเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วทันทีเมื่อนึกถึงประโยคที่เคยสนทนากันไป...

"ถ้าพี่ไม่ต้องสงสารวินนะฮะ  วินไม่ต้องการ"   
เด็กหนุ่มเอ่ย  วางมีดลงบนเขียงแล้วเดินออกไปที่ประตูหยิบเป้ขึ้นสะพายบ่า

  "เดี๋ยวสิ! "

    บ้าไปแล้ว!   คิมหันคิด รับวิ่งตามออกไปทันที  หากคราวนี้ปล่อยไปอาจตะไม่ได้เจอกันอีกแบบนี้เลยก็ได้  แบบนั้นเขาไม่ยอมหรอกนะ!     
ชายเจ้าของร้านวิ่งออกไปด้วยความเร็วเท่าที่พื้นที่จะอำนวย...

   แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว....


   เด็กคนนั้นหายไปอีกแล้ว....


  คราวนี้จะหายไปนานแค่ไหนกันนะ...

สองอาทิตย์?    

หนึ่งเดือน?   

หนึ่งปี...?


หรืออาจไม่มาอีกเลย....


        ชายหนุ่มกุมขมับแน่น....เขาน่าจะพูดความในใจออกไป...ไม่สิ.....

ถ้าพูดไปอาจไม่มาจริงๆก็ได้.....


     ร่างสูงเดินกลับเข้าไปในร้านด้วยอารมณ์ที่ครุกครุ่นอย่างบอกไม่ถูก...สองขาเดินขึ้นไปบนห้องนอนทันทีเหมือนคนไร้สติ  นั่งลงบนเตียงที่ตนเคยให้เด็กคนนั้นหลับร่วมกัน..  
 สายตาดันไปสะดุดที่สมุดเล่มเล็กตรงที่เคยวางกระเป๋าเป้...มือหนาหยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดดูเงียบๆ...

  1/10/59

'เข้าเรียนวันแรกเหนื่อยมาก....แต่ก็สนุกมากเหมือนกันฮะแม่ แม่ฮะวินอ่านหนังสือประจำนะฮะ  วันนี้มีคนข้างห้องจะไปเที่ยวที่ต่างจังหวัดแหละ   หมาเขาตัวเบ้อเร่อเลย'

       ผมเปิดไปอีกหน้าด้วยรอยยิ้ม  ....เด็กคนนี้น่ารักจริงๆน่ะแหละ...

   
   4/10/59 

'วันนี้ผมเจอร้านขนมเบเกอรี่ใกล้ๆห้องพักด้วยแหละ  ...ผมชอบขนมนะแม่  แต่ไม่กล้าเข้าไปอ่ะ เจ้าของร้านหล่อดีฮะ ท่าทางใจดีเหมือนพ่อเลย..'

     หมายถึงร้านผมสินะ?  ผมอดที่จะยิ้มกว้างกว่าเดิมไม่ได้เมื่อถูกเขียนถึงในสมุดโน้ตของน้องเขา...


  8/10/59 

'แม่ฮะ...ไม่รู้ทำไมผมถึงต้องแอบมองพี่เจ้าของร้านขนมคนนั้นทุกวัน...ผมชอบที่พี่เค้ายิ้มทุกครั้งที่ขายขนมและรับลูกค้า...แม้กระทั้งตอนที่ผมเดินผ่านตอนใกล้ปิดร้านยังเห็นพี่เขายืนสูดอากาศด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเลย...ผมชอบมากๆเลยฮะ '


  ผมพลิกไปเรื่อยๆเมื่อหน้าหนังสือเริ่มเขียนถึงผมทุกวัน  ส่วนมากจะเป็นตอนที่ผ่านหน้าร้านผมเสียมากกว่า...

ทำไมน้องไม่กล้าเข้าร้านล่ะครับ?...ถ้าร้องเข้ามาแต่แรก...เราคงรู้จักกันมากกว่านี้...  แถมใจตรงกันอีกต่างหาก....


 15/10/59 

'แม่ฮะ  หมาข้างบ้านอ่ะ เจ้าของจะไปเที่ยวต่างประเทศล่ะ..เค้าจ้างผมเลี้ยงมันล่ะ!  วันแรกเหนื่อยโครตตตตต   แล้วไหนจะงาน แล้วก็เรียนด้วย  แต่ผมจะสู้ฮะ!!  แหะๆ '


22/10/59 

'เกือบตาย....แต่ในที่สุดก็ได้เข้าร้านนั้นแล้ว...พี่เค้าใจดีมากกก แต่ผมดันไปหลับในนั้นทั้งที่ยังไม่เปิดร้านอ่ะ! อายมากเลยฮะ  แต่อบอุ่นมากด้วย...ผมรู้สึกรักร้านนั้นไปแล้วสิ!'

    นี่สินะที่ทำให้วันแรกของเขามาอย่างกับซอมบี้...


01/11/59 

เกือบอาทิตย์กว่า!คิดถึงคิดถึงคิดถึงงงงงงงง!!  ทั้งแม่ทั้ง....เต้าของร้านคนนั้นด้วย!  แม่ฮะ ผมหางานไม่ค่อยได้เลย..เค้าเห็นผมผอมแห้งไป ไม่รับอ่ะ แถมงานท่วมหัวจนไม่มีเวลากินข้าวด้วย... ผมอยากไปที่ร้านจัง...แต่เวลาไม่เคยตรงสักที'


 8/11/59

  จะสองอาทิตย์แล้ว!!  พรุ่งนี้วินจะไปให้ได้ฮะ!!!   แต่วันนี้ขอทำงานก่อนนะ พรุ่งนี้ตื่นเช้า



ผมปิดสมุดโน้ตเบาๆด้วยรอยยิ้ม....   
เด็กคนนั้นคิดถึงแต่เรื่องผมมาตั้งแต่เปิดเรียน...เด็กบ้านนอกคนนั้น...  

เอาล่ะ....ผมว่าถึงเวลาที่จะต้องเป็นฝ่ายเข้าหาน้องเขาบ้างเสียแล้ว!...


 ผมเดินไปล็อคหน้าร้านพร้อมกับถือสมุดโน้ตเล่มเล็กไว้ในมือ  หัวใจเต้นระรัวเมื้อนึกถึงสีหน้าของอีกฝ่าย  หยิบเอาสมุดขึ้นมาดู...   

  มีที่อยู่เขี้ยนเอาไว้พร้อมเบอร์โทรและชื่อ...

'ใครเก็บได้ โปรดเอามาคืนด้วยนะฮะ  มันจำเป็นสำหรับผม '      
พร้อมกับข้อความเล็กๆขีดเขียนด้วยลายมือตวัดๆของเจ้าของสมุด


"รอบคอบน่าดู"

  ผมเดินไปตามถนน  แสงแดดยามสายๆทำเอาร้อนเหมือนกัน...แต่ผมร้อนใจที่จะไม่ได้เจอกวินเสียมากกว่า...เพราะงั้น...ผมขอไปรับเด็กพนักงานคนแรกและคนรักคนแรกก่อนนะครับ!


.
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

.
.
.


เป็นเรื่องสั้นที่ตัดจบได้แบบบส้น* มากกกกค้ะ=~= 
5555><  ฝากติเตือนด้วยนะคะ  (*0*) ♡♡

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ fuoni3579 จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Bonkersgirl (@lovesick01) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 09:22
    น่ารักมากเลยค่ะ อ่านไปยิ้มไปน้องดูน่ารักแบบใสซือดีด้วย ตัวคนพี่ก็น่ารักเป็นเรื่องที่รวมๆแล้วดีมากเลยค่ะ
    #2
    0
  2. #1 amarin61166116 (@amarin61166116) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 11:21
    ชอบ น่ารักดีนะ
    #1
    0