[One piece fiction] the new age

ตอนที่ 8 : Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    27 พ.ค. 57

ณ เกาะคูก้า

 

 

"ว้าวววววว" เพโรน่ายิ้มกว้างเมื่อมาถึงเกาะใหม่ที่ตนเองไม่เคยได้รู้จัก ถึงมันจะไม่ใช่แนวครึ้มๆอาถรรพ์ๆแบบที่เธอชอบ แต่การอยู่บนเกาะคุไรกาน่าจนจะครบหนึ่งเดือนก็ทำให้เธอเบื่อแนวนั้นได้เหมือนกัน

"ดีใจอะไรของเธอ" โซโลหันไปถามหญิงสาวด้วยใบหน้าเบื่อๆ

"ดีใจอะไร? ไม่ได้ดีใจสักหน่อย" เพโรน่าตอบพยายามหุบยิ้มลง มิฮอร์คหันไปมองเธอบ้าง ถึงใบหน้าของเธอจะไม่ได้ประดับด้วยร้อยยิ้มแล้วแต่นัยน์ตาของเธอบ่งบอกว่าเธอมีความสุขแค่ไหนที่ได้ออกมาเดินเล่น มุมปากของมิฮอร์คยกยิ้มขึ้นโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

"ยิ้มอะไรเหรอคะ คุณมิฮอร์ค?" ทาชิงิหันไปถาม เมื่ออยู่ๆนักดาบที่เก่งที่สุดในโลกก็เผยยิ้มออกมา ซึ่งปกติยิ้มของเขานั้นหาดูยากพอสมควร

 เมื่อเจ้าตัวรู้ตัวก็ปั้นหน้านิ่งทันที เขาก็แค่ยิ้มที่ตัวเองตัดสินใจถูกเท่านั้นแหล่ะ ไม่งั้นหญิงสาวผมชมพูต้องหนีไปร้องไห้คนเดียวอีกแน่ๆ

 โซโลหันไปมองทาชิงิทันทีที่เธอเอ่ยคำถามนั้นกับมิฮอร์ค รู้สึกหัวเสียเล็กๆที่ยัยนั่นพูดกับคนอื่นดีๆ แต่กับเขายัยนั่นเอาแต่บ่นตลอด ด้วยความเซ็ง โซโลจึงขอตัวเดินแยกไปดูดาบคนเดียว ทาชิงิมองตามแผ่นหลังของเขาไปแล้วขอตัวเช่นกัน

"งั้น ฉันขอตัวไปซื้อของสดนะคะ จะได้มีตุนเอาไว้ตอนทำกับข้าว" หญิงสาวพูดแล้วเดินแยกไปคนละฝั่งกับทางที่โซโลเดิน

"ฉันเองก็จะไปทำธุระ" มิฮอร์คพูด

"เดี๋ยวสิ!" หญิงสาวที่ยืนอยู่คนสุดท้ายตะโกนขึ้น ขนาดมาเที่ยวเธอยังถูกทุกคนทิ้งเลย ให้ไปเดินเล่นคนเดียวไม่เอาด้วยหรอกนะ

"อะไร?" เขาหันหน้ามาถามโดยไม่ได้หยุดเดิน

"รอฉันด้วยยยยย" เพโรน่ารีบวิ่งตามคนตัวสูงไปทันที

 ทางด้านทาชิงิ หญิงสาวเดินไปตามทางที่มีคนพลุกพล่าน แถวนี้เป็นแหล่งรวมของสด มีร้านขายวัตถุดิบในการปรุงอาหารมากมาย แต่หญิงสาวหยุดอยู่ที่ร้านขายปลา ไม่รู้ทำไมเวลาเห็นปลาทีไร เธออดนึกถึงตอนที่คนสมองกลวงอย่างโซโลเข้ามาปกป้องเธอจากน้ำมันเดือดที่กระเด็นไปทั่วห้องทุกที

"ฉันอยากกินซาซิมิจัง" เสียงของหญิงสาวข้างๆเธอดังขึ้นทำให้ทาชิงิหลุดออกจากห้วงความคิด

"เรื่องของเธอ ฉันดื่มเหล้ารัมขวดเดียวก็พอ" ชายหนุ่มที่เดินมาพร้อมหญิงสาวคนนั้นพูดต่อ พลางเอามือมาโอบเอวเธอเอาไว้

'เสียงของสองคนนั้นคุ้นๆจัง .. ไม่ใช่หรอกมั้ง โลกไม่ได้กลมขนาดนั้นสักหน่อย แล้วทำไมเกาะนี้ถึงมีแต่คนสวีทกันเนี้ย.. ตอนเราเดินผ่านมาก็มีคนจูจุ๊บกัน บางคู่ก็กอดกันงุ้งงิ้ง นี่ยังมาโอบกันอีก' ทาชิงิคิดในใจแล้วหันไปซื้อของต่อ

"พี่คะ เอาปลาตัวนี้ ตัวนั้น แล้วก็ตัวนู้น" ทาชิงิไม่ได้คิดอะไรมาก เธอตะโกนบอกพี่คนขาย ระหว่างรอพี่คนขายคีบปลาใส่ถุงให้ ทาชิงิก็หันไปมองร้านเนื้อทางด้านขวามือ หางตาของเธอแอบเหลือบมองคู่รักคู่นั้นช้า ๆ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ชายหญิงคู่รักในความคิดของทาชิงิมองมาที่เธอเช่นเดียวกัน

สโมคเกอร์และฮินะต่างก็รู้สึกคุ้นในเสียงใสๆของหญิงสาวข้างๆ จึงหันไปมอง ทั้งสามสบตากันพอดี

"เฮ้ยยย!!" ทั้งสามประสานเสียงเข้าด้วยกัน

"ขอบคุณมากค่ะพี่"  หญิงสาวคว้าถุงใส่ปลาแล้ววิ่งหนีออกไปทันทีโดยลืมจ่ายเงิน

เฮ้ยยยย ยัยหัวขโมย เอาเงินมานะ!!!” เสียงตะโกนของพี่คนขายไม่ได้ทำให้หญิงสาวหยุดวิ่ง ถ้าหยุดเธอก็ตายน่ะสิ

"ทาชิงิ!!!!" สโมคเกอร์สบถ ให้ตายเถอะ เขาอุตส่าห์เป็นห่วงเธอแทบตาย ที่แท้ก็มาอยู่ที่เกาะแบบนี้น่ะเหรอ เขาแปลงร่างเป็นควันแล้วบินตามไปทันที

 ฮินะมองตามทั้งคู่ไปด้วยความรู้สึกผสมปนเปกันไปหมด .. เธอกับเขากำลังไปกันได้สวย.. แต่พอผู้หญิงคนนั้นมา ทุกอย่างก็ชัดเจน ยังไงทาชิงิก็สำคัญกว่าเธอ ไม่งั้นสโมคเกอร์คงไม่ทิ้งเธอเอาไว้คนเดียวแล้วรีบตามทาชิงิไปแบบนั้นหรอก

นี่หนู รู้จักผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย จ่ายเงินค่าปลามาเลยพี่คนขายหันหน้ามาหาหญิงสาวผมสีชมพู ฮินะจึงหยิบเงิน 1000 เบรีส่งให้

ไม่ต้องทอนค่ะหญิงสาวบอกแล้วรีบเดินตามสองคนนั้นไป

ค่าปลามัน 1500 นะหนู กลับมาก่อนสิ โธ่เอ้ยย!” คนขายตะโกนไล่หลังอีกรอบ ไอ้พวกนี้นี่มันอะไรกันเนี้ย

 ฮินะหันมามองรอดแว่นตาแล้วเบ้ปาก ปลาแค่ถุงเดียว 1000เบรีก็เกินพอแล้ว ไอ้หน้าเลือด!’ จากนั้นหญิงสาวก็สะบัดผมสีชมพูแล้วเดินหน้าเชิดออกไปตามคนทั้งสอง

 

 ทางด้านทาชิงิ หญิงสาวกรีดร้องในใจ เมื่อสโมคเกอร์ใกล้จะตามเธอทันอยู่แล้ว หญิงสาวหลับตาปี๋ พยายามคิดคำแก้ตัว แต่ก่อนที่สโมคเกอร์จะจับยัยตัวแสบที่หายไปโดยทิ้งจดหมายให้เขาเพียงฉบับเดียวได้ ร่างของเธอก็ถูกเหวี่ยงไปอยู่ด้านหลังโดยอ้อมแขนแข็งแกร่งของนักล่าฆ่าหัว .. โรโรโนอา โซโล

 ซิกก้าในปากของชายหนุ่มผมเทาร่วงลงไปบนพื้น 'นี่ทาชิงิอยู่กับกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางลูฟี่อย่างนั้นเหรอ?!' แค่คิดเขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา

"ทาชิงิ .. นี่เธอ..?!"

"ฉันไม่รู้เรื่องหรอกนะ .. แต่ผู้หญิงเขาไม่อยากคุยด้วยแล้วแกจะตื้อทำไม?" โซโล

"ยุ่งหน่า" สโมคเกอร์ไม่สนใจโซโล เขาเดินผ่านชายหนุ่มตรงหน้าไปหาหญิงสาว ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยกับเธอให้ได้

 แต่ดาบซังได คิเทซึ.. ดาบอาถรรพ์ที่หญิงสาวด้านหลังเป็นคนเลือกให้เขาถูกดึงออกมาจากฝักแล้วยื่นไปขวางสโมคเกอร์เอาไว้

"ฉันอุตส่าห์จะปล่อยแกไป .. สรุปจะสู้ใช่มั้ย" สโมคเกอร์หันไปถามชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเขียวด้วยความฉุน

"ก็ได้" โซโลผูกผ้าโพกหัวก่อนจะดึงดาบอีก 2 เล่มที่เหลือออกมา

ส่วนสโมคเกอร์ก็ดึงพลองติดหินไคโรออกมาจากด้านหลังเช่นเดียวกัน "จะยืนหลบอยู่หลังโจรสลัดอีกนานมั้ยทาชิงิ"

 ทาชิงิสะอึก .. นั่นสินะ เธอเป็นทหารเรือนี่นา จะมาหลบด้านหลังเขาอย่างนี้ได้ยังไง ระหว่างที่ทาชิงิกำลังสับสน เสียงดาบกับพลองติดหินไคโรก็กระทบกันเสียงดัง

"หยุดนะ! ห้ามทำร้ายคุณสโมคเกอร์!" ทาชิงิกระซิบบอกชายหนุ่มที่ช่วยเธอเอาไวั

"เงียบแล้วยืนอยู่เฉยๆเหอะหน่า"

"บอกให้หยุดไงหล่ะ!" สุดท้ายเมื่อโซโลไม่ยอมฟังเธอ หญิงสาวจึงวิ่งออกมายืนขวางโซโลเอาไว้ เธอกางแขนออกเพื่อปกป้องสโมคเกอร์ทันที

 สโมคเกอร์เห็นทาชิงิยอมออกมาจึงเก็บพลองลง เขาไม่ได้อยากสู้อยู่แล้ว แค่ต้องการตัวมือขวาของเขากลับไปเท่านั้น

"ตามฉันมา .. ฉันไม่ให้อนุญาติให้ลา"

"ฉันกำลังฝึกดาบอยู่ค่ะ คงกลับตอนนี้ไม่ได้"

"ฝึกดาบกับโจรสลัดเนี้ยนะ? การฝึกของกองทัพเรือมันห่วยจนเธอต้องไปพึ่งนักดาบอย่างไอ้นี้เลยงั้นเหรอ?!" สโมคเกอร์ถาม แล้วมองหน้าโซโลอย่างหาเรื่อง

"ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่ได้ฝึกกับคุณโซโล"

"แล้วเธอไปฝึกกับใคร?"

"เอ่อ.."

"กับใคร!?!"

"...7 เทพโจรสลัด มิฮอร์คค่ะ"

"ยัยโง่ แล้วไอบ้านั่นมันไม่ใช่โจรสลัดรึไงเล่า!"

"แต่เขาอยู่ฝ่ายเดียวกับเรานะคะ"

"นี่เธอจะเถียงฉันอีกนานมั้ย ไปด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย" เขาพูดแล้วจับข้อมือหญิงสาวเอาไว้

"อีก 2 ปี ! ขอเวลาฉัน 2 ปีนะคะ แล้วฉันจะกลับไปแน่นอน"

"ตอนแรกบอกปีเดียวไม่ใช่รึไง"

"ขอ 2 ปี .. นะคะ" ทาชิงิพูดพลางส่งสายตาวิงวอน

"ไม่ได้! ถ้าไม่มาตอนนี้ก็ไม่ต้องกลับมาแล้ว ฉันจะหาคนอื่นมาแทนที่เธอ"

" .. โอเค เข้าใจแล้วค่ะ"

"ต้องแบบนี้สิ" สโมคเกอร์จุดซิก้าแล้วเดินหันหลังออกจากจุดนั้น รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกที่เธอกำลังจะกลับมา ทาชิงิเดินตามหลังไปช้าๆ 'เข้าใจแล้วค่ะ คุณสโมคเกอร์ .. เข้าใจแล้วว่าไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องฝึกต่อให้ได้ค่ะ อีก 2 ปีฉันจะกลับไปนะคะ ขอโทษจริงๆ'

ทาชิงิรีบวิ่งกลับมาเมื่อสโมคเกอร์เผลอพร้อมลากคอเสื้อของโซโลให้วิ่งหนีมาด้วยกัน

"แล้วเธอเป็นยังไงบ้าง? ตอนโดนแปซิฟิสต้า 0 ส่งตัวมา บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า?" สโมคเกอร์ถามคนที่ตนคิดว่ากำลังเดินตามมาด้วยเสียงที่อ่อนลง เขาหันไปหาเธอด้วยสายตาที่สื่อความเป็นห่วงอย่างชัดเจน  ถ้าเธอยืนอยู่ตรงนั้นคงมีโอกาสได้เห็นมัน .. ถ้าเธออยู่ตรงนั้นน่ะนะ สโมคเกอร์กัดฟันกรอดทันทีที่เขาพบแต่ความว่างเปล่า .. ไม่มีร่างของหญิงสาวอยู่ตรงนั้นอีกต่อไป

"ยัยตัวแสบเอ้ย!!"

 

 ทางด้านเพโรน่า ตั้งแต่ที่มิฮอร์คเดินเข้าไปในร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ซึ่งเจ้าตัวบอกเอาไว้ว่าไปทำธุระ เธอก็ไม่รู้ว่าเธอควรจะไปทำอะไรดี หญิงสาวจึงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองประตูร้านเหล้า รอให้เขาเดินออกมา

"เฮ้ น้องสาว ไม่ไปดื่มด้วยกันเหรอจ๊ะ"

เพโรน่าปลายตามองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยหางตา 'ไอ้พวกไม่เจียมกะลาหัว ฉันคือโกสต์ ปริ๊นเซสเพโรน่านะยะ'

"หน้าตาดูไม่ค่อยมีความสุขเลยนะ .. มากับพี่ดีกว่า รับรองว่าน้องจะได้ขึ้นสวรรค์วันละหลายๆรอบ ฮ่าๆๆๆ" เมื่อเจ้าตัวพูดจาแทะโลมหญิงสาวเสร็จ .. เขาก็หันไปหัวเราะกับกลุ่มเพื่อนฝูง

"เนกาทีฟโกสต์" สิ้นเสียงของสาวน้อย ไอ้กลุ่มกระจอกนั่นก็ทรุดลงไปกับพื้นแล้วเริ่มต้นสำนึกผิดที่ตัวเองเกิดมาทันที หญิงสาวเบ้ปากด้วยความเซ็งที่ต้องมาสู้กับพวกปลายแถวไรฝีมือแบบนี้ ในที่สุดความอดทนของเธอก็ถึงขีดสุด เธอทนรอเขาต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว หญิงสาวจึงเปิดประตูเข้าไปในร้าน แต่กลับไม่พบร่างของมิฮอร์คในนั้น

'นะ นี่!!! ไอ้บ้านั่น!!!! หลอกฉันให้รอตั้งนานงั้นเรอะ!!!!!' ด้วยความเซ็ง หญิงสาวจึงตรงไปที่บาร์ทันที ถึงแม้หญิงสาวจะไม่เคยมาเลยก็ตาม เธอหันไปมองขวดซึ่งบรรจุของเหลวหลากหลายแบบที่อยู่บนตู้ด้านหลัง

"เอ่อ เอา .. เครื่องดื่มแอลกอฮอล์" หญิงสาวบอกด้วยเสียงกระตุกกระตัก เธออยากรู้บ้างว่ามันเป็นยังไง

"ฮ่าๆๆๆๆ ก๊ากก" บาร์เทนเดอร์หัวเราะ "มันก็มีแอลกอฮอล์ทั้งร้านนั้นแหล่ะ ฮ่าๆๆ นี่ ยัยหนู กลับบ้านไปดูดนมแม่ดีกว่ามั้ง"

เพโรน่ากัดฟันกรอดที่โดนดูถูก "เอาเหล้าที่แรงที่สุดในร้านนี้มา" เธอสั่งเสียงเข้ม

ชายคนนั้นหัวเราะลั่นอีกครั้งแล้วเทวอดก้าเพรียวๆให้หญิงสาว เพโรน่าจ้องมองของเหลวสีใสตรงหน้าด้วยความงุนงง 'มันก็เหมือนน้ำเปล่าธรรมดาๆนี่นา โฮโล่ โฮโล่ กระจอกเป็นบ้า' หญิงสาวคิดพลางหยิบแก้วนั้นขึ้นมาแล้วกระดกทีเดียวหมดทั้งช็อต

ชายคนเดิมถึงกับมองตาค้าง .. เขาไม่ได้เจอผู้หญิงที่กระดกวอดก้าโดยไม่ผสมน้ำผลไม้อะไรเลยมานานมากแล้ว

เพโรน่าน้ำตาเล็ดแต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้น รสขมที่บาดคอนั่น .. นี่น่ะเหรอที่คนพวกนั้นชอบกัน

"เอ่อ .. เป็นไงมั่ง" ชายคนเดิมถามด้วยความเป็นห่วง

"โฮโล่ โฮโล่ .. ไม่มีแรงกว่านี้แล้วรึไง" หญิงสาวยังทำปากเก่ง ถึงจะเริ่มรู้สึกมึนๆแล้วก็ตาม

"หึ มานี้สิ มีแรงกว่านั้นอีก" โจรสลัดคนนึงเอ่ยชวนหญิงสาวให้มาร่วมวง

"จัดมาเลย ฉันไม่กลัวหรอกหน่า" เพโรน่าตอบ แล้วเดินโซเซไปยังโต๊ะตัวนั้น ชายคนที่เอ่ยชวนยิ้มร่าที่หญิงสาวดูเชื่อฟังเขาอย่างว่าง่าย เขาเป็นกัปตันของกลุ่มโจรสลัดผมส้ม ชายผู้มีเรือนผมสีส้มเช่นเดียวกับผ้าโผกหัวที่เขาใส่อยู่ เขาเลื่อนแก้วที่บรรจุของเหลวสีใสไปตรงหน้าเธอช้าๆ

เพโรน่ายิ้มอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะกระดกมันขึ้นดื่มรวดเดียวหมดอย่างเช่นเคย

 

 ทางด้านมิฮอร์ค ความจริงเขาไม่ได้มีงานอะไรทั้งนั้นแหล่ะ ก็แค่อยากพาเธอมาเที่ยว แต่จะโกหกทั้งทีก็ต้องให้มันเนียนๆหน่อยจริงมั้ย? เขาจึงหนีเธอมาคนเดียว

 แต่ไม่รู้ทำไมตั้งแต่เดินหนีออกมา เขาถึงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีเลย.. เขาพยายามสลัดความคิดทิ้งแล้วเดินไปที่ริมทะเล ล้มตัวลงนอนบนผืนทราย กะว่าจะให้คนพวกนั้นได้เที่ยวกันสมใจแล้วค่อยพากลับ เขาจะได้หมดหน้าที่สักที

 ก่อนที่ดวงตาของเขาจะปิดลง เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ สายตาที่เฉียบคมของเขาเห็นโจรสลัดอ้วนๆคนนึงวิ่งมาหาเพื่อนของมันแล้วพูดอะไรบางอย่าง เมื่อคุยกันจบ สองคนนั้นก็วิ่งกลับไปยังทางเดิมที่ชายอ้วนกลมจากมา .. เขาจะไม่แปลกใจเลยถ้าไอ้ผอมไม่ทำหน้าหื่นขนาดนั้นตอนไอ้อ้วนพูดจบ

 เขาพยายามข่มตาลงอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ยันตัวเองลุกขึ้นมา ปัดทรายตามตัวออกแล้ววิ่งไปตามทางที่พวกมันไป .. จุดหมายปลายทางของพวกนั้นคือ ร้านเหล้าที่เขาหลอกเธอว่าจะเข้าไปทำงาน!

 เขาเปิดประตูเข้าไปข้างใน เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็แทบคุมสีหน้าตัวเองไม่อยู่ .. สิ่งที่เขาเห็นคือหญิงสาวผมสีชมพูที่เขารู้จักกำลังค่อยๆถอดเสื้อผ้าตัวเองทีละชิ้น โชคดีที่ยัยนั่นพึ่งจะถอดผ้าคลุมไหล่สีแดงออกไปแค่อย่างเดียว

 เขาเดินฝ่าผู้คนเข้าไปช้าๆ ทันทีที่เหล่าโจรสลัดเห็นเขา พวกนั้นต่างก็แหวกทางให้เขาอย่างว่าง่าย ปลายเท้าของเขาหยุดลงที่หญิงสาวตรงหน้าที่พยายามจะเลิกเสื้อสีขาวด้านในออก มิฮอร์คเห็นอาการหญิงสาวก็รู้ทันทีว่ายัยนี่โดนวางยาแน่ๆ

มิฮอร์คเดินเข้าไปใกล้ๆเธอ ใช้มือข้างเดียวของเขารวบมือทั้งสองข้างของเธอให้อยู่นิ่งๆ

"ปล่อยฉันนะ .. นายเป็นใครห๊ะ ไอ้หนวดตั้ง!! ฉันร้อนนนน .. ปล่อยฉัน!!" หญิงสาวตะโกนโวยวายเสียงดัง สายตาของมิฮอร์คไล่ไปมองรอบๆร้าน ทุกคนต่างหายใจกันได้ไม่ทั่วท้องเพราะสายตาคมดุจดังเหยี่ยวของเขา

"ใครทำ" เขาถามเสียงเข้ม แต่ทั้งร้านกลับเงียบงัน มีเพียงเสียงโวยวายของหญิงสาวข้างกายเขาเท่านั้น

มิฮอร์คโอบเอวเพโรน่าแล้วเดินเข้าไปใกล้ชายผู้มีเรือนผมสีส้ม

"แก.."

"ฉันขอโทษ .. ไม่รู้ว่าเป็นผู้หญิงของแก อย่าฆ่าฉันเลยนะ" มันบอกเสียงสั่น มิฮอร์คยิ้มมุมปาก ตอนแรกเขาแค่จะถามเฉยๆว่า 'แกรู้มั้ยใครทำ' ไม่คิดว่าหาตัวเจอง่ายๆขนาดนี้

"ยัยนี่ไม่ใช่ผู้หญิงของฉัน.. ฉันแค่เบื่อๆเท่านั้นแล้วบังเอิญผ่านมา"

"..."

"แล้วบังเอิญหน้าตาแกมันน่าหมั่นไส้หว่ะ ฉะนั้น .." มิฮอร์คหยิบดาบเล่มโตของตัวเองออกมา ก่อนจะตวัดดาบเป็นทางยาวแล้วเดินออกไปจากร้าน โดยทิ้งรัานที่ถูกตัดเป็นสองท่อนเอาไว้เบื้องหลัง พร้อมผู้บาดเจ็บอีกหลายราย

"ฉัน .. " เพโรน่าพูดขึ้น แล้วโอบกอดชายหนุ่มที่กำลังประคองเธอเอาไว้ เธอส่งสายตาหวานเยิ้มไปให้เขา เพราะฤทธิยาที่ถูกผสมในน้ำที่กัปตันกลุ่มโจรสลัดผมส้มให้เธอกิน

 มิฮอร์คหลบสายตานั้นแล้วรีบพาเธอไปหาห้องในโรงแรม ยัยนี่อยู่ในสภาพแบบนี้คงยังพากลับไปที่คุไรกาน่าไม่ได้แน่ เขาจองห้องในโรงแรมเอาไว้สองห้อง แล้วพยุงหญิงสาวไปที่ห้องพักของเธอ เขาค่อยๆพาเธอไปนอนลงบนเตียง เพโรน่าปรือตามามองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มก่อนจะโอบมือล้อมรอบคอของเขาไว้ แล้วยื่นหน้าไปใกล้ๆ แต่มิฮอร์คเบี่ยงหลบทำให้ใบหน้าของเธอซุกลงไปบนซอกคอของเขาแทน

"หยุดได้แล้ว ฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษนะยัยหนู"

"ฉัน ทรมาน"

"ฉันจะช่วยเธอเอง.." ยังไม่ทันที่มิฮอร์คจะพูดจบ เพโรน่าก็จู่โจมริมฝีปากของชายตรงหน้าได้สำเร็จ ความหอมหวานของเธอดีกว่าไวน์ชั้นเลิศที่เขาเคยสัมผัส มิฮอร์คสูญเสียการควบคุมทันที เขากดเธอลงกับเตียงแล้วบดจูบลงบนริมฝีปากบางของเธอ

"อื้ออ" หญิงสาวครางเบาๆ ก่อนจะสลบไปเพราะด้ามดาบของชายหนุ่มที่กระกระแทกลงบนร่างเธอเบาๆพอที่จะทำให้เธอหมดสติ .. ก่อนที่เธอจะไม่รอดจากเงื้อมมือเขา

"ยัยโง่" เขาสบถเบาๆก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง
 

ทางด้านโซโลและทาชิงิ

"คุณมิฮอร์คกับเพโรน่าอยู่ไหนกันเนี้ย .. แล้วอย่างนี้พวกเราจะกลับยังไงหล่ะ"

"ทำไมต้องเรียกหมอนั่นว่าคุณด้วย!"

"มันใช่เวลามาถามเรื่องนี้มั้ยคะ?"

"เฮอะ เดี๋ยวก็โผล่หัวกันมาเองแหล่ะ" โซโลกอดอกนอนพิงผนังแล้วหลับตาลงอย่างสบายๆจนทาชิงิอดหมั่นไส้ไม่ได้ เธอเดินเข้าไปใกล้ๆชายหนุ่มที่หลับตาอยู่หวังจะแกล้งเขา แต่คนตรงหน้ากลับลืมตาขึ้นมาแล้วดึงตัวเธอนั่งลงบนตัก

"ปล่อยนะคะ จะทำอะไร" เธอดิ้น

"เธอนั่นแหล่ะ จะทำอะไร"

"ป่าว ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย"

"เหรออ?"

 โซโลยอมปล่อยหญิงสาวออกแล้วหลับตาลง เช่นเดียวกับทาชิงิที่ถอนหายใจอย่างทำอะไรไม่ได้ เธอนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆเขาแล้วจมสู่ห้วงนิทราพร้อมๆกับชายหนุ่ม

 

2 ชั่วโมงผ่านไป

 โซโลอ้าปากหาว ลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าร่างข้างๆตนได้เอนหัวมาซบลงบนไหล่ของเขา เขาจ้องมองใบหน้าของเธอช้าๆ ตั้งแต่ดวงตาที่ปิดสนิท จมูกโด่ง และริมฝีปากบาง ทุกๆอย่างช่างคล้ายกับคุอินะเหลือเกิน

เขาจับดาบสีขาวที่เคยเป็นของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้แน่น ภาพของเธอยังคงอยู่ในความทรงจำของเขา เขาคิดถึงเธอ..

'คุอินะ .. ทำไมต้องรีบจากไปด้วย' มือหนาเอื้อมไปปัดผมที่ปกใบหน้าของเธอช้าๆอย่างถนุถนอม สัมผัสเบาๆทำให้ทาชิงิลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อพบสายตาที่มองเธออยู่ก่อนแล้วทำให้หญิงสาวสะดุ้ง

"เอ่อ .. มีอะไรเหรอคะ?"

"คุอินะ" เขาพึมพำ "ไม่ใช่.. ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คุอินะ"

"อะไรนะคะ?"

"ป่าว ไม่มีอะไร พวกนั้นยังไม่มากันเลย"

"อ่อ แล้วเราจะทำยังไงดีคะ?"

"คงต้องค้างเกาะนี้สักคืนแล้วมั้ง ไปหาที่พักกันเถอะ" โซโลพูดแล้วเดินนำหน้าหญิงสาวไป

" .. -___- ทางนี้ค่ะ ทางนั้นทางตัน" หญิงสาวพูดแล้วชี้ไปอีกทาง

" -___- เออ รู้แล้ว" โซโลพยักหน้าแล้วยอมเดินตามทาชิงิไป

 

 พระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า แต่ผู้คนไม่ได้น้อยลงเลย แสงสว่างจากร้านค้าต่างๆยังส่องแสงแข่งกัน จนทำให้ไม่แตกต่างจากตอนกลางวัน

 หญิงสาวผมสีชมพูตรงยาวถอนหายอย่างเหนื่อยหอบ เธอเซ็งเป็นบ้าที่ชายตรงหน้าเขาเอาแต่เดินหาผู้หญิงที่ชื่อทาชิงิไปทั่วเมือง เธออยากไปเที่ยวที่อื่นอีก อยากไปช้อปปิ้งกับเขา ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย!!

"ฮินะไม่ชอบเลย" เธอบ่นเบาๆอย่างเซ็งๆ ให้เธอยอมตกน้ำอีกรอบก็ได้ ถ้าจะได้ใกล้ชิดกับเขาแบบวันนั้นน่ะนะ 'เพราะเธอนั่นแหล่ะ ยัยทาชิงิ จะโผล่มาทำไมน่ะหาา! วันนี้เขาโอบเอวฉันครั้งแรกเลยนะยะ จะกลับมาก็รอให้เขาชอบฉันก่อนเซ้!!' ฮินะบ่นในใจแล้วเบ้ปากออกมา นี่ก็มืดแล้ว เธอเริ่มหิวแล้วด้วย หญิงสาวจึงตัดสินใจทำบางอย่าง เธอก้าวเท้าไปขวางสโมคเกอร์เอาไว้

"อะไร ฉันรีบ ถอยไป"

"พอเถอะนะ ฉันหิวแล้ว" ฮินะบอกแล้วลูบท้องตัวเองเบาๆ

"ใครให้เดินตามหล่ะ? หิวก็กลับไปก่อนเลยก็ได้"

"นี้! เป็นห่วงยัยนั่นมากเลยรึไง"

"อืม" เขาพยักหน้าช้าๆ

 ใบหน้าสวยสลดลง เมื่อเขายอมรับง่ายๆ เธอถอยหลังเปิดทางให้เขาทันที ถ้าเขาอยากจะตามหาผู้หญิงคนนั้นก็เชิญ เธอเหนื่อยที่ต้องคอยตามเขาแล้ว

 สโมคเกอร์เห็นหน้าจ๋อยๆของหญิงสาวจึงพูดต่อ "ฟังนะ ตอนนี้ทาชิงิอยู่ในมือของคนอันตรายตั้งสองคน นักล่าค่าหัวโจรสลัดโซโล ค่าหัว 120 ล้านเบรี กับมิฮอร์ค เจ็ดเทพโจรสลัด .. เธอคิดว่ายัยนั่นจะปลอดภัยรึไง หายนะชัดๆอยู่กับพวกนั้น"

"อย่าไปเลย พอเถอะนะ" ฮินะอ้อนวอน เธอไม่อยากเห็นเขาเป็นห่วงผู้หญิงคนไหนก็ตามที่ไม่ใช่เธอ

 สโมคเกอร์ถอนหายใจช้าๆ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจพยักหน้ารับ บางทีทาชิงิอาจจะขึ้นเรือหนีไปเกาะอื่นแล้วก็ได้

ฮินะยิ้มอย่างดีใจ "ไปหาอะไรกินกันเถอะ.."

"ทาชิงิ!!!!!!" ยังไม่ทันที่ฮินะจะพูดจบ สโมคเกอร์ก็วิ่งไปหาหญิงสาวเจ้าของชื่อทันที ในที่สุดก็เจอยัยนั่น .. เดินกับไอ้หัวเขียวโซโล!!

ฮินะหุบยิ้มทันที 'ให้ตายเถอะ!! ยัยทาชิงิ เธอจะโผล่มาทำไมตอนนี้ยะ!' แต่หญิงสาวก็ยอมเดินตามไปง่ายๆอยู่ดี

 อยู่ๆทาชิงิก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนมีอะไรกำลังวิ่งตามมาจากด้านหลัง หญิงสาวค่อยๆเหลี่ยวหลังไปมองช้าๆ

"กรี้ดดด!! คุณสโมคเกอร์เจอพวกเราแล้ว วิ่ง!!" หญิงสาวหันหน้ากลับมาแล้วออกวิ่งโดยมีโซโลวิ่งตามไปด้วยข้างๆ แต่เมื่อถึงทางเลี้ยวแยก ทั้งคู่กลับวิ่งไปคนละทางกันซะงั้น ทาชิงิจึงต้องวิ่งย้อนกลับไป ซึ่งเป็นจังหวะที่สโมคเกอร์ตามมาถึงพอดี เขาจับต้นแขนของหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้

"จับได้แล้ว!"

"ปล่อยนะ ฉันยังกลับไม่ได้ค่ะ ยังไงฉันก็จะฝึกฝนต่อ"

"ไม่อนุญาติ กลับกันได้แล้ว"

"เลิกตื้อยัยนี่สักทีเถอะหน่า" โซโลวิ่งกลับมาเห็นเหตุการณ์พอดีจึงเข้าไปยืนขวางเอาไว้

"แกก็เลิกเข้ามายุ่งซะทีสิวะ"

"เหอะ"

ทาชิงิเห็นคนทั้งคู่จะสู้กันอีกครั้งนึง เธอจึงดันโซโลออกไปให้พ้นทางแล้วยืนประจันหน้ากับสโมคเกอร์

"ยังไงฉันก็จะฝึกค่ะ คุณสโมคเกอร์ไม่มีสิทธิมาห้ามฉันนะคะ นี่เป็นทางที่ฉันเลือก ถ้าคุณไม่พอใจก็เลิกยุ่งกับฉันไปเลยก็ได้ ฉันไม่อยากเป็นมือขวาของคนใจร้ายแบบคุณหรอก!!" ทาชิงิตะโกนใส่ชายตรงหน้า เธอไม่เข้าใจความคิดของเขาเลย ตอนนั้นเขายังไล่เธอให้ลงจากเรือ แล้วทำไมตอนนี้ต้องมาตามให้เธอกลับไปด้วย เธอแค่จะฝึกดาบเท่านั้นเองนะ

 สโมคเกอร์มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย นั่นสินะ เขาทำให้เธอลำบากใจอีกแล้ว นี่มันชีวิตของเธอ เขาจะเป็นห่วงเธอไปทำไมหล่ะ ความเป็นห่วงของเขามีแต่จะทำให้เธออึดอัดเท่านั้น

"ขอโทษ .. ทำตามที่เธอต้องการแล้วกัน" เขาบอกแล้วค่อยๆก้าวเท้ากลับไป เมื่อหญิงสาวเห็นดังนั้น ความรู้สึกผิดก็ก่อตัวขึ้นที่จิตใจทันที

"คุณสโมคเกอร์ .. ฉันขอโทษค่ะ" ทาชิงิเดินตามหลังเขาไปแล้วพูดขึ้น "ฉันขอโทษ" เธอพูดซ้ำอีกครั้ง

สโมคเกอร์หันกลับมามองทาชิงิ เขาเอื้อมมือไปจับหัวเธอเบาๆแล้วพูดเสียงเข้ม "ขอโทษทำไม? ฉันให้เวลาเธอแค่ 2 ปีเท่านั้น เข้าใจมั้ย?"

ทาชิงิยิ้มกว้าง "ขอบคุณค่ะ"

"แล้วคืนนี้พักที่ไหนหล่ะ?"

"เอ่อ .. ยังไม่มีที่พักเลยค่ะ"

"ยัยบ้าเอ้ย!" 'แล้วแบบนี้จะไม่ให้ฉันเป็นห่วงได้ยังไง'

"แหะๆ งั้น เดี๋ยวฉันขอตัวไปหาที่พักต่อก่อนนะคะ"

"ไม่ต้อง มาพักด้วยกันสิ ฮินะก็อยู่" เขาเอ่ยเสียงเข้ม เรื่องอะไรเขาจะยอมให้ยัยนี่ไปนอนกับเจ้าคนจากกลุ่มหมวกฟางหล่ะ

"แต่ คุณโซโล.."

"ช่างมันเหอะหน่า"

"ได้ยังไงหล่ะคะ .. งั้นฉันไม่รบกวนคุณก็ได้"

"ก็ได้ เอาไอ้โจรสลัดบ้านั่นมาด้วยก็ได้"

 ทาชิงิยิ้มกว้างอีกครั้งก่อนจะยอมเดินตามสโมคเกอร์ไปอย่างว่าง่าย ทั้งคู่คุยกันตลอดทางกลับบังกะโล โดยมีสายตาอิจฉาจากฮินะ และสายตาเซ็งๆของโซโลจ้องมองอยู่ตลอดเวลา

 

"มี 2 ห้องนอนเหรอคะ? งั้น ฉันขอนอนกับคุณฮินะได้มั้ย?" ทาชิงิถามเมื่อทั้งหมดเดินทางมาถึงที่พัก

"อื้อ ได้สิ" ฮินะตอบ

"งั้นให้ไอ้หมอนี่นอนกับคุณสโมคเกอร์นะคะ"

"ไม่มีทาง ไปนอนข้างนอกเลยแกน่ะ" สโมคเกอร์ตอบทันที

"ฮึ่ย คิดว่าฉันอยากนอนกับแกนักรึไง ไอ้ควันหัวหงอก"

"แกว่าใครควันหัวหงอกวะ ไอ้หัวเขียว"

"หยุดทะเลาะกันเถอะค่ะ ไม่งั้นฉันนอนกับคุณโซโลเองก็ได้ คุณฮินะจะว่าอะไรมั้ยคะ ถ้าต้องนอนกับคุณสโมคเกอร์" ทาชิงิหยุดการทะเลาะกันของทั้งสองแล้วเสนอความคิดใหม่

"ไม่โอเค! นี่เธอเสียสติไปแล้วรึไง นอนกับโจรสลัดค่าหัว 120 ล้านเนี้ยะนะ" สโมคเกอร์ขัดขึ้นมาทันที

"แล้วคุณจะให้เขานอนที่ไหนหล่ะคะ ข้างนอกมันหนาวจะตาย"

"ทำไมต้องเป็นห่วงมันด้วยเล่า"

"ไม่ได้เป็นห่วง นี่มันเกี่ยวกับความยุติธรรมนะคะ คุณทำแบบนี้เสียศักดิ์ศรีทหารเรือหมด!"

"โอเคๆ แกนอนพื้นนะไอ้หัวเขียว"

"คุณสโมคเกอร์คะ!!"

"โธ่ว้อย" เขาเตะโต๊ะด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องนอน คนอื่นๆจึงแยกย้ายกลับห้องนอนตัวเองบ้าง ยกเว้นแต่โซโลเท่านั้นที่ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับไอ้แก่หัวหงอกขี้หงุดหงิด เขาเดินออกไปด้านนอกบังกะโลเพื่อฝึกฝนตัวเองแทน

 

ด้านในห้องนอนของสาวๆ

"คุณฮินะทานข้าวรึยังคะ?"

"ยังเลย เพราะเธอนั่นแหล่ะ! ฉันยังไม่ได้กินข้าวเพราะต้องเดินตามหาเธอทั่วเกาะ"

"ขอโทษค่ะ"

"เฮ้อออ รู้ตัวรึเปล่าว่าสโมคเกอร์เป็นห่วงเธอแค่ไหน"

"..."

"บางทีฉันก็อิจฉาเธอนะ"

"คะ?"

"ป่าว ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ" หญิงสาวผมสีชมพูหันหน้าหนีแล้วเดินหลบเข้าไปในห้องน้ำทันที เรื่องที่เธอชอบเขา มีแค่เธอรู้คนเดียวก็พอแล้ว

"ค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันไปทำกับข้าวรอนะคะ" หญิงสาวบอกก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องครัว

 เมื่อทาชิงิทำกับข้าวเสร็จ หญิงสาวก็ยกออกมาตั้งโต๊ะให้สโมคเกอร์กับฮินะ เธอชะโงกหน้าออกไปนอกบังกะโรเพื่อหาโซโล แต่ก็ไม่มีวี่แววของเขา ไม่รู้ทำไมการที่เขาไม่อยู่ทำให้เธอไม่อยากกินข้าวเลย

ไม่มากินด้วยกันเหรอ? ทาชิงิฮินะตะโกนเรียก แต่ทาชิงิส่ายหน้าปฏิเสธ

ฉันออกไปเดินเล่นก่อนนะคะ

 หญิงสาวเดินออกไปด้านนอก โดยทิ้งชายผู้มีเรือนผมสีเทาเอาไว้กับหญิงสาวผมสีชมพู ฮินะคีบเส้นยากิโซบะเข้าปากก่อนจะมองชายตรงหน้าที่ไม่ยอมกินข้าว เขาเอาแต่จ้องไปยังประตูที่หญิงสาวผมสีน้ำเงินพึ่งเดินออกไป หญิงสาวเห็นดังนั้นจึงวางตะเกียบลง เธอกินไปลงแล้ว มือบางเอื้อมไปหยิบขวดเหล้าของเขาขึ้นดื่ม บางทีเธอก็แค่อยากเมาแล้วหลับไปเลย .. จะได้ไม่ต้องทนเห็นความจริงว่าเขาชอบใคร

นี่ พอแล้วหน่าสโมคเกอร์เตือนหลังจากหญิงสาวดื่มมันหมดขวด

นาย...ไม่ได้ชอบทาชิงิจริงๆน่ะเหรอ ทำไมต้องโกหกด้วย?

...

ถ้าชอบยัยนั่นหล่ะก็.. รีบๆจีบซะสิ เดี๋ยวก็โดนคนอื่นแย่งไปหรอก

ไม่ได้โกหก ไม่ได้ชอบจริงๆชายหนุ่มตอบตรงข้ามกับความคิด

โกหก นายโกหกเธอบอกแล้วชี้หน้าเขา

นี่ เธอเมาแล้วนะ

แล้วก็ .. ถ้าชอบยัยนั่น วันหลังก็อย่าจูบฉันตอบ อย่าโอบเอวฉัน อย่าทำเหมือนเป็นห่วง ไม่ต้องมาดูแล ไม่ต้องมาเข้าใกล้ฉันอีก

ไปนอนเถอะ ฮินะ

เพราะมันทำให้ฉันหวั่นไหว..

“…”

เพราะ.. มันทำให้ฉันรักนายมากกว่าเดิม

...

ฉัน..รัก.. แล้วหญิงสาวฟุบลงไปกับโต๊ะกินข้าว

 สโมคเกอร์นั่งนิ่งมองหญิงสาว เขาไม่มั่นใจว่าเธอจะรู้ตัวรึเปล่าในสิ่งที่พูดออกมา เขาไม่รู้ว่ามันมาจากจิตใต้สำนึกหรือเธอแค่ดื่มหนักเกินไปจนพูดเพ้อเจ้อ แต่ถ้าฮินะชอบเขาจริงๆหล่ะ?

 ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ไม่มีทาง .. ฮินะกับเขาเป็นเพื่อนกันมานาน ไม่มีทางที่เธอจะชอบเขาได้หรอก

 คนตัวสูงเดินเข้าไปหาหญิงสาวแล้วอุ้มเธอพาดบ่า เขาเดินไปที่ห้องนอนของเธอแล้ววางเธอลงบนเตียง สโมคเกอร์ดึงผ้าห่มมาห่มให้เธอ แต่หญิงสาวปัดมันออกแล้วพึมพำโดยไม่รู้ตัว

“..นายนั่นแหล่ะ ..สโมคเกอร์หญิงสาวพูดเสียงอู้อี้เบาๆในลำคอแต่ก็ดังพอที่จะทำให้สโมคเกอร์ได้ยิน เธอพลิกตัวหันหลังให้ชายหนุ่มแล้วยกเท้าพาดหมอนข้าง

ฮินะ..สโมคเกอร์ถอนหายใจเบาๆ เขาเดินออกไปนอกระเบียงแล้วจุดซิกก้า เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่า ผู้หญิงคนนี้แอบชอบเขามาตลอด โดยที่เขาไม่เคยรู้ตัวเลย แต่สำหรับเขาเธอเป็นแค่เพื่อนสนิทคนนึง เขาจะทำยังไงกับเธอดี? เขาไม่อยากให้เธอคิดกับเขามากไปกว่าเพื่อน

.. ฮินะ .. ทำไมเธอต้องมาชอบคนอย่างฉันด้วยเขาคิดในใจแล้วพ่นควันออกมาจากปากอย่างสับสนกับตัวเอง

 

ทางด้านทาชิงิ เธอเดินหาโซโลจนพบว่าเขากำลังฝึกกำลังอยู่ที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง หญิงสาวเดินไปหาเขาช้าๆ

ไม่หิวข้าวเหรอคะ?

ออกมาทำไมดึกๆ

เดินเล่นค่ะ ฉันทำกับข้าวเสร็จแล้ว ไม่มากินด้วยกันเหรอคะ?

ไม่อ่ะ เห็นหน้าหมอนั่นแล้วมันหงุดหงิด

คุณสโมคเกอร์เป็นคนดีนะคะ

ชอบอ่ะดิ

บ้า ฉันไม่คู่ควรกับเขาหรอกใบหน้าของหญิงสาวแดงขึ้นเล็กน้อย

เฮอะ หมอนั่นไม่เห็นมีอะไรดีเลย ก็แค่ตาแก่หัวหงอกที่เปลี่ยนร่างเป็นควันได้ก็เท่านั้นโซโลตอบแล้วมองหน้าหญิงสาวพลางคิดในใจ บ้างั้นหรอ? ไม่คู่ควรกับเขางั้นเหรอ? เหอะ ชอบไอ้บ้านั่นชัดๆ

นี่ อย่ามาว่าคุณสโมคเกอร์นะคะ

 โซโลหัวเราะกับท่าทีของเธอ เขาวางหินก้อนยักษ์ลงแล้วเดินไปนั่งพิงต้นไม้ด้วยความเหนื่อย ทาชิงินั่งลงข้างๆเขา แสงดาวระยับระยับเต็มท้องฟ้าทำให้โซโลสบายใจ เขาคิดเสมอว่าคุอินะเป็นหนึ่งในดวงดาวที่คอยเฝ้ามองเขาจากบนฟ้ากว้างนั้น ดูฉันให้ดีนะ คุอินะ ฉันจะต้องเป็นนักดาบที่เก่งที่สุดในโลกให้ได้เลย

 ทาชิงิที่นั่งอยู่ข้างๆแอบมองใบหน้าด้านข้างของโซโล เธอมองตามสายตาของชายหนุ่มไปที่ดวงดาวบนท้องฟ้า หญิงสาวยิ้มให้หมู่ดาวพวกนั้นด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ ลมหนาวของตอนกลางคืนพัดเข้าใส่ร่างของเธอจนหญิงสาวต้องกอดตัวเองให้แน่นขึ้นเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กับตัวเอง

 โซโลหันมามองคนที่นั่งสั่นเป็นเจ้าเข้าด้านข้างแล้วก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ เขาถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้วคลุมไหล่ของเธอเอาไว้

อ๊ะ คุณเก็บไว้เถอะค่ะ

เดี๋ยวเธอไม่สบายแล้วจะเป็นภาระของฉัน มันน่ารำคาญน่ะ

 ทาชิงิไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอขยับเข้าไปใกล้ๆเขาแล้วนำปลายเสื้ออีกด้านหนึ่งคลุมไหล่เขาเอาไว้ด้วย โซโลไม่ได้ขัดขืนอะไร เขายอมรับเลยว่ารู้สึกอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด บางทีอาจจะไม่ใช่เพราะเสื้อคลุมตัวนี้ แต่อาจจะเป็นเพราะเธอและเขาอยู่ใกล้กันในผ้าคลุมตัวนี้ต่างหาก มันทำให้อุ่นใจจริงๆนั่นแหล่ะ


จบChapter 7 แล้วค่ะ :)
ขอโทษโรบิน FC ด้วยนะคะ พอดีอยากให้ตอนนี้เป็นเรื่องราวในเกาะคูก้าอย่างเดียวอ่ะ เลยยังไม่ได้แต่งของโรบิน แต่ Chapter 8 โรบินมาแน่ๆค่ะ :D

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

130 ความคิดเห็น

  1. #58 Japann (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 06:09
    รอโรบินนะไรต์
    #58
    0
  2. #53 oงค์xญิงง่วงuou (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 20:47
    ชอบฮอว์คจังสุดๆๆๆ คู่กะเพโรน่านี้...        คู่นี้แรร์สุดๆเพราะไม่ค่อยมีคนแต่ง
    #53
    0
  3. #52 Aim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 19:41
    อุ้ย!!! ว่าจะถามหาโรบิน เจอไรเตอร์ดัก 55555555
    เจ้าควัน ถ้าไม่รักก็อย่าให้ความหวังเขาสิ ;(((
    อ่านฉากสุดท้ายแล้วนึกถึงภาพแฟนอาร์ทภาพนึง
    แต่มันอยู่ในคอมเก่า 555555 เดี๋ยวว่างๆเดี๋ยวอัพให้ดูนะ
    อิอิคล้ายเลยๆ ที่ทาชิกิซบโซโลอ้ะ  ><~
    #52
    0