『 IKON 』Sticker line - BJIN -

ตอนที่ 7 : [OS] Lost.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.พ. 58








    [OS] Lost.





















“เบื่อจัง”


ในบ่ายวันหนึ่งในวันที่เรากำลังนั่งติวหนังสือกันอยู่ที่โต๊ะของโรงอาหารโรงเรียน จู่ๆร่างเล็กที่อายุมากกว่าผม1ปีก็ได้พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย


“หืม? เบื่ออะไรครับ”


ผมพูดพร้อมกับเลื่อนมือไปโยกหัวของเขาเบาๆแล้วโน้มเข้ามาให้พิงไหล่ของตัวเอง


“พี่เบื่อนาย”


โดยไม่รู้เลยว่าคลื่นใต้น้ำได้ก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่


“เราห่างกันสักพักเถอะนะ”


รู้ตัวอีกทีคลื่นลูกใหญ่ก็ได้ซัด คิม ฮันบิน ออกไปนอกฝั่งเสียแล้ว. . .


 “ครับ”


ผมถูก คิม จินฮวาน แฟนคนแรกบอกเลิกไปอย่างเลือดเย็น

.


.


.


                ชีวิตผมเหมือนถูกซัดออกมาจากฝั่งจริงๆล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมาย ยังดีที่มีเพื่อนสนิทอย่างคิม จีวอนถึงรอดมาได้จนขึ้นมหาลัยปี3  ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปเรื่อยๆขยันก็เรียน ว่างก็กินเหล้า ขี้เกียจหรือตื่นสายก็ไม่เข้าคลาส หากวันไหนนึกสนุกก็ไปเป็นก้างของพี่มิโนกับพี่แทฮยอนคณะนิเทศฯ ส่วนจีวอนมันยังไม่มีคู่ให้ผมไปขัดขวางเล่นหรอกมันบอกว่าจะโสดเป็นเพื่อนผมน่ะ


                ใช่ผมยังไม่มีใคร . . .ไม่รู้สิไม่ใช่ว่ายังไม่ลืม. .แต่มันลืมไม่ได้หวะแมร่ง!


                พี่จินฮวาน มึงเป็นผีหรือไงหลอกหลอนกูอยู่ได้ !!!!!


                คิดแล้วก็ตลก. .แต่ผมไม่ได้คิดเล่นๆนะเพราะตอนนี้ผมกำลังนั่งทานอาหารอยู่ฝั่งตรงข้ามในสถานะพี่น้องกับคิม จินฮวาน!


                ไอ้เหี้ยเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


                “ฮันบินเป็นอะไรลูกอาหารไม่อร่อยหรอ”


                “เปล่าครับ มันอร่อยมาก. .ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ”


ไม่รอให้ใครอนุญาตผมลุกขึ้นไปจากโต๊ะอาหารที่แสนอึดอัด(สำหรับผม)ในทันที


พวกคุณอาจจะสงสัยว่าเรื่องบ้าๆแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ผมเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันแต่ผมก็จะเล่าให้คุณฟัง


คุณพ่อคุณแม่ของผมท่านแยกทางกันซึ่งผมก็ไม่รู้ถึงสาเหตุนั้นหรอกมันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ผมได้มาอยู่กับคุณพ่อส่วนน้องสาวผู้น่ารักฮันบยอลไปอยู่กับคุณแม่ คุณพ่อของผมเลือกที่จะแต่งงานใหม่ซึ่งผมก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร. .ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ของคิม จินฮวาน!!!


“ว่าไงน้องชาย”


ระหว่างที่ผมกำลังกวักน้ำจากอ่างล้างหน้าล้างตาอยู่ เสียงหวานจากคนที่เพิ่งเข้ามาทำให้ผมหยุดการกระทำทั้งหมดลง พยายามผ่อนลมหายใจออกก่อนที่จะหันไปเผชิญหน้ากับคนใจร้ายที่หนีหายไปจากผมตลอด 4 ปีที่ผ่านมา


“ผมเป็นลูกชายคนเดียว(ก็น้องเป็นผู้หญิง)”


“เสียใจด้วยนะที่ต่อไปนี้ฉันจะเป็นพี่ชายของนาย!


เขาเค้นยิ้มออกมาน้อยๆ ผมไม่รู้ว่านั้นหมายว่ายังไงแต่บางทีเขาอาจจะยิ้มสมเพชผมก็ได้


สมเพชที่ยังรัก สมเพชที่ยังไม่ลืม ขนาดผมยังสมเพชตัวเองเลย . . .












 














 

เวลาผ่านไปจากวันเป็นเดือนและจากเดือนเป็นปีที่เราสองคนอยู่ภายใต้หลังคาบ้านเดียวกันในสถานะพี่น้องที่ผมไม่สามารถเรียกได้เต็มปากสักที


มีอยู่ครั้งนึงที่ผมพยายามใจกล้าเรียกร้องความสัมพันธ์ของเราแต่สุดท้ายมันก็ลงเอยด้วยการที่ผมได้กระทำความผิดต่อเขาอย่างไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ


“บอกผมสิว่าพี่ยังรักผมอยู่! พูดสิจินฮวาน!! พูด!!!


คืนนั้นพ่อแม่ไม่อยู่บ้านเหลือเพียงแค่จินฮวานที่เพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงของสายรหัสกับผมที่เมาแอ้เพราะกระดกเหล้าแรงๆไปหลายขวดหลังจากที่จีวอนส่งภาพที่จินฮวานกำลังนัวเนียกับน้องรหัสของตัวเองอย่างกู จุนฮเว !!!


จำได้ว่าเมื่อประตูบ้านปิดลง ผมจึงกระชากตัวเขามาไว้ในอ้อมกอดกระชับแขนแน่นเหมือนร่างตรงหน้าจะหายไป ความรู้สึกตอนนั้นผมแค่กลัวว่าเขาจะหายไปจากผมอีกครั้ง


“เป็นบ้าอะไรคิม ฮันบิน!! ออกไปไกลๆฉันเหม็นเหล้า!


“รังเกียจผมหรอจินฮวาน. . .แล้วทำไมไม่รังเกียจไอ้จุนฮเวนั่นบ้างล่ะ!!!


มือหนารั้งใบหน้าเล็กให้เข้ามาใกล้พร้อมกับกดจูบลงไปอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กที่สมองอย่างไม่ทันได้ประมวลผลอะไรได้แต่ยืนนิ่งดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นตกใจปล่อยให้คนตัวสูงได้แต่ทำตามอำเภอใจ ร่างทั้งร่างดูจะไร้เรี่ยวแรงไปในทันที รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังขาวก็สัมผัสกับความนุ่มของเตียงที่ชั้นสองเสียแล้ว


พี่เป็นของผมนะจินฮวาน


วันต่อมาจินฮวานไข้ขึ้นสูง พ่อแม่ก็ไม่อยู่ผมทำได้เพียงเช็ดตัวป้อนข้าวป้อนยาเขาเพียงเท่านั้น จะมีบางครั้งที่จินฮวานเกิดอาการเพ้อขึ้นมาบ้างแต่ผมฟังไม่ออกว่าเขาพูดว่าอะไรวิธีแก้ปัญหาก็คือเข้าไปกอดเขาแน่นจนเผลอหลับไปทั้งคู่


.


.


.


หลายวันแล้วที่จินฮวานมักจะหลบหน้าผมอยู่ตลอด ผมรู้ว่าผมผิดแต่ผมก็ไม่ได้ทำไปด้วยความขนาดสตินะ! ผมตั้งใจอยากให้เขาเป็นของผมแต่ดูเหมือนว่าเขาอยากจะอยู่ในสถานะพี่ชายของผมมากกว่า


มีหลายครั้งที่จินฮวานหนีจากผมด้วยการทำตัวติดกับจุนฮเวหรือไปนอนบ้านมัน และเราก็ทะเลาะกันหลายครั้งเรื่องนี้ ผมจำไม่ได้แล้วล่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างจะมีก็แต่ครั้งสุดท้ายที่เราทะเลาะกันเรื่องจุนฮเว


“จะไปไหน ไปหาไอ้เวรนั่นอีกแล้วใช่ไหม”


“ล แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย!


“ทำไมล่ะ! เมียกำลังจะหนีออกไปหาชู้จะให้ผัวนอนกอดหมอนข้างหรอ!!!


“พี่ไม่ใช่เมียนาย! เราเป็นพี่น้องกัน”


“หึ! ฝันอยู่หรอจินฮวาน เลิกบอกว่าเราเป็นพี่น้องกันสักที. . .”


“น น นายจะทำอะไร! ย อย่าเข้ามาใกล้นะ!!


“พี่น้องน่ะ. .เขาไม่เอากันหรอกนะ”


นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เราทะเลาะกันจริงๆเพราะหลังจากนั้นจินฮวานก็ย้ายออกจากบ้านนี้ไป ผมลองถามพ่อแม่ดูก็ได้รับคำตอบกลับมาว่าจินฮวานขอออกไปอยู่หอเพราะต้องทำโปรเจคใหญ่ แต่พอลองไปถามหาที่คณะก็ไม่มีใครรู้เรื่องเกี่ยวกับโปรเจคที่ว่านั่นเลยแต่เรื่องที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่านั่นก็คือจุนฮเวก็หายไปด้วย


.


.


.



ผมตื่นมาในเช้าที่หม่นหม่องของเดือนตุลาคมเพราะสัมผัสนุ่มที่ริมฝีปาก ได้ยินเสียร้องไห้และคำขอโทษที่พร่ำบอกด้วยเสียงหวานที่จำได้ว่าเป็นเสียงของจินฮวาน


ทั้งๆที่เมื่อวานเป็นวันเกิดของผมแต่พี่กลับไม่มา


ภายในห้องมีเพียงความว่างเปล่าและลมหนาวที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างที่ผมคงจะลืมปิดตั้งแต่เมื่อคืน แต่ผมมั่นใจว่ามันไม่ใช่ฝัน ที่โต๊ะข้างเตียงของผมพบกระดาษแผ่นเล็กๆเขียนด้วยลายมือที่แสนคุ้นตา


사랑  ( รัก )


!!!


“พี่จินฮวาน! แม่พี่จินฮวานมาหรอ!!!


ผมรีบวิ่งไปยังชั้นล่าง ตะโกนถามแม่ที่กำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงสีหน้าตื่นๆ คงเพราะปกติผมไม่ค่อยตื่นเช้าล่ะมั้งถึงได้ตกใจ


แม่เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนก่อนที่จะเดินมาหาผมแล้วบอกว่า


“จินฮวานไม่ได้กลับมา ลูกคงฝันน่ะกลับไปนอนเถอะยังเช้าอยู่เลย”


ผมไม่ได้บอกแม่เรื่องกระดาษแผ่นนั้น ได้แต่เดินคอตกกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง


ผมจะไม่เรียกร้องเรื่องของเราอีกแล้วก็ได้. .พี่ช่วยกลับมาได้ไหม. . .













 














 

มาถึงตรงนี้แล้วคุณคิดว่าจินฮวานหายไปไหรหรอครับ คุณอยากรู้เรื่องของเราต่อไปหรือเปล่า มันอาจจะดูรวบรัด แต่นั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ



เขาไม่ได้หายไปไหน เขาก็อยู่ใกล้ๆตัวผมนี่แหละ



ผมหมายถึง. .



เถ้ากระดูกของจินฮวาน


.



.



.




“ฮันบินลูก แม่มีของจะให้”


คุณแม่เดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักพร้อมกับยื่นสมุดเล่มหนึ่งมาให้ ผมออกจากแปลกใจอยู่ไม่น้อยเพราะตั้งแต่พี่จินฮวานย้ายออกไปพ่อแม่ก็ไม่เคยพูดถึงเขาอีกเลย พอผมถามก็มักจะเลี่ยงคำตอบอยู่เสมอ แต่นี่กลับเอาสมุดไดอารี่ของจินฮวานมาให้ผม


“แล้วพี่จินฮวานล่ะครับ ?”


“พี่เขา. .สบายดี ถ้าลูกอ่านแล้วจะเข้าใจเอง”


คุณแม่พูดเพียงแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องของผมไป ผมละจากรายงานที่ทำค้างไว้แล้วหันมาสนใจสมุดในมือ

 

14/02/20x1

วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสอาการเย็นสบาย ตื่นเองได้โดยไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุก สังหรณ์ว่าต้องมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นแน่ๆ

อาหารกลางวันเป็นไข่ม้วนอร่อยมาก! ขอบคุณคุณแม่นะครับ

ตอนเย็น – คิม ฮันบิน รุ่นน้องที่แอบชอบมาแขนเป็นฟอ. . .

-/////-

 

                23/02/20x1

                เดทแรกของเรา! ผมตื่นมาตั้งแต่เช้า ขอให้คุณแม่ช่วยสอนทำไข่ม้วนของโปรดให้และทำข้าวกล่องง่ายๆสำหรับ2คน

ฮันบินจะชอบไหมนะ ?

มัวแต่จัดของไปสายตั้งครึ่งชั่วโมง!!! แย่แล้วจินฮวาน

T_____T

ฮันบินยิ้ม บอกว่าไม่เป็นอะไรเขาก็เพิ่งมาพร้อมกับลูบหัวผมเบาๆ ผมไม่ใช่เด็กนะ!

งื้ออออออออ เขิน /////

 

 

รายมือน่ารักที่แสนคุ้นตาปรากฏอยู่ต่อหน้า  หัวใจของผมเต้นถี่รัวขึ้นทุกขณะที่สายตาไล่อ่านตัวอักษรทีละบรรทัด


เรื่องราวส่วนมากมายเกี่ยวกับผมในแต่ละวันในมุมมองของจินฮวาน ผมยิ้มออกมาจนปวดแก้มไปหมด มันน่ารักซะจนอยากจะคว้าเจ้าของไดอารี่เขามาฟัด


แต่ติดที่ว่าพี่เขาไม่ได้อยู่ข้างๆผม. .


จนต้องมาสะดุดอยู่ที่หน้าหนึ่งซึ่งถูกคั่นด้วยผลการตรวจของโรงพยาบาล


 

17/01/20x4

อาการปวดหัวที่เป็นอยู่บ่อยๆดูเหมือนจะหนักขึ้น ปวดจนแทบลุกไม่ไหว ปวดจนเกือบตกบันได ดีที่ฮันบินดึงไว้ได้ทัน เขาคือฮีโร่ของผม!!

ฮันบินบังคับให้ผมไปหาหมอ เกลียดโรงพยาบาลจังเลย L

แต่รักฮันบินนะ

 

18/01/20x4

ตื่นแต่เช้าเพื่อไปรับผลตรวจ

สังหรณ์ใจไม่ดีเลย

พระเจ้าใจร้าย . . . หมอบอกว่าผมเป็นเนื้องอกในสมองการผ่าตัดมีโอกาสเป็นตายเท่ากัน

ผมไม่ได้กลัวความตาย

ทำไมต้องเป็นผมด้วย ทั้งๆที่ทุกอย่างกำลังจะเป็นไปได้ดีอยู่แล้ว

ผมกลัวที่จะไม่ได้อยู่กับฮันบิน

ไม่อยากบอกให้ฮันบินรู้ หมอนั่นต้องเอาแต่เป็นห่วงผมแน่! อยากใช้เวลาที่เหลืออยู่กับฮันบินที่มีแต่รอยยิ้มซื่อๆ ไม่ใช่ฮันบินที่มีแต่สีหน้ากังวล

ขอโทษนะฮันบิน

 

 

อ่านมาถึงตรงนี้หัวใจของผมก็เริ่มสั่นไหวแปลกๆจนปวดหนึบไปหมด ทำไมเขาไม่ยอมบอกผม ถ้าผมรู้เร็วกว่านี้ ถ้าผมรู้ตั้งแต่ตอนนั้น


รู้แล้วทำอะไรได้ล่ะ คิม ฮันบิน

 

 

10/02/20x4

หน้ามืดในห้องน้ำ ไปโรงพยาบาลแม่เลยรู้ว่าผมเป็นอะไร

แม่เอาแต่ร้องไห้ ผมไม่อยากให้แม่เศร้าเลย

ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ

 

11/02/20x4

พี่สาวที่ไปอยู่เมกากับพ่อโทรมาหา บอกว่าติดต่อหมอที่นั่นไว้ให้ ผมต้องหายแน่ๆ และส่งตั๋วเครื่องบินมาให้

กำหนดการเดินทางอีก3วัน

 

14/02/20x4

ของขวัญวันครบรอบ3ปีที่ผมกับฮันบินเป็นแฟนกันคือการที่ผมบอกเลิกเขา

หัวใจของผมก็เจ็บไม่ต่างกับเขานักหรอก

หวังว่านายจะมีชีวิตที่ดี ขอให้นายได้เจอกับคนที่ดูแลนายได้นะ

ผมไม่อยากให้เขารอ เพราะการผ่าตัดก็ยังคงเป็นตายเท่ากัน

 

21/02/20x4

อยู่โรงพยาบาลมาได้เกือบอาทิตย์ เบื่อมากๆ ปวดหัวมากๆ ปวดจนจะตายอยู่แล้ว ผมควรจะรีบนอน

การผ่าตัดจะเริ่มขึ้นพรุ่งนี้เช้า

คิดถึงฮันบินมากๆ

 

18/06/20x5

ผมตื่นขึ้นมาในห้องของโรงพยาบาลเมื่อ2เดือนก่อน

ผมยังไม่ตาย

พ่อแม่ร้องไห้ พี่สาวเข้ามากอดผม

การผ่าตัดสำเร็จ ผมหลับไปปีกว่าๆ

ขยับตัวไม่ไหวได้แต่นอนเป็นผัก เบื่อจะแย่ นี่ก็เพิ่งจับดินสอเขียนไดอารี่ได้ ตัวหนังสือแย่ไปหน่อยแต่ก็ช่างเหอะ

ระยะเวลา1ปีไม่ใช่เรื่องที่ยาวนาน ผมรู้สึกเหมือนฝันว่าอะไรสักอย่างแต่ก็จำไม่ได้

รู้สึกเหมือนลืมบางอย่างที่สำคัญ สำคัญซะจนน้ำตาของผมไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้สึกคิดถึงจากก้นบึ้งหัวใจ

อ๋อ รู้แล้ว

คิดถึงฮันบินจัง ผมจะกลับไปได้หรือป่าวนะ ? เขาจะมีใครหรือยังนะ ?

ป่านนี้คงจะจบม.ปลายแล้ว ยินดีด้วยนะ!  ฉันเองก็จะพยายามเหมือนกัน !!!

 

27/07/20x5

อยู่แต่โรงพยาบาล ทำกายภาพบำบัด

สู้ๆนะจินฮวาน! นายต้องเดินได้!!!

 

05/08/20x5

ล้มอีกแล้ว เหนื่อยจังเลย คิดถึงไอ้ลิงฮันบินที่สุดเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

แต่พ่อบอกว่าถ้ายังเดินไม่ได้ก็ไม่ให้กลับ

T_T

 

16/09/20x5

ล้มเป็นครั้งที่พัน เจ็บแฮะ เป็นแผลด้วย

ฮันบินย่า!!! ช่วยเค้าด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

15/10/20x5

ทำกายภาพบำบัดมาเกือบครึ่งปีแต่ก็ยังเดินไม่ได้

อาทิตย์หน้าจะถึงวันเกิดของ ฮั น บิ น

 

09/05/20x6

เดินได้แล้ว วิ่งแข่งกับจินฮวาน#ฟิคสรว ยังได้ (สนุกไปอ่านของเขาดีจริง ถถถถ.)

กำลังจะขึ้นเครื่องกลับเกาหลี คิดถึงกิมจิ !!!

>..<

 

23/11/20x6

เจอไอ้ลิงแล้ว เรียนอยู่มหาลัย YG ฮอทไม่เบา

สถานะ ; โสด

อ่านหนังสือเตรียมสอบเข้า YG แป๊ป ดรอบไปเป็นปีลืมหมดแล้ว

T__T

 

12/02/20x7

สอบติดแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยย

มนุษย์อิ้ง YG

ชีวิตดี๊ดี ~

 

24/10/20x7

เข้าเรียนมาได้3เดือนแล้ว

เจอฮันบินทุกวันเพราะลงทุนไปขอตารางคลาสพวกนิติฯ

แต่ก็ยังไม่กล้าเข้าไปคุยอยู่ดี

สองวันก่อนเป็นวันเกิดฮันบิน ของขวัญวันเกิดก็ได้ไปกองๆรวมอยู่กับของพวกแฟนคลับ

L

 

25/12/20x7

แม่พาผู้ชายคนหนึ่งมาแนะนำให้รู้จัก

เขาเป็นคนดี สุภาพ หน้าที่การงานมั่นคง

เขาดูแลแม่ได้ แม่รักเขาและเขาก็รักแม่

ทั้งสองกำลังจะแต่งงานกันในกลางปีหน้า

ผมขอให้แม่มีความสุขนะครับ

 

13/06/20x8

ผมนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารในวันก่อนวันแต่งงานของแม่

ตรงกันข้ามของผมคือ คิม ฮันบิน

คนรักของแม่ คือ พ่อของเขา

พระเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่. . .

ปวดหัวจัง

 

28/08/20x8

ทะเลาะกันอีกแล้ว

พยายามบอกกับตัวเองทุกครั้งว่าเราเป็นพี่น้องกัน

หัวใจไม่รักดีก็ดันเต้นรัวเวลาเขาเข้ามาใกล้

ดวงตาคมทำให้ผมเหมือนกับต้องมนต์

แต่มันเป็นไปไม่ได้จริงๆ

ปวดหัวมากๆเลย

 

22/09/20x8

เจอกับ จุนฮเว

จำได้แล้ว เขาคือ –

 

29/12/20x8

ไปกินเลี้ยงกับสายรหัส เย็นนี้จะกลับมาเขียนต่อ


 

ผมอ่านมาถึงตรงนี้ก็ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว น่าแปลกที่กระเพาะของผมไม่ได้เรียกร้องอาหารเลยแม้แต่น้อย เพราะดูเหมือนว่าหัวใจจะเป็นฝ่ายชนะ ไดอารี่ถูกเว้นไว้หนึ่งหน้าและผมก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ เขาคงไม่อยากจะจดจำมัน


คืนนั้นที่ผมข่มขืนจินฮวาน


ที่ผ่านมาเขาต้องต่อสู้กับอะไรมากมาย ทั้งๆที่ผมไม่เคยรู้อะไรแต่ก็ยังทำร้ายเขาได้ลงคอ ดั่งเปลวเพลิงถูกจุดขึ้นในใจเมื่อรู้ว่าจินฮวานยังรักผมอยู่


แล้วตอนนี้พี่อยู่ที่ไหนนะ


 









 














 

06/01/20x9

ขอโทษที่ไม่ได้มาเขียนต่อนะ

ไข้ขึ้นตั้งแต่เช้า กำลังจะข้ามถนนเกือบถูกรถชนแต่จุนฮเวมาช่วยได้ทัน

ขอบคุณนะ

ปวดหัวจนจะอ้วกแหนะ

 

08/02/20x9

นัดกับจุนฮเวว่าจะไปซื้อของด้วยกัน ของขวัญวันวาเลนไทน์ให้ ฮบ.

 
 

ตึกตัก . .ตึกตัก

 
 

ฮบ.ใจร้าย

 

 

หน้าต่อมาผมเห็นรอยเลือดที่แห้งกรัง และรอยยับของกระดาษที่คงจะเปียกน้ำมาก่อน

พยายามควบคุมมือที่สั่นเทาของตัวเองให้เปิดไปยังหน้าต่อไป

ผมขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ


25/03/20x9

ผมแพ้แล้ว

พวกเขาเจอผมแล้ว

ผมจะไม่ขอให้จุนฮเวช่วยอีก

ขอบคุณมากนะ

 

14/03/20x9

กินยาจนหมอกลัวว่าจะติดยา

ก็มันปวดหัวนี่นา

 

19/04/20x9

เลือดกำเดาไหลอีกแล้ว

หายใจไม่ออกเลย

 

06/05/20x9

หน้ามืดบ่อย หัวเกือบฟาดพื้นตาย

เบื่อตัวเองจริงๆ

สายตาก็มัวจนแถบมองอะไรไม่เห็น เขียนถูกรึป่าวก็ไม่รู้

 

23/07/20x9

ขอโทษที่หายไปนาน

เริ่มจำอะไรไม่ได้แล้ว

 

20/08/20x9

คิดถึง แต่ไม่รู้ว่าคิดถึงอะไร

L

 

12/09/20x9

ปวด

 

17/09/20x9

รัก

 






 

ไดอารี่จบลงเพียงเท่านั้น ผมปิดมันลงพร้อมๆกับเสียงลมที่พัดเข้ามาทั้งๆที่ผมมั่นใจว่าผมปิดหน้าต่างไปแล้วแต่มันกลับเปิดอยู่ – ความรู้สึกชั่วหนึ่งผมสัมผัสได้ว่าพี่จินฮวานอยู่ใกล้ๆนี้ ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมากับสายลม ได้กลิ่นหอมของแป้งเด็กที่เจ้าตัวชอบใช้ รู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจทั้งๆที่นี่มันฤดูหนาวราวกับมีใครกำลังกอดผมอยู่


พาร่างกายที่อ่อนแรงและหัวใจที่เจ็บปวดของตัวเองมายังชั้นล่าง ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาสะสวยแต่งตัวด้วยชุดสีดำธรรมดาแต่กลับดูดีเหมือนแฟชั่นนิสตาร์มาเอง ใบหน้าทรงเสน่ห์นั่นทำให้ผมคิดถึงใครบางคน


“สวัสดีนายคงจะเป็นฮันบินสินะ ฉันชื่อเซยอนพี่สาวของจินฮวานน่ะ”


“ค ครับ สวัสดีครับพี่เซยอน”


“ขอบคุณนะ น้องชายฉันคงรบกวนนายมามาก”


“ไม่หรอกครับ – ”


“ต่อไปนี้เขาจะไม่รบกวนนายอีกแล้วล่ะ แต่ว่านะให้เขาอยู่ที่นี่ได้ไหม”


“ครับ ?”


“จริงๆฉันอยากพาเขากลับเจจูนะ แต่เขาขอว่าอยากจะอยู่ที่นี่”


พี่เซยอนพูดพร้อมกับเบนสายตาไปยังหิ้งที่มีไว้วางเถ้ากระดูกของคนในครอบครัว และผมก็เห็นรูปของจินฮวานซึ่งอยู่ข้างๆสิ่งที่ใช้บรรจุเถ้ากระดูก


(บางคนในครอบครัวผมนับถือพุทธเลยเผาแทนที่จะฝัง)


“ให้เขาได้นอนอยู่กับแม่ของเขาและเฝ้าดูแลนายเถอะนะ”


“ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ”


โลกของผมได้หยุดหมุนไปตั้งแต่ตอนนี้


รู้สึกเหมือนไม่มีแรงจะหายใจ


จินฮวานจากไปโดยไม่มีวันหวนกลับมา


“ดูแลแหวนนั่นให้ดี ได้มาจากจินฮวานใช่ไหม น้องฉันรักมันมากนะ”


นั่นคือคำพูดสุดท้ายของพี่เซยอนก่อนที่เธอจะออกจากบ้านไป ผมก้มลงมองแหวนที่นิ้วนางข้างขวาของตัวเองซึ่งได้มาจากพี่จินฮวานตอนวันวาเลนไทน์ปีแรกที่เราคบกัน





พี่จะอยู่กับผม. . .ตลอดไป








 







เรื่องนี้เป็น os ที่แต่งขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ . .ไม่ได้ตั้งใจให้ยาวขนาดนี้ !!

อาจจะมีตอนต่อเพราะเค้าก็ไม่อยากให้พี่จินตายเหมือนกัน

อีกอย่างจีวอน จุนเน่ออกน้อยไป #กบฎบีจิน


ถถถถถถถถ.




 

สปอยตอนต่อ

 

[OS] Bachelor Button (ภาษาดอกไม้แปลว่า ก า ร ร อ ค อ ย อ ย่ า ง ค า ด ห วั ง )

 

                ถ้าไม่ให้เกิดก็ต้องไม่เกิด หากนายเกิดฉันก็จะตามไปด้วย

                ไม่ว่าอย่างไรนายก็ต้องเป็นของฉัน จินฮวาน !!!






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

171 ความคิดเห็น

  1. #114 `ฟรรฆฟวยไง (@nanmyfriend) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 23:05
    ไรเตอร์แต่งเก่งมาก ไม่คิดว่าจะมีสเปรย์สั้นๆแต่เจ็บจนน้ำตาไหลได้ขนาดนี้ คือแบบฮือออม๊ายยยยยอมกกก.อิบินไม่ฟังอะไรเลยยยยเจ็บปวดมากฮือออ
    #114
    0
  2. #93 Fah@hk21 (@fahahk21) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:09
    ไม่ว่ายังไงนายก็เป็นของฉัน กรี๊ดดดดด เขินๆๆๆๆ อยากอ่านแล้วว มาต่อทีนะไรท์ โอ้ยฟินกับคำพูดของนางชอบบบบ
    #93
    0
  3. #90 Fah@hk21 (@fahahk21) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:27
    โอ้ยพี่จินก็น่าสงสารฮันบินก็น่าสงสารอ่าาาาา ไรท์อย่าให้ฮันบินตายเลยนะขอร้องสงสารจัง ไรท์แต่งต่อเถอะนะ งืออออ ร้องไห้เลยอ่ะน่าสงสารมากๆ
    #90
    0
  4. #89 Myname JaAe (@janprapa11) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:41
    ซึ้งมากๆเลยค่ะอ่านไปๆน้ำตานองเลยย
    #89
    0
  5. #88 lamonza_love (@lamonza_love) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:06
    โอ้โฮ้!!ร้องไห้เลยอ่ะไรต์ มันเศร้าไปจริงๆฮือออออออ อ่านแล้วอินสุดๆ ดราม่าจริงๆ
    #88
    0
  6. #87 loveme1984 (@loveme2527) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:07
    ร้องไห้ ไม่เอาไม่ชอบเรื่องแบบนี้อะไรท์ มันเศร้าไป ทะเลาะกันรุนแรงแล้วดีกัน ดีกว่าตายจากกันแบบนี้ สงสารฮันบินอ่าT___T
    #87
    0