[END] MARKBAM RAPPER #มาร์คแบมแร็พเปอร์

ตอนที่ 22 : MARKBAM RAPPER # 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,912
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    11 ม.ค. 60

Chapter 15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“สรุปคือมึงหึงเขาถูกมะ”

ประโยคของคิมยูคยอมลอดผ่านสายโทรศัพท์มาเสียงดังด้วยน้ำเสียงเชิงรู้ทัน

 

“กูไม่ได้หึง ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยจะไปหึงได้ไงวะ แล้วก็ไม่ต้องมายัดเยียดกูเลยด้วย กูแค่ระบายให้มึงฟังเพราะกูอึดอัด มันน่าโมโหไหมล่ะ ปากบอกปาวๆว่าไม่ชอบให้ใครมายุ่งพื้นที่ส่วนตัว แต่ดันหิ้วผู้หญิงขึ้นคอนโดไม่กลัวใครจะจับได้ ทีกับกูนะ กว่าจะยอมให้เข้ามาอยู่ด้วยแม่งลีลาเป็นเดือนๆทั้งที่เป็นคำสั่งประธานด้วยซ้ำ แบบนี้มึงจะไม่ให้หงุดหงิดได้ไงวะ แม่งแน่นในอกจนจะตายอยู่แล้วเนี่ย พี่จินยองก็ไม่อยู่ เฮียก็ไม่อยู่ ไม่งั้นกูไม่ชายตามองคนขี้เสือกแบบมึงหรอก” แบมแบมเถียงกลับชุดใหญ่ มือเล็กกำลังหยิบเสื้อผ้าและเครื่องใช้เล็กๆน้อยๆบางส่วนใส่กระเป๋า

 

พี่แจบอมเป็นคนขับรถมาส่งเขาและมาร์คที่คอนโดเพราะพี่จินยองมีธุระต้องรีบกลับบ้านไปทำอะไรสักอย่างให้พี่สาว แบมแบมแทบไม่ได้คุยกับมาร์คเลยตั้งแต่ปลีกตัวขึ้นมาบนห้องตอนเจอเจนนี่ หรือแม้กระทั้งตอนที่ไปถ่ายทำรายการแบมแบมก็แค่พูดบทไปตามสคริปต์ บอกทีมงานและพี่แจบอมว่ารู้สึกไม่ค่อยสบายก็ไม่มีใครสงสัยในท่าทีที่ดูเงียบลงไปกว่าทุกทีของแบมแบมแล้ว ตอนอยู่บนรถแบมแบมก็ใส่หูฟังนั่งหลับตามาตลอดทาง มาร์คไม่กล้าวุ่นวายอะไรมากเพราะต้องคอยระวังคนรอบข้าง ไม่มีใครรู้เรื่องระหว่างเราและถ้าเป็นไปได้ก็ไม่ควรจะรู้ด้วย ..แต่ก็ไม่แน่หรอก บางทีอาจไม่ใช่เพราะต้องระวังหรอก มาร์คอาจไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้วตั้งแต่แรกต่างหาก

 

 

 

ตอนแรกแบมแบมก็เสียใจ น้อยใจ ตบตีกับความรู้สึกของตัวเองอยู่หรอก แต่มันก็เปลี่ยนเป็นความโมโหเมื่อกลับมาจากถ่ายรายการตอนห้าทุ่มแล้วพบว่าผู้หญิงคนนั้นยังอยู่ในห้องของมาร์ค และดูท่าว่าจะไม่กลับไปง่ายๆด้วย ซึ่งไม่มีทางที่แบมแบมจะทนอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับสองคนนั้นหรอก อยู่ไปก็เป็นส่วนเกิน ขอออกไปดีกว่า ยังไงซะห้องนี้ก็เป็นของมาร์ค เจ้าของจะทำอะไร จะให้ใครมานอนมันก็สิทธิ์ของเขา แบมแบมเป็นแค่ผู้อาศัย จะออกไปให้ก็ได้!

 

“ถ่านไฟเก่าอาจจะครุกกรุ่นก็ได้มั้ง ถึงได้ยอมให้ขึ้นคอนโดแบบนี้ ว่าแต่ .. ผนังห้องมึงหนาป่าววะ มีที่อุดหูไหม ไม่งั้นลองเสียบหูฟังแล้วเปิดเพลงดังๆดูนะ”

“เชี่ยยู! เพื่อนเหี้ย หุบปากไปเลยมึงอ่ะ กูโทรมาระบายให้ฟังมึงก็มีหน้าที่แค่ฟัง ห้ามพูด!” แบมแบมแหวเสียงดัง มือเล็กที่รูปซิปปิดกระเป๋าแทบจะโยนมันแรงๆลงบนพื้น

“เอ้า ผิดอีกกู”

 

 

จริงๆแบมแบมก็ไม่ได้โทษยูคยอมมากนักหรอกเพราะยูคยอมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าระหว่างแบมแบม มาร์ค และเจนนี่มีอดีตที่เฮงซวยร่วมกันแบบไหน ยูคยอมก็แค่คิดว่าเขาเคยชอบมาร์คถึงได้แกล้งแซวอยู่ตลอด แล้วก็รู้ว่ามาร์คเคยถูกลือว่าคบกับเจนนี่ตอนสมัยเป็นเด็กฝึก วันนี้เขาก็แค่โทรไปบ่นเรื่องที่มาร์คพาเจนนี่ขึ้นมาบนคอนโดก็เท่านั้น มันไม่สมควรและไม่นึกว่ามาร์คจะคิดไม่ได้ว่าไม่ควรทำ แต่ก็อย่างว่า คนอย่างมาร์คต้วนไม่เคยใส่ใจกับเรื่องที่นักข่าวเขียนอยู่แล้ว

 

“มึงจะไปกลัวอะไรวะ นี่มันสมัยไหนแล้ว แย่งมาสิ แย่งมา! ต้องให้สอนใช่ไหม” ประโยคปลุกใจให้ฮึกเหิมของเพื่อนถูกส่งมาให้แบมแบมรับฟังแล้วอยากจะด่ากลับไปอีกรอบ

“ทำไมกูต้องแย่ง ไม่ได้อยากได้”

“เหรออออออ ไม่อยากได้เขาแต่ดันเจ็บกระดองใจทนเห็นเขาหิ้วแฟนเก่าขึ้นห้องไม่ไหว หอบผ้าหอบผ่อนหนีประชดรักอ่ะนะ”

 

“กูไม่ได้ประชดใครเว้ย! ใจดำไม่ให้ไปอยู่ด้วยก็เงียบๆไปเลย”

“โถๆ ทำไมน้องแบมตัดพ้อพี่ยูแบบนี้ล่ะคะ ก็พี่ไม่สะดวกจริงๆนี่นา ตอนนี้พี่ยังทำงานอยู่เลยนะคะ แล้วคืนนี้ก็คงไม่ได้กลับห้อง ถ้าพี่ให้กุญแจน้องแบมไปพี่เมเนไม่แหกอกกู เอ้ย พี่ยูเลยเหรอคะ คิดสิคะคิด”

“พึ่งพาอะไรไม่ได้เลยมึงอ่ะ กูวางละ รำคาญ”

 

 

ฟาดงวงฟาดงาใส่เพื่อนแล้วแบมแบมก็ทำใจอยู่สักพัก เช็คของให้แน่ใจว่าไม่ตกหล่นอะไรไปก่อนจะเปิดประตูออกไปนอกห้อง กดล็อคห้องนอนจากด้านในแล้วตรงดิ่งไปยังประตูทางออก

 

“จะไปไหนน่ะ” เสียงมาร์คดังขึ้นมาแต่แบมแบมไม่ได้สนใจ ออกมานั่งใส่รองเท้าที่หน้าประตู

 

“แบมแบม ถามว่าจะไปไหนมันดึกแล้วนะ”

“กลับไปนอนหอ”

 

“ทำไมต้องไปด้วย พรุ่งนี้มีงานนะ”

“ฉันไม่เหลวไหลเบี้ยวงานหรอก”

 

 

พูดแค่นั้นก็ลุกออกมา ปิดประตูใส่มาร์คแล้วเดินไปกดลิฟต์ แต่ยังไม่ทันที่ประตูลิฟต์จะปิดลง มาร์คต้วนก็วิ่งพุ่งเข้ามาด้านใน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วคราว มาร์คทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่แบมแบมไม่เปิดโอกาสให้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายตรงหาผู้จัดการส่วนตัวของตัวเองแทน

 

“พี่จินยองวันนี้แบมกลับไปนอนที่หอนะ เปล่าฮะ ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดถึงเตียงตัวเองเฉยๆ .. อื้อ พี่แวะเข้ามารับแบมตอนเที่ยงๆก็ได้ .. ครับๆ กู้ดไนท์ครับ”

 

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด แบมแบมก็ก้าวขาเดินฉับๆออกไป ตั้งใจจะออกไปขอให้พนักงานด้านหน้าติดต่อหาแท็กซี่ให้ แต่ก็โดนมาร์คดึงแขนไปซะก่อน

 

 

“ปล่อย”

 

 

“มาร์ค! บอกให้ปล่อยไง”

“จะกลับหอไม่ใช่เหรอ ฉันจะไปส่ง”

 

พูดเสียงเข้ม ไม่เหลือเค้าของความขี้เล่นหรือกวนประสาทใดๆอีก แต่แบมแบมก็ยังพยศไม่ยอมเดินตามมาร์คไปอยู่ดี

 

“ไม่ต้อง ไปแท็กซี่เองได้ นายไม่ต้องลำบากหรอก”

“แท็กซี่ตอนเที่ยงคืนกว่าเนี่ยนะ”

 

 

 

 

 

“แบมแบม อย่าดื้อ ขึ้นรถ”

 

บางทีเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองหรอกว่าทำไมจะต้องเชื่อฟังคำที่มาร์คบอกด้วย อาจเพราะรูปประโยคและท่าทีที่ดูเหมือนจะเป็นห่วงกันอยู่บ้างที่ทำให้แบมแบมใจอ่อนยวบยอมเข้ามานั่งที่ประจำตรงเบาะข้างคนขับแบบนี้

 

 

ความเงียบโรยตัวลงมาอย่างน่าอึดอัด และครั้งนี้มันไม่มีเสียงเพลงใดๆเปิดคลอเพื่อลดความกดดัน แบมแบมนั่งนิ่งแทบไม่กระดิกหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ส่วนมาร์คก็นั่งเงียบๆขับรถไปตามถนนที่เริ่มร้างผู้คน

 

 

 

“ฉันออกมาข้างนอก .. อืม จะทำอะไรก็ทำ” มาร์คกรอกเสียงตอบกลับคนในโทรศัพท์ที่แบมแบมเหลือเห็นชื่อบนจอ เหอะ จะใครล่ะถ้าไม่ใช่คนที่รออยู่บนห้อง

 

ทันทีที่มาร์คจอดรถแบมแบมก็พูดคำขอบคุณออกไปส่งๆตามมารยาทแล้วเปิดประตูรถเดินออกไปทันที แต่คิ้วเล็กก็ต้องขมวดสงสัยเมื่ออยู่ๆมาร์คก็ลงจากรถเดินตามมาทั้งที่ควรจะขับออกไป

 

“ตามมาทำไมกลับไปสิ”

“...”

 

 

 

มาร์คไม่ตอบแต่ก้าวเท้าเดินตามแบมแบมด้วยใบหน้าที่แบมแบมยอมรับว่าเคยแอบกลัวมันเสมอตอนเด็กๆ ใบหน้าเรียบเฉยที่บอกให้รู้ว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไม่ดีน่ะ

 

 

แบมแบมเลิกสนใจมาร์คและรีบก้าวเข้าไปในลิฟต์ มาร์คก็ยังคงตามมา คิดว่าอีกคนคงอยากแน่ใจว่ามาส่งจนถึงห้อง แบมแบมเลยไม่ได้ถามหรือพูดอะไรออกไป แต่เพียงแค่เปิดประตูก้าวเข้ามาในห้อง หันหลังกลับเพื่อจะบอกลา มาร์คกลับแทรกตัวเข้ามาในห้อง ปิดประตูแล้วประจันหน้ากับแบมแบม

 

 

“วันนี้ถ้าเราไม่คุยกันฉันก็ไม่กลับ”

 

 

 

 

 

 

 

50%

 

 

“เอาไว้ค่อยคุยวันหลัง นายมีแขก รีบกลับไปจะดีกว่า”

 

แบมแบมหมุนตัวหันหลังให้มาร์คเดินเข้าไปวางกระเป๋าไว้ตรงโซฟา แต่แขกไม่ได้รับเชิญกลับเดินตามมาไม่ห่าง

 

“ไม่ จนกว่านายจะหยุดแล้วฟังฉัน”

“...”

 

 

แบมแบมเปิดกระเป๋าบรรจงเอาของใช้เล็กๆน้อยๆที่อยู่ข้างในออกมาวางเรียง ไม่ตอบรับหรือแสดงออกว่าได้ยินสิ่งที่มาร์คพูด

 

 

“แบมแบม!” ได้ยินมาร์คขึ้นเสียงเรียกชื่อตัวเองแล้วแบมแบมก็ถอนหายใจแรงๆออกมา หันมาจ้องหน้ามาร์คด้วยแววตาแข็งกร้าวให้รู้ว่าไม่พอใจเหมือนกัน

 

“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเสียงดัง แต่ช่วยฟังกันหน่อยได้ไหม ..นะ” เอ่ยคำขอโทษเสียงอ่อนแล้วขยับลงมานั่งข้างๆ ร้องขอให้แบมแบมลองฟังคำอธิบายของตัวเองอีกสักครั้ง เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่เขายังไม่เคยบอกแบมแบม พอเคลียร์กันได้คราวนั้นทุกอย่างก็ดูเหมือนจะดีขึ้นจนเขาลืมไป และเอาจริงๆเขาว่ามันหนักหนากว่าเรื่องเดบิวท์ด้วยซ้ำเพราะนั่นมันยังเป็นเหตุจำเป็นที่เลี่ยงไม่ได้ แต่เรื่องนี้มาร์คผิดเต็มๆ

 

 

“เรื่องเจนนี่น่ะ..”

“หน้าฉันดูเหมือนอยากฟังมากเลยเหรอไง” แค่ชื่อของใครอีกคนหลุดมา แบมแบมที่อุตส่าห์หยุดรอฟังก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบ ตามมาถึงที่นี่ รบเร้าเซ้าซี้ให้เขาฟังเพียงเพื่อจะพูดถึงผู้หญิงคนนั้นเนี่ยนะ

 

“แบม .. อย่าเพิ่งโมโหสิ ฟังก่อนนะ” แบมแบมดึงข้อมือตัวเองออกจากการกอบกุมของคนตรงหน้า ใช้สองมือกอดอกไว้ให้รู้ว่ามาร์คห้ามมาจับ

“ถ้าจะเป็นจะตายต้องให้ฉันฟังให้ได้ ก็ว่ามา”

 

 

มาร์คถอนหายใจเบาๆให้กับประโยคที่ฟังดูก็รู้ว่าประชด แต่แปลกที่มันกลับทำให้รู้สึกดีบอกไม่ถูก เขาคงจะบ้าไปแล้วมั้ง ที่ส่วนหนึ่งในใจมันดันชอบเวลาเห็นแบมแบมเป็นแบบนี้ เพราะนั่นมันหมายถึงแบมแบมรู้สึกบางอย่างกับเขาแน่ๆ

 

 

“ฉันกับเจนนี่เป็นเพื่อนกัน” คนน่ารักเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่า แล้วไง? มาบอกทำไม ตากลมๆที่เคยสดใสกำลังจ้องเขม็งไปยังมาร์ค

 

“ไม่เคยเป็นมากกว่าเพื่อน ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนไหน”

“เหรอ” เสียงเล็กสวนกลับไปทันควันให้รู้ว่ายังไงก็ไม่เชื่อ

 

“แบม..”

“หยุดเรียกสักที พูดจบแล้วก็กลับไป”

 

“นายยังโกรธอยู่เลย”

“ไม่ได้โกรธ ทำไมฉันต้องโกรธด้วย”

 

 

มาร์คถอนหายใจอีกรอบแล้วเริ่มต้นอธิบาย

 

“นายไม่พอใจเรื่องที่ฉันให้เจนขึ้นมาบนห้องใช่ไหมล่ะ ไม่งั้นคงไม่หนีมานอนที่นี่แบบนี้หรอก” แบมแบมแอบเบ้ปากให้กับการเรียกชื่อสั้นๆที่ดูสนิทสนมกันเหลือเกินของมาร์ค

“ทำไมฉันต้องไม่พอใจ ทำไมต้องหนี คิดไปเองรึเปล่า ฉันจะไปไหน นอนที่ไหนมันก็เรื่องของฉัน นี่มันก็ห้องของฉัน จะกลับมาเมื่อไหร่มันก็เรื่องของฉัน ส่วนนั่นมันก็ห้องนาย จะทำอะไร ให้ใครเข้าไปมันก็เรื่องของนาย ที่มานอนนี่ก็เพราะเห็นว่านายมีแขก ฉันเป็นแค่คนอาศัยก็ต้องรู้จักเกรงใจเจ้าของบ้านไม่ถูกเหรอไง”

 

อาจเพราะความไม่พอใจที่ทำให้แบมแบมเผลอตัวพูดออกไปแบบนั้น ซึ่งมันทำให้คนฟังอย่างมาร์คจับใจความได้ชัดเจนว่าแบมแบมกำลังพูดไม่ตรงกับใจแน่นอน ก็มันเห็นชัดขนาดนี้ว่าประชดเนี่ย

 

“โอเค ไม่หนีก็ไม่หนี งั้นขอฉันอธิบายในฐานะที่เป็นเจ้าของบ้านแล้วกันนะว่าทำไมถึงให้คนอื่นขึ้นไปแบบนั้น .. เรื่องของเรื่องคือเจนนี่มาทำงานที่ญี่ปุ่นแล้วก็มีแพลนจะมาเกาหลีคืนพรุ่งนี้ แต่เพราะว่าหาตารางว่างได้อะไรสักอย่างนี่แหละก็เลยเลื่อนไฟท์มาเร็วขึ้นวันนึงเพราะอยากจะเจอนาย แต่ดันสะเพร่าทำอะไรไม่วางแผนเลยหาโรงแรมไม่ได้ เพราะที่จองไว้มันเช็คอินวันพรุ่งนี้ จะให้ผู้หญิงตัวคนเดียวไปหาโรงแรมตอนนี้ก็ลำบาก อีกอย่างมันก็แค่คืนเดียว ฉันเลยคิดว่ามันคงไม่เป็นไร ยังไงคอนโดนี้ก็เซฟอยู่แล้ว ถ้ามีทางเลือกอื่นฉันก็คงไม่ปล่อยให้คนอื่นขึ้นมาหรอก”

 

 

แบมแบมนิ่งไปเล็กน้อย เหตุผลของมาร์คก็ฟังดูพอมีน้ำหนักอยู่บ้าง และการที่มาร์คเรียกเจนนี่ว่าคนอื่นมันก็ชวนให้คนฟังใจเย็นลงมาหน่อย แต่เดี๋ยวก่อนนะ ..

 

“เมื่อกี้นายบอกว่า เจนนี่เลื่อนไฟท์บินให้เร็วขึ้นเพราะอยากจะมาหาฉัน?”

“อ่า.. ก็”

“หมายความว่าไงมาร์ค”

 

เพราะจับสังเกตได้ว่าคนถูกถามทำท่ามีพิรุธ แบมแบมเลยยิ่งส่งสายตาคาดโทษไปให้รู้ว่ามาร์คจะบ่ายเบี่ยงไม่ตอบคำถามนี้ไม่ได้เด็ดขาด

 

“คือ ..ที่ฉันบอกว่าเจนนี่กับฉันเป็นแค่เพื่อนกันน่ะ หมายถึงมันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้ ฉันไม่ได้ชอบเจน แล้วเจนก็ไม่ได้ชอบฉัน เพราะจริงๆคนที่เจนชอบคือ ..แบมแบม”

“ชอบฉัน? ยังไง”

“ตอนนี้ก็คงเป็นความชอบแบบแฟนคลับกับนักร้องแหละ แต่เมื่อก่อน ไอ้เจนมันคิดจะจีบนาย”

 

 

“แต่ว่านายกับ..”

“บอกแล้วไงว่าไม่เคยเป็นอะไรกับมัน”

 

แบมแบมเงียบไป ภาพที่เห็นในคืนนั้นกลับมาฉายชัดในใจอีกครั้ง สิ่งที่เห็นกับสิ่งที่มาร์คเล่าทำไมมันถึงขัดกันล่ะ เขากำลังสับสนและไม่เข้าใจ

 

 

“ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วทำไมถึงจูบ” ประโยคแผ่วเบาเอื้อนเอ่ยออกไปคล้ายจะพูดกับตัวเอง เพราะแบมแบมคิดว่ามาร์คไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันนั้นแบมแบมยืนอยู่ตรงนั้น “นายจูบได้หมดทุกคนทั้งที่ไม่ได้คิดอะไรเหรอ”

 

อยู่ๆขอบตาก็ร้อนขึ้นมาบอกไม่ถูก มาร์คไม่ได้คบกับเจนนี่แต่ก็จูบเจนนี่ มันก็คงไม่ต่างอะไรกับสิ่งที่มาร์คทำกับเขาในตอนนั้น ไม่มีคำบอกรัก ไม่มีสถานะ มีแต่การกระทำข้ามเส้นที่เขาเป็นฝ่ายยอมให้โดยไม่โวยวายหรือทักท้วง

 

“ไม่ๆ แบมแบม ฉันไม่เคยจูบกับเจน ที่นายเห็นมันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด”

“นายรู้ว่าฉันเห็น?”

 

“คือ ..ฟังนะ” แบมแบมเริ่มรู้สึกถึงความแปลกเมื่อมาร์คดึงมือทั้งสองข้างของแบมแบมไปจับเอาไว้ น้ำเสียงที่อ่อนลงฟังดูเหมือนคนมีความผิด

 

 

“เรื่องนั้น.. ฉันเองเป็นคนวางแผนทำให้นายเข้าใจผิด”

?!

 

 

“ตอนนั้นฉันมันโง่ กลัวไปเองว่าบางทีนายอาจไม่ได้รู้สึกเหมือนฉัน แต่ที่ยอมให้ตลอดก็เพราะว่าคนนั้นเป็นฉัน นายอาจจะแค่เกรงใจไม่กล้าปฏิเสธ หรือไม่ก็อาจจะแค่อยากรู้อยากลองตามประสาวัยรุ่น ฉันก็เลยหลอกให้เจนช่วย มันไม่ได้เต็มใจจะทำหรอกไล่ให้ฉันมาอธิบายกับนาย แต่ฉันยังไม่ทันได้ทำมันก็มีเรื่องที่ค่ายสั่งให้เดบิวท์เข้ามา สุดท้ายก็เลย..”   

 

 

 

 

 “ไอ้มาร์ค! ไอ้คนโง่! ทำไมทำแบบนี้วะ ยัดเยียดความคิดตัวเองมาให้ทั้งๆที่ไม่ถามความต้องการของฉันสักคำ! เคยคิดถึงใจคนที่ต้องไปเห็นภาพแบบนั้นบ้างไหม! คิดไหมว่าฉันจะรู้สึกยังไงตอนนายถีบส่งฉันออกมาจากโลกโง่ๆนั่นอ่ะ! ..ฮึก”

 

แบมแบมตีมือลงไปบนอกของมาร์คตามจำนวนประโยคที่พูดโดยไม่ผ่อนแรงเลยสักนิด คว้าหมอนอิงใกล้มือมาฟาดลงไปซ้ำๆบนใบหน้าคม มาร์คแค่ยกมือขึ้นมากันไว้เท่านั้นแต่ไม่ได้ปัดป้องอะไร

ยอมรับว่าโกรธ แบมแบมโกรธมาร์คมากจริงๆแต่ในความโกรธนั้นมันกลับมีความโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนบางอย่างที่เคยกดทับแบมแบมไว้ได้หายไป อย่างน้อยๆผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่เหตุผลที่มาร์คเลือกจะผลักไสเขา

 

 

 

มือเล็กสองข้างยกขึ้นมากดทับเปลือกตาที่กำลังบอบช้ำของตัวเองไว้ พยายามควบคุมอารมณ์และหยุดร้องไห้ เจ็บปวดกับความเข้าใจผิดและวันเวลาที่เสียไป แต่ก็โล่งใจที่ในที่สุดก็ไม่ต้องมีอะไรค้างคา

 

“ขอโทษ”

มาร์คใช้มือหนึ่งจับเบาๆที่ข้อมือของแบมแบม ก่อนจะใช้มืออีกข้างวาดโอบไปรอบตัวแล้วดึงแบมแบมเข้ามากอดไว้โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ต่อต้าน กระซิบบอกคำขอโทษซ้ำๆ แล้วเชยคางที่ซุกอยู่กับอกตัวเองให้เงยหน้าขึ้นมามองกัน นิ้วเรียวเกลี่ยไล่น้ำตาให้เบาๆ

 

 

 

“ยังมีเรื่องไหนที่ฉันยังไม่รู้อีกไหม”

“ไม่มีแล้ว” มาร์คส่ายหน้าเบาๆแล้วยิ้มให้เมื่อเห็นว่าแบมแบมหยุดร้องไห้และดูเหมือนจะมีทีท่าอ่อนลง “จากนี้ไปก็จะไม่มีความลับอะไรกับนายอีก”

 

“จริงนะ” เงยหน้าช้อนสายตาขึ้นถามจนคนมองใจสั่น มาร์คพยักหน้ายืนยันในประโยคของตัวเองอีกครั้ง

 

 

 

“แต่ว่านะ ขอเคลียร์ให้ชัดๆอีกครั้งว่าไม่ได้จูบได้หมดทุกคน ยิ่งกับคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไรก็ยิ่งทำไม่ได้”

หัวใจของแบมแบมวูบโหวงเหมือนจะควบคุมไม่ได้ ตอนที่รับรู้สัมผัสบางเบาจากนิ้วของมาร์คไล้ลงมาบนริมฝีปาก แล้วมันก็แปรเปลี่ยนเป็นเต้นรัวและเขินอายตอนที่มาร์คก้มลงมาใกล้กระซิบเบาๆว่า

“คนเดียวที่เคยจูบมีแค่คนนี้”

 

 

 

 

 

 

 

เกือบจะเผลอไผลให้กับความหวั่นไหวไปแล้ว แบมแบมไหวตัวทันตอนที่ใบหน้าคมกำลังโน้มลงมาใกล้ ส่งนิ้วชี้กลั้นขวางเรียวปากหยักไม่ให้เข้ามามากไปกว่านี้

 

“อย่าเนียนมาร์ค”

“ง่ะ ใจร้าย”

 

 

“ใครกันแน่ที่ใจร้าย ไม่ชัดเจนแล้วจะมาทำแบบนี้ได้ไง” แบมแบมใช้สองมือผลักอกคนมือปลาหมึกที่นอกจากจะไม่ยอมคลายอ้อมกอดยังทำหน้างอแงไม่พอใจ

“ที่หน้าด้านจีบอยู่ทุกวันขนาดนี้ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ ..ก็ได้ๆ ถ้าชัดเจนก็ทำได้ใช่ไหม”

 

แบมแบมไม่ตอบแต่เพียงแค่นั้นมาร์คก็เข้าใจในความเงียบนั้นดี ถึงได้โน้มตัวเข้ามาใกล้ กระซิบเบาๆข้างหูเป็นประโยคคำถามที่ทำให้คนฟังหลับตาเม้มปากแน่นด้วยความเขิน

 

 

“ว่าไงครับน้องแบม”

“...”

 

 

“ไม่ตอบถือว่าตกลงนะ”

“ตรรกะอะไรของนาย ไม่ตอบไม่ได้แปลว่าตกลงสักหน่อย”

“ถ้าไม่ตกลงงั้นก็ปฏิเสธสิ”

 

 

มาร์คยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ยักคิ้วกวนจนแบมแบมผลักหน้าออกห่าง ถึงแบมแบมจะไม่ตอบตกลงแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ รู้ตัวดีเลยล่ะว่าตอนนี้หน้าตัวเองคงจะแดงไปถึงไหนต่อไหน ไม่มีประโยชน์ที่จะปิดมาร์ค ไม่งั้นอีกคนคงไม่ทำลอยหน้าลอยตาแกล้งเขาแบบนี้หรอก

 

“เคลียร์จบแล้วก็กลับไปได้แล้ว มีแขกไม่ใช่เหรอไง ว่าแต่เจนนี่นอนห้องไหน”

“โอ๊ะๆ มีหึงด้วยแฮะ”

เพี๊ยะ! ฟาดมือลงไปแรงๆที่ต้นแขนจนคนถูกตีร้องโอดโอย ลูบแขนป้อยๆ “เพื่อนเล่นเหรอมาร์ค”

 

 

“ที่แน่ๆห้องฉันล็อคตลอดเวลาอยู่แล้ว” รีบอธิบายก่อนจะโดนเข้าใจผิดอีกรอบ

“อ้าว แล้วนอนไหนอ่ะ ห้องฉันก็ล็อค”

“โซฟามั้ง”

“เขาเป็นผู้หญิงนะมาร์ค” ถึงจะไม่ค่อยชอบเจนนี่เท่าไหร่ในตอนแรก แต่ยังไงซะอีกคนก็เป็นผู้หญิง จะให้มานอนโซฟานอกจากไม่สะดวกสบายแล้วยังดูไม่ดีอีก

“อย่าเชื่อรูปลักษณ์ที่มันหลอกตาแบมแบม ช่างหัวเรื่องเจนนี่ไปเถอะ จะนอนไหนก็ให้มันหาเอาเอง ยอมให้ขึ้นมาบนห้องก็ดีเท่าไหร่แล้ว”

 

“นิสัยเสีย”

“ก็ไม่เคยพูดสักคำว่านิสัยดี”

“ล้อเลียนเหรอหะ”

 

 

 

เถียงกันอยู่แบบนั้นจนสุดท้ายแบมแบมก็พ่ายแพ้ให้กับลูกดื้อของมาร์คที่ตีมึนทำเป็นไม่ฟัง พอเขาหายไปอาบน้ำ กลับมาก็เจอคนไม่ได้รับเชิญพาตัวเองไปนั่งอยู่ปลายเตียง ในสภาพที่พร้อมนอน พอแบมแบมบอกว่าไม่นอนกับคนไม่อาบน้ำ มาร์คก็ถอดแจ๊คเก็ตออกแล้วบอกว่าอาบน้ำมาตั้งแต่ที่ห้องแล้ว พอไล่ให้ไปนอนห้องพี่จินยองมาร์คก็บ่ายเบี่ยงบอกว่าไม่ชอบไปยุ่งกับของๆคนอื่น

 

“ง่วงแล้วนอนได้ยัง”

“ห้ามข้ามเส้น” แบมแบมใช้ปลายเล็บกรีดลงบนผ้าปูให้เป็นทางยาว มาร์คทำหน้าเหมือนเด็กงอแงแต่สุดท้ายก็ยอมแพ้เพราะมันดึกมากแล้วควรจะรีบๆนอนกันสักที

 

แบมแบมนอนลืมตามองเพดานในความมืด มันไม่ง่ายเลยที่จะหลับตาลงในขณะที่หัวใจยังไม่เลิกสั่น เหมือนไม่ใช่เรื่องจริงที่ในที่สุดเรื่องราวที่ค้างคามานานมันก็เฉลยออกมาหมดในวันนี้พร้อมกับความชัดเจนของมาร์ค ประโยคคำถามที่อีกคนเอ่ยออกมาเพื่อสร้างความชัดเจนให้กับสถานะของเรา ถึงแบมแบมจะไม่ตอบแต่เขาก็รู้ว่ามาร์ครู้คำตอบนั้นดี

 

และทั้งๆที่แบมแบมรู้สึกนอนไม่หลับอยู่แล้ว คนข้างๆก็ดูไม่ช่วยให้อาการนี้ดีขึ้นเลยเมื่ออยู่ๆมาร์คก็ยื่นมือมาจับประสานนิ้วเข้ากับมือของแบมแบม ไม่กล้าหันไปมองเพราะรู้ว่าอีกคนคงกำลังจ้องเขาอยู่แน่ๆ

 

“แบม ..”

“หืม?”

 

 

Goodnight

 

 

วาดรอยยิ้มขึ้นมาในความมืดแล้วจับกระชับมือกลับไปแทนคำขอบคุณที่มาร์คยอมปัดเป่าความไม่ชัดเจนออกไปจนหมด ภาพวันวานซ้อนทับขึ้นมาเหมือนวันที่เราแอบขึ้นไปนอนบนดาดฟ้า มือที่แบมแบมเคยขอร้องในใจว่าไม่อยากให้หายไป ไม่อยากให้ถึงเช้า วันนี้มือนั้นได้กลับมาจับแบมแบมไว้อีกครั้งแล้ว และครั้งนี้เขาก็หวังว่ามันจะไม่หายไป ..ไม่สิ แบมแบมจะไม่ปล่อยให้มันหายไปอีก

 

 

 

 

 

 

#มาร์คแบมแร็พเปอร์

 

 

 

เห็นไหม เชื่อเลายางงงงง บอกแล้วไงว่ามันจะไม่ม่า คิคิ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

4,782 ความคิดเห็น

  1. #4759 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 08:26
    ตายๆๆๆๆๆๆ น่ารักเกินไปเเล้วววว
    #4759
    0
  2. #4710 Lookshin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 15:06

    น้องหึงฟาดงวงฟาดงาใหญ่แล้วอิพี่โว้ยย ขึ้นต้นเกือบม่า จบตอนด้วยความน่าร้ากก

    #4710
    0
  3. #4633 tide2537 (@tide2537) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 14:06
    งือออออออออฟินนนนน
    #4633
    0
  4. #4620 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 00:32

    อ่าว

    พลิกล็อกอีกแล้วคิดเองเออเองดีเนอะพี่มาร์คนี่

    #4620
    0
  5. #4587 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 01:59
    ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วนะฮืออออ
    #4587
    0
  6. #4561 อาจุมม่า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 09:05

    โหกว่าจะเคลียร์ได้ ป้าลุ้นแทบตาย กลัวแบมเครียดงานเสีย กลัวมาร์คซึน

    #4561
    0
  7. #4527 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:37
    ฮืออ เคลียแล้วว ดีใจเว่อร์
    #4527
    0
  8. #4483 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 22:07
    อย่าไปเชื่อรูปลักษณ์ภายนอก555555
    #4483
    0
  9. #4308 Aely (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 17:13
    เอ็นดูเจนนี่มากสงสัยคงได้นอนที่โซฟาจริงนั่นแหละ ความมาร์คแบมนี้ โอ้ย!! ฉันละยอมใจ
    #4308
    0
  10. #4268 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 14:35
    เนียนตลอดนะมาร์คเดี๋ยวนี้ 
    #4268
    0
  11. #4247 อีฟ กันต์พิมาร์ค (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 21:39
    แขนตุ๊กตาเกือยขาดแหนะไรท์ ฮรืออออ เขิลลล รักกกความสุขขข 😭😭😭
    #4247
    0
  12. #4189 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 03:07
    สงสารเจนนี่เนอะไม่รู้เรื่องอะไรเลย โดนไม่ชอบหน้า ทั้งๆที่ตัวเองชอบแบมมากแต่เพราะมาร์คหวงมากเกินไป นี่มาร์คจะรู้ไหมเวลาที่มาร์คไม่อยู่ก็มีหลายคนเข้ามาดูแลแบมแทน อกจะแตกตายไหมนั่นถ้ารู้ขึ้นมา
    #4189
    0
  13. #4175 @fujinoii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 11:02
    เฮ้อออออ โล่งอก เค้าไม่กินม่ากันนาน คงไม่ชอบกันเท่าไหร่ใช่ม๊ะ
    #4175
    0
  14. #3920 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 10:06
    เห้ออออออ ไม่มีอะไรแล้วนะ ไม่มีอะไรค้างคากันอีกแล้ววว
    #3920
    0
  15. #3797 toto (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:43
    สงสารเจนนี่ละนางนอนไหนน่ะ
    #3797
    0
  16. #3662 อุลจีมา (@287456) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 10:20
    ดีงามจ้าาาาา กี๊ดๆ
    #3662
    0
  17. #3616 yamroll choco (@yamrollchoco) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 16:22
    พี่มาร์คไม่กากแล้วนะคะพี่แจ็ค
    #3616
    0
  18. #3573 pinkydrop (@pinky_drop) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 08:05
    เขินนนนนนน
    #3573
    0
  19. #3511 `MESJ' (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 14:31
    งืออออออออ เคลียร์กันแล้วขอของหวานนนน ;////;
    #3511
    0
  20. #3479 เบค่อนน้อย exo (@exo_xoxo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 22:05
    มันเป็นใครรรร
    #3479
    0
  21. #3472 MikoKoCH (@MikoKoCH) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 18:47
    ชัดเจนแล้วนะเฮีย ไม่ตค้างแล้วนะ ถ้าค้างจะโดดไปเรือยูคยอมม!
    #3472
    0
  22. #3448 เบค่อนน้อย exo (@exo_xoxo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 21:34
    ไม่ค้างคาแล้วว
    #3448
    0
  23. #3339 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:31
    ชัดเจนแล้วจ้าาาา ดีใจมากมายอ่ะ ;///;
    #3339
    0
  24. #3097 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 05:12
    เฮ่อออ ชัดเจนซะทีนะ ดีนะที่มาร์ครีบตามมาเคลียร์ให้จบอะ ไม่งั้นนี่ก็กำลังคิดว่าจะยาวมั้ย เพราะดูหึงโหดมาก เหวี่ยงได้ใจเลย5555 แบมเอ้ย อาการหนูมันชัดไป๊5555
    #3097
    0
  25. #3047 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 16:50
    ชัดเจนสักทีนะะ
    #3047
    0