[END] MARKBAM RAPPER #มาร์คแบมแร็พเปอร์

ตอนที่ 35 : MARKBAM RAPPER # 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    19 เม.ย. 60

Chapter 27

 

 

 

 

 

 

 

 

แบม.. ยาที่อยู่ในลิ้นชักข้างเตียงมันยาอะไรเหรอมาร์คถามขึ้นมาในคืนวันหนึ่ง อาจเพราะตอนนั้นแบมแบมเหนื่อยล้ากับการทำงานหนักแล้วเพิ่งกลับมาถึงบ้านและอยากจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้านอนให้หายเมื่อยแต่ถูกมาร์คทักเอาไว้ เผลอหงุดหงิดเพราะยังไม่ทันได้คิดอะไรเลยพลั้งปากสวนคำถามกลับไป

มาร์คเข้าไปเปิดลิ้นชักในห้องแบมเหรอ

การไม่มีเสียงตอบรับกลับมามันยิ่งทำให้อารมณ์ของแบมแบมแย่ยิ่งกว่าเดิมอีก คนตัวเล็กจ้องเขม็งไปยังเจ้าของบ้านที่นั่งเงียบๆตรงโซฟา ไม่ตอบคำถามและไม่สบตาแบมแบมเลย

ไหนว่าเราจะเคารพเรื่องส่วนตัวของกันและกันไง ทำไมมาร์คถึงไปยุ่งกับของๆแบมอ่ะสาดประโยคที่อัดแน่นด้วยความไม่พอใจใส่อีกฝ่าย ยิ่งมาร์คยังไม่ยอมพูดอะไรแบมแบมก็ยิ่งหงุดหงิดเดินหนีไปจากตรงนั้นแล้วเข้าไปในห้องน้ำหวังจะใช้ความเย็นของน้ำสงบสติอารมณ์ของตัวเอง

 

 

 

 

ก๊อกก๊อก.. แบมแบมที่ตอนนี้อาบน้ำและจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง เดินมาเปิดประตูห้องให้มาร์ค มองคนที่ยืนหน้าประตูด้วยสีหน้ารู้สึกผิดได้ไม่เท่าไหร่ก็อ้าประตูเปิดกว้างให้ก่อนจะเดินมาหยิบนู่นหยิบนี่ที่โต๊ะข้างเตียง ไม่รู้จะเอามือไม้ไปไว้ตรงไหน

 

มาร์คขยับตามมาพร้อมกับขาข้างที่ยังใส่เฝือก แม้จะไม่ต้องใช้ไม้ค้ำยันแล้วแต่ความเทอะทะของเฝือกก็ทำให้เดินลำบากอยู่ดี

 

ขอโทษ

เอวเล็กถูกสองแขนกอดกระชับพร้อมแผ่นหลังที่สัมผัสเข้ากับอกกำยำของคนมาใหม่ มาร์ควางคางของตัวเองลงเบาๆบนไหล่ กระซิบคำขอโทษที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอีกครั้ง

พี่แค่เห็นแบมทำท่าทางแปลกๆเหมือนมีอะไรปิดบังแล้วก็เห็นแบมกินยาเลยสงสัยแล้วก็เป็นห่วงอยากรู้ว่ามันคือยาอะไรถึงได้ถือวิสาสะมาเปิดดูจนลืมคิดไปว่านี่มันคือการก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว ..สัญญาว่าจะไม่ทำอีกแบมอย่าโกรธเลยนะ พี่ขอโทษ

น้ำเสียงรู้สึกผิดและเว้าวอนร้องขอทำให้แบมแบมต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ มือเล็กยกขึ้นมาแตะทับวงแขนที่กอดตัวเองเอาไว้

 

ไม่ต้องขอโทษหรอก เมื่อกี้แบมเองก็หงุดหงิดเพราะว่าเหนื่อยผละออกจากอ้อมกอดแล้วพลิกตัวหันมาหาไม่ลืมที่จะหยิบยาเจ้าปัญหาส่งไปให้มาร์คดู

มันคือยาคลายเครียดกับยานอนหลับ

มาร์คไม่ได้ถามอะไรออกไปเพราะถึงแม้จะสงสัยว่าทำไมแบมแบมต้องใช้มันแต่ก็เหมือนตัวเขาเองพอจะรู้อยู่คำตอบนั้นอยู่แล้ว ท่าทางของแบมแบมมันดูออกรวมถึงการที่เขาจับได้หลายครั้งว่าอีกฝ่ายแกล้งทำเป็นหลับทั้งตื่นอยู่เกือบทั้งคืนเลยทำให้ไม่แปลกใจเท่าไหร่

แบมเป็นภาวะเครียดสะสมมาตั้งแต่สมัยเดบิวท์แรกๆแล้ว มันไม่หายขาดก็มีอาการอยู่เรื่อยๆเวลามีเรื่องให้คิดมากเกินไป ปกติก็จะพยายามคุมตัวเองไม่ให้เครียดแต่ถ้าหนักๆเข้าเริ่มจัดการตัวเองไม่ไหวก็ต้องใช้ยาแบมแบมไม่ได้มองหน้ามาร์คแต่ทิ้งสายตาจ้องไปยังเสื้อนอนของอีกฝ่ายแทน

 

มาร์คเอื้อมมือไปวางซองยาลงที่โต๊ะด้านหลังแบมแบม คนตัวเล็กไม่ได้ขยับถอยหลังเปิดทางให้แต่กลับยกมือโอบรอบเอวหนาแล้วฝังหน้าลงไปจนจมอก

ขอโทษที่พูดไม่ดีกับมาร์คเมื่อกี้ แบมไม่ได้ตั้งใจ.. มันเหนื่อยๆแล้วก็หงุดหงิดเลยเผลอทำนิสัยไม่ดีออกไป แบมขอโทษ

 

มาร์คยิ้มบางๆขึ้นมาด้วยความโล่งอกแถมยังจับสัมผัสของเสียงสั่นๆคล้ายกำลังจะร้องได้จากคนที่กำลังกอดตัวเขาได้ดีเลยวาดมือโอบไหล่ตอบรับกลับไป

ไม่เป็นไร พี่ก็ยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของแบมจริงๆนั่นแหละ

ไม่ๆ มาร์คยุ่งเรื่องของแบมได้หมดเลยเพียงแต่แค่เรื่องนี้แบมไม่อยากให้มาร์ครู้เพราะกลัวมาร์คจะห่วงก็เลยปิดบัง ขอโทษนะมาร์ค แต่ไอ้โรคบ้านี่บางครั้งมันก็ทำให้แบมกลายเป็นคนขี้หงุดหงิดแล้วก็นิสัยเสีย

 

ช่างมันเถอะ เนอะ ถ้าเรารู้สึกผิดกันทั้งคู่งั้นเราดีกันดีกว่าแล้วแบมก็มาเล่าให้พี่ฟังหน่อยว่าที่เป็นอยู่อาการมันเป็นยังไง พี่หมอมาร์คจะได้ดูแลได้ถูกวิธีไงมาร์คดันตัวแบมแบมออกแล้วใช้สองมือจับแก้มนุ่มนิ่มโยกไปมาจนคนถูกแกล้งพองแก้มทำหน้ามุ่ย

 

สุดท้ายแล้วคืนนั้นก็ลงเอยด้วยการที่แบมแบมเล่าทุกอย่างให้มาร์คฟังรวมถึงข้อแนะนำต่างๆแบบที่คุณหมอเคยบอกเอาไว้ มาร์คฟังอย่างตั้งใจพยักหน้ารับบ้างในบางครั้ง ถามซ้ำอยู่หลายครั้งแล้วท่องจำจนขึ้นใจว่ายาไหนต้องกินเท่าไหร่ตอนไหน

จัดยาแบบที่แบมแบมจะต้องกินก่อนนอนให้แล้วจัดแจงห่มผ้าให้อย่างดี แบมแบมคว้ามือมาร์คไว้ก่อนที่อีกฝ่ายกำลังจะหันหลังเตรียมออกไปจากห้อง

 

ขอโทษจริงๆนะมาร์ค ต่อไปแบมจะไม่ตะคอกหรือพูดไม่ดีกับมาร์คอีก สัญญาเลย

ไม่เป็นไร อันที่จริงเราทะเลาะกันบ้างก็ได้ ชีวิตมันก็แบบนี้จะให้พูดจาหวานหูใส่กันตลอดมันคงเป็นไปไม่ได้หรอก แบมจะโกรธพี่บ้างก็ได้ถ้าพี่ทำไม่ดี ตะโกนใส่ก็ได้ถ้าโมโหแต่ขอแค่หลังจากที่สงบสติอารมณ์ตัวเองได้แล้วเราต้องหันหน้ามาคุยกัน ทำความเข้าใจและแก้ปัญหานั้นด้วยกัน

แบมแบมที่นอนอยู่ทิ้งสายตามองมาร์คแล้วพยักหน้ารับ

พี่ได้บทเรียนราคาแพงจากการที่เราต่างคนต่างหันหลังใส่กัน ไม่พูด ไม่อธิบายจนมันทำให้เราทั้งคู่เสียศูนย์ พี่ไม่อยากและหวังจริงๆว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกเพราะถึงตอนนั้นแบมอาจจะไม่ยกโทษให้พี่อีกก็ได้ พี่จะพยายามเคารพพื้นที่ส่วนตัวของแบม จะไม่ก้าวก่ายและตัดสินใจอะไรแทนแบบที่ผ่านๆมาอีก ถ้าเมื่อไหร่เผลอทำแบบนั้นแบมช่วยเตือนพี่ด้วยนะ อย่าทนจนถึงวันที่ทนไม่ไหวแล้วทิ้งกันไปแบบไม่มีสัญญาณเตือนได้ไหม

อื้อ ถ้าแบมอึดอัดเมื่อไหร่แบมจะเตือนพี่มาร์คนะแต่ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยรู้เปล่าแบมแบมลุกขึ้นนั่งพร้อมออกแรงดึงคนยืนค้ำข้างเตียงให้ขยับลงมานั่งข้างๆกัน มาร์คดูเศร้าลงไปเมื่อพูดถึงความผิดพลาดของตัวเองในอดีต แบมแบมรู้ว่าเรื่องนั้นยังคงอยู่สักแห่งหนึ่งในใจของมาร์คและของเขาด้วยเช่นกัน ถึงมันจะไม่ได้มีผลอะไรกับปัจจุบันของเราแต่รอยแผลเป็นมันย่อมไม่มีวันหายไป

สองมือเล็กจับแก้มของคนอายุมากกว่าให้หันมามองหน้ากัน ก่อนจะยื่นหน้าไปกดจุมพิตลงบนเรียวปากหยักแบบไม่ให้ตั้งตัว

แบมเองก็ชอบใช้อารมณ์ ชอบคิดเองเออเอง เก็บทุกอย่างมาคิดแล้วก็กลัวไปเองถึงได้ไม่หายจากจากโรคนี้สักที ถ้าแบมเผลอใช้อารมณ์กับพี่มาร์คอีกพี่มาร์คช่วยใจเย็นๆ ให้เวลาแบมจัดการกับอารมณ์ของตัวเองก่อนได้ไหม จะโกรธกันก็ได้แต่ให้โอกาสแบมได้อธิบายและขอโทษด้วยนะ ..แต่ถึงอย่างนั้นก็จะพยายามไม่ทำอะไรให้ต้องพูดคำว่าขอโทษอีก

 

ครับ แต่ตอนนี้นอนได้แล้วอีกเดี๋ยวยาคงออกฤทธิ์มาร์คยิ้มให้แล้วโคลงหัวเล็กไปมา ดันไหล่ให้แบมแบมเอนหลังนอนแล้วจัดผ้าห่มที่ร่นลงมายังตักขึ้นไปปิดอกให้ ก่อนจะถอยออกมาจากห้องปิดไฟและปิดประตูให้เบาที่สุด

 

กลับเข้าห้องตัวเองแล้วหยิบสมุดมากางออก ไล่เรียงเขียนสิ่งที่เพิ่งรับรู้จากแบมแบมก่อนจะท่องอินเทอร์เน็ตหาข้อมูลในสิ่งที่อีกคนเป็น จริงอยู่ที่มีคุณหมอคอยดูแลอยู่แล้วแต่มันก็น่าจะดีกว่าถ้าคนรอบตัวจะช่วยดูแลแบมแบมอีกแรง ยามันช่วยรักษาได้ก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางอื่น มาร์คคิดว่ามันยังมีวิธีอีกมากมายที่จะปัดเป่าความเครียดของแบมแบมได้ซึ่งมันน่าจะอันตรายน้อยกว่าการใช้ยา

 

 

ลึกๆแล้วมาร์ครู้ดีว่าเขานั่นแหละที่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของอาการที่แบมแบมเป็นอยู่ การที่บอกว่าเป็นตั้งแต่ตอนเดบิวท์แรกๆนั่นหมายความว่ามันสะสมมานานจนมาออกอาการเอาตอนนั้น ซึ่งก่อนหน้าที่แบมแบมจะเดบิวท์มันจะมีเรื่องไหนที่เป็นเรื่องใหญ่จนทำให้แบมแบมรู้สึกแย่ได้มากเท่าเรื่องของเขาอีกล่ะ

ยอมรับว่าความรู้สึกผิดมันเป็นส่วนหนึ่งเล็กๆที่ทำให้ไม่สามารถอยู่เฉยได้แต่เหตุผลหลักที่ใหญ่กว่าคือเขาเป็นห่วงแบมแบมจริงๆ มันไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไรแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะหายขาดกันได้ง่ายๆ มันเล็กน้อยแต่น่าหงุดหงิดและค่อนข้างรบกวนชีวิต

ถ้าพอจะมีทางไหนที่ช่วยได้มาร์คก็ยินดีจะทำทุกทางเพราะแบมแบมคือหน้าร้อนในชีวิตของมาร์ค คือความสดใส สุขใจและมีชีวิตชีวา มันไม่ควรจะหม่นหมองไม่อย่างนั้นแล้วหน้าร้อนก็จะไม่ใช่หน้าร้อนอีกต่อไปและแบมแบมเองถ้าปราศจากรอยยิ้มและความสดใสก็ไม่ต่างอะไรกับพายุที่เข้ามาผิดฤดู มันแปลกและไม่เหมาะสมกับแบมแบมเอาเสียเลย

 

 

 

 

50%

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่เกือบจะทะเลาะกันเพราะยาเจ้าปัญหาของแบมแบม ตอนนี้ทั้งสองคนก็ดูจะขยับปรับความเข้าใจกันไปได้อีกขั้น เหมือนค่อยๆก้าวผ่านช่วงเวลาแห่งความรักอันแสนหวานของวัยรุ่นกลายเป็นความสัมพันธ์ที่โตขึ้นมากกว่าเดิม มาร์คพูดถูกเรื่องที่คงไม่มีใครหรือคู่ไหนที่จะหวานใส่กันได้ตลอดเวลาหรอก การทะเลาะหรือผิดใจมันก็อาจเกิดขึ้นได้ในสักวันหนึ่งซึ่งมันก็ขึ้นอยู่ที่เราแล้วว่าจะเลือกถือทิฐิใช้อารมณ์หรือหันหน้ามาคุยกัน

 

ที่ผ่านมาแบมแบมได้รับประสบการณ์อันขมขื่นจากการที่เราต่างคนต่างไม่พูดไม่อธิบายและมันสาหัสมากจนไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว ตัวเขาเองก็ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่วันที่ตัดสินใจเลือกมาร์คอีกครั้งแล้วว่าจะพยายามกับครั้งนี้ให้ดีแม้ไม่รู้ว่ามันจะไปได้ไกลสักแค่ไหนแต่ก็อยากให้มันนานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

 

 

 

 

“ครับ... แบมวาดเสร็จแล้ว อื้อ เดี๋ยวพรุ่งนี้บ่ายๆจะเอาเข้าไปให้ดู โธ่ รู้หรอกน่าไม่ใช่เด็กๆแล้วสักหน่อย ไม่ได้ขี้ลืมขนาดนั้นด้วยพี่จินยองนั่นแหละชอบมาว่า โอเคครับ อื้อๆ”

แบมแบมนั่งคุยโทรศัพท์กับผู้จัดการส่วนตัวอยู่ที่โซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น โต๊ะตรงหน้าเต็มไปด้วยกระดาษและดินสอสีหากดูผิวเผินคงคิดว่าเป็นอุปกรณ์ทำการบ้านของเด็กประถมคนไหนสักคน แต่แท้จริงแล้วมันคือสมบัติส่วนตัวของไอดอลหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆที่กำลังขะมักเขม้นวาดภาพประกอบการ์ดเชิญงานฉลองวันเกิดของตัวเองที่กำลังจะถึงในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า

 

 

“แบมแบม~ ตั้งโต๊ะเสร็จแล้วนะ” เสียงตะโกนเรียกดังมาจากในครัว แบมแบมเลยรีบเลื่อนกระดาษออกจากตักแล้วขยับไปหามาร์คในครัว แอบยิ้มอยู่คนเดียวตอนเดินไปล้างมือที่อ่าง พอลองคิดๆดูแล้วมาร์คที่คอยดูแลนู่นนี่ เตรียมอาหารที่แม้จะไม่ได้ทำเองแต่ก็เป็นคนจัดแจงโทรสั่งและจัดโต๊ะให้ขณะที่แบมแบมมัวแต่ยุ่งๆกับการเตรียมงานอีเว้นท์ ทำตัวเหมือนภรรยาคอยปรนนิบัติสามีไม่มีผิดแม้ว่าโดยพฤตินัยแล้วสถานะมันออกจะตรงข้ามกันอยู่สักหน่อยก็ตาม

 

“ไม่เจ็บแล้วจริงๆนะ” แบมแบมถามขึ้นมาในระหว่างมื้ออาหารถึงอาการของข้อเท้าซึ่งมาร์คเพิ่งได้รับอนุญาตให้เอาเฝือกออกได้เมื่อเช้า

“อื้อ ไม่เจ็บแล้วแต่ก็แอบมีหวิวๆนิดนึงเหมือนพี่เริ่มชินกับการใส่เฝือกแล้วไง”

“ชินไม่ได้นะ ไม่ต้องใส่แหละดีแล้ว”

“ครับๆ”

 

บทสนทนาเรื่องนั้นเรื่องนี้ถูกหยิบยกมาพูดเรื่อยๆ แลกเปลี่ยนช่วงเวลาที่ต่างคนต่างไปทำงานและใช้ชีวิตของตัวเองในแต่ละวัน แบมแบมทำงานวาไรตี้ตามตารางของตัวเองปกติส่วนมาร์คก็เข้าไปศึกษาเรียนรู้และลองหยิบจับงานเพลงแนวใหม่ๆที่บริษัท แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำแต่งานจนไม่ได้ผ่อนคลายหรอก พอมีเวลาว่างที่ตรงกันบางครั้งเราก็เปลี่ยนบรรยากาศออกไปกินข้าวนอกบ้านกันบ้าง นัดเพื่อนๆมาเจอกันบ้างหรือบางครั้งก็มาแฮงเอาท์กันที่ห้อง

 

เรื่องข่าวก็ซบเซาลงไปเยอะพอสมควรแล้ว อย่างที่เห็นกันว่าอุบัติเหตุของมาร์คมันช่วยหันเหกระแสความเกลียดชังให้เบาบางลงได้บ้าง พอผู้คนเบนเข็มมาตกใจเรื่องตีลังกาพลาดคนก็ลืมเรื่องเก่าๆไปและเพราะว่าข่าวเรื่องการเจ็บตัวมันไม่น่าดึงดูดใจมากเท่าเรื่องฉาวพอผ่านไปได้สักเดือนคนก็แทบจะลืมไปหมดแล้ว จะมีก็แต่บรรดาแฟนคลับเท่านั้นแหละที่ยังคอยเป็นห่วงถึงอาการเจ็บของมาร์ค ยังคงมาดักรอหน้าตึกและถามไถ่ความเป็นไปของมาร์คจากแบมแบมอยู่เรื่อยๆซึ่งแบมแบมว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วเพราะการถูกจับตามองมากเกินไปมันก็ทำให้อึดอัดและลำบากไม่น้อย

 

 

ส่วนอาการของแบมแบมก็ค่อนข้างดีขึ้นเมื่อพยายามไม่ไปจดจ่ออยู่กับมันเบนความสนใจไปทำอย่างอื่นหรือหาอะไรที่สนุกๆทำ แล้วยิ่งมีมาร์คอยู่ด้วยมันก็เหมือนมีคนคอยรับฟังเรื่องราวที่ต้องเจอมาในแต่ละวันทำให้ได้ระบายออกไปบ้างไม่ต้องเก็บทุกอย่างเอาไวคนเดียว

มาร์คชอบเอาซาวน์เพลงที่ตัวเองไปลองฝึกที่บริษัทมาให้แบมแบมฟังหรือบางครั้งในวันที่ไม่มีตารางงานก็เปิดทัวร์นาเมนท์แข่งเกมกันโดยมีเดิมพันเป็นมื้ออาหารหรู ชวนขาประจำสายเกมเมอร์อย่างพี่ยองแจมาแข่งด้วย ยูคยอมที่ไม่ได้มีตารางแน่นเท่าไอดอลก็สามารถมาหามาเล่นด้วยได้บ่อยๆมีบ้างบางครั้งที่พี่แจ๊คสันมาแจมด้วย แม้ว่าฝีมือการเล่นเกมจะแพ้ราบคาบและต้องเป็นเจ้ามื้อเลี้ยงแทบทุกครั้งแต่เจ้าตัวก็ยินดีที่จะท้าดวลแก้มืออยู่ตลอด และเมื่อไหร่ที่อยู่พร้อมหน้ากันครบก็สามารถใช้คำว่านรกแตกมาจำกัดความได้โดยไม่ต้องรู้สึกผิดเลย

ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีที่แบมแบมได้รับรู้ว่าจริงๆแล้วเขายังมีคนคอยอยู่ข้างๆถึงแม้จะไม่มากมายแต่คนเหล่านี้ก็ช่วยปัดเป่าความกังวลใจให้หายไปจากแบมแบมได้ ดึงเขาออกมาจากความตึงเครียด และเมื่อลองมองดูดีๆแบมแบมก็พบว่าเราต่างก็เป็นกลุ่มคนที่มีอย่างหนึ่งเหมือนกันนั่นคือการต้องใช้ชีวิตลำพังห่างไกลจากครอบครัวเวลามีปัญหาก็ใช่ว่าจะสามารถกลับไปกอดคนที่บ้านได้ง่ายๆแถมยังติดเรื่องที่ไม่อยากให้คนข้างหลังรู้และเป็นห่วงเลยต้องเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเองและพยายามจัดการกับมันให้ได้ด้วยตัวเอง การได้มีเวลามาสนุกกันมันช่วยเยียวยาเราทุกคนจากเรื่องปวดหัวในแต่ละวันของชีวิตได้ไม่น้อย เหมือนเรามีอีกครอบครัวอยู่ตรงนี้แม้อาจจะไม่อุ่นใจเท่าครอบครัวจริงๆแต่มันก็ทำให้สบายใจและรู้สึกดี

 

 

 

 

– MARKBAM RAPPER –

 

 

 

 

“พี่มาร์ค..” เสียงเรียกชื่อที่หวานหูผิดปกติดึงให้คนกำลังตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกมในโทรศัพท์ต้องกดหยุดเกมแล้วหันมาหาลูกแมวที่ขยับมาเบียดออเซาะข้างๆ

 

“เรียกพี่แบบนี้จะอ้อนเอาอะไรอีกล่ะ” คนโตกว่าพูดดักทางอย่างรู้ทัน

 

แบมแบมทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยที่โดนจับได้แต่ก็ยังไม่ล้มเลิกความพยายามแถมยังเพิ่มระดับความขี้อ้อนด้วยการเอานิ้วไปจิ้มๆที่ต้นแขนของมาร์คระหว่างเริ่มต้นพูดประโยคขอร้องออกไป

 

“พี่มาร์ครู้ใช่ไหมว่าอีกสองอาทิตย์จะถึงวันเกิดแบมแล้ว”

“อยากได้ของขวัญ?”

“ไม่ใช่ของขวัญแต่อยากให้พี่มาร์คช่วยทำอะไรอย่างนึงให้แบมได้ป่าว ..นะ น๊า~” ระดับแบมแบมแล้วไม่มีทางอ้อนด้วยคำพูดหวานๆอย่างเดียวแน่ มือเล็กวาดมากอดต้นแขนของคนถูกอ้อนเอาไว้แน่นแถมยังแอดวานซ์ไปอีกขั้นด้วยการแนบแก้มนุ่มถูไถคลอเคลียประหนึ่งลูกแมวจนคนมองแทบอยากจะยื่นมือไปเกาคางน่ารักๆนั่นให้

 

“เด็กขี้โกงรู้อยู่แล้วหนิว่าพี่แพ้ลูกอ้อนเรา เฮ้อ ไหนว่ามาจะให้ทำอะไร”

“พี่มาร์คไปเป็นเกสในงานฉลองวันเกิดแบมนะ”

 

“หืม? ไม่เอาอ่ะ” รีบปฏิเสธทันควันพร้อมส่ายหน้าไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ แบมแบมพอจะรู้อยู่แล้วว่ามาร์คคงไม่ยอมแน่ๆถึงได้ต้องงัดลูกอ้อนมาใช้ไง

“อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ ค่อยๆคิดก่อน”

“ขืนพี่ไปงานก็กร่อยพอดี”

“มันก็ไม่ได้เป็นทางการหรือต้องทำอะไรเยอะแยะหรอกแค่ไปสนุกกัน แบมก็ชวนคนที่สนิทไปทุกครั้งแหละ ปีแรกเป็นพี่แจ็คสัน ปีที่แล้วก็ยูคยอม ปีนี้แบมอยากให้พี่มาร์คไปบ้างนี่นา”

“ไม่ใช่ว่าเพราะตารางสองคนนั้นไม่ว่างเลยมาชวนคนว่างงานแบบพี่เหรอ”

“โธ่!ไม่ใช่สักหน่อย”

 

คนตัวเล็กกลัวมาร์คจะน้อยใจถึงได้โถมตัวเข้าไปกอดแขนแน่นอีก ใกล้จนเกือบจะเกยไปทับทั้งตัว คนที่รอฉวยโอกาสอยู่เสมออย่างมาร์คเลยได้ทีดึงแบมแบมขึ้นมานั่งทับบนตักซะเลย แบมแบมร้องโวยวายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะตัวเองตกเป็นรองและต้องทำให้มาร์คใจอ่อนให้ได้เลยยอมสงบเป็นลูกแมวเชื่องๆยอมนั่งบนตักทั้งที่เขินจนตัวแทบบิด

 

“มีอะไรแลกเปลี่ยนไหมละ” หางของหมาป่าเจ้าเล่ห์เริ่มโผล่ออกมาทีละนิดๆ แบมแบมเอามือดันอกมาร์คตอนที่อีกคนพยายามจะวาดแขนมาดึงแบมแบมให้เข้าไปชิดอก

“ต้องหาเรื่องเอาเปรียบกันทุกทีเลยสิ” ใบหน้าหวานของเจ้าแมวน้อยงอง้ำชวนให้น่าขย้ำจนคุณหมาป่าแทบจะโยนทิ้งความใจเย็นแล้วจับกลืนลงท้อง

“ก็แล้วแต่ พี่ไม่รบเร้าแบมอยู่แล้ว” ทำเป็นยักไหล่ไม่ยี่หระเพราะตัวเองถือไพ่เหนือยกว่าจนสุดท้ายคนขอร้องก็ต้องเป็นฝ่ายยอม

 

“แล้วพี่มาร์คอยากได้อะไร”

“ให้พี่เลือกเหรอ อืม.. อะไรดีน๊า~” ทำเป็นเคาะนิ้วเข้าที่ริมฝีปากตัวเองแล้วอยู่ๆก็พึมพำออกมาว่า “ขาก็หายดีแล้ว เฝือกก็ไม่ได้ใส่แล้ว ถ้างั้น.. อะไรๆก็ไม่ลำบากแล้วมั้ง” พูดจบก็ดันคนบนตักพลิกให้นอนราบไปกับโซฟา

 

“ห.. เห้ย! มาร์ค! หยุดเลยนะ งื้อ! ไม่เอา มันจักจี้ ปล่อยยยย” คนตัวเล็กโวยวายพลางหันหน้าหนีจมูกโด่งที่ก้มลงมาฟัด ไรหนวดอ่อนๆของคนที่ถ้าไม่มีงานก็ไม่คิดจะดูแลหน้าตัวเองเท่าไหร่ปัดป่ายไปตามแก้มนุ่มลากลงมายังลำคอสวย

 

แบมแบมเผลอหัวเราะออกมาเพราะรู้ว่ามาร์คแกล้งถึงได้จงใจลากคางสากมาโดนคอแล้วคนเหนือกว่าก็เปลี่ยนจากการแกล้งซุกไซร้ไรหนวดเป็นกดจูบลงมาทั่วแก้มและปลายคาง

 

“ไม่เอานะมาร์ค พรุ่งนี้แบม..”

“พรุ่งนี้ไม่มีงานพี่จำได้” แย้งขึ้นมาทันทีเพราะจำตารางของอีกคนได้

“แต่ว่าก็ต้องเข้าบริษัทไปจัดการเรื่องอีเว้นท์นะ” แบมแบมยังไม่หมดหนทางต่อรอง

“แบมบอกผู้จัดการว่าจะเข้าไปตอนบ่ายพี่ได้ยิน”

 

สุดท้ายลูกแมวก็ย่อมเป็นลูกแมวในเงื้อมือหมาป่าจนได้ แบมแบมไม่มีข้ออ้างอะไรจะหยิบยกมาให้มาร์คแล้ว แค่โดนพรมจูบไปทั่วหน้านี่ก็ทำเอาสติเตลิดไปหมด

 

“งั้นมีตัวเลือกให้เลือก”

แล้วก็เหมือนมีแสงริบหรี่มาช่วย มาร์คยอมอ่อนข้อให้เหมือนทุกที ปกติตอนที่ขายังใส่เฝือกอยู่ถ้าไม่นับครั้งแรกอันน่าอายที่แบมแบมเป็นฝ่ายเริ่มก่อนแถมยังเริ่มด้วยความแอดวานซ์ด้วยการเปิดประสบการณ์ในอ่างอาบน้ำ เราก็ไม่ได้ไปไกลกันถึงขั้นนั้นอีกส่วนนึงก็เพราะขาของมาร์คและแบมแบมดึงสติตัวเองอยู่ตลอดว่าจะไม่เผลอไผลเริ่มหรือเป็นคนนำเกมอีกเด็ดขาดเพราะอายจนอยากมุดดินหนี ฉะนั้นทุกครั้งที่มาร์คมือปลาหมึกมาสับสวิตซ์ให้อะไรต่อมิอะไรมันเตลิดเราก็เพียงแต่ไปไกลจนเกือบจะสุดทางเท่านั้นแหละแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความอายลดลงเท่าไหร่หรอก

 

 

 

“เตียง..  หรือระเบียง”

ห.. หะ!

 

ยักคิ้วกวนๆส่งมาให้เมื่อเห็นว่าแบมแบมตาโตตกใจกับตัวเลือกที่ให้ไป มาร์คใช้โอกาสที่อีกคนกำลังเหวอดึงแขนแล้วทำท่าจะลากไปทางระเบียง

 

“ห.. เห้ย! ไอ้บ้าพี่มาร์ค! ไม่เอานะ!

“ไม่รู้แหละก็ถ้าช้าพี่จะเลือกให้” ว่าแล้วก็ลากแบมแบมไปอีก

"รู้นะว่ามาร์คแกล้ง! ถึงไม่ใช่เพราะเรื่องนี้มาร์คก็จะหาเรื่องเอาเปรียบแบมอยู่ดีใช่ไหมล่ะ!"

"อ้าว ก็รู้อยู่แล้วหนิ" เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูระเบียงแล้วแบมแบมก็ต้องรีบดึงแขนไว้เมื่อเห็นว่ามาร์คไม่มีทีท่าว่าจะล้มเลิกความตั้งใจ

“ไม่เอานะพี่มาร์ค! แบมไม่เล่นนะ ไม่เอาๆๆ ปล่อยซี่!” คนตัวเล็กร้องพร้อมขืนตัวสุดฤทธิ์ทำหน้างอแงเหมือนเด็กโดนแกล้ง มาร์คเลยหยุดแรงลากแล้วหันมาปลอบประโลมดิบดีทั้งที่ตัวเองนั่นแหละที่เป็นคนทำให้แบมแบมหน้ามุ่ย

“โอ๋ๆ ไม่แกล้งก็ได้ เด็กดีไม่งอแงน๊า~

 

 

พลิกตัวมายืนซ้อนหลังแล้วก้มลงกดจมูกหอมฟอดใหญ่เป็นเชิงอ้อนและขอโทษ ค่อยๆขยับตัวดันคนหน้ามุ่ยเดินไปยังจุดหมายปลายทางที่ตั้งใจไว้ ใบหน้าหวานที่งอง้ำจากการถูกแกล้งน่าเอ็นดูจนคนมองยั้งใจไม่ไหวต้องก้มลงไปแนบจมูกคลอเคลียแก้มใสไม่ห่าง

มาร์ครู้ว่าแบมแบมก็แค่เขินเท่านั้นแหละไม่ได้อยากจะปฏิเสธอะไรอย่างที่ทำเป็นพูดหรอก เพราะเอาเข้าจริงพอไฟจุดติดขึ้นมาลูกแมวน้อยก็ชอบกลายร่างเป็นแมวยั่วสวาททุกที เขาก็แค่มีหน้าที่ทุบกำแพงความเขินของแบมแบมเท่านั้นแหละบอกเลยว่าไม่ได้บังคับใจอะไรเล๊ย!

 

 

มือหนากอดเข้าที่เอวเล็กใช้แผ่นอกตัวเองดันหลังคนที่ยังทำหน้ามุ่ยแต่หูแดงแก้มแดงให้ขยับเข้าไปในห้อง กระซิบบอกเบาๆข้างหู “ล้อเล่นหรอก ใครจะกล้าไปทำที่ระเบียงกัน”

 

กว่าแบมแบมจะมีสติรับรู้ว่าถูกหลอกให้เดินเข้ามาในห้องก็หมดโอกาสที่จะหนีแล้ว คนเจ้าเล่ห์พลิกตัวคนในอ้อมกอดแนบกับประตูทันทีที่กดล็อคกลอน ปัดปอยผมหน้าที่ยุ่งเหยิงออกให้แล้วเกลี่ยนิ้วเบาๆที่แก้มขึ้นสีจาง แตะปากเข้ากับส่วนเดียวกันอย่างรวดเร็วแล้วผละออกเรียกไอร้อนจากทั่วตัวให้วิ่งมารวมกันบนใบหน้าหวานก่อนจะกระตุกยิ้มกริ่มพูดประโยคที่ทำให้แบมแบมต้องเบิกตาโพลงขึ้นมาอีกรอบ

“กลางวันแบบนี้ยังร้อนอยู่เลยถ้าตอนดึกๆก็ว่าไปอย่าง เนอะ^^

“มาร์ค!

 

 

แล้วเสียงโวยวายก็กลืนหายไปพร้อมกับจูบหวานๆที่ค่อยๆไต่ไล่ระดับอย่างคุ้นชิน สุดท้ายแล้วแมวดื้อที่พยศในคราแรกก็ยอมโอนอ่อนให้มาร์คเหมือนอย่างเคย บอกแล้วไงว่าแบมแบมก็แค่เขินไปอย่างนั้นแหละพอเอาเข้าจริงคนที่หัวใจจะวายมันคือเขาที่ต้องรับมือกับอีกโหมดของคนตัวเล็กต่างหาก

 

 

 

 

 

#มาร์คแบมแร็พเปอร์

 

 

 

 

เสียใจด้วยค่ะคุณมาร์คล็อคห้องเข้าไปไม่ได้ 5555 #ดับฝัน รอบนี้ไม่มีการเบนกล้องเข้าโคมไฟหรือแอบใต้เตียงค่ะ ให้เอาหูแนบกำแพงกันเอง ฮ่าๆ / กัปตันเป็นคนมีแนวทางที่หนักแน่นและแน่วแน่ในปณิธานของตัวเองค่ะเฝือกเป็นอุปสรรคและถูกยกมาเป็นข้ออ้างตลอดพอถอดปุ๊บ...

 

ประกาศ! ตอนนี้สามารถจับจองคุณแร็พเปอร์ไปเป็นของตัวเองได้แล้วนะคะ! รายละเอียดอยู่ในตอนถัดไปค่ะ ^^

 

 (ถ้าแจ้งเตือนเด้ง คือแอบมาแก้ตอนท้ายๆนิดหน่อยค่ะ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

4,782 ความคิดเห็น

  1. #4771 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 19:06
    น่ารักอะ เค้าสองคนรักกันมากจริงๆ
    #4771
    0
  2. #4723 Lookshin (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 11:31

    น้องไม่ใช่หมูแต่เป็นแมว แมวยั่วสวาท!!

    #4723
    0
  3. #4645 tide2537 (@tide2537) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 19:59
    แงงงงงงงงงง...ไรท์ใจร้ายยย
    #4645
    0
  4. #4598 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 01:46
    มาร์คร้ายอะ55 แต่แบมก็ร้ายเด้อออ555
    #4598
    0
  5. #4496 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 22:00
    ชอบแกล้งน้อง แต่รู้นะถ้าได้ก็เอาใช่ไหม!55555
    #4496
    0
  6. #4283 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 20:49
    เรื่องเจ้าเล่ห์นี่ยกให้มาร์ค ต้วนเลยจร้า
    #4283
    0
  7. #4214 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 16:11
    มันคุ้มไหมแบม
    #4214
    0
  8. #4115 Missnight (@missnight17) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 03:02
    แล้วที่มาร์คเจ็บหน้าอกนี่มีนัยยะอะไรสำคัญมั้ยอ่า รู้สึกว่ามันต้องมีอะไร
    #4115
    0
  9. #3934 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 08:53
    งุ้ยยยยยยนนน เขินนนนนนน เอาที่มาร์คชอบเลยยย จะบนเตียงหรือระเบียงงง 55555555555
    #3934
    0
  10. #3822 PN ¨ ❤ (@pniiz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 02:12
    ความรักไม่ใช่เรื่องบนเตียง ระเบียงบ้างก็ได้ โอ้โหววว ..หรอมาร์ค

    ทีมหูแนบประตูเยอะแล้วอะ งั้นเรา.. #ทีมโรยตัวจากด้านฟ้าทำทีเป็นเช็ดกระจกส่องตรงทางหน้าต่าง 

    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เขิง ////////////////////////<



    คลายความอึดอัดไปได้เยอะเลย แต่ที่เจ็บหน้าอก.. คงไม่กลับทำร้ายเราอีกครั้งใช้ไหม 55 ขำแฮ้ง..



    #3822
    0
  11. #3813 toto (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 14:57
    หัวใจอิแม่จะวาย นึกว่าระเบียงนะเนี่ย5555
    #3813
    0
  12. #3758 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 09:35
    หมั่นเขี้ยวแมว อยากได้!!!
    #3758
    0
  13. #3523 `MESJ' (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 17:42
    อื้อหื้อออออ ><
    ดีอะที่ยอมบอกกันทุกอย่างจะได้ไม่ทะเลาะกัน
    #3523
    0
  14. #3503 ชิปเปอร์ที่ชิปหนักมากกกกกกกก >< (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:52
    #ทีมเอาหูแนบประตู ทำไมคนอยู่หน้าประตูเยอะจัง? /ไปที่กำแพงใกล้ๆเตียงได้มั้ย?/ ^^~
    #3503
    0
  15. #3487 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 21:07
    หายแล้วอะไรก็สะดวกกก
    #3487
    0
  16. #3483 TuanBam (@TuanBam) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 10:52
    #ทีมแอบฟังหน้าประตู เอาหูแนบคะ 55555
    #3483
    0
  17. #3466 Tuan-En (@Tuan-En) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 15:19
    เราอยากพังประตูเข้าไปจังค่ะ..
    #3466
    0
  18. #3465 DefDefJB (@DefDefJB) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 12:44
    ไปเอาค้อนมาเราจะพังประตูเข้าไป 55555
    #3465
    0
  19. #3464 바러으❤ (@bamploychampoo) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 12:17
    หูแนบประตูค่ะงานนี้5555
    #3464
    0
  20. #3463 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 10:54
    /เอาหูแนบผนัง
    #3463
    0
  21. #3462 Bowiee (@bbbowww) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 00:45
    แหม่มาก อะไรๆก็สะดวกแล้วงี้หรอ5555555
    #3462
    0
  22. #3459 Noey Bah (@kmnoey) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 00:30
    ฮึก พี่มาร์คล๊อคห้องตะไมคะ /เอาหูแนบประตู
    #3459
    0
  23. #3453 mymindmiew (@Neutrino_Miewz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 22:39
    โอเคจา เราโอเคค /เอาหูแนบกำแพง/
    #3453
    0
  24. #3440 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 19:52
    ขอเลขห้องค่ะ จะปีนไปดู 555555
    #3440
    0
  25. #3438 zton9397 (@zton901) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 19:46
    คนกามมงื้อออออ
    #3438
    0