『 IKON 』Sticker line - BJIN -

ตอนที่ 8 : [OS] Bachelor Button

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ก.พ. 58








[OS] Bachelor Button (ภาษาดอกไม้แปลว่า ก า ร ร อ ค อ ย อ ย่ า ง ค า ด ห วั ง )








 





 

ภาคต่อของ LOST นะคะ









 

            คุณเคยรู้สึกเหมือนเฝ้ารออะไรบางอย่างไหม


               อะไรบางอย่างที่เมื่อคิดถึงแล้วหัวใจรู้สึกเจ็บปวดไปหมด


               มีบางครั้งที่น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ


              และเมื่อที่เงยหน้าไปยังท้องฟ้ากลับมีใบหน้าของใครคนหนึ่งปรากฏขึ้นมา


              แต่ไม่รู้ว่าเขาคือใคร





ผมเดินเตร็ดเตร่เลียบไปตามแม่น้ำฮันอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่ามาที่นี่ทำไมแต่ส่วนหนึ่งจากก้นบึ้งของหัวใจสั่งให้ผมมา. .มันฟังดูตลกเนอะ ผมก็คิดว่าอย่างนั้น แต่สมองของผมมันเหมือนลืมอะไรบางอย่าง นั่นคงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงยอมทำตามหัวใจของตัวเองโดยการมาเดินเล่นในเวลาเย็นแบบนี้ทั้งๆที่ผมควรจะกลับบ้านได้แล้ว


บางที. .ผมอาจจะเจอสิ่งที่หายไปก็ได้


ขาทั้งสองข้างหยุดลงบนม้านั่งข้างฝั่งแม่น้ำที่เป็นสวนสาธารณะ เฝ้ามองสว่างที่ค่อยๆลับหายไปจากขอบฟ้า. .เป็นกิจวัตรประจำวัน


ผมมาที่นี่ทุกวัน


เมื่อเวลาผ่านไปและความมืดได้เข้ามาแทนที่มันสมควรที่ผมต้องกลับไปยังบ้านของตัวเองที่ไม่มีใครรออยู่ได้แล้ว. .ใช่ครับ ผมเป็นเด็กกำพร้าตะเกียดตะกายตัวเองจนเรียนจบมหาลัย ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยเป็นมนุษย์ทำงานทั่วไป ตกเย็นก็ใช้เวลาดื่มด่ำไปกับบรรยากาศของแม่น้ำฮัน จะต่างไปจากทุกวันก็ตรงที่นั่งข้างๆผมไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป


“สวัสดีครับ”


ความเงียบเข้ามาคั่นกลางระหว่างเราได้ไม่นาน เขาก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนานี้ขึ้นมาก่อน รอยยิ้มซื่อของเขาทำให้ผมรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก นัยน์ตาคมมีเสน่ห์นั่นราวกับสะกดผมไว้ไม่ให้ลุกไปไหนทั้งๆที่ควรจะกลับบ้านได้แล้ว


“ผมมีเรื่องคนๆนึงที่ผมรู้จักคุณอย่างฟังไหม?”


ก็ไม่ได้เป็นคนขี้เสือกนะ


“ครับ”


แต่พอดีว่าผมว่างน่ะ


“มันนานมากแล้วล่ะ. .แต่ผมยังจำได้ดีเหมือนกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง”


เขาเงยหน้ามายิ้มให้ผมเล็กน้อยก่อนที่จะเล่าต่อ


“มีคนอยู่สองคนพวกเขารักกันมากชื่อว่าฮันบินกับจินฮวาน แต่วันหนึ่งจินฮวานกลับบอกเลิกฮันบินไปทั้งๆที่เขายังรักกันอยู่. .คุณรู้ไหมว่าทำไม. . .”


ประสาท


ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ! ผมไม่ใช่จินฮวานสักหน่อย


ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธไปเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท


“จินฮวานเป็นโรคร้าย เขาไม่อยากให้ฮันบินจมปรักกับคนใกล้ตายอย่างเขา”


น่าแปลกที่ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณจินฮวาน. .ไม่สิเป็นใครก็คงเข้าใจทั้งนั้นแหละ


มั้ง .


“ที่น่าตลกคือฮันบินไม่รู้เรื่องนี้ จินฮวานพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะมีชีวิตต่อ การผ่าตัดสำเร็จ 4 ปีต่อมาจินฮวานได้กลับมาหาฮันบิน. .ในฐานพี่ชายเพราะพ่อแม่ของทั้งคู่แต่งงานกัน”


ไม่น่าตลกเลยสักนิด


“ความเป็นพี่น้องมันเป็นเรื่องไร้สาระ ฮันบินห้ามตัวเองรักจินฮวานไม่ได้เช่นเดียวกับจินฮวานที่ยังคงรักฮันบิน ในขณะที่คนหนึ่งเลือกที่จะตัดใจแล้วยกเอาสถานะพี่น้องขึ้นมาเป็นกำแพงแต่อีกคนกลับที่จะทุบกำแพงนั้นทิ้งแล้วทำร้ายคนที่เขารักด้วยความต้องการของตัวเอง . . .”


เขาหยุดเล่าไปเสียดื้อๆ เบนสายตาที่ว่างเปล่าไปยังแม่น้ำฮันที่ตอนนี้มืดสนิทไม่เห็นวิวใดๆ จะมีเพียงแสงไฟจากตึกหรือการจราจรเท่านั้น


ผมเลือกที่จะไม่ทำลายความเงียบนั้น ได้แต่นั่งเฉยๆและคิดตามเรื่องที่เขาเล่า . .ถ้าเป็นผม ควรจะทำอย่างไรดี ?


“ครั้งสุดท้ายที่เราทะเลาะกันก่อนที่จินฮวานจะหายไปเป็นเรื่องของปีศาจตัวหนึ่ง”


จู่ๆเขาก็เล่าต่อ ผมหันไปขมวดคิ้วน้อยๆ เดาว่าปีศาจนั่นคือมือที่สาม


แต่ใครจะรู้ว่าเขาหมายถึง ปี ศ า จ จริงๆ


“ฮันบินพูดทำร้ายจิตใจจินฮวานไปอย่างขาดสติ นับแต่นั้นเขาก็ไม่พบจินฮวานอีกเลย. .คุณรู้ไหมว่าทำไม. . .”


เป็นเรื่องที่น่าเศร้า


แต่ผมอย่างให้เขารู้อย่างหนึ่ง. . .ผมไม่ใช่ฮันบินหรือจินฮวานนั่น!!!


เหมือนเขาจะอ่านสีหน้าของผมออก มุมปากข้างนึงยกยิ้มขึ้นอย่างขบขันหรือว่านึกสมเพช


ก็ไม่รู้สินะ


“จินฮวานตายไปแล้ว”


!!!


“เขาตายไปตั้งแต่เดือน9 ฮันบินไม่รู้เรื่องนี้แต่ช่วงวันเกิดของเขาซึ่งเป็นเดือน10ฮันบินคิดว่าจินฮวานมาหาเขาและเขียนกระดาษโน้ตบอกรักเขาอยู่เลย คุณคิดว่ามันคืออะไรล่ะ”


เขาถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ พร้อมกับผ่อนลมหายใจออกน้อยๆก่อนที่จะเริ่มคำถามใหม่


“คุณเชื่อเรื่องวิญญาณ ปีศาจ หรือว่าการกลับชาติมาเกิดหรือเปล่า ?”


“เชื่อ. .นิดหน่อย”


“คุณเชื่อเรื่องข้อแลกเปลี่ยนที่สมเหตุสมผลไหม ?”


“แน่นอน”


“รู้หรือเปล่าว่าปีศาจน่ะ ต้องการอะไร”


“. . . . . . .”


“ความทรงจำ เพราะว่าพวกมันไม่มี. .มันได้ยื่นข้อเสนอแก่ฮันบินหากต้องการจินฮวานกลับมาก็ต้องแลกเปลี่ยนกับมัน”


มาถึงตรงนี้ ผมคิดว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นแล้วล่ะ โดยส่วนตัวผมไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติพันนั้นหรอกนะ. .แต่ว่าจะยอมฟังต่อไปก็ได้


“มันขอเรื่องราวของฮันบินที่อยู่ในความทรงจำของทุกคนพร้อมกับเปลี่ยนฮันบินให้เป็นอย่างอื่น ไม่ใช่ทั้งคนและก็ปีศาจ ไม่ใช่ทั้งเทวดาหรือว่ายมทูต เป็นสิ่งไร้ตัวตนที่ทำได้เพียงรอคอยและเล่าเรื่อง”


ชั่วขณะหนึ่งที่ผมสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในแววตาของเขาก่อนที่มันจะกลับมาว่างเปล่าเหมือนเดิม


“ปีศาจทำให้จินฮวานกลับมาเกิดใหม่และให้ฮันบินคอยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้ทุกวันเป็นเวลา6ชาติของจินฮวาน และห้ามฮันบินเปิดเผยตัวเอง เมื่อครบแล้วจินฮวานจะจำฮันบินได้แล้วสัญญาจะจบลง แต่ถ้าทำไม่ได้จินฮวานจะตกเป็นของ ย ม ทู ต


“หรอ แล้วสุดท้ายฮันบินทำได้หรือเปล่า”


“ทำได้”


“แล้วจินฮวานจำฮันบินได้หรือยัง พวกเขากลับมารักกันแล้วใช่ไหม”


“ไม่รู้สิ”


“. . . . . . .”


“. . . . . . .”
.


.


.


.


.

“นี่! มัวทำอะไรอยู่ไหนบอกฉันว่าจะรีบกลับบ้านไง!!!


ในระหว่างที่เราต่างจมดิ่งลงไปในห้วงความคิดของตัวเอง เสียงแหบดังจากด้านหลังก็เรียกสติของเราให้กลับมา ผมลุกขึ้นหันไปมองคนต้นเสียงอย่างตกใจรู้สึกผิดเหมือนกันที่โกหก แ ฟ น ตัวเอง


“บ๊อบบี้อา า า า า ฉันกำลังจะกลับแล้ว ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ”


ผมพูดพร้อมกับกอดแขนเขาอย่างออดอ้อน เพียงเท่านั้นก็ได้รับรอยยิ้มของกลับมาอย่างทุกที แม้มันจะน่าพาไปจัดฟันก็เถอะ ขอเก็บเงินแป๊ป



บ๊อบบี้เป็นแฟนของผมเองครับ เราคบกันได้เกือบ6ปีแล้ว ผมหันไปหาคุณคนที่เล่าเรื่องที่ผมฟังแต่เขากลับหายไปแล้ว


เรื่องราวที่เขาเล่าแม้มันจะเหมือนนิทานหลอกเด็กแต่มันก็สนุกดี


เฮ้อ. . .หวังว่าจะได้พบกันอีกนะครับ


                คุณคนเล่านิทาน


                หากไม่ได้เป็นการคิดไปเองผมได้ยินเสียงของเขาพูดว่า


                ฉันจะรอนายนะจินฮวาน . . .แว่วมากับสายลม 












 




 

 

 

               






                เรียวขาเล็กก้าวออกไปพร้อมๆกับแฟนหนุ่มตัวสูง ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างมีความสุข แต่ชั่วขณะหนึ่งนั้น ร่างเล็กไม่รู้เลยว่าแฟนของเขาได้หันหลังกลับมาแสยะยิ้มในชัยชนะ


                หึ นิทานงี่เง่าของไอ้โง่ที่เล่าซ้ำไปซ้ำมากว่า6ชาติ


                ยมทูตน่ะไม่ได้ใจดีพอที่จะทนดูการละเล่นของคนกับปีศาจเฉยๆหรอกนะ เพราะไม่ว่าอย่างไรวิญญาณของมนุษย์นั้นก็เป็นของยมทูต


                เช่นเดียวกันกับที่ วิญญาณดวงนี้เป็นของยมทูตจีวอนนั่นแหละ


                หากไม่ให้เกิดก็ต้องไม่เกิด หากนายเกิดฉันก็จะตามไปด้วย


                ไม่ว่าอย่างไรนายก็ต้องเป็นของฉัน จินฮวาน !!!



 


 

< JIWON reapers >


มันก็นานมาแล้วที่ผมได้รับหน้าที่ให้มาเฝ้าติดตามดวงวิญญาณที่กำลังจะดับสูญ. . .ดวงวิญญาณของคิม จินฮวาน


วันที่ 22/02/20x4


สาเหตุการเสียชีวิต เสียเลือดมากระหว่างการผ่าตัดเนื้องอกในสมอง


มันควรจะเป็นอย่างนั้น


ผมมาที่โลกมนุษย์ตั้งแต่จินฮวานอายุ13ปี แฝงตัวเป็นนักเรียนโรงเรียนเดียวกันกับเขา คอยเฝ้าติดตามชีวิตประจำวันจนได้เห็นอะไรหายๆอย่าง ทั้งรอยยิ้มที่สดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ นิสัยซุ่มซ่ามที่ไม่ได้ปรุงแต่งแสดงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติน่ารักน่าปกป้อง และดวงหน้าหวานที่ทำให้ตาพร่ามัวไปชั่วขณะ


ยมทูตไม่มีหัวใจ. .ผมจึงไม่รู้ว่าอาการที่เป็นอยู่นี้เรียกว่าอะไร


แต่แล้ววันหนึ่ง คิม ฮันบิน ผู้ชายที่เด็กกว่าจินฮวาน1ปีเข้ามาในชีวิตของเขา


ผมตัดสินใจเอาตัวเองเข้าไปมีบทบาทในชีวิตของจินฮวานโดยการตีสนิทเป็นเพื่อนกับฮันบินทั้งๆที่มันเป็นสิ่งที่ยมทูตไม่ควรทำเลย


ยมทูตมีหน้าเฝ้ามองไม่สามารถเปลี่ยนแปลงกำหนดตายของมนุษย์ได้และเมื่อถึงเวลาก็ทำได้เพียงรับดวงวิญญาณนั้นไป. .เมื่อถึงคราวที่จินฮวานจะต้องหายไปผมเห็นแต่ความเศร้าหมองของเขา ผมไม่ชอบ ไม่ชอบเลยจริงๆ – จึงได้ชักจูงให้ปีศาจตนหนึ่งมาพบกับจินฮวาน


ปีศาจตนนั้นคือ จุนฮเว


และก็เป็นไปตามคาดจุนฮเวช่วยปลดโซ่วิญญาณทำให้จินฮวานกลับเข้าร่างของตัวเองได้ ผมจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นนานก็ไม่ได้ หากมีอะไรผิดปกติทางเบื้องบนก็จะส่งยมทูตตนอื่นมาตามเสียเอง แน่นอนว่าจินฮวานไม่มีทางรอดแน่


ผมจึงตัดสินใจให้เขาได้เล่นสนุกไปอีกสักพักก่อนที่จะพาเขากลับมาแล้วให้ปีศาจเริ่มเกมขึ้นมาโดยมีผมเป็นผู้สังเกตการณ์อยู่เท่านั้น


ความจริงแล้วยมทูตก็มาจากความมืด ส่วนนึงในกายจึงบอกให้ผมเล่นตุกติก ผมไม่ควรจะอยู่เฉยๆปล่อยให้เวลาผ่านไปแล้วยอมให้จินฮวานไปเป็นของคนอื่น


อย่างน้อยช่วงเวลานี้ที่เกมยังไม่จบลงเขาก็เป็นของผม


หากความรักสามารถฆ่าคนได้. .ความเจ็บปวดที่เห็นคนรักมีความสุขกับคนอื่นก็คงฆ่าคิม ฮันบินไปแล้วเช่นกัน


.


.


.


.


.

 

              นี่มันเป็นเกมของฉันกับปีศาจ. .


ไม่ใช่เรื่องของนายเลยเพื่อนรัก . .ไม่สิ ยมทูตจีวอน


ฉันยังไม่ได้ทำผิดกฎ จินฮวานยังเป็นของฉัน นายมันก็แค่พวกฉวยโอกาสเท่านั้นแหละ!



               


                ย้อนกลับไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน


                ทุกๆวันผ่านไปอย่างน่าเบื่อหน่าย ผมจบปี6คณะแพทยศาสตร์ด้วยเกียรตินิยมอันดับที่1 เพราะเรื่องของจินฮวานทำให้ผมรีบเรียนให้จบนิติฯแล้วสอบใหม่เข้าคณะแพทย์ แม้จะช้าไปแต่ผมก็จะลองพยายามทุกวิถีทาง แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย


                ผมอยากจะเอาเขากลับคืนมา


จนกระทั่งวันหนึ่ง ในขณะที่ผมกำลังหมกตัวอยู่ในห้องแลปของบ้าน(ซึ่งผมทุ่มทุนสร้างขึ้นมาเอง) จู่ๆโลกทั้งใบก็มืดลง รู้สึกว่าตัวเองล้มลงไปและได้ยินเสียงโลหะตกกระทบพื้นดังกังวานจนหูอื้อไปหมด รู้สึกตัวอีกทีร่างสีดำขนาดใหญ่ก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า เพียงชั่วพริบตาร่างนั้นก็ได้เปลี่ยนเป็นกู จุนฮเว


“ไง”


เขาทักผมด้วยคำสั้นๆเหมือนว่าเราสนิทกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน ในขณะที่ผมยังตั้งตัวไม่ได้ร่างของเขาก็ได้เข้ามาประชิดก่อนที่จะจับมือของผมขึ้นมาแล้วจ้องไปยังแหวนที่นิ้วนางอย่างน่ากลัว


“หึ นายนี่โชคดีจังนะทั้งๆที่ฉันเป็นคนช่วยเขาไว้แท้ๆ”


จุนฮเวพูดพร้อมกับเพิ่มแรงบีบจนมือของผมชาไปหมด


“หมายความว่า – ”


ยังไม่ทันจบประโยค นัยน์ตาสีนิลที่จ้องลึกมายังดวงตาของผมทำให้รู้สึกเหมือนโลกหมุน คลื่นคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน ผมถึงกับทรุดลงไปอีกครั้ง ยกสองมือขึ้นมากุมขมับเพราะภาพต่างๆที่ไหลเข้ามา


พระเจ้า. . .


ภายในห้องของโล่งๆผมเห็นร่างโปร่งแสงของจินฮวานยืนมองตัวเองที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงสีขาวท่ามกลางเสียงร้องไห้ของแม่และพ่อของเขา


ตัวผมที่พยายามเปร่งเสียงตะโกนออกมาแต่ดูเหมือนว่าร่างเล็กจะไม่ได้ยินมัน นัยน์ตาหวานติดเศร้ายังคงมองไปยังร่างของตนสลับกับพ่อแม่และพี่สาวที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา


แต่ทว่า โลกทั้งใบก็ได้มืดลงอีกครั้งแล้วปรากฏภาพที่จินฮวานกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง เพียงไม่นานร่างสูงของบางอย่างก็ได้เดินเข้ามาใกล้ ผมพยายามที่จะตะโกนร้องเตือนจินฮวานแต่ก็เป็นเช่นเคย . .เขาไม่ได้ยินมัน


“นายคงสงสัยว่าฉันคือใคร”


จู่ๆเสียงก้าวร้าวก็ดังขึ้นข้างหลัง ผมรีบหันไปแล้วก็ได้พบกับจุนฮเวกำลังนั่งยิ้มแปลกๆและเค้นหัวเราะอย่างน่าสมเพชออกมา เขาเบนสายตาไปมองจินฮวานเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ


“ฉันคือปีศาจ เที่ยวเล่นสนุกกับวิญญาณของมนุษย์ไปเรื่อยจนกระทั่งได้พบกับจินฮวาน. .รอยยิ้มของเขาช่างอบอุ่น แม้แต่ปีศาจอย่างฉันยังรู้สึกได้แต่หัวใจของเขากลับเยือกเย็นจนน่ากลัว. .จินฮวานกำลังจะกลายเป็นของยมทูต”


จุนฮเวผุดกายขึ้นสาวเท้าไปยังจินฮวานที่ยังคงนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ก่อนที่จะยกมือลูบกลุ่มผมนุ่มนั่นเบาๆ ผมอยากจะวิ่งเข้าไปกระชากมือนั่นออกแต่ขาทั้งสองกลับไม่ยอมขยับแม้แต่น้อย


“ฉันช่วยให้เขาหนีกลับไปยังร่างของตัวเอง โดยที่ฉันก็ตามไปด้วย. .แต่เพียงไม่นานยมทูตก็หาเขาเจอ. . .นายคือเหตุผลที่ทำให้เขาอยากกลับไปมีชีวิต คิม ฮันบินนายคิดว่าตัวเองจะทำอะไรเพื่อคิม จินฮวานได้บ้าง”


“. . . . . . . .”


“อยากเล่นเกมกับฉันไหม”


“ ?!


“ถ้านายชนะ. .จินฮวานจะกลับไปเป็นของนาย”


“เขาไม่ใช่สิ่งของ!!!


“ก็แล้วแต่นะ ฉันแค่ไม่อยากให้เขาไปเป็นของไอ้ยมทูต”


“. . .”


“ไม่อยากเห็นเขาร้องไห้”


“. . .”


“อย่างน้อย


จุนฮเวเว้นคำพูดนั้นไว้ชั่วขณะและเดินไปยังประตูซึ่งโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และถ้าผมมองไม่ผิด. . .


“ความทรงจำของจินฮวานก็มีแต่นายนะคิม ฮันบิน”


และถ้าผมมองไม่ผิด. . .นัยน์ตาไร้อารมณ์ของจุนฮเวกำลังร้องไห้อยู่


“นายรักจินฮวานใช่ไหม”


“ไม่เสือกดิ”


ไอ้ปีศาจเด็ก !!!


นับตั้งแต่นั้นทุกครั้งที่จินฮวานเกิดใหม่ผมจะต้องเล่าเรื่องของเราให้เขาฟังทุกวัน แต่เมื่อแสงของวันใหม่มาถึงเรื่องราวของเราจะถูกลืมไป วนซ้ำไปซ้ำมาอย่างนี้เป็นเวลา6ชาติ





คุณกับผม เราก็ต่างอยู่ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกัน. .  .



                                                                                . . .แต่ผมกลับมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของคุณไม่ได้

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

ในขณะที่ปีศาจอย่างจุนฮเวเลือกที่จะปล่อยแต่ยมทูตจีวอนเลือกที่จะรั้ง. .บางทียมทูตก็อาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าปีศาจ. .ส่วนคนที่ทำร้ายจินฮวานได้อย่างเลือดเย็นที่สุดก็คงไม่พ้นคิม ฮันบิน





 

แม้ว่าการกระทำจะแตกต่างกันแต่ทุกคนล้วนมีเหตุผลเดียวกันนั่นก็คือ ความรัก แต่สุดท้ายเกมของเราก็ต้องการคนชนะเพียงผู้เดียว เพราะหัวใจของคิม จินฮวานมีเพียงดวงเดียวเท่านั้น!






 




 

- จบ -

. . . ดีไหม ? . . .

ถถถถถถถถถถถ
ยมท.จีวอนแอบเหมือนวิญญาณอาฆาต ตามติดจฮว. = =;;


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

171 ความคิดเห็น

  1. #125 02kids (@02kids) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 23:48
    ว๊ายยยยยยยยย ชีวิตอะไรจะดราม่าปานนั้น(?) สงสารฮันบินจังเลย จุนเน่ก็ด้วย สงสารหมดเลยย เอวัง. ใช้ภาษาสละสลวยมากเลยค่ะไรเตอร์ แต่งให้พวกเราอ่านอีกบ่อยๆเลยนะคะ ด้วยรัก จุ๊บ u 3 u
    #125
    0
  2. #109 namiesname (@namiesname) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 15:18
    เศร้าไปน้าาาาา ไม่อยากให้จบแบบนี้เลยให้ตายย ร้องไห้แป๊ปป จีวอนใจร้ายจุงงงง เราสงสารจินฮวานกับฮันบิน อยากให้จำได้เร็วๆ มีต่อเถอะนะคะ พลีสสสสใ
    #109
    0
  3. #104 Fah@hk21 (@fahahk21) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 13:06
    อย่าๆๆๆๆ อย่าเพิ่งจบสิไรท์ สงสารพี่จินจังเลยอ่ะ จุนเน่ก็น่าสงสารนะรักพี่จินแต่ก็ยอมปล่อยไปอ่ะ แงๆๆๆๆ~ แต่ก็เข้าใจบาบินะ สงสารทุกคนเลยอ่าาาา
    #104
    0
  4. #100 tonkao'z_xoxo'z (@pattarakantonkao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:30
    งงอ่า ตกลงคนที่แทนตัวเองว่าผมคือ ฮบ.ใช่ป่ะ
    #100
    0
  5. #99 somegigo (@pomle) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:33
    โอ้ยยยยยยย อย่าเพิ่งจบเลยนะค๊าาาา มาต่ออีกสักตอนก็ยังดี เคลียๆไปเลยยย อิบ๊อบบบบ ปล่อยพี่จินไปเถ๊อะะะ สงสารฮันบินอะฮืออออออ สนุกมากกก ชอบมากกก แต่อย่าเพิ่งจบเลยนะคะ แฮปปี้หน่อยสงสารฮันเบนนนนน
    #99
    0
  6. #98 Fah@hk21 (@fahahk21) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:14
    ไรท์อ่านแล้วโคตรสงสารฮันบินเลยอ่ะ มันน่าสงสารมากนะถึงขนาดยอมลงทุนไปแลกเปลี่ยนกับซาตานเลยอ่ะ แงๆๆๆๆ อ่านแล้วปวดหัวใจเบาๆ หวังว่าจะสมหวังในเร็วๆนี้นะฮันบินอ่า ไรท์มาต่อด้วยนะเค้ารออยู่ สู้ๆ
    #98
    0
  7. #97 loveme1984 (@loveme2527) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:11
    ฮืออออออออออออ ปีศาจใจร้าย แต่อย่างน้อยก็ยังมีความหวัง ฮันบินไม่ได้รออย่างไร้ความหมาย แค่พี่จินจำได้ทุกอย่างก็จะแฮปปี้ การที่ได้เห็นเค้าถึงแม้จะไม่ได้สัมผัสก็ยังดีกว่าคิดถึงแต่ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเค้าทำอะไรอยู่ที่ไหน แบบนี้แหละดีแล้วนะฮันบิน ชั้นอินไปมั๊ย
    #97
    0
  8. #95 Mindself (@wmindpop) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:17
    คนเล่าก็คือฮันบินดิ เล่าไปเจ็บปวดไปดิ เปิดเผยตัวตนไม่ได้.. หน่วงแง้
    #95
    0
  9. #94 น้องจ๊ะ 'จ๋าาาา (@ja_ahl) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:13
    แอบหลอนๆ แต่ก็นะ หน่วงดี
    #94
    0