markbam | #มนบsf

ตอนที่ 4 : ♡ - [SF] Remembrance - Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    25 ต.ค. 62


 

[SF] Remembrance - Prologue

mark x bambam

24.10.2019

 

 






 

กล่าวกันว่า “ภาพถ่ายบอกเล่าเรื่องราว”

หากแต่สำหรับ เขา มันกลับเป็นเรื่องราว

...ที่จำไม่ได้ว่าเคยเกิดขึ้นจริง

 

 

 

 

 

 

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเด็กนักเรียนนอกหัวสมัยใหม่อย่าง มาร์ค ไม่เคยเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ สรรพสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกนี้ ล้วนแต่มีเหตุและผลมารองรับในตัวมันเองทั้งนั้น

 

 

“คุณชายคะ ขนมกับชาพร้อมแล้วนะคะ”

เสียงเรียกจากนอกประตูดึงให้ละจากความยุ่งเหยิงตรงหน้า  แล้วขยับไปเปิดประตูให้


“นมเตรียมเอาไว้ให้ที่ด้านนอกนะคะ ข้างในฝุ่นเยอะคงไม่เหมาะจะยกอาหารเข้าไปเท่าไหร่”

“คุณนิ่มไม่น่าลำบากเลยครับ ไว้ผมค่อยกลับไปทานที่ตึกใหญ่ก็ได้” มาร์คเกรงใจผู้อาวุโสที่ถึงกับยกสำรับของว่างยามบ่ายมาให้ถึงห้องหนังสือ

 

“ได้ยังไงกันคะ ขืนรอให้คุณชายไปทานเอง มีหวังขนมสโคนของนมคงได้เป็นหม้าย”

มาร์คยิ้มขำให้กับการเปรียบเปรย คุณนิ่มเป็นคนเก่าแก่ของตระกูล คอยดูแลความเรียบร้อยในบ้านมาตั้งแต่จำความได้ เป็นทั้งแม่บ้านและแม่นม ดูแลมาตั้งแต่สมัยท่านพ่อกระทั่งมาถึงเขา

 


ตั้งแต่กลับมาเหยียบบ้าน มาร์คก็เอาแต่ขลุกอยู่ในห้องหนังสือ ก็ได้คุณนิ่มที่คอยมาย้ำเรื่องเวลา ทำให้เขาไม่เผลอเสียมารยาทละเลยมื้ออาหารอันแสนสำคัญของครอบครัวไป


ยังจำได้ดีว่าวันที่ท่านพ่อส่งเขาไปเรียนต่างประเทศตอนอายุสิบสาม ทั้งเขาและคุณนิ่มต่างกอดกันร้องไห้ระงม กว่าคุณแม่จะแยกเราออกจากกันได้ก็ตาบวมช้ำจนแทบปิด

 

“คุณนิ่มให้คนมาจัดห้องหนังสือหรือครับ” มาร์คนั่งลงที่เก้าอี้สานริมระเบียง ตรงนี้บรรยากาศดีนัก สายลมอ่อนยามบ่ายพัดเอากลิ่นดอกไม้จางๆลอยมาแตะจมูก

“นมให้เจ้ามิ่งมาปัดกวาดเมื่อเย็นวาน กำชับว่านอกจากปัดฝุ่น ห้ามแตะต้องและเคลื่อนย้ายของทุกชิ้น ทำไมหรือคะ หรือมีอะไรเสียหาย”

“ใจเย็นๆครับคุณนิ่ม ไม่มีอะไรหักหรือพังหรอกครับ ผมแค่รู้สึกเหมือนของในห้องมันเปลี่ยนตำแหน่งเลยลองถามดู ถ้าเป็นคนในบ้านก็ไม่เป็นไร กลัวจะมีขโมยเข้ามาเท่านั้น”

“หน็อย นมกำชับดิบดีแล้วนะคะว่าห้ามแตะ กลับไปจะตีให้มือหัก”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”



มาร์คบอกปัด เขาไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องนี้ เพียงแต่แค่สงสัย เพราะคนที่เข้านอกออกในก็มีเพียงเขา คุณนิ่ม และคนทำความสะอาดที่คุณนิ่มสั่งให้สลับกันมาบ้างเท่านั้น ปกติแล้วแทบไม่มีใครเฉียดเข้ามาใกล้เรือนนี้ ก่อนเขากลับมาห้องหนังสือถูกลงกลอนทิ้งไว้มานับสิบปี แม้แต่ท่านพ่อยังไม่มาใช้เรือนนี้เลยด้วยซ้ำ เหตุเพราะมันไกลจากตึกใหญ่ จึงสะดวกใช้ห้องทำงานฝั่งตะวันตกเสียมากกว่า


กระทั่งวันที่เขาบรรลุนิติภาวะ ท่านพ่อถึงได้มอบห้องหนังสือนี้ให้ ในตอนนั้นมาร์คประหลาดใจพอสมควรที่ของรับขวัญคือห้องหนังสือเก่าเก็บที่ไม่มีใครใช้มาแสนนาน ต่างจากของขวัญจากเพื่อนไฮสคูลและบรรดาญาติพี่น้องทางคุณแม่อย่างสิ้นเชิง


จนมาร์คมากระจ่างแจ้งเอาก็ตอนที่ท่านพ่อขยายความให้เพิ่มเติมว่าเดิมทีนั่นไม่ใช่ของขวัญจากท่านพ่อเสียทีเดียว แต่เป็นมรดกตกทอดจากท่านปู่เล็กที่ท่านพ่อได้รับมอบหมายให้ส่งต่อมายังเขาเมื่อถึงเวลา


แรกเริ่มมาร์คค่อนข้างสับสนว่าทำไมบรรดาของสะสมหรือสมบัติของท่านปู่เล็กถึงได้ตกทอดสายตรงมาถึงเขา ทั้งที่หากลำดับตามธรรมเนียมแล้ว ควรต้องเป็นของท่านพ่อก่อนจึงจะถูก แต่จากคำอธิบายของท่านพ่อและคนเก่าแก่ของที่นี่ มาร์คคิดว่าท่านปู่เล็กคงจะเอ็นดูเหลนที่ท่านไม่เคยมีโอกาสได้พบหน้าอย่างเขามากทีเดียว

 



สิ่งใดที่เป็นของฉัน ขอยกให้เป็นสิทธิ์ขาดแก่เหลนชายคนแรกแต่เพียงผู้เดียว

 


แม้ไม่ใช่คำสั่งชัดในพินัยกรรม แต่ท่านพ่อและทุกคนก็ยึดถือประโยคที่เขียนด้วยลายมือในสมุดบันทึกเล่มสุดท้ายของท่านปู่เล็กอย่างเคร่งครัด ท่านไม่ได้สมรส สิ้นบุญทั้งที่มีอายุเพียงสามสิบเจ็ดปีเท่านั้น มาร์คไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดท่านปู่เล็กถึงได้ตัดสินใจเช่นนั้น ทั้งที่ขณะนั้นท่านปู่และท่านย่าก็มีท่านพ่อแล้วแท้ๆ เคยหยอกท่านพ่อว่าเป็นเพราะท่านดื้อมากกระมัง ท่านปู่เล็กจึงไม่ยกสมบัติให้แม้แต่แดงเดียว นอกจากกำปั้นที่เขกลงมาบนกระหม่อมแล้ว มาร์คยังได้รับคำแก้ต่างว่าแท้จริงแล้วความสัมพันธ์ของท่านพ่อกับท่านปู่เล็กเป็นไปด้วยดีถึงดีมาก ตอนท่านปู่ท่านย่าติดราชการ ก็ได้ท่านปู่เล็กคอยเลี้ยงดูพาออกไปขับรถเปิดหูเปิดตา ดังนั้นเรื่องที่ยกสมบัติทุกชิ้นให้มาร์คจึงไม่มีใครทราบได้ว่าเพราะเหตุใด

 

 


“ยิ่งคุณชายมาร์คโต ยิ่งเห็นแววท่านชายเมฆชัดขึ้นจริงๆ”


แม่นมเอ่ยออกมายามเมื่อมองคุณชายที่ตนเลี้ยงดูฟูมฟักตั้งแต่เล็กค่อยๆเติบใหญ่  แม้จะนานแสนนานจนคนแก่ใกล้เลือนราง แต่ความหล่อเหลาของท่านชายเมฆก็ไม่เคยจางไปจากความทรงจำ

 

“ผมเหมือนท่านขนาดนั้นเลยหรือครับ”


มาร์คยิ้มขำ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แม่นมของเขาเอ่ยทำนองนี้ วันแรกที่เขากลับมาเหยียบบ้าน ผู้อาวุโสทั้งหลายของบ้านแทบจะลมจับ บางคนถึงกับน้ำตาซึม เข้ามาขอจับมือจับตัวเขาแล้วร้องไห้ แม้กระทั่งท่านพ่อและคุณแม่ยังเห็นด้วยกับความคล้ายคลึงนี้

 

“เหมือนเหลือเกินค่ะ”

“งั้นแปลว่าสมัยวัยรุ่นท่านปู่เล็กจะต้องหล่อมากแน่ๆ”

“คุณชายพูดไม่ผิดค่ะ ท่านชายสง่างามมากเสียจนชื่อเสียงเลื่องลือไปทั้งพระนคร”

 


“ถ้าอย่างนั้นทำไมท่านถึงไม่แต่งงานล่ะครับ”


“เท่าที่นมจำได้ท่านชายเมฆไม่มีคนรัก ไม่เคยพาสาวที่ไหนกลับมาบ้าน ไม่เที่ยวราตรี ไม่ชอบงานเลี้ยงสังสรรค์ ส่วนมากจะขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือ จะออกมาก็เฉพาะเวลาที่ต้องพาท่านพ่อของคุณชายออกไปเที่ยว หรือตอนที่คุณกันต์มาลากตัวออกไปเท่านั้น”

 


“คุณกันต์?”

“สหายของท่านค่ะ”

 


อย่างน้อยท่านปู่เล็กก็มีเพื่อนบ้างล่ะน่า มาร์คคิด

 

มาร์คไม่ได้พูดคุยอะไรต่อ เพียงแต่จิบชาอุ่นๆสลับกับตักชิ้นขนมเข้าปาก สมแล้วที่เป็นฝีมือชาววัง ขนาดเป็นขนมฝรั่งยังเรียนรู้และทำออกมาได้ดีราวกับต้นฉบับ

 

กลิ่นหอมพัดมาตามลมอีกระลอก ความรู้สึกหอมเย็นที่ทำให้ผ่อนคลายเช่นนี้คืออีกเหตุผลที่มาร์คมักจะมาอยู่ที่นี่บ่อยๆ

 

“กลิ่นนี้..”

“กลิ่นดอกมะลิค่ะ”

“ผมไม่เคยได้กลิ่นนี้ที่ตึกใหญ่”

 

“เพราะว่าต้นมะลิปลูกไว้หลังเรือนเมฆา เป็นต้นลมที่พัดมาทางนี้พอดี กลิ่นลอยไปไม่ถึงตึกใหญ่หรอกค่ะ ท่านชายเมฆท่านสั่งให้ปลูก เพราะท่านชอบกลิ่นของมัน”

 

มาร์คพยักหน้ารับเบาๆ ใดๆในสถานที่แห่งนี้ล้วนสร้างขึ้นและคงอยู่ตามความต้องการของท่านปู่เล็กทั้งสิ้น ไม่ว่าจะต้นมะลิที่ตั้งใจปลูกไว้ให้ถูกทิศ เรือนเมฆาและห้องหนังสือเมฆาที่ตั้งชื่อตามผู้เป็นเจ้าของ คำสั่งเสียที่ทุกคนในบ้านล้วนยึดถือ หรือแม้กระทั่งตัวเขาซึ่งเป็นเพียงผู้เดียวที่ได้รับสิทธิ์ในของทุกชิ้น และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลทางพันธุกรรมหรือสิ่งอื่นใดตามที่คนอื่นในบ้านคิดไปเองว่ามันเป็นแบบนั้น เขาก็ถอดแบบทุกสิ่งมาจากท่านปู่เล็ก เค้าโครงใบหน้า นิสัยใจคอ หรือแม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนาม สิ่งเดียวที่แตกต่างมีเพียงบรรดาศักดิ์นำหน้าเท่านั้น

 

 

 


 

 

มาร์ค

 

ม.ร.ว.เมฆาวรรธ ตุลย์ณภัทร

 

 






 

To be continue

 

 


ห่างหายไปแสนนาน 

หวังว่าจะชอบในความชั่ววูบนี้นะคะ

มาพูดคุยกันได้ที่แท็ก #มนบsf และ #RemembranceMB


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

74 ความคิดเห็น

  1. #74 kcwdia (@kcwdia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 15:19
    แค่อินโทรก็น่าติดตามแล้วว รออ่านต่อค่า
    #74
    0
  2. #73 ชานมเล้ง (@guokhhhjkkol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 21:54
    ชอบมากๆเลยค่ะ
    #73
    0
  3. #72 mtbbi (@mtbbi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 01:23

    ชอบจังเลยค่ะ
    #72
    0
  4. #71 Not found (@guaa19) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 14:00
    ชอบค่ะ ยังชอบภาษาของคุณเหมือนเดิมม
    #71
    0
  5. #70 ThiwapornAtsaen (@ThiwapornAtsaen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 22:45
    ชอบมากๆเลยค่ะ และก็พล็อตแบบนี้ก็หาอ่านยากเช่นกัน ขอบคุณที่แต่งนะคะ
    #70
    0
  6. #69 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 19:57
    ชอบแนวนี้มากๆค่ะ รอนะคะ
    #69
    0
  7. #68 GiberrisH (@GiberrisH) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 18:54
    ย้อนกันไปถึงยุคเก่า กลิ่นอายความเป็นคุณชาย และการเล่นคำก็ย้อนกลับมา ยังคงคิดถึงการบรรยายของน้องที่อธิบายให้เห็นได้ชัดเหมือนเดิม

    การติดตามเพิ่มเติมก็เลยเกิดขึ้นอีกครั้ง คิดถึง~~~
    #68
    0
  8. วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 13:17
    รออออออออออออออออออออออออออนะคะ
    #67
    0
  9. #66 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 09:32

    รอๆๆๆ ค่ะ

    #66
    0
  10. #65 19MTBB98 (@zahatyai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 08:50
    คือดียย์ ชอบค่ะ พีเรียดมางี้เปิดเรื่องยาวเล้ยย55555 ปูเสื่อรออ
    #65
    0
  11. #64 Berrybluemint (@bluemint-27) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 07:42
    ชอบแนวพรีเรียดมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องน่าสนใจมาก รอติดตามฮะ
    #64
    0