~TWINS & SINS ~ KaiTaem #แฝดบาป

ตอนที่ 1 : เรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 มี.ค. 59


สิ่งสุดท้ายที่เห็นก่อนหลับตานอนคือสิ่งแรกที่เห็นยามลืมตาตื่น เป็นอย่างนั้นเสมอมาตลอด 17ปี


“อรุณสวัสดิ์ แทม"


“อรุณสวัสดิ์ ไค"


ดวงตากลมสุกใสสองคู่หยียิ้มจ้องมองใบหน้าราวเงาสะท้อนของกันและกัน ริมฝีปากนุ่มหยุ่นยื่นเข้าหาแนบสนิทบางเบาเพียงชั่วครู่ก็ผละออกแทนการทักทายตามธรรมเนียมปฏิบัติที่รู้กัน สักพักร่างที่ภายนอกดูผอมบางทั้งสองก็ยันกายลุกจากที่นอน ต่างก้าวเท้าลงเหยียบพื้นไม้ลามิเนตสีครีมอ่อนคนละฟากฝั่งของเตียง อ้อมวนมาบรรจบจับจูงมือแล้วพาหายผ่านเข้าประตูห้องน้ำ




“อรุณสวัสดิ์ครับแม่"


เสียงสอดประสานขานทักหญิงวัยสามสิบปลายให้เงยขึ้นจากโต๊ะอาหาร


“หวัดดีจ้าเด็กๆ มานี่มา" คนเป็นแม่พักมือจากการจัดเตรียมจานข้าวบนโต๊ะแล้วกางแขนรอ ลูกชายฝาแฝดเดินยิ้มกว้างเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นพร้อมรับหอมฟอดใหญ่ ระหว่างที่เด็กหนุ่มนั่งประจำที่ทานอาหารเช้ากันอยู่ กล่องอาหารสองกล่องใหญ่ก็ถูกยกมาวางตรงหน้า


"ข้าวกล่องวันนี้มีเนื้อผัดซอสของโปรดแทมินกับไก่ทอดของโปรดจงอินนะจ้ะ"


ฝาแฝดยิ้มทั้งข้าวยังเต็มกระพุ้งแก้มให้แม่แล้วหันมาทำหน้าตาตื่นเต้นใส่กัน ..แทมิน-จงอิน นั่นคือชื่อจริงของฝาแฝดที่เกิดจากไข่ใบเดียวกันคู่นี้ ตอนเกิดจงอินส่งเสียงร้องออกมาก่อนจึงถูกนับว่าเป็นน้อง ตั้งแต่จำความได้จงอินก็เรียกแทมินสั้นๆว่าแทมจนกลายเป็นชื่อเล่นประจำตัว ส่วนจงอินแฝดคนน้องถูกเพื่อนในโรงเรียนตั้งฉายาว่าไคตามหนึ่งในแคแรคเตอร์การ์ตูนทีวียอดฮิตสมัยเด็กด้วยนิสัยที่ใจร้อนและมักมีเรื่องชกต่อยอยู่เสมอ


“ไปก่อนนะครับแม่" สองหนุ่มสะพายเป้ขึ้นบ่าหลังสวมใส่รองเท้าเสร็จ


“ตั้งใจเรียนนะลูก"



กิจวัตรประจำวันของนักเรียนมัธยมปลายปี2ดำเนินไปตามปกติเฉกเช่นในทุกๆวัน ฝาแฝดเดินเคียงกันไปยังโรงเรียนที่ห่างจากบ้านเพียง7นาที เข้าห้องเรียนเดียวกัน นั่งติดกัน ทานมื้อเที่ยงด้วยกัน พูดคุยกับเพื่อนกลุ่มเดียวกัน จนกระทั่งเสียงออดดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าคาบสุดท้ายจบลง และวันนี้ชมรมกรีฑาที่จงอินเป็นสมาชิกอยู่มีนัดประกาศผลคัดเลือกนักกีฬา ซึ่งนั่นหมายความว่าถึงเวลาที่ทั้งสองจำเป็นต้องแยกจากกัน


“ไอ้ไค พรุ่งนี้อย่าลืมซ้อมเช้านะเว้ย ไปล่ะ" เด็กหนุ่มตาโตตัวสูงชะลูดตะโกนบอกจากหน้าประตูห้อง


"เฮ้ย แล้ววันนี้ไม่ไปฟังผลอ่ะ?"


"ฟังไมวะ ยังไงกูก็ติด ฮ่าฮ่าฮ่า บายมึง"


"เออๆ บาย" จงอินยกมือขึ้นไวๆแทนการโบกลา เด็กหนุ่มคนเดิมพยักหน้าตอบกลับมาก่อนเดินจากไป


“ไคจะมีแข่งอีกแล้วเหรอ"


“อืม ปลายเดือนหน้ามีแข่งระดับโรงเรียนน่ะ"



จงอินได้รับเลือกเป็นตัวแทนลงแข่งขันวิ่งตั้งแต่สมัยม.ต้น สร้างสถิติทั้งในและนอกโรงเรียนคว้าเหรียญทองเป็นว่าเล่น ปกติชมรมของจงอินก็มีซ้อมอยู่เกือบทุกวันอยู่แล้ว แต่ถ้าช่วงแข่งขันก็ต้องเพิ่มเวลาเข้าไปอีก และก็เป็นไปตามคาด ชื่อของจงอินเป็นหนึ่งในนักกีฬาที่ได้รับคัดเลือก ทำให้ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปจงอินจะเป็นคนตื่นและออกจากบ้านก่อนแทมิน.. ตกเย็นจงอินจะต้องกลับหลังแทมินเพราะต้องอยู่ซ้อมจนดึก.. 1ชั่วโมงหลังตื่นนอน บวกกับ 20นาทีบนโต๊ะอาหาร บวกกับ 7นาทีจากบ้านถึงโรงเรียน บวกกับอีก7นาทีจากโรงเรียนถึงบ้าน บวกกับอีกไม่รู้กี่ชั่วโมงหลังเลิกเรียนที่พวกเขาจะไม่มีกันและกัน ซึ่งแทมินเรียกมันว่า'ความเหงา'


.

.

.


ผ้าห่มผืนหนาคลุมสองกายให้อุ่นสบายอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ จงอินยื่นหน้าเข้าจูบราตรีสวัสดิ์แฝดผู้พี่แบบที่ทำประจำทุกคืนก่อนนอน แต่ค่ำคืนนี้ปากสีชมพูอ่อนกลับนิ่งเฉยไม่ตอบรับอย่างเคย จงอินเลิกคิ้วแทนคำถามก่อนสะดุ้งตกใจรีบตะปบจับข้อมือคนนอนเคียงกายที่ซุกซนอยู่ตรงเป้ากางเกงของเขา


“แทม?!”


“ทำกัน"


“แต่พรุ่งนี้..”


“วันนี้เราอยากทำ"




“...โอเค"


เพราะคำพูดของแทมินไม่ใช่คำบอกเล่า ไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นคำสั่งปนเชื้อเชิญที่จงอินไม่เคยหาหนทางปฏิเสธได้ ชุดนอนที่เพิ่งสวมใส่หลังอาบน้ำเสร็จไม่นานถูกถอดออก จงอินทาบทับตัวลงหาร่างที่นอนยิ้มพึงพอใจอยู่บนเตียง แม้ใบหน้าจะเหมือนกันจนแยกแทบไม่ออก หากคนนึงผอมบางขาวซีดน่าทนุถนอม ส่วนอีกคนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อลูกสวยเกรียมแดดตามแบบฉบับนักกีฬา


..เป็นเรื่องธรรมดาที่รู้กันอยู่ว่าความผูกพันของฝาแฝดย่อมเหนียวแน่นกว่าพี่น้องทั่วไป แต่ความผูกพันที่ว่าคงไม่มีทางลึกซึ้งระดับที่ฝาแฝดคู่นี้เป็น ภายในห้องสี่เหลี่ยมบนชั้นสองของบ้านหลังนี้มีความลับอยู่ จูบแรกเกิดขึ้นด้วยความอยากรู้อยากลอง พัฒนาไปสู่สัมพันธ์ทางกายอย่างคนเป็นคู่รักทำกัน


ไออุ่นแผ่ขยายอบอวลกลบความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ เรือนร่างขาวราวกระดาษสั่นคลอนรองรับแรงถาโถมจากเบื้องบนโดยไม่ปริปากบ่น ทั้งสองเสพสุขรุนแรงตามสภาพวัย สลับเปลี่ยนท่วงท่าสุดแต่จะสรรหา ..มันแปลกนักหรือกับการมองดูใบหน้าเดียวกันกับตนแล้วก่อให้เกิดอารมณ์ มันแปลกนักหรือที่ไม่เคยรู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้นผิดปกติ ในเมื่อจงอินก็คือแทมิน และแทมินก็คือจงอิน การหลอมรวมเป็นหนึ่งมันเปรียบได้เท่ากับการย้อนไปตอนก่อนทั้งคู่เกิดก็เท่านั้น แต่เพราะสังคมยึดถือจารีตประเพณีกับศีลธรรมเป็นสำคัญ ความรักในรูปแบบของพวกเขาถึงต้องเก็บงำเอาไว้ แม้กระทั่งกับคนที่รักและรู้จักเขาดีที่สุดอย่าง 'แม่' ก็ไม่อาจเปิดเผยให้รู้ได้


.

.

.



เมื่อหนึ่งถูกจับแบ่งกลายเป็นสอง แม้วันเวลาล่วงผ่านแต่คำว่าคุ้นชินไม่สามารถกำเนิดขึ้นในใจ แทมินหาทางแก้เหงาในช่วงที่จงอินฝึกซ้อมตอนเย็นด้วยการฆ่าเวลาอยู่ในห้องดนตรีเพื่อรอกลับพร้อมกัน แทมินเป็นสมาชิกของชมรมดนตรีมาตลอดหลายปี แต่พักหลังๆทางชมรมไม่มีตารางนัดที่แน่นอน หลายต่อหลายครั้งในวันที่จงอินไม่มีซ้อมแต่แทมินกลับต้องถูกเรียกตัวไป และหลังจากนั่งรอเกือบชั่วโมง สุดท้ายก็แคนเซิลเพราะสมาชิกมากันไม่ครบ ด้วยเหตุนี้แทมินเลยตัดความรำคาญชิงลาออกมาเสียอย่างนั้น


วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบปีที่แวะเวียนมาที่ห้องแห่งนี้ แทมินลูบไปบนแกรนด์เปียโนสีดำหลังที่เขาเคยเรียกมันว่าบัดดี้ ได้กลับมาสัมผัสอีกครั้งทำให้รู้สึกคิดถึงอย่างบอกไม่ถูก แทมินปรับตำแหน่งเก้าอี้ให้พอเหมาะกับตนแล้วนั่งลง ยกฝาเปิดขึ้นจรดปลายนิ้วมือขวาลงบนคีย์บอร์ดแผ่วเบา ก่อนเริ่มทิ้งน้ำหนักตามตัวโน๊ตที่จดจำแม่นยำอยู่ในหัว มืออีกข้างตามมาร่วมพริ้วไหวกอปรกับจังหวะการเหยียบpedalเพิ่มไดนามิคก่อเกิดเสียงไพเราะละมุนหูก้องกังวาลทั่วห้อง


เกือบสิบนาทีที่แทมินตกอยู่ในห้วงอารมณ์ของบทเพลงจนไม่ทันสังเกตว่าถูกสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่ แทมินลดมือลงวางบนตัก อมยิ้มกับตัวเองคล้ายเต็มอิ่มกับสิ่งที่เพิ่งทำไป


“Far and Away.. Philip Wesley”


เสียงทุ้มจากทางประตูห้องทำแทมินสะดุ้งตกใจ พอเห็นว่าเป็นใครก็ใช้มือตบหน้าอกตัวเองเรียกขวัญกลับคืน


“โทษที พี่ทำให้ตกใจเหรอ"


เด็กหนุ่มตัวสูงผิวสีแทนเดินตรงเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มสดใส


“รุ่นพี่มินโฮ.." แทมินยู่หน้าแทนคำตำหนิ


“ดูเหมือนเราจะชอบเพลงนี้จังนะ”


“เอ๊ะ?”


“เมื่อก่อนได้ยินเราเล่นบ่อยๆน่ะ"


“ผมชอบเพลงนี้น่ะครับ ก็เลย.."


“อืม พี่ก็ชอบ”


“รุ่นพี่ก็ชอบเพลงนี้เหมือนกันเหรอครับ"




“พี่ชอบนาย"



.

.

.


----------------------------------


สวัสดีค่า~~

ไคแทมนะไคแทม เรื่องนี้ไคแทมจริงๆห่ะ อันนี้เป็นshort ficนะคะ คาดว่าไม่เกิน5ตอนจบค่ะ คือมาแบบยาวไม่ได้ คือแบบว่าวอนหาเรื่องให้ตัวเองไง ฮ่าๆๆๆ ปกติเรื่องประจำ(เขมือบแบม)ก็แต่งแบบไม่ทันกินอยู่แล้ว ยังจะโผล่ไคแทมมาอีกเนาะคนเรา แต่ด้วยความชอบส่วนตัว รู้สึกว่าคู่นี้ต้อง..เยี่ยมแน่นอน ฮ่าๆๆๆๆๆ ยังไงฝากติดตามด้วยนะคะ

พูดคุยกันได้ที่ twitter @percy_7pig  นะคะ 

สกรีม #แฝดบาป หรือจะติด #เขมือบแบม ปนๆกันไปก็ได้ห่ะ ฮ่าๆๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #22 Tw0MinnIE (@lotus2012) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 11:21
    โอ้ว แฝดกัน รักกันได้ฟิวเหมือนกันนะ แล้วแทมนะยังไงอ่ะ อยู่ๆพี่มินโฮก็มาบอกชอบอย่างนี้ ไคนายไม่ค่อยมีเวลาให้แทมอ่ะ กลัวแทมเหงาจนมีใหม่จังเลย
    #22
    0
  2. #18 psnwmt:-) (@psnw_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:40
    โอ้ยยย อ่านแล้วชอบมากค่า ความสัมพันธ์ของแฝดคู่นี้เหนียวแน่นมากๆ พี่มินโฮมาบอกชอบแทมินอีก จะติดตามนะคะ ^^
    #18
    0
  3. #6 Eijiko-F (@funggy1234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 00:00
    โอ้โหหหหหหห ติดตามอย่างแรงเลยจ้า ชอบแฝดคู่นี้จัง ความสัมพันธ์แนบแน่นสุดๆ ขออีกนะคะ  ><
    #6
    0
  4. #5 Chalida Kongpila (@chalidaaaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 10:46
    โอ๊ยยยย รุ่นพี่มินโฮอย่าพึ่งเอาแทมไปนะะะ สู้ๆนะคะไรท์ ~
    #5
    0
  5. #4 enalapril (@enalapril) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 04:35
    ไค นายมีคู่แข่งแล้ววว
    สงสารแทมิน ตอนจงอินไม่อยู่ต้องเหงามากแน่เลย
    สู้ๆนะค่ะไรท์ มาอัพต่อไวๆน๊าา เลาอยากรู้ว่าสองแฝดจะทำไงต่อมากๆเลยยย
    #4
    0
  6. #3 kptm_ (@2minn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 06:47
    โอ๊ยยย แฝดคู่นี้ >///<
    แล้วพี่มินโฮมาบอกชอบแทมินแบบนี้ต่อไปจะเป็นยังไงอ่ะ แทมินมีจงอินอยู่แล้วนะ

    รอไรต์เตอร์มาอัพตอนต่อไปนะคะ ~~
    #3
    0