~TWINS & SINS ~ KaiTaem #แฝดบาป

ตอนที่ 3 : นาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ธ.ค. 60



หลายต่อหลายครั้งที่สองสายตาของคนทั้งสองสบกันอย่างมีเหตุผล แต่เป็นเหตุผลที่จงอินไม่อาจล่วงรู้ได้ มีเรื่องราวที่คนทั้งสองคุยกัน แต่จงอินกลับไม่เข้าใจในความหมาย ..ข้างๆแทมินคือที่ของจงอินเสมอ หากเวลานี้อีกข้างที่ว่างอยู่ถูกใครอีกคนจับจองอยู่เช่นกัน


…ไอศครีมร้านนี้ ทำไมรสขมจัง


.

.

.


“แทมไปสนิทกับพี่มินโฮตั้งแต่เมื่อไหร่!"


ตลอดเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็มที่เขาต้องปั้นหน้าเหมือนไม่มีอะไรและนั่งมองดูภาพแฝดผู้พี่พูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกับรุ่นพี่ที่นับถือ พอกลับมาถึงบ้านและบานประตูห้องนอนงับลง จงอินก็กักเก็บความสงสัยอีกต่อไปไม่ไหว แต่คำถามธรรมดาในน้ำเสียงแข็งกระด้างก็สร้างความรู้สึกขุ่นเคืองให้กับคนฟังไม่น้อย


“ไคขึ้นเสียงกับเราทำไม"


“แทมตอบเรามา!”


ตากลมโตจ้องกลับดวงตาแดงก่ำที่ส่อแววคาดคั้น แทมินเบือนหน้าหนีปฏิเสธการตอบคำถามใดๆ บรรยากาศหนักอึ้งบีบคั้นหัวใจของจงอินจนปวดร้าว ริมฝีปากอ้าสูดลมหายใจก่อนเปล่งเสียงพูดสั่นเครือออกมา


“คุยกับพี่มินโฮคงสนุกมากสินะ"



“.....”



“ทุกวันนี้แชทอยู่กับพี่เขาใช่มั้ย"



“.....”



“มันหมายความว่ายังไง!"



และยังคงเหมือนเดิม ความเงียบงันคือสิ่งที่อีกคนเลือกใช้แทนคำตอบ จงอินจับไปที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ขยำเสื้อจนยับยู่อย่างยากระบายความรู้สึกบอบช้ำภายใน


“เป็นอะไรทำไมไม่พูด!! แทมทำกับเราแบบนี้ได้ยังไง!!”


เสียงตวาดดังลั่นห้องสี่เหลี่ยม ไหล่บอบบางตรงหน้าจงอินกระตุกด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานปนเศร้าหันกลับมามองด้วยสายตาตัดพ้อ


“เราทำอะไร!? ไคอย่ามาพูดเหมือนเราเป็นคนผิดนะ!”


“งั้นเราใช่มั้ยที่ผิด!? เราเป็นฝ่ายผิดใช่มั้ยที่เห็นว่าแทมเปลี่ยนไป!!”



…ต่างฝ่ายราวกับกำลังยืนมองภาพสะท้อนในบานกระจก น้ำตาคนทั้งคู่ร่วงหล่นอาบสองแก้มพร้อมๆกัน แต่ไม่ว่าจะร้องไห้ด้วยเหตุผลเดียวกันหรือไม่ ต่างก็ไร้เสียงสะอื้นเล็ดลอดให้ได้ยิน


จงอินใช้ฝ่ามือลูบใบหน้ากวาดหยาดน้ำใสทิ้งลวกๆ จ้องมองแทมินนิ่งก่อนเอ่ยถามในสิ่งที่คิดว่าสามารถมอบข้อสรุปให้กับเรื่องราวในครั้งนี้ได้ดีที่สุด




“ระหว่างเรากับพี่มินโฮ แทมจะเลือกใคร"




คนฟังเบิกตาโตอย่างไม่เชื่อหู สีหน้านิ่งอึ้งของแทมินทำให้จงอินถึงกับแสยะยิ้มไปพร้อมกับน้ำตาหยดใหม่ที่ร่วงผลอยลงมา


“คำถามนี้มันง่ายจะตายไป.. แทมไม่เห็นต้องคิดเลยนี่นา"


ดวงตาคู่สวยสอดส่ายสะเปะสะปะไปทั่วคล้ายกำลังต้องการตัวช่วยจากสิ่งของต่างๆรอบตัว


“แทมลังเลงั้นเหรอ? ...ลังเลทำไม!!! คำตอบมันมีคำตอบเดียวตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เรอะไง!!!!”


จงอินแผดเสียงตะคอกจนหน้าแดง น้ำตาระลอกใหม่ไหลทับคราบเดิมเป็นทางยาวถึงปลายคาง เขาควบคุมร่างกายให้หยุดสั่นไม่ได้เลย ความรู้สึกทั้งรักทั้งเกลียดมันเป็นแบบนี้นี่เอง ..จงอินสูดหายใจเข้าลึกๆหลายต่อหลายครั้งเพื่อดึงตัวตนกลับมาอยู่ในอารมณ์ปกติให้ได้มากที่สุด สายตาอ่อนล้าของเขาจับจ้องแฝดผู้พี่อีกครั้ง


“เราเป็นของกันมาตลอดและมันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ..จริงมั้ย?"


น้ำเสียงที่กลับมาอ่อนโยนของจงอินทำให้สองมือเล็กต้องยกขึ้นปิดริมฝีปาก ไม่ใช่ไม่รู้ว่าจงอินต้องการได้ยินอะไร แต่ตอนนี้แทมินไม่อาจโกหกตัวเองได้ว่าในหัวใจของเขาที่เคยมีเพียงจงอิน ..บัดนี้มีอีกคนเข้ามาแบ่งทอนไปเสียแล้ว


“แทมบอกเราสิ ว่าแทมก็คิดอย่างนั้น"


“ไค.. เราขอเวลา..”


“แทมต้องการเวลานานแค่ไหน??"


จงอินถามสวนชวนให้อีกคนละล่ำละลักออกมาไม่เป็นศัพท์ จับใจความได้เพียงแต่คำว่า'ไม่รู้ๆ'วนซ้ำอยู่อย่างนั้น


“ไม่เป็นไร เราจะให้เวลาเท่าที่แทมต้องการ... เผื่อว่าระหว่างนี้คำตอบของเราจะมีมากกว่าหนึ่งเหมือนอย่างแทมบ้าง"


“...ไค..หมายความว่ายังไง?”


จงอินไม่ตอบแต่เดินผ่านแทมินไปยังตู้เสื้อผ้า กระชากบานเลื่อนแล้วคว้ากระเป๋าเป้หนังสีดำใบใหญ่จากชั้นวางด้านบนลงมา หยิบเสื้อยืดและกางเกงชั้นในที่พับเรียงไว้ยัดเข้าไปเร็วๆ ตามด้วยชุดนักเรียนพร้อมไม้แขวนเสื้อทับลงไป


“ไคจะทำอะไร...”


“เราจะไปนอนบ้านไอ้ชาน ฝากบอกแม่ด้วยละกัน" จงอินพาดเป้ขึ้นไหล่เดินย้อนกลับไปทางประตูห้องนอน


“ไปทำไม!? ไม่นะ ไค! ไค!!”


ร่างผอมบางทรุดลงกองกับพื้น ท่าทางเวลาโมโหของจงอินทำให้แทมินกลัว แต่เทียบไม่ได้กับความกลัวในวินาทีที่เห็นจงอินเดินออกจากห้องไปโดยไม่คิดเหลียวหลังกลับมา กลุ่มผมหนาไหวตามแรงสะบัดของศีรษะ


มันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง


.

.



หลังจงอินออกไปได้พักใหญ่ แม่ของแฝดก็กลับจากทำงานมาถึงบ้าน แสงไฟตรงโถงทางเข้าส่องสว่างพร้อมเสียงทักทาย


"แม่กลับมาแล้วจ้ะเด็กๆ"


ภายในบ้านเงียบเชียบไร้เสียงตอบรับจากลูกชายทั้งสองอย่างทุกที หญิงวัยกลางคนวางกระเป๋าสะพายและถุงพลาสติกที่บรรจุวัตถุดิบสำหรับทำอาหารในวันพรุ่งนี้ลงบนเคาท์เตอร์ครัว หยิบของสดออกมาใส่เข้าตู้เย็นพลางหันกลับมาชะเง้อมองหาลูกชายทั้งสอง


"แทมินอา จงอินอา"



ขณะนี้เป็นเวลาเกือบ1ทุ่มแล้ว ถ้าออกไปเถลไถลที่ไหนฝาแฝดมักจะโทรมาบอกก่อนเสมอ หรือบางทีกำลังอาบน้ำกันอยู่ถึงไม่ได้ยินเสียงเรียกก็เป็นได้


คนเป็นแม่รินน้ำผลไม้ใส่แก้วใสทรงสูงเดินมาหย่อนตัวลงนั่งตรงโต๊ะทานอาหาร มองดูไปรอบๆแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ..ตั้งแต่สามีของเธอได้จากโลกนี้ไปเมื่อ5ปีก่อน เธอต้องดูแลลูกชายทั้งสองโดยลำพัง ยังดีที่เธอเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ มีงานประจำตำแหน่งดีทำ พอกลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวจึงไม่มีปัญหาด้านการเงินให้ลำบากมากนัก เธอยังจำสัญญาที่ลูกๆได้ให้ไว้ต่อหน้าพิธีงานศพของพ่อพวกเขาได้ขึ้นใจ


'พวกผมจะปกป้องแม่เอง'


รอยยิ้มอบอุ่นระบายออกมาพร้อมหางตาที่เปียกชื้น เธอแหงนหน้ากลืนน้ำใสให้ไหลกลับคืนแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของฝาแฝด


.

.


ก๊อกๆๆ



คนเป็นแม่เงี่ยหูชิดบานประตูรอฟังเสียงจากด้านใน แต่ก็ไม่ได้ยินอะไร


“แม่เข้าไปนะจ้ะ


พอเปิดเข้ามาก็พบว่าไฟในห้องยังสว่างโร่อยู่ เธอสะดุดตากับผืนผ้าห่มนูนเป็นก้อนบนเตียงหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่เยื้องไปทางขวามือของห้อง เธอพยายามเดินให้เบาที่สุดและพบว่าตำแหน่งนอนประจำของจงอินถูกแทมินยึดครอง ลูกชายฝาแฝดคนโตกำลังหลับตาพริ้ม ริมฝีปากเผยอผ่อนลมหายใจเข้าออก ปลายจมูกและเปลือกตาขึ้นสีแดงระเรื่อชวนให้นึกสงสัย ฝ่ามืออ่อนโยนลูบผมสีดำสนิทแล้วกระชับผ้าห่มขึ้นปิดหัวไหล่ของเด็กน้อยตรงหน้า


“อืออ..” แทมินพลิกตัวก่อนค่อยๆปรือตามอง


“ขอโทษนะลูกที่ทำให้ตื่น"


แทมินยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร


“จงอินล่ะลูก"


ดวงตากลมหลุบลง เอ่ยตอบน้ำเสียงแหบพร่า

“...อยู่บ้านชานยอลครับ ..คงนอนที่นั่นเลย"


“เอ..ร้อยวันพันปีไม่เคยไปนอนบ้านเพื่อน จู่ๆนึกยังไงไปแถมยังไม่ขอแม่ก่อนด้วยนะ ลูกคนนี้นี่น่าตีจริงๆ"


“แต่ไคก็นอนที่ชมรมออกบ่อยนะครับแม่"


“เอาเถอะ แค่รู้ว่าอยู่ที่ไหนแม่ก็หายห่วงแล้ว ..ลูกนอนต่อเถอะนะจ้ะ"


“ฝันดีครับแม่"


“จ้ะ ฝันดีจ้ะ"


คนเป็นแม่มอบหอมฟอดใหญ่ที่แก้มนิ่ม ไม่ลืมกดปิดสวิตช์ไฟดวงใหญ่ก่อนเดินออกจากห้องไป เมื่อความเว้งว้างย้อนคืน แม้ในความมืดมิด แต่ภาพเหตุการณ์ที่ทรมานใจยังคงฉายชัดเป็นฉากเป็นตอน

เมื่อครู่เขาร้องไห้จนเผลอหลับไป จะให้ข่มตาหลับอีกครั้งคงไม่ใช่เรื่องง่ายเสียแล้ว เป็นครั้งแรกที่ทะเลาะกันรุนแรงขนาดนี้ เป็นครั้งแรกที่ต้องนอนคนเดียวโดยยังคั่งค้างใจ ไม่มีอ้อมกอด ไม่มีรสจูบละมุน ไม่มีคนปลอบในเวลาที่น้ำตาไหลริน แทมินซุกหน้ากับหมอนที่เขาหนุนอยู่ หมอนที่มีกลิ่นเฉพาะตัวของจงอิน



“ไค...”



.

.

.


ทะเลาะกับพี่มึงมารึไง


ชานยอลโยนข้าวโพดคั่วรสคาราเมลเข้าปากหลังส่งคำถามไปให้คนที่กำลังทำหน้าเมื่อยอยู่ข้างๆบนโซฟาเดียวกัน


“เสือก..


“เอ้า! ไอ้ห่า ผู้อาศัยมานั่งด่าเจ้าของบ้านแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอวะ” ข้าวโพดคั่วในมือชานยอลถูกหยิบปาใส่หัวจงอินด้วยความหมั่นไส้ จากนั้นก็เกิดศึกย่อมๆขึ้นกลางห้องนั่งเล่น เด็กหนุ่มสองคนอยู่ในท่วงท่าที่ยากอธิบาย ทั้งแขนทั้งขาพันสลับงัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร จงอินทำเฮดล็อคจนชานยอลหน้าแดงจนถึงลำคอ


“พอๆๆๆ พอแล้ว! กูบอกให้พอไงไอ้ไค ฮึ้ยยย! ชานยอลอาศัยความยาวของแขนยืดขึ้นจี๋เอวคนด้านหลัง ในที่สุดก็ยอมจำนนผละออกมานั่งหอบเหนื่อยด้วยกันทั้งคู่


“เอ้อ เมื่อเย็นตอนกูแวะไปยื่นขอเบิกค่าอุปกรณ์ที่ห้องกรรมการนักเรียน แอบได้ยินว่าพรุ่งนี้จะมีเด็กย้ายมาใหม่ว่ะ เข้ากลางเทอมแบบนี้กูว่าเส้นใหญ่ชัวร์


“ถูกถีบมาจากโรงเรียนเดิมล่ะมั้ง


จากหัวข้อที่คิดว่าจะชวนให้เพื่อนได้ตื่นเต้นไปกับตน ชานยอลถึงกับเบ้ปากเมื่อความเห็นที่ได้รับช่างไม่น่าภิรมย์เอาเสียเลย

“ขนาดคนไม่เคยเจอมึงยังปากหมาใส่ขนาดนี้ พรุ่งนี้ถ้าเดินสวนกันมึงไม่วิ่งไปงับขาเขาเลยรึไงวะ


“มึงไปอาบน้ำไป กูรำคาญ


“นี่กูอยู่บ้านตัวเองจริงๆใช่มั้ยเนี่ย???”


จงอินมองไล่อีกรอบจนชานยอลยอมลุกไปอาบน้ำตามคำสั่งของผู้มาเยือน จงอินยังคงครุ่นคิดเรื่องแทมินกับรุ่นพี่มินโฮอยู่ทุกวินาที ไม่รู้วันพรุ่งนี้ถ้าเจอหน้ากันแล้วต้องทำตัวอย่างไร คนหนึ่งก็รักกว่าทุกสิ่งในโลก อีกคนก็นับถือด้วยความจริงใจ


จะให้เลือกเกลียดใครสักคนคงเป็นไปไม่ได้ ..นอกเสียจากเกลียดตัวเอง





-------------------------------

สวัสดีค่า หยุดสงกรานต์ไปเที่ยวไหนกันมาบ้างคะ

มาอัพช้าต้องขอโทษด้วยน้าาา มัวแต่ช็อคข่าวที่คุณก็รู้ว่าเรื่องอะไร ฮ่าๆๆๆๆๆ 

ทีแรกกะว่าฟิคนี้พังพินาศแน่ๆแล้ว แต่สุดท้ายก็จะยังเขียนต่อให้จบค่ะ ไม่ทิ้งๆๆๆ

แต่ต้องคิดพล็อตใหม่กันเลยทีเดียว ยังไงฝากติดตามต่อด้วยนะค้าาาาา

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์และสกรีม #แฝดบาป ใน twitter มากๆค่ะ รักๆๆๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #30 kaitaem lover (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 00:16
    โอ้โห ไรต์คะ plot เรื่องนี้อย่างสนุก

    ใช้ภาษาได้ดีมากๆๆ ชอบมากๆ เลย ลุ้นนนนน

    มาต่อน้าาาา รอค่า
    #30
    0
  2. #29 Oha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 19:57
    อยากอ่านต่อแล้วคะ รอนะคะ
    #29
    0
  3. #27 fahhxqz (@fahhxqz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 16:35
    ไรท์.... มาต่อเถอะค่าาาา
    #27
    0
  4. #25 Taemmelie (@Taemmelie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 16:43
    มาต่อเถอะค่าาาา
    #25
    0
  5. #24 Tw0MinnIE (@lotus2012) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 11:45
    สงสารจงอิน แทมค่อยๆคิดนะว่ารักใครที่สุด แต่กลัวจัง กลัวจงอินชอบเด็กใหม่ประชด
    #24
    0
  6. #20 psnwmt:-) (@psnw_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 23:01
    แทมินลังเลอ่ะ ยังสองจิตสองใจระหว่างจงอินกับพี่มินโฮอยู่ แต่พอจงอินไปค้างบ้านชานยอลแทมินก็นอนร้องไห้ สงสารทั้งคู่เลย อยากจะรู้ว่าเด็กใหม่นี่คือใครอ่ะ เราต้องสู้นะคะไรท์เตอร์ไม่ว่าจะมีข่าวอะไรเรือเราจะไม่ล่มค่ะ! 5555555 รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ สู้ๆค่ะ!
    #20
    1
    • #20-1 oceanbreeze (@funababa) (จากตอนที่ 3)
      20 เมษายน 2559 / 23:31
      ฮ่าๆๆๆๆ จะสู้ค่ะ จะไม่ล่มค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
      #20-1
  7. #17 enalapril (@enalapril) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 20:00
    สงสารจงอิน ตะไมแทมินทำแบบเน้ แต่ก็สงสารแทมินเหมือนกัน แล้วเด็กใหม่นี่อยากรู้แล้วว่าใคร จะมาทำให้ไคแทมสั่นคลอนใช่มั๊ย
    เย่ไรต์มาต่อแล้วว เรารอเรื่องนี้อยู่น๊าาา ถึงจะมีข่าวแต่เรือเราก็ยังไม่ล่ม เราจะชงต่อไป5555 พล๊อตใหม่ยังเป็นไคแทมอยู่ใช่มั๊ยค่ะ สู้ๆนะค่ะ
    #17
    1
  8. #15 Chalida Kongpila (@chalidaaaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 15:25
    แทมิน!! ทำไมทำแบบนี้ .. ??
    #15
    0