~ Be My Dinner ~ HunBam #เขมือบแบม

ตอนที่ 5 : มื้อที่ 4 : ปรุงรส -หวาน-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    28 มิ.ย. 58


ภายในห้องนอนขนาดกว้าง ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายน้อยชิ้น เครื่องปรับอากาศไม่ได้ถูกเปิดไว้หากแต่ลมเย็นในฤดูนี้ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาพอเพียงให้นอนหลับได้สบาย เตียงสองหลังถูกวางคั่นด้วยโต๊ะหัวเตียงขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก ตอนนี้ฟูกที่นอนหนึ่งเย็นเฉียบ หากอีกฟูกยังอุ่นด้วยอุณหภูมิของร่างกายที่นอนเหยียดยาวอยู่


เซฮุนตื่นได้สักพักก่อนที่พี่ร่วมห้องอย่างซูโฮจะออกไปบริษัทเพื่อคุยกับเมเนเจอร์และโปรดิวเซอร์เรื่องแผนงานโดยคร่าวของครึ่งปีหลัง ลีดเดอร์มักถูกเรียกตัวเสมอแม้ในวันว่างเช่นนี้ ..วันว่างเพียง3วันจากตารางงานที่อัดแน่นตลอดทั้งเดือน...

ส่วนใหญ่เมื่อมีเวลาพัก เขาและพี่ๆจะนอนอืดหรือไม่ก็นั่งดูทีวีหรือเข้าเวปไซต์นั่นนี่เรื่อยเปื่อย แต่ถ้าคนไหนไม่ขี้เกียจจนเกินไปก็มีออกข้างนอกไปกินไปเล่นกับเพื่อนของตัวเองบ้าง


..แต่สำหรับวันนี้ เขาขอเลือกนอนอืดละกัน


ขณะกำลังเริ่มเคลิ้มสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง แรงสั่นกระทบพื้นโต๊ะหัวเตียงก่อเสียงดังขึ้นขัด มือหนาควานๆตบๆตามความเคยชินจนเจอโทรศัพท์มือถือคู่ใจ ตาคมหรี่ขึ้นมองหน้าจอ ทันใดนั้นเหมือนมีคนสาดน้ำทั้งถังเข้าหน้า ร่างสูงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งแล้วรีบสไลด์หน้าจอตอบรับสายเรียกเข้า


"ไอ้ซังยุน ว่าไง!?"


'ห่า ตะโกนหาพ่อง ตกใจหมด'


“เออโทษทีๆ มึงว่ามาให้ไว"


'ก็เรื่องเด็กที่มึงให้กูช่วยดูนั่นแหล่ะ มาแล้วนะเว้ย'


“มาแล้ว? หมายความว่าไงวะ"


'ก็มาที่ทำงานกู มาถ่ายแบบ แล้วอีกซักพักคงจะกลับแล้ว.. มั้ง'


“เชี่ย แล้วทำไมเพิ่งโทรมาบอกกู"


'กูทำงานมั้ยวะมึง พอพักก็รีบโทรรายงานมึงเนี่ย คิวน้องเค้าจบแค่นี้ แต่เพื่อนอีกคนยังถ่ายอยู่ กูไม่รู้เหมือนกันว่าเด็กมึงจะรอเพื่อนเค้าหรือกลับก่อน ยังไงมึงก็..'


“เออ! กูจะไปเดี๋ยวนี้!!"


เซฮุนกดตัดสายแล้วพุ่งไปห้องน้ำ เขาใช้เวลาไม่ถึง5นาทีในการอาบน้ำแต่งตัว ไม่ลืมกลับมาหยิบมือถือ กระเป๋าสตางค์และกุญแจรถก่อนออกจากห้องนอน


“พี่แบคฮยอน ผมไปข้างนอกนะครับ" เซฮุนบอกพี่ชายตัวเล็กระหว่างวิ่งผ่านห้องนั่งเล่น


"อื้อ" แบคฮยอนตอบรับทั้งป๊อปคอร์นเต็มปาก


ร่างสูงเลือกหยิบรองเท้าคู่เก่งใส่อย่างลวกๆแล้วตะโกนบอกพี่ชายคนเดิม


"วันนี้คงดึกนะพี่ ไม่ต้องรอนะครับ" ตามด้วยเสียงประตูปิดลง แบ็คฮยอนส่ายหัวระอาก่อนกลับไปจดจ่อกับหนังในจอโทรทัศน์ต่อ


.

.

.


เนื่องด้วยคิวงานของแต่ละคนเริ่มกระจัดกระจายตามงานเดี่ยวที่เพิ่มขึ้น การรวมตัวกันจึงไม่สะดวกอย่างแต่ก่อน เมื่อวานเจบี จินยอง มาร์ค แจ็คสัน และยองแจถ่ายภาพนิ่งเสร็จไปก่อนแล้ว วันนี้แบมแบมกับยูคยอมมีคิวว่างจึงรีบมาถ่ายให้จบเซ็ท ส่วนรูปรวมสมาชิกทั้ง7คนนั้นทางนิตยสารวางแผนไว้ก่อนแล้วว่าจะใช้การทำโฟโต้ชอป

ร่างบางออกมาจากห้องแต่งตัวหลังเปลี่ยนชุดที่ใช้ถ่ายแบบกลับมาอยู่ในชุดของตัวเอง เสื้อเชิ๊ตแขนสั้นผ้าคอตตอนสีน้ำเงินเข้มปล่อยชายกับกางเกงขากระบอกสี่ส่วนสีขาวครีมใส่คู่รองเท้าผ้าใบพื้นขาวคาดดำรุ่นยอดนิยมดูน่ารักสมวัย นิสัยอ่อนน้อมช่างพูดคุยเพิ่มเสน่ห์ให้เป็นที่เอ็นดูของทีมงานได้ไม่ยาก คนตัวเล็กกล่าวขอบคุณและอำลาตั้งแต่ตากล้องไปจนถึงแม่บ้าน ทีแรกแบมแบมตั้งใจจะอยู่รอยูคยอมจากนั้นค่อยไปดูหนังช้อปปิ้งต่อเพราะพรุ่งนี้กับวันมะรืนเค้าทั้งคู่ได้พัก แต่ยูคยอมงอแงจะกลับหอไปนอนพักซะนี่ แบมแบมเลยขอพี่เมเนเจอร์กลับเองก่อนเผื่อระหว่างทางอาจได้รองเท้าหรือเสื้อใหม่ติดมือบ้าง


“แบมแบม ถึงหอเมื่อไหร่โทรบอกด้วยนะ" พี่เมเนเจอร์กำชับทิ้งท้ายหน้าลิฟท์


.

.


ซุปเปอร์คาร์คันหรูของเซฮุนหักเลี้ยวเข้าซองจอดข้างสตูดิโอขนาดตึก5ชั้นแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ทำงานของคัง ซังยุน เพื่อนซี้สมัยเรียนที่เอาดีด้านแฟชั่นจนได้เข้ามาเป็นสไตลิสต์ในแวดวงบันเทิง ร่างสูงดับเครื่องยนต์และลงจากรถตรงไปยังทางเข้าตึก …ชะเง้อมองไปข้างในประตูทางเข้าแต่ไร้วี่แววใดๆ จึงกดโทรออกหาเพื่อนสนิท พออีกฝ่ายรับสายก็ยิงคำถามใส่ทันที


“แบมแบมกลับไปยังวะ นี่กูอยู่หน้าสตูมึงแล้ว"


'โห เร็วชิบหาย มึงบินมาป่ะเนี่ย น้องเค้าเพิ่งลงลิฟท์ไปตะกี้เอง มึงเค้าท์ดาวน์รอได้เลย'


“โอเค ขอบใจเว้ย"

เซฮุนวิ่งย้อนกลับไปยืนดักรอข้างตึก ใช้มือถือแทนกระจกยกขึ้นส่องจัดแต่งทรงผมอีกครั้ง นับ1ถึง3ในใจให้สัญญาณกับตัวเองก่อนย่างก้าวไปยังทิศทางเดิมที่เพิ่งเดินมา


แบมแบมออกจากลิฟท์มาก็หยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าคลัทช์สีดำใบใหญ่ไล่เช็คดูข้อความใหม่ที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน จู่ๆกล่องแจ้งเตือนแบตเตอรี่ในเครื่องก็เด้งหรากลางหน้าจอ… ขีดสีแดงเล็กๆว่าเจ็บปวดแล้ว แต่ตัวเลข 5%นี่สิ สำหรับคนเสพติดมือถือขั้นโคม่าอย่างแบมแบมเปรียบได้กับวันสิ้นโลกก็ไม่ปาน

ทริปช้อปปิ้งหยุดชะงัก คงต้องเปลี่ยนเป็นซื้อชานมร้านโปรดแล้วกลับไปชาร์ตแบตที่หอก่อน ทันทีที่เลี้ยวตรงหัวมุมตึกหวังเดินไปออกถนนใหญ่ก็ชนเข้ากับร่างๆหนึ่งอย่างจัง


"โอ๊ะ!!!" แบมแบมร้องเสียงหลง มือเล็กลูบจมูกตัวเองป้อยๆ


“ขอโทษครับ เจ็บมากมั้ยครับ" เสียงคุ้นหูเรียกให้คนตัวเล็กเงยหน้ามอง ตากลมเบิกโตเมื่อเห็นใบหน้าตรงหน้าชัดๆ


“เซฮุนฮยอง! อ๊ะ ผมต่างหากครับที่ต้องขอโทษ" แบมแบมผงกหัวโค้งขอโทษ "ฮยองมาทำอะไรแถวนี้เหรอครับ"


“พี่มาธุระนิดหน่อยน่ะ แล้วนายล่ะ?” …


“ผมมาถ่ายแบบที่สตูดิโอนี้น่ะครับ"



…คุยเจื้อยแจ้วแต่ก็ยังไม่กล้าสบตา ..แสดงว่าหลายวันมานี้ ยังไม่ลืมสินะ … สัมผัสของชั้น และ ความรู้สึกของนาย



“แล้วนี่มีงานที่ไหนต่อรึเปล่า" เซฮุนซักถามต่อ


“เสร็จงานนี้ก็หยุดอีก2วันติดเลยครับ ว่าแต่..ทำไมวันนี้ฮยองมาคนเดียวล่ะครับ"


“วันหยุดเหมือนกันน่ะ จะกลับหอใช่มั้ย เดี๋ยวพี่ไปส่ง" เสียงทุ้มเร่งรวบรัดตัดความ


"เอ่อ มะ ไม่เป็นไรครับ รบกวนฮยองเปล่าๆ" ร่างเล็กบอกปัดลนลานด้วยความเกรงใจ


“มาเถอะน่า รถจอดไว้แค่นี้เอง" เซฮุนคว้าข้อมือเล็กแล้วหันหลังพาเดินไปทางลานจอด


ความรู้สึกร้อนวูบตรงข้อมือเร่งให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัว ก้มมองมือขาวที่กำล้อมข้อมือของเค้ามิดรอบ แผ่นหลังกว้างตรงหน้าตอกย้ำความเพอร์เฟคที่เค้าไม่อาจเทียบได้ … เท่จริงๆเลย รุ่นพี่เซฮุน


ร่างสูงปล่อยคนที่เดินตามให้เป็นอิสระ กดสวิตช์กุญแจรถเพื่อเปิดล็อค แล้วเดินไปประตูฝั่งตรงข้ามคนขับ ใช้นิ้วโป้งดันด้านข้างให้ที่จับเด้งก่อนเปิดออกพร้อมผายมือเชื้อเชิญ ประตูรถถูกเปิดค้างรอ แต่ที่ค้างกว่าคงเป็นตากลมโตของแบมแบม


สุดยอด... Ferrari Aston Martin DB9 สีขาววาววับสะอาดตา เคยเห็นแต่ในไอจีซุปเปอร์คาร์ที่ติดตามอยู่ ไม่คิดว่าจะได้เห็นของจริงใกล้ๆ และกำลังจะได้สัมผัส!!


“ขึ้นรถสิ" เซฮุนออกปากเชื้อเชิญอีกครั้ง


“คะ..ครับ"

แบมแบมรีบเดินขึ้นไปนั่งบนรถ เซฮุนปิดประตูให้เบามือก่อนย้ายไปขึ้นนั่งฝั่งคนขับ


ด้านนอกว่าสวยแล้ว ภายในรถยิ่งทำเอาพูดไม่ออก เบาะหนังกระชับเอวพอดิบพอดี เซ็นเตอร์คอนโซลโค้งสวยดั่งทางน้ำตกไหล ปุ่มหลากหลายมากมายดูน่าตื่นตาตื่นใจไปหมด ..ตากลมกรอกมองเก็บรายละเอียดไปทั่ว


“รถฮยองเท่ห์สุดๆไปเลยครับ!” แบมแบมอดเอ่ยปากชมไม่ได้


“ถ้าชอบ ไว้มานั่งบ่อยๆได้นะ" ร่างสูงพูดพลางดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด


คำพูดธรรมดาๆ แต่กลับมีอิทธิพลต่อคนตัวเล็กมหาศาล ฟันขาวกัดริมฝีปากล่างอย่างไม่รู้จะตอบกลับด้วยคำไหนให้เหมาะสม จึงเลือกที่จะเอื้อมไปจับเข็มขัดนิรภัยมาคาดบ้างแล้วก้มมองมือบนตักตัวเองเงียบๆ ปฏิกิริยาของร่างเล็กถูกอกถูกใจเซฮุนเหลือเกิน เขาไม่รีรอ รีบเสียบกุญแจเข้าช่องคอนโซล กดค้างเพื่อสตาร์ทจนเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม ถอยออกจากที่จอดแล้วทะยานออกไป


นอกจากพูดคุยถามทางไปหอพักแล้ว คนทั้งคู่ต่างไม่ได้พูดอะไรอีก ปล่อยให้เพลงในรถบรรเลงไม่ให้บรรยากาศเงียบเกินไปเท่านั้น


แบมแบมแอบเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของคนทางซ้ายเป็นพักๆ แล้วอดกังวลใจไม่ได้ ..ถ้าหากพี่ๆในวงรู้ว่าเค้านั่งรถมากับพี่เซฮุน มีหวังระเบิดลงจนพังพินาศอย่างไม่ต้องสงสัย


เค้าถูกกรอกหูมาตลอดว่าไม่ใช่ผู้ชายเกาหลีทุกคนจะใจดีเป็นสุภาพบุรุษเหมือนในซีรีส์ที่เค้าชอบดู นอกจากพวกคนในค่ายแล้วห้ามไว้ใจใครเด็ดขาด ถ้าใครจะมาสกินชิฟก็ให้ห่างเข้าไว้ ใครชวนไปไหนก็ปฏิเสธไปให้หมด... เข้าใจอยู่ว่าทุกคนเป็นห่วงเพราะเค้าไม่ค่อยทันคน แต่ทำไมต้องให้กลัวผู้ชายกันเองด้วยนี่สิที่ยังไม่เข้าใจ พวกผู้ชายเกาหลีส่วนใหญ่สกินชิพกันเป็นเรื่องปกติ ถึงแม้แรกๆมีตกใจบ้างแต่เดี๋ยวนี้เค้าเองก็ชอบทำบ่อยๆ มันอบอุ่นและให้ความรู้สึกเหมือนพี่เหมือนน้องดีจะตาย.. ใครจะมาแตะตัวเด็กกะโปโลอย่างเค้าแล้วเกิดพิศวาสแปลกๆกันเล่า!


“แบมแบม"


“อ๊ะ!? ครับ?”


“เป็นอะไร นั่งหน้าเครียดเชียว" เซฮุนหันมามองเล็กน้อย แล้วหันกลับไปมองถนนต่อ


“คิดเรื่อยเปื่อยน่ะครับ ไม่มีอะไร..”


“พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของนายนี่นะ ถ้างั้น.. วันนี้เราไปนั่งรถเล่นกันดีกว่า"


“เอ๋??? แต่ว่า..” แบมแบมหันขวับไปมองอย่างตกใจ


“หรือนายมีอะไรต้องไปทำที่หองั้นเหรอ"


“เอ่อ มะ..ไม่มีครับ แต่..คือ" ร่างเล็กละล่ำละลักพยายามนึกหาเหตุผลมาขัด


“ก็ดี เดี๋ยวแวะซื้อของกินแปปนึงนะ พี่ยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า"


“... ครับ" สุดท้ายคนตัวเล็กต้องจำยอมต่อความเอาแต่ใจของอีกฝ่าย


เซฮุนแวะขับเข้าร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดแบบไดร์ฟทรู สั่งแฮมเบอร์เกอร์กับเครื่องดื่มคนละชุด แบมแบมนั่งตัวแข็งทื่อไม่กล้ากินเพราะกลัวทำเลอะเทอะจนเซฮุนต้องคะยั้นคะยออยู่นาน .. แดดอุ่นสาดแสงผ่านเข้ามาในรถบวกกับความเย็นและเสียงเพลงลื่นหู เมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ร่างเล็กถูกบรรยากาศรอบตัวขับกล่อมจนหลับไป


แบมแบมรู้สึกตัวอีกทีเมื่อสัมผัสถึงลมเย็นธรรมชาติปะทะใบหน้าจากการเปิดประทุนรถ ทิวทัศน์รอบข้างไม่คุ้นตา ถนนกว้างสายนี้ทอดยาว สองข้างทางไร้ตึกสูงระเกะระกะ มีต้นไม้เขตร้อนปลูกตามแนวดูแล้วร่มรื่น


“เซฮุนฮยองครับ นี่เราจะไปไหนกันเหรอครับ" เสียงหวานติดแหบสะลึมสะลือถาม


“ทะเล"


“ห๊ะ?? ทะเล!!??” แบมแบมสะดุ้งตัวแทบหลุดจากเบาะ ถามย้ำให้แน่ชัดว่าเค้าไม่ได้ฟังผิด


“วันว่างๆอากาศดีๆแบบนี้ ถ้าปล่อยไปคงเสียดายแย่ ว่ามั้ย?”


… คล้ายน้ำท่วมปาก จะให้เค้าบอกปัดก็กลัวเป็นการเสียมารยาท หวังให้รุ่นพี่แกล้งหยอกอย่างเคย แต่ประโยคเมื่อครู่ไม่มีน้ำเสียงล้อเล่นเลยสักนิด นี่รุ่นพี่ขับพาเค้ามาทะเลจริงๆงั้นเหรอ แต่.. แต่ว่าเราสองคน เพิ่งเคยได้พูดคุยไม่กี่ครั้ง ไม่ได้รู้จักมักคุ้นขนาดชวนกันมาเที่ยวเล่นแบบนี้เสียหน่อย .. ทำไมล่ะ? ทำไมกัน??

.

.


ความเร็วรถปะทะแรงลม พัดพาความสดชื่นให้ชุ่มปอด ช่วยปัดทิ้งความคิดวุ่นวายทั้งปวง พลันภาพหนังฝรั่งที่เคยดูย้อนเข้ามาในหัวเลยนึกอยากลองเลียนแบบบ้าง แบมแบมชูสองแขนขึ้นต้านกระแสลม เปลือกตาสีมุกหลับลงรับสัมผัสความเย็นผ่านทุกอณูผิว รอยยิ้มกว้างฉายสว่างเจิดจ้าแข่งกับดวงอาทิตย์ สดใสจนคนข้างๆพลอยยิ้มไปด้วย


กลิ่นเค็มโชยมาเป็นสัญญาณว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าจวนจะถึงเป้าหมาย เซฮุนจอดรถเข้าเทียบเลียบชายหาด แบมแบมลงจากรถมายืนกางแขนบิดขี้เกียจ ชื่นชมวิวทะเลสีครามแล้วแหงนหน้าตะโกนขึ้นฟ้าอย่างใจคิด

“วู้วววว สดชื่นที่สุดเล้ยยยย"


คลื่นลูกใหญ่ซัดเซาะหาดทรายเบื้องล่างดูเผินๆคล้ายกำลังกวักมือเรียกให้ไปหา เซฮุนวิ่งมาลากแบมแบมลงขั้นบันไดหินไปยังชายหาด ทั้งสองคนถอดรองเท้าถุงเท้าทิ้งไว้ในบริเวณที่น้ำจะเซาะมาไม่ถึง ร่างสูงก้มลงพับขากางเกงยีนส์ขึ้นเหนือน่องแล้วเดินย่ำน้ำทะเลตามคนตัวเล็กไปติดๆ


แบมแบมยิ้มร่าเตะน้ำให้กระจายเล่นเป็นฟองอยู่ดีๆก็ถูกละอองน้ำกระเซ็นใส่ใบหน้าหวาน


“อ๊ะ ฮยอง~” พอหันไปพบตัวการยืนมือเปียกอยู่จึงกวักน้ำเต็มฝ่ามือสาดกลับแก้แค้นบ้าง



เสียงหัวเราะปนเสียงโวยวายของคนทั้งคู่ดังไปทั่วบริเวณ หากแต่ไม่ต้องเกรงว่าจะไปรบกวนใคร เพราะละแวกนี้เงียบสงบไม่มีบ้านพักหรือร้านค้า เป็นสถานที่ประจำที่เซฮุนใช้เป็นหลุมหลบภัยเวลามีเรื่องกลัดกลุ้ม แต่ในวันนี้เค้าแค่ไม่ได้มาด้วยเหตุผลนั้น...




ตู๊ม!!




“เฮ้ย!! แบมแบม!” เซฮุนรีบวิ่งไปหาแบมแบมที่ตอนนี้ลงไปนั่งตัวจมอยู่ในน้ำกว่าครึ่งอก มือหนาช่วยฉุดแขนเล็กให้ลุกขึ้นยืน


“ฮยองอ่า ทำไงดี ผมไม่มีชุดมาเปลี่ยนด้วยอ่ะ" ร่างเล็กมองดูสภาพเปียกมะลอกมะแลกของตัวเองแล้วถอนใจ เพราะตั้งใจวิ่งหนีมากไปหน่อยเลยไม่ทันระวัง


“พี่มีผ้าคลุมอยู่ในรถ ใช้ห่มไปก่อนละกัน แล้วขากลับค่อยแวะหาซื้อชุดใหม่เปลี่ยนเอา" แบมแบมพยักหน้ารับข้อเสนอ


ทั้งคู่เดินหิ้วรองเท้ากลับมาที่ที่รถจอดอยู่ สีสันของท้องฟ้าแปรเปลี่ยนตามตำแหน่งดวงอาทิตย์ อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ เสื้อผ้าเปียกชุ่มบนตัวกลายเป็นผ้าเย็นจนแบมแบมตัวสั่นหงึกๆ เซฮุนหยิบผ้าคลุมผืนใหญ่จากกระโปรงหลัง เร่งให้ร่างเล็กเข้าไปเปลี่ยนชุดในรถเพราะกลัวจะเป็นหวัดไปเสียก่อน แต่แบมแบมไม่กล้าขึ้นไปนั่งเพราะเกรงทำเปรอะเปื้อน แขนยาวเลยอาสายกผ้าขึ้นพันรอบตัวอีกคนหลวมๆแทนฉากกั้น


“ปิดให้แล้ว … ถอดสิ"


แม้เป็นผู้ชายเหมือนกันแต่สายตาพราวของอีกฝ่ายเล่นเอาขนอ่อนลุกทั่วกาย ใบหน้าหวานก้มงุดหลบแก้มปลั่งขึ้นสี ใต้ผ้าคลุมผืนหนามือเล็กสาละวนจัดการปลดกระดุมเสื้อด้านหน้าลงจนสุด แหวกให้พ้นไหล่บาง ลู่ลงตามแขนทีละข้าง เสื้อเปียกชื้นในมือเล็กค่อยๆดันปมผ้าที่ห่อหุ้มขึ้นมา มือหนารวบผ้าให้อยู่ในมือข้างเดียวแล้วรับเสื้อที่ถอดแล้วมาถือไว้ เสร็จจากท่อนบนก็เป็นท่อนล่าง แบมแบมรีบก้มถอดกางเกงโดยมีเซฮุนประคองผ้าตาม


“ส..เสร็จแล้วครับ" ไม่รู้วันนี้เค้าพูดติดอ่างใส่รุ่นพี่เซฮุนไปกี่ร้อยรอบแล้ว แต่มันเคอะเขินยังไงบอกไม่ถูก


“กางเกงในไม่เปียกเหรอ"


“คือ.. เอ่อ ไม่เป็นไรครับ" จริงๆแล้วเปียกชุ่มเลยล่ะ แต่จะให้เค้าเปลือยหมดทั้งตัวคงไม่ไหว


“ฮะๆๆ ล้อเล่นน่า" รอยยิ้มกว้างเผยเขี้ยวขาวสะกดดวงตากลมโตให้หยุดนิ่ง



… คนๆนี้เป็นมนุษย์จริงๆน่ะเหรอ แล้วทำไมถึงมีเวทมนต์วิเศษล่ะ ..บางทีก็ทำให้ร้อนผ่าว บางคราวก็ทำให้อบอุ่น บ่อยครั้งที่ทำหัวใจเต้นแรงแทบหลุดจากอก แต่เพียงไม่กี่วินาทีกลับทำให้สงบได้ …หรือเป็นเค้าเองที่ผิดปกติ..



เซฮุนรับเสื้อผ้าแฉะชื้นของแบมแบมมาใส่ไว้ในถุงพลาสติกจากร้านฟาสต์ฟู้ดที่พวกเค้าแวะซื้อเมื่อช่วงบ่าย แล้ววางไว้เบาะหลัง จากนั้นกดเปิดประตูรถฝั่งคนนั่งออกให้กว้างสุดแล้วหย่อนตัวลงเบาะให้ขายาวปล่อยไว้นอกตัวรถ



“มานี่มา" มือหนากวักเรียกคนตัวเล็กที่ยืนมึนงงอยู่



แบมแบมเดินมาหยุดใกล้ๆ เลิกคิ้วขึ้นเชิงถามร่างสูงที่ตอนนี้แหงนหน้ามองเค้ายิ้มๆ แต่แล้วคำตอบที่ได้ กลับเป็นแรงเหนี่ยวรอบเอวรั้งจนเสียหลัก


“!!!” แบมแบมหน้าเหวอ เมื่อตอนนี้ตัวทั้งตัวของเค้านั่งทับอยู่บนหน้าตักของอีกฝ่าย ช่วงขาถูกรวบขึ้นพาดมาด้านข้างคล้ายท่าเลี้ยงเด็กเล็ก ด้วยความตกใจจึงรีบขยับตัวลุกแต่แขนแข็งแรงไม่ยอม โอบล้อมรอบเอวเล็กกระชับให้อยู่ในท่าเดิม


“ฮยอง! ปล่อยเถอะครับ" ร่างเล็กร้อนรนแต่ด้วยแขนทั้งสองข้างต้องจับยึดผ้าคลุมไว้ด้านในจึงขัดขืนอะไรไม่ได้มาก


“มันหนาว.. แล้วเราก็มีผ้าห่อตัวอยู่ผืนเดียว แบบนี้แหล่ะจะได้อุ่นๆ" ร่างสูงแกล้งทำเสียงเข้มใส่เด็กดื้อ


"แต่แบมตัวหนักนะ" ร่างเล็กเผลอแทนตัวเองด้วยชื่ออย่างทุกทีที่อ้อนพี่ๆในวง


“หนักตรงไหน ให้อยู่แบบนี้ทั้งวันยังไหวเลย" ไม่พูดเปล่า ยังออกแรงรั้งร่างบางเข้าใกล้ตัวยิ่งกว่าเก่า


“ไหนฮยองว่าจะพาแบมไปซื้อเสื้อนี่ครับ" เสียงหวานประท้วงทวงสัญญาหวังเปลี่ยนประเด็น


"ไปแน่ แต่พี่มีอะไรอยากให้นายดูก่อน ..มองไปทางนั้นสิ" หน้าคมพยักเพยิดให้คนบนตักหันไปทางผืนทะเล


ภาพตรงหน้าชวนให้รอยยิ้มเล็กระบายขึ้น ท้องฟ้าสีชมพูอมส้มปนริ้วเมฆขาวราวถาดสีของศิลปินเอก ดวงอาทิตย์ทอแสงอ่อนลงเมื่อแตะเส้นแบ่งขอบฟ้ากับน้ำทะเล ทุกอย่างเงียบสงบสวยงามจนรู้สึกอิ่มเอมใจ แสงระยิบระยับทอดเหนือผิวน้ำค่อยๆริบหรี่ลง กระทั่งลาลับเหลือแต่ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม


“ชอบมั้ย"


เสียงทุ้มส่งคำถามถูกใจ ร่างเล็กรีบหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง แต่คล้ายคำตอบที่เตรียมไว้ถูกกลืนหาย เมื่อใบหน้าหล่อเหลาประชิดใกล้จนแทบไม่กล้าหายใจ


ตาคมมองตามมือตัวเองขณะเกลี่ยเส้นผมสีอ่อนที่ถูกแรงลมพัดปรกใบหน้าหวานขึ้นทัดหูให้


“ว่าไง.. ชอบมั้ย"


จู่ๆลำคอเล็กแห้งผากดั่งทะเลทราย ปากอิ่มเม้มเข้าหากันก่อนขยับเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา


“...... ชอบ.. ครับ"

ตาสองคู่จ้องมองกันนิ่งราวเวลาหยุดชะงัก ดวงตากลมสั่นไหวเมื่อระยะห่างถูกลดทอนทีละนิด เปลือกตาค่อยๆหลุบลงพร้อมความนุ่มหยุ่นที่ได้รับตรงริมฝีปาก หน้าท้องบีบเกร็งจนไม่สามารถบังคับจังหวะการหายใจให้ปรกติ ไม่กี่วินาทีต่อมาสัมผัสก็จางหาย ปลุกให้ดวงตาหวานปรือขึ้นมอง ไร้คำพูดใดๆ เพียงสองสายตาสอดประสาน แล้วภาพของร่างสูงตรงหน้าก็เบลออีกครั้ง ปากอิ่มสีเชอรี่ถูกบดเบียดแนบชิด ดูดดึงหยอกเย้าให้หลงระเริงมัวเมา น้ำใสตรงมุมปากถูกเก็บกินก่อนจมูกคมจะฝังลงบนเนื้อแก้ม แขนยาวที่กอดรัดเอวบางเลื่อนขึ้นดึงผ้าคลุมจากลาดไหล่แคบลง เผยท่อนบนเปลือยเปล่า จับสองแขนเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งแล้วกระชับผ้าคลุมกลับขึ้นไปปิดไหล่ให้ความอุ่น ร่างเล็กโอนอ่อนทำตามอย่างว่าง่าย จูบหวานกลับมาปรนเปรออีกครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า เนื้อกายบางเสียดสีกับผ้าเนื้อดีบนตัวร่างสูงก่ออารมณ์สะท้าน ต้นขาเรียวเบียดเข้าหากัน ปลายนิ้วเท้าจิกเกร็งสะกดกลั้น


ตาคมเหลือบมองอาการของคนในอ้อมแขนจึงไล้เล็มอีกนิดก่อนถอนจูบอ้อยอิ่ง ดวงตาคู่สวยหยาดเยิ้มส่อแววเว้าวอนกระพริบไล่น้ำที่เอ่อรื้น แขนเล็กคลายจากไหล่กว้างเร่งกระชับผ้าคลุมเข้าปิดกายด้านหน้า แก้มเนียนร้อนแทบไหม้เมื่อพบว่าตนอยู่ในสภาพใด


“เรารีบกลับก่อนจะค่ำเกินไปดีกว่า" เซฮุนขยับออกจากเบาะแล้วประคองคนตัวเล็กบนตักให้นั่งแทนที่ อ้อมไปขึ้นนั่งหลังพวงมาลัย กดปุ่มเลื่อนปิดหลังคารถก่อนเหยียบคันเร่งมุ่งกลับสู่ตัวเมือง


.

.


แบมแบมจมดิ่งกับความคิดตัวเองตั้งแต่ออกจากชายหาด.. สถานที่ที่เค้ามี "จูบแรก" .. ไม่เคยคิดว่ามันจะทำให้รู้สึกดีขนาดนี้ ทั้งนุ่มนวล ทั้งรุ่มร้อน ปั่นป่วนตั้งแต่หัวจรดเท้า สมองมันขาวโพลนจนลืมหมดทุกสิ่งอย่าง


ลืม... ?



“เฮ้ย!!!!!”


“แบมแบม!! เกิดอะไรขึ้น!!?” เซฮุนสะดุ้งตกใจกับเสียงของร่างเล็ก


“แย่แล้วครับฮยอง!! ผมลืมโทรบอกพี่เมเนเจอร์!!!”


เซฮุนจอดรถคันหรูเทียบเข้าข้างทาง ขณะที่แบมแบมควานหามือถือในกระเป๋าคลัทช์ของตัวเอง พอหยิบขึ้นมาก็แทบอยากจะร้องไห้เมื่อเครื่องดับเพราะไม่เหลือแบตเตอรี่อีกแล้ว


“จำเบอร์ได้มั้ย? ใช้ของพี่ก่อนก็ได้" เซฮุนยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้


“ขอบคุณมากๆครับ" แบมแบมรับไปแล้วกดเบอร์มือไม้สั่น

.

.


'ฮัลโหล' เสียงที่คุ้นเคยจากปลายสายขานรับ


“ฮยอง! นี่แบมแบมเองนะครับ" ร่างเล็กรีบรายงานตัว


'แบมแบม!!!!! ตอนนี้อยู่ไหน!!!!? แล้วทำไมหายไปไม่บอกห๊ะ!!? รู้มั้ยทุกคนวุ่นวายจนประสาทจะกินตายกันหมดแล้ว เอ๊ะ แล้วนี่ใช้เบอร์ใครโทรมาน่ะ?'


“เอ่อ.. มือถือรุ่นพี่เซฮุนน่ะฮะ คือ..มือถือแบมแบตหมด แล้วก็.. เอ่อ ..ฮยองฮะ แบมขอโทษจริงๆนะฮะ แต่แบมปลอดภัยดี กำลังจะกลับแล้วฮะ"


'เซฮุน? อย่าบอกนะว่าหมาป่าเซฮุน? เจ้าบ้าเอ๊ย~ ถ้าไอ้พวกนั้นรู้ขึ้นมาจะเป็นยังไงห๊าาา!!'


"เอ่อ.. ฮยองอย่าเพิ่งบอกใครนะฮะ แค่บอกว่าแบมกำลังจะกลับก็พอฮะ"


'รีบๆกลับมาเลยเจ้าเด็กบ้า!!'


เสียงเมเนเจอร์ตะโกนจนลำโพงมือถือแทบแตก แบมแบมทำหน้าเหยเกก่อนยื่นมือถือคืนให้เซฮุน แต่อีกฝ่ายไม่ยอมยื่นมือมารับ


“เมมเบอร์นายให้พี่ด้วยสิ"


“เอ๋? เบอร์ผม?” คนตัวเล็กทำท่าแปลกใจ


“เรา.. ไม่ได้เป็นแค่คนรู้จักแล้วนะ" นัยน์ตาสื่อความหมายลึกซ้ำยิ่งกว่าคำพูด


ร่างเล็กรีบหลบแก้มใสสีแดงดั่งทับทิมสุก นิ้วน้อยจิ้มกดหมายเลข12หลัก และขณะที่กำลังจะพิมพ์ชื่อลงไปนั้นกลับถูกมือคนข้างๆแย่งไปเสียก่อน


“เรียบร้อย" เซฮุนคลี่ยิ้มหลังกดปุ่มบันทึกรายชื่อใหม่เสร็จ จอโทรศัพท์ถูกหันออกให้แบมแบมได้ดู



'xoxo'



“ทำครบ" เซฮุนพูดอยู่แค่นั้นก่อนเปลี่ยนเกียร์แล้วออกรถต่อ




…. kiss hug..




!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



ฮยองบ้า!!!

.

.

.


น้ำตาลชั้นดีเพียงหยิบมือที่โปรยลงไปเคลือบตัวเหยื่อพอวิบวาว กลับคายกลิ่นหอมหวานรุนแรงฟุ้งขึ้นเตะจมูก กระตุ้นน้ำย่อยให้ไหลกัดกระเพาะจนเริ่มแสบร้อน

กว่าจะปรุงเสร็จ ขั้นตอนยังเหลืออีกไม่น้อย หากแต่ผมจะทนทรมาณจากความหิวโหยนี้ได้มั้ย


หรือจะกลายเป็นผมที่



เป็น เหยื่อ เสีย เอง




-------------------------------


สวัสดีผู้อ่านทุกท่านค่ะ 

ขอขอบคุณทุกเม้นท์นะคะ ครั้งนี้มาช้าไปหน่อยต้องขอโทษด้วยค่ะ

ตอนนี้จะได้เห็นพัฒนาการด้านความรู้สึกของหนูน้อยซะมากกว่านะคะ

ส่วนจอมวางแผนก็ยังเป็นจอมวางแผนอยู่เช่นเคย ฮ่าๆๆ ตะล่อมทีละนิดเนาะ

ชอบไม่ชอบยังไง ฝากแนะนำ ติชม ด้วยนะคะ

ถ้าอ่านสนุก บอกเล่ามาที่ @percy7pig  หรือช่วยสกรีม #เขมือบแบม กันได้นะคะ


ขอบคุณมากๆค่า~~~ <3333

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

890 ความคิดเห็น

  1. #879 KanyapakNG (@KanyapakNG) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 20:11

    เป็นจูบที่เขินมากแงงงง
    #879
    0
  2. #872 Caff? Latte (@5410610147) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:33

    แค่บทจูบ&#8203; ไรท์&#8203;ก็บรรยาย&#8203;ออกมาทำเอาซะคนอ่านเขินจนไหลลงไปกองกับพื้น&#8203; โง้ยยยยยย&#8203;
    #872
    0
  3. #858 Kkj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 23:53

    เขินตัวจะแตก

    #858
    0
  4. #847 แบมแบม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 21:15

    งื้อเราไปอยู่ไหนมาพึ่งรู้ว่ามีคู่ชิปนี้แล้วไรท์แต่งดีมากๆๆๆๆ

    #847
    0
  5. #846 Biar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 19:11

    ฉากจูบโครตโรแมนติกเลยอ่ะ -///-

    #846
    0
  6. #822 Ilo_harlveen (@Ilo_harlveen) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 13:12
    เขินนนนน
    #822
    0
  7. #769 Mein Schatz (@melodyiiz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 18:04
    ฉากจูบน้องพออ่านแล้วโคตรเขินเลย ละมุนขั้นสุด
    #769
    0
  8. #758 Beam2710 (@Beam2710) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:52
    ชอบค่าาาาาาาาา เขินมากกกกกกกกกกก
    #758
    0
  9. #714 toto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 19:20
    อย่ากินแบมแล้วทิ้งนะเราไม่ยอม
    #714
    0
  10. #698 Mimi_mild (@Mimi_mild) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 18:44
    หมาป่าเซฮุน เหมาะสมที่ซุ๊ดดดดดดด
    #698
    0
  11. #567 ~๋฿eat๛ (@olloziiok1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 19:13
    งื้อออออออออ จิกหมอนนนน
    #567
    0
  12. #535 BamG97_ (@sasikanr_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 18:53
    แหม่กะจะปรุงให้ครบรสเลยม่ะเนี้ย55555
    #535
    0
  13. #500 Lompat_LB (@Lompat_LB) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 18:34
    กรี๊สสสสสสสวสสส ยกนิ้วให้คุณเซฮุนเลย สมกับที่เป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์ค่ะ มันหวานจนเขินเกร็งเท้าแทนแล้วเนี่ย มันหวานมากกกกกก อบอุ่นละมุนไปหมด แต่ดูท่าน้องไม่น่ารอดนากเมมเบอร์ ฮือ เอาใจช่วยนะลูก
    #500
    0
  14. #474 Tent Natthakarn Palang (@tent1505) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 17:05
    ถ้าแบมเสียใจนะ
    #474
    0
  15. #469 Cherry5A (@Cherry5A) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 16:02
    อร๊ายยยยย เขิลลลล
    #469
    0
  16. #423 ~เกล็ดน้ำค้าง~ (@applebreeze) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 09:33
    พี่จุนจงรักแบมหลงแบมด้วยเถิด
    อย่าให้แบมเสียใจนะ
    #423
    0
  17. #412 Mirage (@03011997) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 02:25
    ชอบมากกกก ขอหวีดแรงๆ
    #412
    0
  18. #409 ปีศาจสีเงิน (@aaron-anael-abel) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 22:48
    กรี๊ดกร๊าดดด
    #409
    0
  19. #401 Araya Hongboon (@mookarayamook) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 11:04
    รุกหนักมากกกก
    #401
    0
  20. #374 @fujinoii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 19:51
    โอ้ย โคตรหวานอะ เออ..พี่ฮุนเบาๆกับหน่อยน้องไม่เคยอะ
    #374
    0
  21. #361 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 10:39
    โอ้ยยยย ลูกแม่กำลังโดนหมาป่าล่อลวง
    #361
    0
  22. #351 ilovepan2 (@ilovepan2) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 15:24
    แบมจะโดนกินมั้ยเนี่ยยยยยย
    #351
    0
  23. #294 Artemis.T (@1black_rose) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 08:50
    ลูกฉันโดนล่อลวงแล้ว.......(?)
    #294
    0
  24. #260 Monster (@maco) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 13:50
    กรี๊ดดดดดดดด ตะหนูโดนล่อลวง

    ฮุนนน ร้ายนะเรา



    #260
    0
  25. #214 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 00:13
    อิฉุนมันร้ายค่ะหัวหน้า หมาป่าทำลูกกวางสั่นไปหมดแล้ววหึ้ยยยย พี่ๆในวงกัซรูัอิฮุนโดนกระทืบแน่นอนน
    #214
    0