[One piece fiction] the new age

ตอนที่ 7 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    15 ต.ค. 57

from writer

 ตัวละครมาใหม่จ้า คาเวนดิช ตัวละครจากวันพีชตัวใหม่ที่เดรสโรซ่า และไอน์ ตัวละครจาก one piece film z
** สำคัญ ** ตัวละคร 2 ตัวนี้เป็นตัวพิเศษจ้า จะมีนิสัยไม่เหมือนในการ์ตูนนะ แค่ขอยืมรูปกับชื่อมาใช้เฉยๆ นิสัยและสถานะจะต่างกันเลย

คาเวนดิช.. เจ้าชายจากอณาจักรข้างๆอลาบาสต้า
ไอน์ .. หญิงสาวปริศนา


ณ หมู่บ้านไซรัป

 วันนี้อุซปตั้งใจจะไปหาคายะที่คฤหาสน์ของเธอ เขาเดินออกจากบ้านไปตามถนนใหญ่ที่ตนเริ่มคุ้นชินเพราะได้มาอาศัยอยู่ที่นี่สัปดาห์กว่าๆแล้วตั้งแต่เขาความจำเสื่อม แต่ถึงแม้จะคุ้นเคยยังไง เจ้าตัวก็ยังสะเพร่า เดินไปชนหญิงสาวคนนึงเข้าซะได้

 กระเป๋าถือของเธอตกลงกับพื้น ของด้านในกระจายออกมาเกือบหมด

"อ๊า .. ขอโทษนะ" อุซปร้องแล้วก้มลงเก็บของให้หญิงสาว แต่แล้วมือหนาก็ต้องชะงัก เมื่อสิ่งที่ตนหยิบขึ้นมาคือรูปถ่ายใบหนึ่ง .. มันจะไม่น่าตกใจเลย ถ้าไม่ใช่ใบหน้าของเขา!! ถึงจะสวมหน้ากากอยู่แต่ดูก็รู้ว่าต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน

อุซปหันไปมองหน้าเจ้าของรูปใบนั้น เธอเป็นหญิงสาวผมสีน้ำเงินเข้ม ตาคมโต

"โซ .. โซเงคิง" เธออุทาน

"หาา? โซเงคิงอะไรของเธอ?" อุซปถามเพราะตั้งแต่ความจำเสื่อมมาเขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย

หญิงสาวไม่ตอบอะไรแต่ทำหน้าอึ้งๆแล้วโผเข้ากอดเขา

"เหยยย อะไรของเธอเนี้ย! ฉันชื่ออุซป ไม่ใช่โซเงคิง"

"โซเงคิง.. นายจริงๆด้วย นี่นายจำฉันไม่ได้เหรอ" เธอผละออกจากเขาแล้วหันมาถาม

"เอ่อ.. ฉันความจำเสื่อมน่ะ"

"พระเจ้า.. ฉันไอน์ ไอน์แฟนของนายไง" หญิงสาวบอกเสียงสั่น

คำตอบของเธอทำให้เขาเบิกตากว้าง อุซปคิดในใจ จริงเหรอเนี้ย? แฟนของฉันนี่สวยเป็นบ้าเลย! เอ้ยย ไม่ใช่  นี่ฉันมีแฟนอยู่แล้วเหรอเนี้ย แล้วคายะหล่ะ? ฉันนึกว่าฉันกับคายะแอบชอบกันอยู่ซะอีก

"มะ มะ ไม่จริง ฉันไม่ได้ชื่อโซเงคิงหรอก เธอจำผิดแล้วหล่ะ" อุซปปฎิเสธเมื่อนึกถึงหญิงสาวผมบลอนด์ที่รอเขาอยู่ที่คฤหาสน์

ฉันไม่มีทางจำแฟนตัวเองผิดหรอกค่ะ คุณคือโซเงคิง..แฟนของฉัน นี่คุณไปโดนใครหลอกมารึเปล่าคะ ว่าคุณชื่ออย่างอื่น?

หลอกงั้นเหรอ?

ค่ะ ฉันมีหลักฐานนะคะว่าคุณคือแฟนฉัน รูปนั่นไงคะหญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบรูปในมือของเขาที่ตกออกมาจากกระเป๋าของเธอ รูปนี้ค่ะ ตอนนั้นเราสองคนเจอกันที่กลางทะเล เรามีจุดมุ่งหมายที่ต่างกันทำให้เราไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ แต่ก่อนจะจากกัน เราแลกรูปกันค่ะ คุณพูดเองว่าจะได้มีของดูต่างหน้า ตั้งแต่วันนั้นมา ฉันก็เก็บรูปนี้ติดตัวตลอดเวลาเลยค่ะ

... งั้นฉันก็เป็นแฟนของเธอจริงๆเหรออุซปถาม รู้สึกขัดแย้งในความรู้สึกของตัวเอง ใจนึงก็ดีใจที่มีแฟนสวยขนาดนี้ อีกใจก็บอกเขาว่า .. เขารักผู้หญิงผมบลอนด์ในคฤหาสน์ต่างหาก

ค่ะ คุณเองก็มีรูปฉันติดตัวนะคะ ลองหาดูดีๆสิ

ไม่มีหรอก ทั้งในกระเป๋าเป้ ในกระเป๋าเสื้อผ้า ไม่มีรูปสักใบติดตัวเลยอุซปบอกพลางดึงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างออกมาโชว์

หญิงสาวเงียบไป ดวงตาเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อพร้อมที่จะล้นออกมาในไม่ช้า อุซปเห็นดังนั้นก็รีบปลอบเธอทันที ที่นี่เป็นถนนใหญ่ หากเธอร้องไห้ขึ้นมาเขาคงโดนนิทาว่า ว้ายยย นี่เธอ ดูผู้ชายคนนั้นสิ หน้าตัวเมียรังแกผู้หญิง

"ดะ ดะ เดี๋ยวสิ อย่าร้องนะ บางทีฉันอาจจะทำรูปหายน่ะ ไม่ต้องร้องนะ"

ไม่จริงค่ะ .. คุณสัญญากับฉันเอาไว้ว่าจะเก็บรักษาไว้อย่างดี คุณไม่มีทางทำหายหรอกค่ะ เอ๊ะ.. เดี๋ยวก่อนนะคะ ฉันมีเรื่องสงสัยค่ะ ถ้าคุณคายะหลอกคุณว่าชื่ออุซป บางทีผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นคนขโมยรูปไปด้วยเหตุผลบางอย่างก็ได้นะคะ

ไม่มีทาง! คายะน่ะเป็นคนดีมากๆเลยอุซปบอก ถึงเขาจะจำอะไรไม่ได้ แต่จากความรู้สึกของลูกผู้ชาย เขารู้ว่าเธอหวังดีและอยากจะช่วยให้ความจำของเขากลับมาแค่ไหน

"คายะงั้นเหรอคะ? งั้นเราไปหาเธอกันเถอะค่ะ ฉันอยากคุยกับเธอจัง" อุซปพยักหน้า เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าความจริงมันเป็นยังไง

คนทั้งคู่เดินตามทางไปยังบ้านของคายะ ระหว่างทางหญิงสาวได้เล่าถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขา ซึ่งนั้นยิ่งทำให้อุซปสับสน เมื่อเดินมาถึงคฤหาสน์ คนรับใช้ได้มาเปิดประตูให้และเชิญคนทั้งสองเข้าไปข้างใน

"คุณอุซปมาแล้วเหรอ อ๊ะ? นั่นใครเหรอคะ?" รอยยิ้มของหญิงสาวจางลง หญิงสาวเปลี่ยนไปทำหน้าฉงนแทน

"สวัสดีค่ะ คุณคายะ ฉันชื่อไอน์ เป็นแฟนของโซเงคิงค่ะ" ไอน์แสดงตัวทันที

คายะเอามือปิดปากตัวเอง เธอกระพริบตาถี่ๆเพื่อเรียกสติ เมื่อตั้งสติได้เธอก็ยิ้มให้คนทั้งคู่ ออ ค่ะ แล้วนี่มีธุระอะไรเหรอคะ?

ไอน์บอกว่าฉันชื่อโซเงคิง สรุปฉันชื่ออะไรกันแน่?อุซปถาม

"คุณชื่ออุซปค่ะ แต่ตอนคุณออกทะเลไปเป็นโจรสลัด คุณได้ใช้ชื่อว่าโซเงคิง"

"ฉันเจอกับอุซปในทะเลน่ะ บางทีฉันอาจจะไม่รู้จักชื่อเก่าของเขา..  แต่ว่าที่ฉันข้องใจคือรูปถ่าย เราสองคนแลกรูปถ่ายกัน และฉันมั่นใจว่าอุซปไม่มีทางทำมันหายแน่นอนค่ะ ฉันยอมรับเลยว่า .. ฉันสงสัยในตัวคุณ ขอโทษนะคะคุณคายะ

"มะ มะ ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่ได้เอารูปอะไรไปทั้งนั้น" คายะรีบปฏิเสธทันที

"งั้น.. เพื่อความสบายใจของคนทั้งสองฝ่าย ฉันขออนุญาตค้นห้องคุณได้มั้ยคะ ถ้าไม่มีรูปจริงๆ อย่างน้อยฉันก็คงสบายใจขึ้น

"ได้ค่ะ" คายะตอบ เพราะเธอมั่นใจอยู่แล้วว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด

อุซปเดินไปหาคายะด้วยความรู้สึกผิดเมื่อเขารู้ความจริงว่าชื่อของเขาคืออุซปจริงๆ .. ทำไมเขาโง่ไปสงสัยในตัวเธออย่างนั้น คายะดีกับเขามาตลอดแท้ๆ ขอโทษนะ ฉันขอโทษที่สงสัยเธอ

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณอุซปมีแฟนแล้วอย่างงั้นเหรอคะ?" คายะมองคนตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ

"ฉะ ฉันไม่รู้" อุซปตอบ เขาไม่รู้จริงๆ คนความจำเสื่อมแบบเขาจะรู้อะไรได้ยังไง

"นั่นสินะคะ คุณรีบไปช่วยเธอหารูปเถอะค่ะ ฉันจะได้พ้นจากข้อกล่าวหาของแฟนคุณสักที" คายะพูดแล้วเดินนำเข้าไปในห้อง .. รู้สึกผิดหวังในคำตอบของเขา

"เจอมั้ยคะ คุณไอน์" คายะถามอย่างมั่นใจ แน่นอนว่าต้องไม่มีรูปอะไรทั้งนั้นแหล่ะนอกจากรูปถ่ายของเธอและครอบครัวตอนที่คุณพ่อกับคุณแม่ยังอยู่เท่านั้น

"ไม่เจอเลยค่ะ" ไอน์ตอบพลางยิ้มให้ ขอฉันดูที่ตู้นี้ก่อนนะคะ ถ้าไม่มีฉันก็สบายใจแล้วค่ะ

 อุซปเดินเข้าไปในห้องเป็นคนสุดท้าย เขามองไปรอบๆห้องของเธอ สายตาของเขาสะดุดเข้ากับกล่องสีทองระยิบระยับใบหนึ่งเข้า

"เอ่อ คายะ นี่กล่องอะไรเหรอ?"

"อ้ออ กล่องแหวนของคุณแม่น่ะค่ะ ฉันเก็บเอาไว้ดูต่างหน้า"

"ฉันขอดูหน่อยนะ" อุซปบอก แล้วรีบเปิดออกทันทีที่คายะพยักหน้า .. แต่สิ่งที่พบกลับทำให้เขาหน้าซีด มันไม่ใช่แหวน แต่เป็นรูปของไอน์ต่างหาก!!

"นี่มันอะไรกันน่ะ คายะ!!" อุซปเผลอตะโกนออกมา เสียงของเขาทำให้ไอน์หันมามอง

นั่นมัน.. รูปของฉันหนิค่ะ รูปที่ฉันให้คุณอุซปวันนั้นเธอพูดแล้วเอามือแนบอก

"มะ ไม่จริง!! ฉันไม่ได้ทำนะ" คายะหน้าซีด มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!! เธอไม่ได้ขโมยมาจริงๆนะ สาบานให้ฟ้าผ่าตายก็ยอม

"..." อุซปยืนนิ่งเงียบ กล่องแหวนหลุดร่วงจากมือของเขากลิ้งลงไปบนพื้นที่หุ้มด้วยพรหม

 อุซปเดินไปยืนตรงหน้าเธอ แล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เธอทำแบบนี้ทำไม? .. ถ้าเธอพูดความจริง ฉันจะไม่โกรธเธอเลย" อุซปจับไหล่เธอเบาๆ หวังจะปลอบเธอให้เธอยอมสารภาพออกมา แต่สำหรับคายะ .. มันทำให้เธออยากจะร้องไห้ ทั้งๆที่เธอพูดความจริง ทำไมเขากลับไม่เชื่อเธอ?

"ฉันบอกว่าไม่ได้ทำไง" คายะตอบเสียงสั่น

อุซปถอนหายใจมองคนตรงหน้าด้วยสายตาผิดหวัง เขาเคยเชื่อใจเธอแท้ๆ แต่สิ่งที่เธอทำคือการสีหน้าซื่อหลอกเขามาโดยตลอด ชายหนุ่มก้าวเท้าออกไปจากห้อง จากเดินเปลี่ยนเป็นวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ เขาผิดหวังในตัวเธอจริงๆ

คุณอุซปคะ!” ไอน์ตะโกนไล่หลังอุซป แต่ชายหนุ่มไม่หันมามองแม้แต่นิดเดียว คุณคายะ.. ใจเย็นๆนะคะ ฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ขอโทษจริงๆค่ะไอน์ก้มหัวลงขอโทษหญิงสาวตรงหน้าที่น้ำตาไหลอาบแก้มเป็นทางยาว คายะทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องอย่างคนหมดแรง

 

หึ... เท่านี้ค่าหัวแกก็เป็นของฉัน .. เจ้าโง่โซเงคิงหญิงสาวที่แสนดีอย่างไอน์ยกยิ้มที่มุมปากอย่างชั่วร้าย เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนของเธอ

 

ณ อณาจักร อลาบาสต้า

 

องค์หญิงวีวี่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอถอนหายใจออกช้าๆ วันนี้แล้วสินะ ที่เธอต้องทำความรู้จักกับเจ้าชายจากอณาจักรข้าง ๆ

"เจ้าหญิงคะ ขบวนเสด็จของเจ้าชายคาเวนดิชมาแล้วค่ะ" สาวรับใช้เดินเข้ามาบอกให้คนที่นั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่างรู้ตัว

"วันนี้ท่านวีวี่สวยมากๆเลยนะคะ" เทอราค็อตต้า ภรรยาของอีการัมเดินมาที่หน้าห้องแต่งตัวแล้วเปิดประตูออกกว้างเพื่อเชิญองค์หญิงไปยังด้านล่างปราสาท

"ขอบคุณค่ะ" วีวี่เอ่ย หญิงสาวมองไปที่กระจกอีกครั้ง แล้วยิ้มให้กับคนในนั้น หญิงสาวที่มีผมสีฟ้ามัดเป็นหางม้าสูงประดับด้วยดอกไม้สีส้ม ใส่ชุดสมฐานะเจ้าหญิงยิ้มตอบกลับ

เธอลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวลงไปยังชั้นล่างทันที

ที่ห้องโถงใหญ่ด้านล่างของปราสาท กษัตริย์แห่งอณาจักรอลาบาสต้ากำลังยืนรอลูกสาวสุดรักของตัวเองอยู่ บัดนี้เจ้าชายคาเวนดิชได้เดินเข้ามาในปราสาทพร้อมเหล่าทหารและองครักษ์ประจำตัวของเขา

"มาแล้วเหรอ คาเวนดิช ขอโทษทีนะ วีวี่ยังแต่งตัวไม่เสร็จเลย" คอบร้าเอ่ยทักคนรุ่นลูกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นกันเอง

"ไม่เป็นไรครับ" เขาตอบกลับ

"องค์หญิงเสด็จ!!" เสียงของทหารคนนึงตะโกนขึ้น ทหารคนอื่นๆรีบทำความเคารพทันที

ทันทีที่เท้าของหญิงสาวแตะลงบนบันไดขั้นสุดท้าย คาเวนดิชก็โค้งให้หญิงสาวทีนึงแล้วยื่นมือไปรับมือเธอให้ก้าวลงบนพื้นห้อง

วีวี่หันไปยิ้มรับและยื่นมือไปวางลงบนมือของเขา ทั้งคู่เดินตรงมาทางที่คอบร้ายืนอยู่

"พวกเธอไปนั่งเล่นกันที่สวนหลังปราสาทก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะให้คนยกน้ำไปให้นะ"

"ค่ะ/ครับ" วีวี่และคาเวนดิชเดินเคียงข้างกันไปที่ทางด้านหลังของปราสาท ในสายตาของวีวี่ คาเวนดิชเป็นผู้ชายที่จัดว่าหล่อมากคนนึง เขามีผมสีบลอนและตาสีครามอ่อนอย่างที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน ผิวของเขาขาวกว่าผิวของเธอด้วยซ้ำ แต่น่าแปลก สำหรับเธอ เธอชอบผู้ชายผิวสีน้ำผึ้ง และสวมแว่นปิดบังดวงตาเอาไว้มากกว่า

ผิดกันกลับคาเวนดิช ผู้หญิงแบบวีวี่นี่แหล่ะที่เขาชอบ ตั้งแต่เกิดมา..เขาเจอผู้หญิงตั้งหลายคน แต่ผู้หญิงที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดคือผู้หญิงที่มีผมสีฟ้าดังเนเฟลตาลี วีวี่ คนนี้

"ยินดีที่ได้รู้ วีวี่" เขาบอก

"เช่นกันค่ะ"

ทั้งสองนั่งคุยกันไปเรื่อยๆจนตกเย็น วีวี่ยอมรับว่าการคุยกับเขาทำให้เธอมีความสุข คาเวนดิชเป็นคนดี .. แต่ มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาและเธอไม่ต้องแต่งงานกัน เธออยากจะเป็นเพื่อนกับเขามากกว่า

ตกกลางคืน คาเวนดิชกลับไปพักที่ห้องพักของตังเอง เขารู้สึกมีความสุขมากๆเลยวันนี้ เนเฟลตาลี วีวี่เป็นผู้หญิงที่เจ๋งกว่าที่เขาคาดหมายเยอะ

ทางด้านวีวี่ หลังจากเธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ หญิงสาวยังนอนไม่หลับ .. เธอรู้สึกอัดอัดกับทุกๆอย่างยังไงไม่รู้ เธอตัดสินใจออกไปเดินสูดิากาศนอกปราสาท หวังในใจว่าลมเย็นๆตอนกลางคืนจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น

ทางด้านหน้าปราสาท ชายหนุ่มสวมแว่นนามว่าโคซ่าถอนหายใจช้าๆ เขาได้ยินข่าวแล้วว่าวีวี่กำลังจะแต่งงานกับเจ้าชายคาเวนดิช เขารู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอยังอยู่ในอ้อมกอดของเขาแท้ๆ แต่ในเมื่อเธอกำลังจะเป็นของคนอื่น .. เขาก็ไม่ควรยุ่งย่ามกับเธออีก ที่เขามาในวันนี้เพราะคอบร้าเรียกมาก็เท่านั้น สงสัยไม่อยากให้เขากับวีวี่เจอกันก็เลยนัดมาตอนดึกๆละมั้ง

"อ๊ะ ขอโทษค่ะ" วีวี่ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในเวลาดึกๆอย่างนี้ เธอจึงเดินออกมาอย่างไม่ระวังแล้วชนโคซ่าเข้า

"วีวี่.."

"โคซ่า .." ทั้งสองสบตากันอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดวีวี่ก็พูดขึ้นมาทำลายความเงียบ

"นายมาทำไมเหรอ?"

"พ่อเธอเรียกมาน่ะ" โคซ่าตอบ ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่อีกครั้ง โคซ่าค่อยๆก้มลงไปกอดวีวี่ และเธอก็ไม่ได้ขัดขืน "เธอ .. จะแต่งงานกับเจ้าชายนั่นจริงๆเหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

".. อือ"

"เธอเต็มใจจริงๆเหรอวีวี่?"

วีวี่สะอึก .. แล้วค่อยๆพยักหน้า อะไรที่ทำให้ประชาชนของเธอมีความสุขได้ เธอก็ต้องเต็มใจที่จะทำอยู่แล้ว

โคซ่ายิ้มอย่างสมเพชตัวเอง "งั้นก็ ยินดีด้วยแล้วกัน" เขาปล่อยมือออกแล้วเดินเข้าไปหาคอบร้าทันที 'ถ้าเธอเต็มใจ .. ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องรั้งเธอไว้ ยินดีด้วยนะ วีวี่ ต่อไปนี้ฉันจะไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีก'

"ขอบใจที่มานะ โคซ่า โตโต้เป็นยังไงมั่ง สบายดีรึเปล่า?"

"สบายดีครับ เรียกผมมาวันนี้มีธุระอะไรครับ"

เมื่อการสนทนาในห้องจบลง โคซ่าก็ขอตัวกลับทันที ขายาวๆเขาเดินแวะไปยังหน้าห้องนอนของวีวี่แล้วเอื้อมมือไปแปะที่ประตูห้องของเธอ

"ฉันตัดสินใจแล้วนะ วีวี่.. ฉันจะไปพัฒนาเมืองเอรูมาลู และคงไปพักที่นั้นถาวร ขอให้เธอมีความสุขมากๆนะ เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วหล่ะ ราตรีสวัสดิ์เจ้าหญิง" โคซ่าพูดเบาๆหน้าประตูห้องของเธอ โดยคิดว่าหญิงสาวหลับไปแล้ว แต่ผิดคาด.. เธอได้ยินทุกอย่างชัดเจนจากด้านในห้อง แต่หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไรออกไป เธอเดินไปที่ประตูแล้วเอื้อมมือไปแตะมันเบาๆ พลางคิดในใจ 'ชีวิตของพวกเราก็เหมือนกับตอนนี้นั่นแหล่ะ มีประตูหนาๆคั่นเอาไว้'

ทางด้านนอกของประตู โคซ่าฝืนยิ้มออกมาบางๆ 'ลาก่อน วีวี่..'

 

ณ เกาะแห่งการพักร้อน

 

"อ้าาา~ ฉันชอบน้ำตกที่สุดเลย" ฮินะยิ้มกว้างแล้วเดินตรงไปยังขอบหิน ตรงหน้าของเธอเป็นลำธารใหญ่ ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากน้ำที่ตกลงมาจากหน้าผาด้านบน

สโมคเกอร์มองหญิงสาวตรงหน้า แล้วก้มลงจุดซิกก้าด้วยใบหน้านิ่งๆ

ฮินะเหลือบมองคนข้างๆด้วยสีหน้าเซ็งๆ ถ้าเขาจะทำหน้าเหมือนพึ่งกินยาเบื่อหนูขนาดนั้นน่ะนะ แล้วจะมาเที่ยวกับเธอทำไม!

ฮินะเดินไปนั่งที่ริมลำธารและเอาขาจุ่มลงไปในน้ำ เธอชอบน้ำตกที่สุด แต่เธอกลับเล่นน้ำไม่ได้เพราะพลังจากผลปีศาจ อย่างน้อยถึงจะลงไปเล่นไม่ได้ทั้งตัวแต่การเอาเท้าจุ่มลงไปในน้ำก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น

สโมคเกอร์เดินไปนั่งข้างๆหญิงสาว "ทำอย่างกับไม่เคยเห็นน้ำตก" เขาพูดขึ้นโดยไม่ได้หันไปมองเธอ

"ก็ดีกว่านายละกัน พ่อคนเห็นมาแล้วทุกอย่าง"

"-___-^ ฉันยังไม่เคยเห็นทุกอย่าง ฉันแค่ไม่วี้ดว้ายเหมือนเธอ"

"ใครวี๊ดว้ายกันยะะะ!" ฮินะถอดแว่นกันแดดออกด้วยความฉุนแล้วยืนขึ้น

"เธอไง"

"สโมคเกอร์!!!!" ฮินะเอื้อมมือไปสัมผัสเขาทันที กะจะใช้พลังจากผลโอริ โอริ ขังสโมคเกอร์ซะ แต่สโมคเกอร์ไวกว่า เขาใช้พลังจากผลโมคุ โมคุ พุ่งมาอีกด้านของเธอแล้วใช้ควันพันธนาการเธอเอาไว้

"ปล่อยนะ สโมคเกอร์!"

สโมคเกอร์ถอนหายใจ "เรามาพักผ่อนกันไม่ใช่รึไง จะสู้กันทำไมเล่า?" แล้วเขาก็ปล่อยเธอออกพร้อมกับนั่งลงไปที่โขดหินเหมือนเดิม

"นั่นสินะ.." ฮินะตอบเสียงหวาน แต่การกระทำของเธอกลับตรงกันข้าม ถ้าวันนี้เธอไม่ได้สั่งสอนเขาละก็ .. อย่าเรียกเธอว่าคุณหนูฮินะ!!

สโมคเกอร์ที่รู้จักนิสัยเพื่อนสาวคนนี้ดีถอนหายใจอีกครั้ง เมื่อเธอพุ่งกรงเหล็กมาที่หัวของเขา หวังจะจับเขาตอนที่เขาหันหลังให้เธออยู่ แต่สโมคเกอร์แค่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยเท่านั้น ก็ทำให้เขาหลับการโจมตีของเธอพ้นอย่างง่ายดาย

..ผิดกับฮินะที่เสียหลักตกลงไปในลำธาร!!!

"กรี้ดดดด!"

"ฮินะ!!!!!" สโมคเกอร์เบิกตากว้าง เมื่อพบว่าเพื่อนสาวของเธอตกลงไปในน้ำ เขาเองก็ลงน้ำไม่ได้ แล้วจะช่วยเธอยังไงดีหล่ะเนี้ย

เวลาก็ไม่เหลือแล้วซะด้วย เนื่องจากที่นี่เป็นน้ำตก 5 ชั้น ทำให้กระแสน้ำพยายามพัดฮินะลงไปยัง 4 ชั้นที่เหลือ รับรองถ้าตกลงไปละก็ .. ตายแน่ๆ!!

สโมคเกอร์เปลี่ยนร่างเป็นควันทันทีแล้วบินไปใกล้ๆฮินะ

"จับมือฉันไว้!!" เขาตะโกนบอกเธอ แต่หญิงสาวไม่ได้ยินเนื่องจากหัวของเธอจมลงไปในน้ำ

"ยัยบ้าเอ้ย!!" สโมคเกอร์สบถแล้วตัดสินใจบินไปยืนบนหินแล้วรวบรวมแรงทั้งหมดยื่นมือลงไปในน้ำเพื่อจับตัวเธอเอาไว้

โชคดีที่เขาคว้าแขนเธอเอาไว้ได้ เขาใช้กำลังเฮือกสุดท้ายที่มีดึงเธอขึ้นมา

รอยยิ้มดีใจเผยขึ้นบนหน้าของเขาที่สามารถช่วยเธอเอาไว้ได้ แต่รอยยิ้มนั้นก็หุบลงแทบจะในทันทีที่สังเกตเห็นว่าเธอนอนแน่นิ่ง.. เหมือนคนไม่หายใจ!

"ฮินะ!!!! ฮินะ!!!!!!" เขาตะโกนเรียกเธอ แต่เธอยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น

เขาพยายามปั้มหัวใจให้เธอแต่ร่างบางก็ยังไม่ขยับ เขาเริ่มใจคอไม่ดีแล้ว ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจจะผายปอดให้เธอ

คนตัวใหญ่ก้มลง แล้วเอาปากไปประกบกับปากบางๆของหญิงสาว จากนั้นก็เป่าลมเข้าไป เขาทำอย่างนั้นผลัดกับการปั้มหัวใจจนกระทั่งหญิงสาวสำลักน้ำออกมา แล้วลืมตาขึ้นปรือๆ

"ฮินะ!!" สโมคเกอร์ยิ้มอย่างดีใจอีกครั้งที่หญิงสาวไม่เป็นอะไรแล้ว

"หนาว.." ฮินะบอก ตัวของเธอเริ่มสั่นน้อยๆ สโมคเกอร์กระชับเธอเข้ามาในอ้อมแขนทันที หวังจะแบ่งปันไออุ่นให้หญิงสาวตรงหน้า

"ไม่เป็นไรแล้ว .. เธอปลอดภัยแล้วนะ เรากลับกันเถอะ" สโมคเกอร์ปลอบแล้วอุ้มหญิงสาวขึ้น ฮินะซุกหัวลงไปกับแผงอกอุ่นๆของเขา ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว.. การอยู่ในอ้อมแขนของเขาปลอดภัยเหลือเกิน หญิงสาวหลับตาลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

เมื่อถึงที่พักเขาวางฮินะลงกับที่นอนในห้อง แล้วบอกให้แม่บ้านช่วยมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ในขณะที่ตัวเขาออกไปหาอะไรอุ่นๆให้เธอกินตอนตื่นขึ้นมา

ฮินะลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในห้องนอนแล้ว เธอค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้น แล้วเดินออกไปจากห้อง

สโมคเกอร์นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่ห้องรับแขก เมื่อเขาเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากห้องจึงรีบวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วเข้าไปพยุงเธอทันที

"รีบลุกขึ้นมาทำไม"

ไม่มีเสียงตอบจากหญิงสาว เขาค่อยๆพยุงเธอไปนั่งที่เก้าอี้ "รอแปปนะ เดี๋ยวไปอุ่นราเม็งให้"

หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ สักพักราเม็งอุ่นๆสองชามก็ถูกยกมาวางลงบนโต๊ะ เขายื่นตะเกียบให้เธอก่อนจะลงมือทานในชามของตัวเอง ฮินะมองราเม็งตรงหน้า .. แล้วหันไปมองคนข้างๆที่กำลังซดน้ำในถ้วยอยู่

"มองอะไร ทำไมไม่กินหล่ะ?" เขาถามแล้วหันมามองหน้าเธอด้วยความสงสัย

"ขอบคุณนะ" ฮินะตอบด้วยความจริงใจ ผู้ชายคนนี้ดีกับเธอเหลือเกิน

"เออ ไม่ต้องคิดมากหน่า กินๆเข้าไป.." ชายหนุ่มพูดยังไม่ทันจบ หญิงสาวข้างกายก็ประกบปากของตนลงไปบนริมฝีปากของคนตัวใหญ่ รสชาติของราเม็งถูกแบ่งปันให้กับหญิงสาวผมสีชมพูเรียบรัอย

สโมคเกอร์นิ่งไปสักพักด้วยความตกใจ.. เมื่อรู้สึกตัวอีกที หญิงสาวก็กำลังจะผละออกไปซะแล้ว มือหนาจับเข้าที่ท้ายทอยของเธอแล้วกดจูบของตัวเองลงไปบ้าง ที่เธอทำกับเขามันอ่อนหัดชะมัด ชายหนุ่มเริ่มสอนวิธีการจูบที่แท้จริงให้หญิงสาวรู้

เมื่อทั้งคู่ผละออกจากกัน หญิงสาวก็หอบหายใจอย่างอ่อนแรง สโมคเกอร์ยกมุมปากขึ้นให้กับความอ่อนหัดของคนตรงหน้า

"ไปฝึกมาใหม่" เขาพูดช้าๆ กำลังจะหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกรอบ แต่หญิงสาวไม่รอช้า ถ้าเธอไม่ชนะเขาละก็ .. อย่าเรียกเธอว่าคุณหนูฮินะ!!

การแข่งจูบเริ่มขึ้นมาอีกหลายยก จนสุดท้ายหญิงสาวก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ เธอสู้เขาไม่ได้จริงๆนั่นแหล่ะ

ฮินะเอนหัวพิงไหล่กว้างของเขา ในขณะที่เขาเองก็ซบลงไปบนเส้นผมสีชมพูอีกที ชายหนุ่มเอื้อมมือไปโอบไหล่เธอเอาไว้หลวมๆ

"ขอบคุณนะ สโมคเกอร์" เธอย้ำอีกครั้ง แล้วหลับตาลงช้าๆ ด้วยความสุข

 

ณ เรือดำน้ำของกลุ่มโจรสลัด heart

 

เรือดำน้ำลำนี้กำลังมุ่งหน้าไปสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แมรี่จัวร์ซึ่งเป็นทางผ่านเข้าสู่โลกใหม่ พวกเขาไม่ต้องไปทางเกาะเงือกให้ยุ่งยากเพราะมีอภิสิทธิจากการเป็น 7 เทพโจรสลัด

ทันทีที่เรือขึ้นมาอยู่บนผิวน้ำ สมาชิกกลุ่มโจรสลัด heart ทุกคนก็วิ่งออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ทันที หนึ่งในนั้นมีหญิงสาวหน้าสวยนามว่าครอคโคไดล์อยู่ด้วย เธอเบื่อกับห้องแคบๆและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเต็มที

หญิงสาวค่อยๆก้าวเท้าไปที่ริมระเบียงท้ายเรือช้าๆ เธอเท้าคางลงบนรั้วเหล็กและมองไปยังผืนน้ำกว้างใหญ่ ผมสีดำสนิทสะบัดปลิวตามแรงลม

..หญิงสาวไม่รู้เลยว่าความจริงที่ตรงนั้นเป็นที่ประจำของกัปตันเรือ

ลอว์เดินมาที่ท้ายเรือดังเช่นทุกครั้ง แต่วันนี้มีหญิงสาวคนนึงเดินมาแย่งที่ประจำของเขาซะงั้น ลอว์เดินไปที่ข้างๆเธอแล้วมองออกไปที่เส้นปลายขอบฟ้า

"เธอชื่ออะไร?"

ครอคโคไดล์เงียบ .. นั่นสิ เธอควรจะตอบว่าชื่ออะไรดี?

"ถ้าเธอจะอยู่บนเรือลำนี้ อย่างน้อยฉันก็ควรจะรู้จักชื่อของเธอ" ทราฟาลก้า ลอว์พูดต่อ

"เรียกฉันว่า zero แล้วกัน" ครอคโคไดล์เอามาจากชื่อที่บาร็อกเวิร์คส์ แต่คงใช้ mr. ไม่ได้แล้ว

"หึ หวงชื่อตัวเองจังนะ" ลอว์หันมามองใบหน้าด้านข้างของเธอ "ฉันทราฟาลก้า ลอว์"

"อืม รู้จักนานแล้ว" เธอตอบ

ลอว์หัวเราะในลำคอ นั่นสินะ รุกกี้ค่าหัวเกิน 100 ล้านอย่างเขาคงเป็นที่รู้จักพอสมควร

"กัปตันคร้าบ! พวกเรากำลังจะเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แม่รี่จัวร์แล้ว" เบโปะตะโกนเรียกทราฟาลก้า ลอว์ให้เตรียมตัวสำหรับออกไปคุยกับเหล่าทหารที่คอยตรวจเรือเข้าออก

"อืม" ชายหนุ่มรับคำก่อนจะเดินไปยังหน้าเรือ

เหล่าทหารเรือลดอาวุธลงเมื่อสังเกตว่าเรือโจรสลัดที่พึ่งเดินทางมาถึงเป็นพวกเดียวกับตน หนึ่งในนั้นเข้ามาขอตรวจคนเรือก่อนจะให้ผ่านเข้าไป

ทันทีที่เรือจอดเทียบฝัง เหล่าโจรสลัดฮาร์ดก็ออกไปหาซื้อของเตรียมตัวสำหรับครึ่งหลังของแกรนไลน์ทันที ครอคโคไดล์เห็นดังนั้นจึงกระโดดลงจากเรือแล้วเดินหายไปในตัวเมืองบ้าง

หญิงสาวมองผ่านร้านๆต่างๆด้วยความเบื่อหน่าย มีแต่ร้านขายของแพงๆสำหรับพวกรวยๆอย่างเผ่ามังกรฟ้าทั้งนั้น .. ก็นี่มันแมรี่จัวร์นี่นะ

ร่างบางเดินต่อไปเรื่อยๆ พลันสายตาสะดุดเข้ากับร้านขายดอกไม้ หญิงสาวมองผ่านกระจกเข้าไปด้านใน เห็นช่อดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าประดับด้วยดอกกุหลาบสีขาว ตรงก้านถูกมัดด้วยริบบิ้นสีน้ำเงินเข้ม ความทรงจำในวัยเด็กหวนย้อนคืนกลับมา

 

เด็กหญิงวัย 6 ขวบถือช่อดอกไม้ที่เธอจัดเองไปที่โรงพยาบาล เธอวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้น 3 ชั้นที่ที่คุณแม่ของเธอพักรักษาตัวอยู่

"คุณแม่ขา หนูเอาดอกไม้มาเยี่ยมค่ะ" เด็กน้อยเปิดประตูแล้ววิ่งไปข้างเตียงผู้ป่วย แต่ผู้หญิงตรงหน้าไม่ขยับหรือตอบอะไร เธอกำลังอยู่ในห้วงนิทรา

เด็กหญิงเห็นดังนั้นจึงไม่อยากรบกวน เธอนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ข้างเตียงเงียบๆ อยากจะให้คุณแม่รีบๆตื่น จะได้อวดดอกไม้ที่ตัวเองจัดเองสักที

เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป.. บานประตูถูกเปิดขึ้นอีกครั้งด้วยฝีมือพยาบาลที่มีหน้าที่ส่งข้าวให้ผู้ป่วย หญิงสาวที่พึ่งมาใหม่เห็นเด็กหญิงคนนึงที่เธอรู้จักดี เพราะเด็กคนนี้มาเยี่ยมคุณแม่ทุกวัน

"ข้าวต้มร้อนๆมาแล้วค่ะ" หญิงสาวพูดก่อนจะวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนไข้ เธอเดินไปหาคนไข้ใกล้ๆ

"คุณคะ ลุกขึ้นมาทานข้าวก่อนค่ะ เดี๋ยวจะเป็นโรคกระเพาะนะคะ" หญิงสาวยังคงนอนแน่นิ่ง พยาบาลสาวขมวดคิ้ว รีบเช็คคนไข้ทันที ผลปรากฎว่าเธอเสียชีวิตลงแล้ว

หญิงสาวมองไปที่เด็กน้อยอีกครั้ง แล้วเดินไปใกล้ๆ

"หนูจ้ะ" เธอเรียกแล้วเขย่าเด็กน้อยเบาๆให้เธอรู้สึกตัว

"อื้ออ .." หญิงสาวครางออกมาแล้วค่อยๆลืมตา "สวัสดีค่ะ คุณพยาบาล"

"คุณแม่หนูน่ะ ตอนนี้อยู่บนสวรรค์แล้วนะจ้ะ ไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว .. เธอกำลังมีความสุขดีอยู่ข้างบนอย่างแน่นอน"

"เอ๋? ก็ แม่นอนอยู่ตรงนั้นนี่นา"

"เธอเสียชีวิตแล้วหล่ะ หนูมาเยี่ยมคุณแม่ใช่มั้ย? ไปลาท่านซะสิ"

"หา คุณแม่ตายแล้วเหรอ? ไม่จริง!" หญิงสาวกัดฟันตะโกน แม่ก็แค่หลับพักผ่อนต่างหาก เธอเถียงในใจ

พยายาลถอนหายใจที่เด็กสาวไม่ยอมเข้าใจอะไรง่ายๆอย่างที่เธอคิด เธอจึงเดินออกไปจากห้องปล่อยให้เด็กหญิงได้อยู่กับแม่สองคนเป็นครั้งสุดท้าย

"คุณแม่ขา ตื่นขึ้นมาดูดอกไม้ที่หนูจัดเองสิคะ คุณแม่" เด็กหญิงยัดช่อดอกไม้ลงไปในมือของหญิงสาวผู้เป็นแม่ เธอปีนขึ้นไปบนเตียงผู้ป่วยแล้วนอนกอดแม่เอาไว้ แต่ครั้งนี้แม่ไม่ได้กอดเธอตอบ หลังจากร้องไห้กอดแม่อยู่นาน เธอก็เริ่มทำใจได้ เด็กหญิงเอื้อมมือมาปาดน้ำตาตัวเองทิ้งแล้วยิ้มขึ้นให้หญิงสาวตรงหน้า ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ แม่ชอบบอกเธอเสมอว่าแม่เป็นห่วงเธอแค่ไหน

"แม่คะ .. แม่ไม่ต้องห่วงหนูนะคะ หนูจะเข้มแข็ง หนูจะแข็งแกร่ง หนูจะไม่มานอนในโรงพยาบาลแบบนี้แน่นอน คุณแม่สบายใจเถอะค่ะ" เธอก้มลงหอมแก้มหญิงสาวแล้วจับมือเธอให้ประสานกัน ตอนนี้หญิงสาวจึงอยู่ในท่านอนสงบนิ่งถือช่อดอกไม้สีฟ้าผูกริบบิ้นสีน้ำเงินเข้มอย่างงดงาม

"ดอกไม้อันนี้ คุณแม่เอาติดตัวไปด้วยนะ มันเป็นตัวแทนของหนู .. หนูรักแม่ค่ะ"

 

"นี่แม่หนู .. จะเข้ามาดูในร้านก่อนมั้ยหล่ะ" คนขายเห็นครอคโคไดล์ยืนมองเข้ามาในร้านตั้งนานจึงเอ่ยชวน เผื่อเธอจะอุดหนุนอะไร ครอคโคไดล์ก้าวเท้าเข้าไปในร้านแล้วเดินไปหยุดที่ช่อดอกไม้นั้น เธอหยิบขึ้นมาดูราคา ... 'เชรี่ย!! 7 หมื่นเบรี !! ใครจะมีเงินซื้อวะ!!! ออ ที่นี่มันแม่รี่จัวร์หนินะ' หญิงสาววางดอกไม้ลงแล้วเดินออกไปทันที

"อ่าวว? ไม่ซื้อเหรอแม่หนู?"

 

ทราฟาลก้า ลอว์กำลังเดินไปที่ร้านยา แต่ระหว่างทางเขากลับเห็นร่างบางของครอคโคไดล์เหม่อมองดอกไม้ในร้านนั้นอยู่ตั้งนาน เมื่อเธอเดินออกไปแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปในร้านนั้นบ้าง

"เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นมาทำไมน่ะ?" เขาถามคุณป้าคนขาย

"นั่นสิ มาแล้วไม่ซื้อจะมาทำไมกันนะ! มาดูดอกไม้ช่อนี้น่ะ เห็นยืนจ้องอยู่ตั้งนานแต่ก็ไม่ยอมซื้อ ป้านี่เซ็งจริงๆเจอลูกค้าแบบนี้"

ทราฟาลก้า ลอว์มองดอกไม้ที่ป้าบอก 'ผู้หญิงอย่างยัยนั่นชอบดอกไม้ด้วยเหรอ? หึๆ' เขาหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาแล้วถามคนขาย "เอาช่อนั้นอ่ะ เท่าไหร่?"

"แหมๆ ต้องลูกค้าแบบนี้สิ ป้าถึงจะชอบ เข้าปุ๊ปจ่ายปั๊ป.. ก็ไม่แพงมากหรอกหนู 7 หมื่น ต่อราคาได้นะ" ลอว์หน้าซีดลง เขาเก็บกระเป๋าตังค์แล้วเดินออกจากร้านทันที 'นี่สินะ แม่รี่จัวร์'

"เดี๋ยวก่อนสิพ่อหนุ่ม 5หมื่นก็ได้นะ 5หมื่นเบรีน่ะสนมั้ย" เจ้าของร้านตะโกนตามด้วยความเซ็งที่เธอชวดลูกค้าอีกแล้ว

 

ตรงมุมถนนฝั่งหนึ่ง ชายผู้มีรูปร่างอ้วนน่าเกลียด ใบหน้าถูกครอบด้วยวัตถุรูปร่างเหมือนบ่อปลากำลังแสยะยิ้มมองสาวงามที่พึ่งเดินผ่านไปอย่างถูกใจ

"ฉันอยากได้ผู้หญิงคนนั้น" เขาพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ "ถ้าใครจับเธอมาได้ ฉันจะให้รางวัลเป็นการปล่อยตัวไป" สิ้นเสียงของชายอ้วนกลมคนนั้น เหล่าทาสที่ถูกใส่ปลอกคอต่างวิ่งไปตามทิศที่หญิงสาวอยู่ทันที ให้ทำอะไรคนพวกนี้ก็ยอมทั้งนั้น ขอแค่ได้หลุดจากอำนาจของพวกเผ่ามังกรฟ้าบัดซบนี่ก็พอ!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

130 ความคิดเห็น

  1. #85 laws (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 15:39
    อยากอ่านฟิค ฮินะ&สโมคเคอร์ แบบเรื่องหลักๆเลยอ่าาไรท์

    จะรอนะคะ...ฟินมากกอ่ ขอบคุนค่ะ
    #85
    0
  2. #69 Here.I.Am (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 17:17
    สงสารฮินะ TT สโมคเกอร์นายอย่าทำแบบนี้ซิ TT
    #69
    0
  3. #48 Japann (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 12:39
    อยากกินราเม็งกับสโมคเกอร์บ้างอะไรบ้าง อิอิ



    รอได้จ้าาา ไรต์สู้ๆนะ ไฟท์ติ้ง!!
    #48
    0
  4. #47 oงค์xญิงง่วงuou (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 19:09
    สุดดดดยอดดดดดดด ชอบลอว์กะครอกมากกกกกก
    #47
    0
  5. #46 robin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 16:31
    ครอกโครจังแย่แล้วววว ลอว์ช่วยด่วนๆ น่าติดตามตอนต่อไปมากก

    สู้ๆนะคะไรต์ รอได้ค่ะ



    #46
    0