[END] MARKBAM RAPPER #มาร์คแบมแร็พเปอร์

ตอนที่ 37 : MARKBAM RAPPER # 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    6 พ.ค. 60

Chapter 28

 

 

 

 

 

 

 

 

วันเกิดของแบมแบมมาถึงเร็วกว่าที่คิด อันที่จริงก็คงเป็นเพราะมัวแต่ยุ่งวุ่นอยู่กับการเตรียมอีเว้นท์นั่นแหละถึงได้รู้สึกว่ามันเร็วซะเหลือเกิน แน่นอนว่าการเตรียมการออกมาดีพอสมควรเพราะมีประสบการณ์จากปีก่อนๆอยู่แล้วและงานก็ไม่จัดยิ่งใหญ่อะไรมากเป็นแค่โรงละครเล็กๆความจุพอประมาณ เน้นความเป็นกันเอง มาพูดคุยและสนุกกันเหมือนปาร์ตี้วันเกิดจริงๆ เพิ่มความพิเศษขึ้นมาอีกนิดตรงแขกรับเชิญกิตติมาศักดิ์ที่กว่าจะตกปากรับคำได้แบมแบมก็ต้องแลกมาด้วยการโดนเอารัดเอาเปรียบไปยกใหญ่

 

แบมแบมค่อยๆขยับตัวออกจากผ้าห่มผืนหนาตอนที่ฟ้าด้านนอกยังไม่ทันสว่าง พยายามที่จะไม่เสียงดังหรือทำให้เตียงยวบมากนักเพราะเกรงว่าคนที่นอนอยู่ไม่ไกลจะตื่นขึ้นมา เขาต้องไปเตรียมตัวทำอะไรอีกหลายอย่างเลยต้องออกไปแต่เช้าค่อยให้มาร์คตามไปช่วงสายๆ เพราะถึงจะบอกว่าเป็นแขกรับเชิญพิเศษแต่ก็ไม่ได้จะให้มาร์คทำอะไรมากมายหรอกแค่ไปชวนไปสนุกด้วยกันในงานก็เท่านั้น

 

ร่างเล็กไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องของตัวเองก่อนจะออกมาพบกับสิ่งแปลกปลอมบนเตียงที่จำได้ว่าก่อนจะเข้าห้องน้ำยังไม่เห็น กล่องสี่เหลี่ยมหุ้มหนังสีเขียวเข้มวางอยู่บนฟูกนุ่มเรียกให้เรียวปากอิ่มยกยิ้มขึ้นมาได้ ..ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือใคร

แบมแบมหยิบมันมาเปิดดูแล้วก็พบว่าไม่มีการ์ดหรืออะไรแนบไว้ มีเพียงนาฬิกาหน้าปัดทองเรียบๆเรือนเดียวเท่านั้น ขยับร่างของตัวเองออกจากห้องโดยที่ไม่ลืมหยิบกล่องของขวัญที่ไม่ได้ห่อติดมือออกมาด้วยแต่เพียงแค่เปิดประตูออกมาก็เจอเจ้าของเซอร์ไพรส์ยืนรออยู่หลังประตู

“สุขสันต์วันเกิดครับแฟนพี่มาร์ค”

 

แบมแบมเกือบจะหลุดหัวเราะพรืดออกมากับประโยคหวานเลี่ยนของคนตรงหน้ายังดีที่ยั้งตัวได้ทันว่ามันจะทำให้มาร์คเสียเซลฟ์ ที่จริงมันก็ควรจะซึ้งนั่นแหละถ้าไม่ติดว่าประโยคมันออกจะเลี่ยนไปนิดและถ้าพี่มาร์คแฟนเขาจะแต่งตัวให้มันเหมาะกับการเซอร์ไพรส์ด้วยของขวัญวันเกิดสุดหรูที่แอบมาวางไว้บนเตียงให้อย่างโรแมนติกได้มากกว่านี้

 

“หัวเราะทำไมอ่ะ” ทำเป็นถามอย่างไม่เข้าใจแถมยังทำเป็นพองลมที่แก้มเหมือนเด็กอีกต่างหาก

จะไม่ให้แบมแบมขำได้ยังไงก็ในเมื่อคนตรงหน้ายังอยู่ในชุดที่ใส่เข้านอนเมื่อคืน เสื้อกล้ามกางเกงวอร์ม แถมตายังเหมือนจะเปิดไม่ค่อยขึ้นและผมที่ปัดให้เป็นทรงลวกๆ โรแมนติกมากมั้งสภาพแบบนี้

 

“เปล่าครับ” แบมแบมบอกปัดไปยิ้มๆ

“ชอบไหม” มาร์คขยับเข้ามาใกล้ดึงกล่องจากมือแบมแบมไปเปิดแล้วหยิบนาฬิกามาบรรจงใส่ให้อย่างเอาใจ

“ชอบสิ แบมชอบทุกอย่างที่มาร์คเลือกให้หมดแหละ” ไม่ใช่การตอบเพื่อเอาใจแต่แบมแบมคิดแบบนั้นจริงๆ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาร์คก็ค่อนข้างจะเป็นคนที่มีรสนิยมดี เลือกอะไรมาก็ถูกใจแบมแบมเหมือนรู้ใจไปหมดทุกอย่าง

“แล้วก็นะ.. ทาด่า~ นาฬิกาคู่” มาร์คโชว์นาฬิการุ่นเดียวกันแต่หน้าปัดสีดำบนข้อมือตัวเองให้ดู แบมแบมเกือบจะหัวเราะออกมาอีกรอบให้กับความเล่นเป็นเด็กของมาร์คแต่ก็ต้องยอมรับว่าใจสั่นกับการใช้ของคู่อยู่ไม่น้อยถึงมาร์คจะทำเหมือนเป็นเรื่องเด็กๆแต่มันมีความหมายมากนะสำหรับคนที่ต้องคบกันหลบๆซ่อนๆแบบที่เราเป็นอยู่ตอนนี้

 

“หัวเราะอะไรอีกแล้วเนี่ย ไม่ตลกสักหน่อย”

“หัวเราะมาร์คนั่นแหละ ใส่นาฬิกาเรือนตั้งแพงแต่ดูสภาพเสื้อกล้ามกับกางนอนดิ” มือนุ่มยื่นไปจิ้มท้องของคนตรงหน้า “มีใครเขาเซอร์ไพรส์วันเกิดกันตอนยังไม่หกโมงเช้าแถมยังอยู่ในสภาพเพิ่งตื่นแบบนี้หะ ได้แปรงฟันรึยังเถอะ” คนตัวเล็กบ่นขำๆ

“ก็อยากเป็นคนแรกที่อวยพรแล้วก็ให้ของขวัญแบมหนิ”

“งั้นก็เสียใจด้วยเพราะเฮียแจ๊คซื้อแว่นตาให้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วก่อนที่จะบินไปจีน” บอกออกไปตามตรงเพราะแจ๊คสันไม่ว่างและแบมแบมกลัวจะชวดไม่ได้ของขวัญเลยไปตามจิกทวงจนอีกคนทนรำคาญไม่ไหวถึงได้ยอมซื้อให้แต่ก็แลกกับการโดนบ่นไปหลายยกเหมือนกัน

 “อะไรวะ! ไอ้เพื่อนเวร! ตัดหน้ากันแบบนี้ได้ไง คอยดูนะจะโทรไปด่าให้มันหาทางกลับเกาหลีไม่ถูกเลย!” ตั้งปณิธานแน่วแน่ไว้ในใจ

 

   

“ว่าแต่.. มันจะดีเหรอซื้อนาฬิกาเป็นของขวัญน่ะ”

แบมแบมถามหยั่งเชิงออกไปเพราะเคยได้ยินว่าไม่ควรซื้อนาฬิกาให้คนรักมันเป็นลางไม่ดี เหมือนว่าถ้าหากนาฬิกาหยุดเดินเมื่อไหร่ชีวิตคู่ของสองคนก็จะหยุดลงที่ตรงนั้น แถมตามความเชื่อของคนจีนซึ่งแบมแบมเองก็มีเชื้อและมาร์คก็ด้วยมันค่อนข้างจะไม่ดีเอามากๆ

 

“ทำไมล่ะ”

“ก็.. เขาว่ากันว่าไม่ควร”

“เขาน่ะใคร มายุ่งอะไรกับเรื่องของเรา” มาร์คตอบกวนๆ แต่ดึงมือแบมแบมขึ้นมาจับ แล้วอยู่ๆน้องมาร์คก็เปลี่ยนโหมดกลายเป็นพี่มาร์คคนเคร่งขรึม

 

“ที่พี่ซื้อให้ก็เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ได้ใช้จริงในชีวิตประจำวันและมันเหมาะกับแบมมาก แล้วพี่ก็คิดว่าแบมอาจจะอยากใช้ของคู่เหมือนกับคู่รักวัยรุ่นทั่วไปบ้างแต่จะให้ซื้อสร้อย แหวนหรืออย่างอื่นแทนใจพี่ว่ามันก็ออกจะหวานแหววไปหน่อยจริงไหม นาฬิกานี่แหละดีแล้วใส่กันคนละสีจะได้ไม่ดูชัดเกินไป ที่สำคัญทุกครั้งที่มองแบมจะได้นึกถึงคนให้ตลอดเวลาไง เวลาคิดถึงพี่ก็ยกขึ้นมาดู ถ้าคิดถึงทั้งวันก็ดูนาฬิกามันทั้งวันไปเลยเป็นไง เห็นไหมใช้เป็นโค้ดลับได้ด้วย ดีจะตาย” ยักคิ้วให้เป็นเชิงอวดความคิดเจ๋งๆของตัวเอง

“มีเหตุผลมารองรับตั้งเยอะแยะอย่าไปสนใจเรื่องอะไรแบบนั้นเลย จะอยู่หรือจะไปมันขึ้นอยู่กับคนไม่เกี่ยวกับนาฬิกา” แบมแบมพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงยอมแพ้และยิ้มออกมา

 

“ขอบคุณนะพี่มาร์คแบมชอบมากจริงๆนะ”

“ชอบก็ใส่บ่อยๆ ไม่ต้องถอดเลยยิ่งดี ถ้าจะถอดก็บอกพี่เรื่องถอดนี่บอกเลยว่าถนัด..” แบมแบมง้างมือเตรียมฟาดลงไปบนไหล่คนทะเล้นแต่มาร์คก็รีบพูดออกมาซะก่อน “..หมายถึงถอดนาฬิกาไง” ชี้หน้าคาดโทษแล้วมาร์คก็เดินออกมาส่งแบมแบมหน้าประตู

 

“ไว้เจอกันนะ” แบมแบมโบกมือบ๊ายบายกดเปิดประตูแต่ก่อนที่จะเปิดประตูออกกว้างก็รีบขยับมากดจมูกเล็กลงบนแก้มมาร์คแล้วรีบผละออกไปจากคอนโด ทำเอาคนไม่ได้ตั้งตัวหลุดยิ้มกว้างให้กับผืนประตูที่ปิดกลับมา ถึงจะโดนกล่าวหาว่ามือไวใจเร็วชอบลวนลามและทะลึ่งตึงตังก็เถอะแต่เวลาถูกคนตัวเล็กจู่โจมทีไรมาร์คต้วนก็แทบไปไม่เป็นทุกทีนั่นแหละ หัวใจเขามันยังคงสั่นรัวเหมือนตกหลุมรักครั้งที่ล้านกับคนเดิมทุกที

 

 

 

 

– MARKBAM RAPPER –

 

 

 

“เอ้าๆ นั่งจ้องอยู่นั่นแหละสีซีดหมดแล้วมั้ง” จินยองทักคนในความดูแลตอนที่รถติดไฟแดง

แบมแบมวิ่งโร่ชูข้อมืออวดของขวัญจากมาร์คตั้งแต่เขามาถึงคอนโด เอาแต่ชมไม่หยุดปากว่าสวยเนอะแถมยังอวยเซ้นส์ในการเลือกของขวัญของแฟนจนพี่ชายอย่างเขาชักเริ่มจะหมั่นไส้ในความเยอะของน้องตัวเอง

“มาร์คซื้อรุ่นเดียวกันแต่คนละสีมาใส่คู่กับแบมด้วยแหละ โรแมนติกเนอะ”

“จ้ะ”

 

ตอบไปแค่นั้นแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว แบมแบมเป็นเอามากจริงๆ ต่อหน้ามาร์คก็ทำเป็นนิ่งๆแต่พออยู่กับเขาทีไรก็โม้เรื่องของอีกฝ่ายซะจนเขาเริ่มเอียนกับชีวิตรักอันหวานเลี่ยนของน้องเข้าไปทุกที แต่มันก็ดีแล้วที่แบมแบมสบายใจและดูมีความสุข ตั้งแต่มีมาร์คคอยดูแลเขาที่เหมือนเป็นผู้ปกครองกลายๆก็เบาใจไปได้เยอะ ก็หวังว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นเรื่อยๆแล้วกัน

 

“ถ้าจะหลงขนาดนี้ไม่อวดคนทั้งโลกไปเลยล่ะ” สาบานว่าปกติแล้วจินยองไม่ใช่คนขี้ประชด เขาก็แค่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆเท่านั้น

“จริงด้วย! ถ่ายรูปส่งไปอวดไอ้คิมยูดีกว่า~

ว่าแล้วแบมแบมก็หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปส่งไปให้แฟนคลับตัวยงของทีมาร์ค ไม่นานนักก็ได้สารพัดคำด่า คำเหน็บแนมและประชดประชันอันแสนเกรี้ยวกราดของคิมยูคยอมกลับมา

เป็นแค่แฟนคลับก็ทำได้แค่อิจฉาตาร้อนแหละน๊า~’

เอาที่มึงสบายใจ -_-’

 

แบมแบมหัวเราะ เบนหน้าออกไปมองฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นทีละนิด ครุ่นคิดว่ามันนานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกมีความสุขสุดๆแบบนี้ ได้ของขวัญจากคนที่รักตั้งแต่เช้าตรู่ ได้หัวเราะกับเพื่อนแม้ว่าตอนแรกจะโดนด่าเพราะไปกวนมันตั้งแต่เช้าก็เถอะ มีพี่ชายแสนดีที่คอยอยู่ด้วยและรับฟังทุกเรื่องที่แบมแบมเอามาเล่า แล้วเดี๋ยวรอให้สายกว่านี้สักหน่อยเขาก็จะโทรกลับไปหาแม่ที่เมืองไทย ตอนกลางคืนก็จะได้เจอแฟนๆได้อยู่ท่ามกลางคนที่รักเขา ..วันเกิดปีนี้มันดีจริงๆ

 

 

 

 

 

 

50%

 

 

การซ้อมคิวงานฉลองวันเกิดเป็นไปด้วยดีมีแฟนๆมารอก่อนเริ่มงานเต็มไปหมด แบมแบมเลยโผล่หน้าออกไปทักทายและเอ่ยคำขอบคุณ ไม่ลืมที่จะหยอดคำหวานและบอกแฟนๆรอเจอกันอีกครั้งข้างในงาน

มาร์คมาก่อนงานเริ่มได้เพียงชั่วโมงซึ่งแบมแบมเป็นคนบอกเองว่าไม่ต้องรีบเพราะไม่ได้มีคิวอะไรให้ซ้อม แค่เชิญมาร่วมงานเฉยๆ แล้วยูคยอมที่บอกว่าติดงานในตอนแรกก็เหมือนจะเคลียร์คิวได้เร็วกว่าที่คิด งานถ่ายแบบนิตยสารผ่านฉลุยอย่างรวดเร็วไม่ได้กินเวลาไปทั้งวันเลยพอจะมีเวลาว่างและมาหาแบมแบมได้

 

ไม่นานนักเวลาที่รอคอยก็มาถึง เริ่มต้นเปิดงานด้วยคลิปวิดีโอที่แบมแบมทำขึ้นมาเอง เป็นคลิปตลกๆแล้วก็ทำไปตามคอนเซ็ปต์งานวันเกิดสุดท้ายก็จบด้วยการที่แบมแบมโผล่ออกมาจากกล่องของขวัญกล่องใหญ่กลางเวที

แฟนๆส่งเสียงเชียร์กันเต็มไปหมดแล้วแบมแบมก็เริ่มต้นพูดคุย เล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ที่เตรียมมาโดยไม่ลืมที่จะแนะนำแขกคนพิเศษทั้งสองคนเมื่อถึงเวลาพอเหมาะพอควร

มาร์คกับยูคยอมขึ้นมาทักทายแฟนๆบนเวที แน่นอนว่ามันชวนให้แบมแบมแอบหัวเราะจนถูกมาร์คส่งสายตาดุผสมงอนกลับมา ก็ยูคยอมน่ะเพิ่งเสร็จจากงานถ่ายแบบหน้าผมก็เลยเป๊ะตั้งแต่หัวจรดเท้า บวกกับสไตล์การแต่งตัวที่มักจะเป็นเสื้อเชิ้ตกับกางเกงหนังก็ทำเอาคิมยูคยอมเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากรันเวย์ ในขณะที่มาร์คตรงดิ่งมาจากบ้านด้วยกางเกงยีนส์ขาดเข่าเสื้อโอเวอร์ไซส์รองเท้าผ้าใบและหมวกสแน็ปแบ็ก ดีแค่ไหนแล้วที่ทีมเมคอัพของเขาจับมาร์คมาลงรองพื้นและแป้งให้ไม่หน้าเปลือยจนเกินไป

แต่ถ้าถามว่าแล้วใครหล่อกว่ากัน.. แบมแบมก็ขอใช้ความลำเอียงในใจเทคะแนนให้มาร์คหมดเลย ไม่ได้เข้าข้างแฟนตัวเองหรอกนะแต่ขนาดว่าใส่หมวกปิดไปครึ่งหน้าออร่าความหล่อยังเห็นชัดตั้งแต่หน้าปกซอยเลย!

 

“สวัสดีครับเจอกันอีกแล้ว ผมคิมยูคยอมครับ” แน่นอนว่าท่าทางเขินอายของเจ้าตัวซึ่งขัดกับตอนอยู่กับแบมแบมที่จะกวนซะมากกว่าก็สามารถเรียกเสียงกรี๊ดได้ดังกระหึ่ม

“ครับ วันนี้ผมก็โดนลากให้มาเป็นเบ้อีกแล้ว” ยูคยอมแซวขำๆ

“เฮ้ย อย่าขายกันดิ!

 

แบมแบมทำท่าเหมือนจะขยับเข้าไปฟาดแขนแล้วอีกฝ่ายก็รีบขยับตัวหนี แฟนคลับสายชิปเปอร์ก็ส่งเสียงชอบใจกันใหญ่ เหลือบมองมาร์คแต่ก็เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีอะไร จริงๆตัวเขาก็รู้แหละว่ามาร์คไม่ใช่คนประเภทที่จะมาออกอาการหึงหวงต่อหน้าคนอื่นหรอก ก็อย่างที่เคยบอกว่ามาร์คไม่เคยกีดกันแบมแบมเวลาอยู่กับเพื่อนๆพี่ๆคนไหนหรือขุดเรื่องไม่เป็นเรื่องมาทะเลาะกันเลยสักครั้ง อีกฝ่ายดูใจเย็นและเคยพูดว่าเชื่อใจในความสัมพันธ์ของเรามาก จะมีก็แต่ตัวแบมแบมนี่แหละที่เวลามาร์คโดนจับไปจิ้นกับคนอื่นหรือนักข่าวเอาไปเขียนข่าวซุบซิบแซวกับผู้หญิงหรือใครคนไหน ตัวเขาแทบจะทนไม่ได้อยากจะประกาศออกไปให้รู้แล้วรู้รอดว่ามาร์คน่ะเป็นของใครกันแน่ บางทีแบมแบมก็อยากจะใจเย็นและนิ่งให้ได้สักครึ่งหนึ่งของมาร์คเหมือนกัน

 

“อ่า.. สวัสดีครับ มาร์คครับ” รอจนเสียงหวีดของแฟนๆเริ่มเบาลงแขกรับเชิญพิเศษอีกคนในงานก็เอ่ยแนะนำตัวขึ้นมาบ้าง แน่นอนว่าได้รับเสียงเชียร์กลับมาดังไม่แพ้กัน

“ถือเป็นการต้อนรับทีมาร์คกลับมาเลยก็ได้เนอะ เป็นไงครับพี่มาร์คถอดเฝือกออกแล้ว ดีไหม” แบมแบมถามหาแนวร่วมแล้วทุกคนก็ตอบรับถึงจะเป็นแฟนคลับแบมแบมแต่หลายคนก็ชอบมาร์คจากการทำโปรเจคเหมือนกัน

 

แล้วงานก็ดำเนินต่อไปแบบทอล์คโชว์ ทีมงานยกเก้าอี้สามตัวขึ้นมาวางให้แล้วเราก็พูดคุยกัน มีสคริปต์ไกด์ให้เล็กน้อยแต่ส่วนมากก็พูดกันได้ลื่นไหลเพราะเป็นเรื่องที่ยูคยอมขุดมาแฉแบมแบมซะมากกว่า ส่วนมาร์คก็พูดน้อยเหมือนปกติแต่ที่ขัดใจนิดหน่อยในสายตาแบมแบมคือท่าทางแปลกๆของมาร์ค

 

คนเงียบก็ยังคงเงียบเหมือนเคยจะมีแค่ทีเผลอที่เหมือนจะลืมตัวยกมือขึ้นมาแตะหน้าอกตัวเองแล้วบังคับสีหน้าไม่ให้แสดงอาการบางอย่างออกมา บางครั้งก็ไอแห้งๆแล้วก็ทำเหมือนเจ็บหน้าอกอีกแล้ว

“เจ็บเหรอ” แบมแบมแอบปิดไมค์ถามแต่ได้รับคำตอบเป็นการทำหน้าไม่รู้เรื่องแล้วส่งยิ้มมาให้ พอคนดื้อดึงปฏิเสธมาแบบนั้นเขาก็คาดคั้นไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้

 

 

เมื่อเข้าสู่ช่วงเวลาปาร์ตี้ไฟในหอประชุมก็ค่อยๆหรี่ให้มืดลง ขลับให้หลอดไฟหลากสีที่ประดับบนเวทีดูสดใสขึ้นกว่าเดิม แฟนๆร่วมกันร้องเพลงอวยพรโดยมีมาร์คและยูคยอมจุดพลุกระดาษอยู่ข้างๆแล้วหลังจากนั้นยูคยอมก็ได้ทำหน้าที่เบ้อย่างที่เกริ่นไว้ตอนเริ่มงานนั่นก็คือการช่วยแบมแบมแจกเค้กและน้ำให้กับแฟนๆ โดยครั้งนี้มีมาร์คมาช่วยด้วย

 

หลังจากเดินรับคำอวยพรและของขวัญรวมไปถึงได้พูดขอบคุณกับแฟนๆแล้วแบมแบมก็ขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง ก่อสงครามป้ายเค้กกลับไปหลายยกแล้วเจ้าตัวคนสนุกกว่าใครก็เสนอความคิดขึ้นมา

 

“จริงๆช่วงที่ผ่านมามีเรื่องที่ผมเสียดายอยู่นิดหน่อย อย่างที่ทุกคนรู้ว่าซิงเกิลล่าสุดของโปรเจคถูกระงับการโปรโมต ผมเองก็ยังไม่มีโอกาสได้ดูไลฟ์สดเลยสักครั้ง แล้วพวกคุณว่ามันจะดีไหมถ้าจะขอให้เซเว่นบีกับทีมาร์คโชว์เพลงล่าสุดให้ฟังสักหน่อย ”

ประโยคโน้มน้าวใจของยูคยอมได้รับผลตอบรับเป็นอย่างดี ทุกคนเชียร์ให้ลองแบมแบมเหลือบไปมองมาร์คที่ทำหน้างงๆเหมือนตามไม่ทันแล้วสักพักก็พยักหน้าตอบเบาๆ ทีมงานเลยเปิดเพลงแบล็คกราวด์ขึ้นมาให้แต่เพราะไม่ได้เตรียมการมาตั้งแต่แรกเลยใช้วิธีเปิดคลอให้เบากว่าเสียงที่ออกไมค์เอา

 

แบมแบมรับหน้าที่ร้องและแร็พก่อนในช่วงแรกก่อนจะส่งต่อให้มาร์คตอนครึ่งเพลงหลัง ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เสียงตะโกนร้องคลอของแฟนๆ อารมณ์สนุกที่กำลังถูกจุดให้สูงขึ้นเรื่อยๆแต่แล้วทุกอย่างกลับวูบไปเหมือนถูกใครสักคนสะดุดเตะสายไฟจนดับ

มันเกิดขึ้นเร็วมากจนประมวลผลความคิดไม่ทันกระทั่งเห็นมาร์คทรุดตัวลงเอาเข่ากระแทกพื้นปล่อยมือที่ถือไมค์ทิ้งจนมันกลิ้งและส่งเสียงหวีดปวดหู ท้าวมือข้างหนึ่งยันพื้นไว้ส่วนมืออีกข้างกดแน่นที่กลางหน้าอกพร้อมกับสีหน้าเจ็บปวดที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป

“มาร์ค!

 

แบมแบมกระโดดถึงตัวมาร์คทันทีคุกเข่าลงนั่งข้างๆและพยายามถามแต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบ ไม่นานนักจินยองก็ขึ้นมาบนเวทีแล้วบอกให้มาร์คลงไปด้านข้าง แบมแบมช่วยจินยองหิ้วปีกคนเจ็บลงไปให้พ้นจากการจับจ้องบนเวทีโดยมียูคยอมตามลงมาด้วย

แต่การปล่อยให้บนเวทีว่างเปล่าโดยที่แฟนๆยังอยู่กันเต็มคงเป็นเรื่องไม่ดี ยูคยอมเลยอาสาที่จะขึ้นไปแจ้งกับทุกคนให้ว่างานในวันนี้จบลงแล้ว แบมแบมเองเมื่อตั้งสติได้และรู้ว่ามันควรเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องรับผิดชอบก็กลับขึ้นไปบนเวทีและกล่าวขอโทษกับแฟนๆด้วยตัวเอง

 

เมื่อกลับลงมาอีกครั้งก็เห็นว่าสภาพของมาร์คไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังเหมือนหายใจลำบากและหลับตาแน่น

โชคดีที่งานในวันนี้มีทีมแพทย์และรถพยาบาลมาเตรียมรอไว้ดูแลแฟนๆ มาร์คถูกส่งขึ้นรถพยาบาลและตรงดิ่งออกไปทันที แบมแบมอยากจะตามขึ้นไปบนรถด้วยแต่ก็ถูกจินยองห้ามไว้เพราะมันจะเกะกะเลยทำได้แค่ขับรถตามมา

 

“กูขอโทษ ไม่น่าขอให้พี่เขาร้องเพลงเลย” ยูคยอมหน้าเสียและเอ่ยขอโทษกับเพื่อนอย่างรู้สึกผิด เมื่อกี้เขาได้ยินชัดว่าอาการของมาร์คน่าจะมาจากการร้องแร็พและเกี่ยวข้องกับความผิดปกติของปอดทำให้หายใจผิดจังหวะและเกิดอาการเจ็บหน้าอก

“มันไม่ใช่ความผิดมึงหรอก มาร์คเป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว”

“มึงโอเคนะ” ถามเพราะสภาพของแบมแบมในตอนนี้แทบจะดูไม่ได้เลย สติเตลิดใจลอยตามรถพยาบาลไปแล้ว

“อืม”

“งั้นกูขอไปด้วย”

“อืม”

 

แบแบมแทบไม่ตอบรับ ทั้งยูคยอมและจินยองก็ได้แต่ลอบถอนหายใจกับอาการของแบมแบม ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้คนตัวเล็กอยู่กับตัวเอง

 

 

รถยนต์คันคุ้นเคยวิ่งตรงไปยังถนนที่เริ่มแออัด แบมแบมนั่งที่เบาะหลังทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างแต่ไม่สามารถโฟกัสหรือจับภาพอะไรได้เลย ในหัวของเขามันสับสนและจดจ่ออยู่กับความปลอดภัยของมาร์ค

 

เอาอีกแล้ว.. ทุกครั้งที่กำลังจะมีความสุขมันจะต้องมีเรื่องแย่ๆเกิดขึ้นทุกที

 

เขาคงเกิดมาเพื่อถูกสาปให้ต้องจมอยู่กับความทุกข์ตลอดไปจริงๆล่ะมั้ง ถ้าอย่างนั้นก็ให้มันมาเกิดกับตัวเขาสิ ทุกเรื่องแย่ๆทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ตัวเขาเป็นคนรับไว้ ไม่ใช่เกิดกับมาร์คซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้

 

ครั้งนี้เขาพยายามควบคุมตัวเอง ไม่ร้องไห้และคิดแต่เรื่องดีๆแต่มันก็วางใจไม่ได้เลยเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของมาร์ค ไหนจะความรีบร้อนและการพูดคุยในภาษาที่แบมแบมฟังไม่เข้าใจของหมอและพยาบาลก่อนจะตัดสินใจพามาร์คขึ้นรถฉุกเฉิน

 

แบมแบมอยากจะเชื่อว่ามันไม่มีอะไร อยากขอให้มันเป็นแค่การตื่นตระหนกไปเองของทุกคน ..แต่คำขอของเขาก็ดูจะเป็นไปได้ยากเหลือเกิน

 

 

 

 

 

80%

 

 

 

มาร์คยังอยู่ในห้องฉุกเฉินและไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าเยี่ยม อย่างน้อยก็ต้องผ่านคืนนี้ไปก่อน แจบอมที่รีบตามมาทันทีที่รู้ข่าวก็มีสีหน้าไม่ดีและนั่งไม่ติด วันนี้ที่ไม่ได้ไปงานด้วยเพราะมาร์คบอกว่ามันไม่ได้มีอะไรมากแจบอมเลยฝากฝังให้จินยองช่วยดูและเขาก็ส่งน้องในทีมเมเนเจอร์ไปช่วยดูแลด้วยไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องขึ้นตอนที่ตัวเองไม่อยู่

ความตึงเครียดถาโถมเข้ามาเพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันกะทันหันจนแทบจับต้นชนปลายกันไม่ถูก แบมแบมหลบมุมนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่งไม่ไกลจากคนอื่นๆมากนักโดยมียูคยอมนั่งถัดไปอีกสองเก้าอี้

ไม่มีคำพูดหรือเสียงพูดคุยใดๆระหว่างเรา แบมแบมไม่มีกระจิตกระใจจะพูดกับใครเพราะทุ่มความสนใจทั้งหมดไปที่ประตูสีขาวที่ปิดสนิทกั้นเราทุกคนออกจากมาร์ค ยูคยอมเองก็ไม่มีท่าทีอยากจะพูดอะไร ก่อนหน้านี้ก็เป็นคนอาสาไปซื้อกาแฟกดจากตู้มาแจกจ่ายให้ทุกคนแล้วก็ขยับมาทิ้งตัวลงนั่งไม่ไกลจากเพื่อน

ยูคยอมห่วงทั้งแบมแบมและมาร์ค คนหนึ่งก็เพื่อนอีกคนก็รุ่นพี่ที่นับถือแต่เขาขอให้น้ำหนักความน่าเป็นห่วงไปที่แบมแบมที่ครั้งนี้แตกต่างจากทุกคราวที่ยูคยอมเคยเห็น

ปกติแล้วแบมแบมเป็นคนไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่หากมีเรื่องรบกวนจิตใจแต่ถ้าถึงจุดที่ไม่ไหวจริงๆก็จะระบายออกมาบางครั้งก็เป็นคำพูดบางครั้งก็เป็นการร้องไห้ ตัวเขาเองเคยเห็นแบมแบมร้องไห้มาหลายระดับแล้ว ส่วนมากก็แค่ร้องไห้เงียบๆคนเดียวหรือไม่งั้นก็อาจจะร้องตะโกนด่าทั้งน้ำตาเวลามีเรื่องที่น่าเจ็บใจ หรือแม้กระทั่งครั้งแรกที่ทำเอาเขาตกใจจนทำตัวไม่ถูกตอนที่แบมแบมร้องไห้หลังจากที่เขาเอาเรื่องที่มาร์คเดบิวท์ไปบอก ร้องแบบเจ็บปวดรวดร้าวสาหัสเลยล่ะแต่หลังจากนั้นก็จะค่อยๆดึงตัวเองกลับมาและพยายามใช้ชีวิตให้เป็นปกติ

แต่วันนี้มันแปลกออกไป.. ไม่มีน้ำตาสักหยดอยู่บนใบหน้าของเพื่อนรัก แบมแบมนั่งนิ่งตั้งแต่อยู่บนรถจนกระทั่งมาถามไถ่อาการของมาร์คจากพยาบาลหน้าห้องซึ่งก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรมากนอกจากบอกว่ากำลังให้การรักษาขอให้ญาติๆรอ หลังจากนั้นก็ขยับมาหาที่นั่งห่างออกจากผู้คน จินยองเดินมาถามไถ่เพราะความเป็นห่วงพอได้รับคำตอบที่แม้จะดูเชื่อไม่ได้ว่าไม่เป็นไรแต่ก็ต้องยอมปล่อยให้แบมแบมนั่งเงียบๆคนเดียว

กาแฟกระป๋องแช่เย็นที่ยูคยอมซื้อมาให้ยังวางอยู่ที่เก้าอี้ตัวข้างๆโดยที่เจ้าตัวไม่ได้แตะต้องมันเลย เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แข็งๆแล้วกอดอกหลับตานิ่งมานานสองนานแล้ว แต่มองจากตรงนี้ก็เห็นได้ชัดว่าคิ้วๆเล็กๆนั่นขมวดจนแทบเป็นปม แบมแบมไม่ได้กำลังผ่อนคลายแบบที่พยายามทำให้ดูเป็นแบบนั้นหรอก

 

– MARKBAM RAPPER –

 

แบมแบมพยายามจัดการกับความคิดหวาดระแวงมากมายในหัว ห้ามตัวเองทุกครั้งหากรู้สึกว่าตัวเองกำลังดำดิ่งสู่ความวิตกกังวลอันร้ายกาจแต่ก็ต้องยอมรับว่ามันไม่ง่ายเลยเมื่อต้องนั่งอยู่ท่ามกลางความตึงเครียดและน่าอึดอัดเหมือนไม่มีอากาศ

สายตามันคอยแต่จะสอดส่องมองลอดเข้าไปยังประตูห้องฉุกเฉินทั้งที่รู้ดีว่ามันมองไม่เห็นอะไรจนต้องขยับพาตัวเองห่างออกมาและหลับตานิ่ง  

 

ความคิดแย่ๆมันคอยแต่จะวิ่งพุ่งเข้าใส่ทั้งเรื่องอาการของมาร์คและความน้อยเนื้อต่ำใจที่อีกฝ่ายไม่พูดหรือเล่าอะไรเลยราวกับเขาพึ่งพาไม่ได้ หรือแม้กระทั่งความคิดที่อยากจะโทษตัวเองว่าทั้งที่สังเกตเห็นแต่ก็ไม่ยอมทำอะไร แบมแบมไม่ควรจะเชื่อตอนที่มาร์คบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร เขาควรจะหาเวลาว่างสักวันบังคับมาร์คมาตรวจไม่ใช่ปล่อยให้มันกลายเป็นแบบนี้

ขอบตาก็คอยแต่จะร้อนอยู่เรื่อยๆจนต้องพยายามดึงตัวเองให้เลิกคิดถึงทุกสิ่งที่จะมาบั่นทอนใจ แบมแบมจะไม่ร้องไห้ เพราะอีกเดี๋ยวมาร์คก็จะออกมา อีกเดี๋ยวหมอก็จะบอกว่าปลอดภัยแล้วไม่มีอะไรต้องห่วง วันนี้มันจะต้องจบลงในทางที่ดีเพราะมันคือวันเกิดของแบมแบมไงและของขวัญที่อยากได้ที่สุดในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวคือขอให้คนที่อยู่หลังประตูนั่นไม่เป็นอะไร เขาจะรออย่างเชื่อมั่นและจะไม่ร้องไห้เด็ดขาด ..มันจะต้องไม่มีเหตุผลอะไรมาทำให้ต้องร้องไห้

 

– MARKBAM RAPPER –

 

หลังจากผ่านไปได้พักใหญ่ตอนที่ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกหลายคนก็แทบจะวิ่งพรวดไปหาคนที่ออกมา หมอบอกว่ามาร์คยังต้องอยู่ที่โรงพยาบาลยังต้องรอดูอาการไปอีกสักพัก แจบอมจะคอยอยู่เฝ้าส่วนคนที่เหลือก็ทำได้แค่รอเห็นมาร์คกับตาว่าไม่เป็นอะไรจริงๆแล้วถึงจะแยกย้ายกันกลับ

 

ตอนที่มาร์คถูกเข็นออกมาสายตาคนบนเตียงที่ยังพอมีสติรับรู้อยู่ก็สอดส่องมองหาแบมแบมทันที ยกยิ้มบางเบาเท่าที่ร่างกายจะพออำนวยไหวตอนที่เห็นร่างเล็กลุกพรวดแล้วรีบขยับเข้ามาประชิด

แบมแบมไม่ได้พูดหรือถามว่ามาร์คเป็นยังไงแต่กวาดตามองดูสายระโยงระยางที่โผล่พ้นออกมาจากปลายผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่และมันลากยาวไปต่อกับเครื่องมือหน้าตาแปลกๆ แตะเบาๆที่ฝ่ามือเจาะสายน้ำเกลือแล้วก็พยายามตอบรับยิ้มของมาร์คกลับไป

 

 

จนเมื่อมาถึงห้องผู้ป่วยและจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว คุณหมอก็อธิบายอาการของมาร์คให้เราทุกคนฟังและนั่นก็ทำให้แบมแบมต้องขยับไปถึงตัวทันทีที่คุณหมอและพยาบาลเดินออกไป

“เจ็บมากเลยใช่ไหม” แบมแบมได้แต่มองไม่กล้าแตะตำแหน่งนั้นเลยด้วยซ้ำ

“ไม่หรอก ตอนนี้ยาชายังอยู่แต่หมดฤทธิ์เมื่อไหร่นี่ตายแน่”

 

คนบนเตียงพูดขำๆแต่คนอื่นในห้องไม่ได้มีทีท่าจะขำไปด้วยแถมยังเจอสายตาดุๆของแบมแบมเข้าไปมาร์คเลยยอมแพ้ไม่พูดเรื่องเป็นๆตายๆอีก อันที่จริงมาร์คก็พอรู้ว่าสภาพของเขามันก็น่าห่วงจริงๆนั่นแหละ คาดสายออกซิเจนที่จมูก ข้อมือก็โดนเจาะให้น้ำเกลือแถมหนักสุดคือซี่โครงด้านขวาที่ตอนนี้ถูกเจาะสอดท่อเพื่อระบายลมที่ค้างอยู่ออกมา

เขาไม่ได้ตั้งใจจะปิดแบมแบมหรือใครหรอกแต่มันเป็นความสะเพร่าที่ตัวเขานิสัยเสียคิดว่าไม่เป็นไร อาการหายใจไม่ออกและไอแห้งๆจนเจ็บในอกมันเป็นมาสักพักแล้ว แรกๆเขาโทษว่ามันอาจเป็นเพราะความจุกแน่นหลังมื้ออาหาร หรือการที่เขาหยุดออกกำลังกายไปนานเพราะใส่เฝือกที่ขาพอกลับมาโหมออกกำลังกายเหมือนแต่ก่อนร่างกายมันยังปรับตัวไม่ได้ถึงได้เหนื่อยหอบ

อาการหายใจไม่ค่อยออกที่พักหลังๆเริ่มเป็นบ่อยขึ้นก็ทึกทักเอาเองว่าอาจเพราะอากาศเปลี่ยน แต่เพิ่งมารู้วันนี้ว่ามันคืออาการของคนปอดรั่วและเขาปล่อยทิ้งไว้จนมันหดเหลือขนาดแค่กำปั้น ที่จริงหมอบอกว่าคนเราสามารถมีชีวิตอยู่ได้แม้จะมีปอดเพียงข้างเดียวแต่เขาที่หายใจลำบากอยู่แล้วดันต้องมาร้องแร็พที่ต้องใช้จังหวะหายใจที่ต่างออกไปจากการร้องเพลงปกติ และแน่นอนว่าท่อนแร็พของเขาแม้แต่แบมแบมยังงับตามแทบไม่ทันมันก็ยิ่งยากกว่าปกติ แล้วนั่นแหละ.. ตอนล้มลงไปเขารู้สึกเหมือนกำลังจะตายจริงๆเลยล่ะ หมอก็บอกว่าโชคดีแค่ไหนที่เป็นงานอีเว้นท์มีรถพยาบาลและหมอคอยแสตนด์บายอยู่ ถ้าเขาถึงมือหมอช้ากว่านี้ล่ะก็..

 

มาร์คยอมรับว่ากลัว.. ยิ่งเห็นความกังวลและตื่นตระหนกในแววตาของคนตัวเล็กเขาก็ยิ่งกลัว มันเจ็บข้างในหน้าอกแบบที่เจ็บจริงๆและเจ็บที่ความรู้สึก เขาเกือบจะยอมแพ้.. ไม่รู้สิ มันอาจจะเกิดขึ้นจริงๆก็ได้สิ่งที่มาร์คกลัวน่ะแต่พอเห็นหน้าอีกฝ่ายแล้วคิดว่านี่มันวันอะไรและตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน มันก็เหมือนมีแรงฮึดเฮือกสุดท้ายฉุดให้เขาอดทนและพยายามดึงสติที่หลุดลอยของตัวเองกลับมา

 

เขาอยู่ในงานฉลองวันเกิดของแบมแบมและวันนี้เป็นวันเกิดของแบมแบม ฉะนั้นแล้วมันก็ควรจะต้องมีแต่สิ่งที่ดีๆ เขาจะไม่สร้างความทรงจำอันเลวร้ายในวันพิเศษของแบมแบมเด็ดขาด ถ้ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเขา อย่างน้อย.. มันจะต้องไม่เกิดขึ้นในวันนี้

 

 

“ไม่เป็นไรแล้วน่า” มาร์คพูดพลางเกลี่ยหลังมือของคนที่จับมือของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย แบมแบมไม่ได้พูดอะไรมากแต่ลากเก้าอี้มานั่งข้างฟังคนนู้นคนนี้พูดซะมากกว่า

“ก็ชอบพูดว่าไม่เป็นไรๆทุกที แล้วดูดิ! สายระโยงระยางเต็มตัวนี่เรียกว่าไม่เป็นไรเหรอ” น้ำเสียงบ่นแกมน้อยใจดังออกมาเป็นประโยคยาวครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาในห้อง มาร์คยิ้มแหยๆให้กับเสียงดุที่ไม่น่ากลัวของแบมแบมแต่ก็ไม่เถียงหรือแกล้งต่อปากต่อคำอะไรกลับเพราะรู้ว่าครั้งนี้ตัวเองผิดจริงๆและแบมแบมเป็นห่วงมาก

 

“ก็ได้ๆ พี่เป็นเยอะเลยแต่อีกไม่นานมันก็จะหาย โอเคไหม? อย่าทำหน้าเศร้าแบบนี้สิ เนี่ยเจ็บปอดแล้วยังต้องมาเจ็บใจอีก หนูทำหน้าเจ็บปวดหัวใจพี่ก็เจ็บไปด้วยนะ” แกล้งทำเป็นโอดโอยหยอดคำหวานแล้วก็ได้หน้ามุ่ยๆที่ดูผ่อนความไม่พอใจลงตอบกลับมา

“นี่ไม่ได้อยู่กันสองคนไหม”

เสียงแจบอมทักขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศมันน่าอึดอัดของเพื่อนร่วมห้อง ยูคยอมที่เห็นว่ามาร์คปลอดภัยและแบมแบมก็ดูดีขึ้นแล้วบวกกับตัวเองชักจะทนกับความหวานเลี่ยนไม่ไหวเลยขอตัวกลับก่อน

“ไปนะครับคุณมาร์ค แบมแบมพี่รอข้างนอกนะ”

จินยองและแบมแบมเองก็ต้องกลับเหมือนกันเพราะหน้าที่เฝ้ามาร์คเป็นของแจบอม แล้วตอนนี้ผู้จัดการส่วนตัวทั้งของคู่ก็ดูจะเข้าใจสถานการณ์ดีเลยออกไปรอข้างนอกปล่อยให้คนเป็นห่วงกว่าใครได้ร่ำลาแบบส่วนตัวกันสักหน่อยแม้จะเพียงครู่เดียวเท่านั้น

 

 

“พรุ่งนี้แบมมีงานอาจจะแวะมาทันก่อนหมดเวลาเยี่ยมได้สักชั่วโมงนะ” แบมแบมออยากจะอิดออดไม่กลับแต่มันก็ใกล้หมดเวลาเยี่ยมเต็มทีแถมตัวเองก็มีงาน อยากจะดื้ออยู่กับมาร์คที่วางใจไม่ได้ว่าปลอดภัยจริงไหมแต่เขาก็รู้ว่าทำไม่ได้ ยังมีงานและภาระที่ตัวเองต้องรับผิดชอบอยู่

“ถ้าไม่ทันก็วิดีโอคอลเอาก็ได้”

“ไม่เอา แบมจะมาให้ทัน”

“ครับๆ งั้นก็ตั้งใจทำงานจะได้เสร็จไวๆเนอะ” มาร์คพูดและยิ้มให้ มือหนาก็ยังคงง่วนอยู่กับการเล่นสอดนิ้วเข้ากับนิ้วมือของแบมแบมอย่างที่ชอบ

“แบม.. คืนนี้ถ้าจะใช้ยาก็ไม่เป็นไรหรอกนะ บอกคุณจินยองไว้เขาจะได้เข้ามาปลุกตอนเช้า” มาร์ครู้ว่ามันคงเป็นเรื่องยากสำหรับแบมแบมที่จะข่มตาหลับในคืนนี้ การใช้ยานอนหลับก็ไม่ได้แย่อะไรหากมันจำเป็น แล้วที่ผ่านมาแบมแบมก็หยุดใช้ไปได้สักพักใหญ่ๆแล้ว

“อื้อ บอกตัวเองให้พักผ่อนเยอะๆด้วย”

“คร้าบบบ บ๊ายบาย” ฉีกยิ้มตาปิดโบกมือบ๊ายบายทำเป็นเด็กๆ แล้วแบมแบมก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะหันกลับไปมองที่ประตูให้แน่ใจว่ามันยังปิดอยู่แล้วก้มลงไปกดริมฝีปากลงบนแก้มของมาร์คเร็วๆ

“น้องมาร์คไม่ต้องเหงานะเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่แบมจะรีบมาหา” โบกมือลาตอบมาร์คกลับไปหลายรอบกว่าจะเปิดประตูออกมา

 

 

 

พอประตูปิดลงคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ถอนหายใจระบายความกังวลออกมา จ้องมองเพดานสีขาวเรื่อยเปื่อย แบมแบมไม่ใช่คนที่ต้องนอนเฝ้าเขาแหละดีแล้วขอบคุณที่อีกฝ่ายมีงานไม่อย่างนั้นแล้วเมื่อถึงเวลาที่ฤทธิ์ยาชามันหมดลงมาร์คก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทนทำเป็นไม่เจ็บและไม่ใช่เรื่องใหญ่ไปได้สักกี่น้ำ

 

แจบอมเดินตามหลังพยาบาลชุดขาวที่เอายาแก้ปวดมาให้กำชับว่าต้องทานและถ้าหากมีอาการปวดขึ้นมาก็ให้กดปุ่มเรียกได้ตลอด

“ผ่านคืนนี้ไปให้ได้นะไอ้ลูกหมา เอ้า กินเข้าไปแล้วถ้าปวดเมื่อไหร่ก็เรียก ถ้าฉันไม่ได้ยินแกก็กดปุ่มนี้ไปเลย” แจบอมดึงสายกดเรียกพยาบาลมาไว้บนเตียงให้สามารถจับได้สะดวก

“ถ้าตะโกนเรียกไม่ไหวเอาแจกันปาใส่แทนได้ไหม”

“อยากให้ตับกับม้ามรั่วตามปอดไปก็ลองดู”

“โห่~ พี่แม่ง นี่น้องนะ!

“ก็สมควรโดนไหมล่ะ ปากอย่างนี้สองสามวันก็น่าจะหายแล้วมั้ง”

 

แจบอมจัดแจงห่มผ้าให้มาร์คและปรับอุณหภูมิห้องให้พอเหมาะ ส่งรีโมทให้คนป่วยบนเตียงเปลี่ยนช่องโทรทัศน์แก้เบื่อไม่นานก็ผล็อยหลับไป ปิดไฟและโทรทัศน์ไม่ให้รบกวนคนนอนและหวังว่าคืนนี้มาร์คจะไม่ปวดแผลหนักจนตื่นกลางดึกก็พอ

 

 

100%

#มาร์คแบมแร็พเปอร์

 

 

 

 

 

เราขอโทษ~ ไม่คิดเลยว่าทอล์คคราวที่แล้วจะพาให้หลายคนจิตตกและคิดไปในทางลบขนาดนั้น T^T ฮืออออ บอกตรงนี้เลยนะคะว่า “เรื่องนี้ไม่ Bad Ending แน่นอน” แต่ที่พูดไปแบบนั้นเพราะพล็อตของเรื่องนี้ไม่มีอะไรซับซ้อนมาตั้งแต่ต้นเลยค่ะ ทุกคนสามารถเดาทางได้ง่ายๆว่าอะไรจะเกิดขึ้นและหลายคนกังวลเรื่องที่มาร์คเจ็บหน้าอก เราเลยหมายถึงน่าจะรู้ว่าจะหยิบเรื่องนี้มาขยี้เพราะหยอดเล็กหยอดน้อยไว้บ่อย ส่วนที่บอกว่าโค้งสุดท้ายแล้ว อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ..อันนี้คือ มบรป.มาไกลกว่าที่เราคิดไว้มาก และที่ผ่านมากว่าจะรักกันได้ก็ต้องผ่านอะไรมามากมาย นี่เลยเป็นปมสุดท้ายแต่เอาเป็นว่ามันจะไม่จบลงร้ายแรงขนาดนั้น (แอบตกใจแต่ก็คิดว่าสงสัยเราอาจจะพูดกำกวมและสื่อสารไม่ถูกเอง T^T)

 

***เรื่องรายละเอียดข้อมูลของโรคอาจมีข้อผิดพลาดได้เพราะเราไม่ทราบข้อมูลเชิงลึกในทางการแพทย์ ข้อมูลที่ได้ก็มาจากหน้าคอมนี่แหละค่ะ พยายามค้นจากหลายๆแหล่งแล้วเอามาปรับให้เข้ากับการเขียนนิยาย อยากให้รับชมรับอ่านเพื่อความอรรถรสนะคะ

 

ปล.แต่ถ้าใครมีอาการคล้ายๆทีมาร์ค หายใจไม่สะดวก แน่นหน้าอก หายใจแล้วเจ็บข้างในอก ลองไปตรวจดูก็ไม่เสียหายนะคะ โรคปอดรั่วหรือปอดฉีก(ที่เราอ่านจากข้อมูลที่หาได้)มันสามารถเกิดขึ้นเองโดยไม่ต้องมีอะไรมากระทบกระเทือนก็ได้ ยังไงก็เช็คตัวเองดูแลตัวเองกันด้วยน๊า  

 

 

 

 

เรารู้ว่าลึกๆแล้วทุกคนรู้ดีว่าเรื่องนี้มันจะต้องเกิดขึ้น..

 

T^T เพราะพยายามปูทางบอกใบ้มาตั้งแต่ต้นว่าอาการเจ็บข้อเท้ามันเป็นตัวหลอก หลอกล่อทุกคนรวมถึงแบมแบมให้โฟกัสเห็นแต่การใส่เฝือกทั้งที่ของจริงคือสิ่งนี้ต่างหาก (ใครจำไม่ได้แนะนำให้ลองไปอ่านทวนตอนที่ 23 ตอนพี่มาร์คตีลังกาพลาดอีกครั้ง)

โค้งสุดท้ายแล้วนะ มาไกลมากเลย อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เนอะ

 

 

ปล.1 ขอโทษที่หายไปนานเลยค่ะ T^T

ปล. 2 ยังเปิดจองเล่มมาร์คแบมแร็พเปอร์อยู่น๊าาา

ปล. 3 ตอนนี้เราเปิดเรื่องใหม่ไว้รอแล้วค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ ^^

(คลิกที่รูปได้เล้ยยย)

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

4,782 ความคิดเห็น

  1. #4772 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 19:16
    พี่เป็นเเบบนี้เเล้วก็คงเเร็ปยากไปอีกอะ บวกกับเรื่องของทั้งคู่เเล้ว เราคิดไม่ออกเลยว่าทั้งคู่จะตัดสินใจยังไง
    #4772
    0
  2. #4724 Lookshin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 13:14

    มาร์คต้องไม่เป็นไรนะ อย่าทิ้งแบมไป

    #4724
    0
  3. #4663 BYBLS (@0900636598) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 13:59
    เศร้าจัง มาร์คต้องหายแน่นอน
    #4663
    0
  4. #4646 tide2537 (@tide2537) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 20:36
    งือออออออสงสารจังเลยมาร์คแบม
    #4646
    0
  5. #4601 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 01:08
    มาร์คต้องหายเป็นปกตินะได้โปรด
    #4601
    0
  6. #4497 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 22:18
    ทำไมมาร์คแย่ขนาดนี้อ่ะ ร้ายแรง กลัวTT
    #4497
    0
  7. #4415 grapeberryz (@grapeberryz) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 23:20
    อุปสรรคมากมายเหลือเกิน??
    #4415
    0
  8. #4339 gummyworm (@gummyworm) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 18:02
    ฮือ จะร้อง
    #4339
    0
  9. #4309 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 17:55
    เรื่องร้ายๆยัไม่ผ่านไปจริงๆมาร์คควรทำบุญ ขาหักพึ่งหายมาเป็นปอดรั่ว 
    #4309
    0
  10. #4284 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:15
    หายไว ๆ นะมาร์ค มาร์คไม่สบายแบบนี้รอยยิ้มแบมก็หายไปด้วยนะ
    #4284
    0
  11. #4278 อีฟ กันต์พิมาร์ค (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 17:49
    โง้ยยยนไรท์. ใจหายใจคว่ำ ฮรือออ มาร์คอย่าเป็นไรนะเว้ยยยย..อยู่กับแบมน้าา..😊😊😊
    #4278
    0
  12. #4220 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 01:22
    พร่มาร์คนี่จะห่างรพ.ถึง2เดือนม่ะ ป่วยบ่อย นี่แบมแข็งแรงมากเลยนะ แทนที่จะเป็นแบม ดูแลตัวเองดีๆดิ จะมาดูแลลูกเราอ่ะ เดี๋ยวเราให้ลูกเราลุกแทนหรอก!!
    #4220
    0
  13. #4129 JA2845 (@JA2845) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 19:05
    นี่อร่อยเลย ม่าม่าแซ่บ555
    #4129
    0
  14. #3935 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 20:50
    เจ็บปวดดดด มาร์คจะต้องไม่เป็นอะไรนะ
    #3935
    0
  15. #3823 PN ¨ ❤ (@pniiz) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 02:57
    โอ้ย ให้ได้อย่างนี้สิ อยากจะร้องงง เดาไว้ผิดซะที่ไหน 
    ถามว่าอินหลอออ บอกเลย ใจกระตุก 
    ปอดรั่วนะเนี่ยย ยังรังแกน้องแบมไปได้ทั้งห้องน้ำทั้งจะลากไประเบียง
    อยากจะตีๆๆๆๆๆๆๆๆ ตีซ้ำ โอ้ยย ขอโอ้ยดังๆ อีกสักที อึดอัดบอกไม่ถูก เรื่องนี้แอบปวดใจทั้งเรื่องจริงๆ
    จริงๆ เราว่าควรเอาตอนพิเศษ first time - mistake ใส่ไว้เล่มหลักมากกว่าจะแยก
    จากที่อ่านแบบยิ่งยาวรวดเดียว มันคือส่วนสำคัญมากในการดำเนินเรื่องเลย
    ถ้าตัดออกไปอีกเล่มเราว่ามันจะหวนไปไหม แต่ก็ขึ้นอยู่ที่การตัดสินใจของเจ้าของผลงานละนะ
    #3823
    0
  16. #3814 toto (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 15:30
    อ่านแบบวางไม่ลงเลยนะเรื่องเนี้ย ขอให้แฮปปี้เถอะ
    #3814
    0
  17. #3759 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 09:56
    ง่ะ คิดไว้แล้วว่าพี่มาร์คต้องป่วยแน่ๆตอนนั้นแต่ฮือออ พอเห็นนางล้มไปนี้ใจหวิว
    #3759
    0
  18. #3747 แม่น้องส้ม (@nillaw_) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:25
    หายใจไม่ออกตามพี่มาร์คเลย TT
    #3747
    0
  19. #3745 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 22:13
    อ่าาาา เครียดเลย
    #3745
    0
  20. #3743 Almone (@Almone) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 22:23
    สงสารมาร์คคคคคคค
    #3743
    0
  21. #3742 paprae (@prae-rt) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 21:21
    ทำไมอ่านแล้วหน่วงแบบนี้ ... อ่านไปหายใจไม่สะดวกเลยอ่ะ เฮ้ออออออ //หายใจลึกๆ
    #3742
    0
  22. #3741 Monqter (@Monqter) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 20:54
    อ้อยยเป็นห่วงพี่มาร์ค อย่าฝืนตัวเองสิ
    #3741
    0
  23. #3740 DefDefJB (@DefDefJB) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 09:22
    เฮ้ออออออ ถอนหายใจยาวๆ พี่มาร์คไม่ได้เป็นอะไรมาก ฮืออออ โล่งมากกก หลังจากที่หน่วงมานาน
    #3740
    0
  24. #3739 mymindmiew (@Neutrino_Miewz) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 01:59
    โอ้โหยยยยย กลัวหนักม้าดด แต่ถ้าไรท์บอกไม่แบดแอนดิ้ง เรากะโอเคคค
    #3739
    0
  25. #3738 BaMark_ (@BaMark_) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 01:44
    เดี๋ยวพี่มาร์คก็หายแล้ว พี่มาร์คต้องสู้ๆนะ แบมอย่าเครียดมากนะ T^T
    #3738
    0