[END] MARKBAM RAPPER #มาร์คแบมแร็พเปอร์

ตอนที่ 12 : ตอนพิเศษ : [Bambam's Diary] - first time - 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    30 ต.ค. 60

 

 

 

first time

#3

 

 

 

แบมแบมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่าออกมาพ้นซอยมืดๆที่ดูจะยาวเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุดหรือยัง เสียงรถบนถนนหรือแสงสีจากตึกอื่นรอบข้างก็ไม่สามารถเรียกความสนใจไปจากแบมแบมได้

 

 

ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองดังมาจากที่ไกลๆแต่ไม่ได้หันกลับไปเพราะมันคงเป็นเสียงที่เขาสร้างขึ้นมาเองในจินตนาการ คาดหวังว่าเสียงนั้นจะเป็นเสียงของมาร์คที่วิ่งตามมา มาอธิบายหรือโกหกเรื่องอะไรก็ได้ที่แบมแบมพร้อมจะเชื่อแต่มาร์คจะตามมาทำไมล่ะ มาร์คไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแบมแบมยืนอยู่ตรงนั้น ในเงามืดๆนั่น

 

 

แบม.. แบมแบม

 

เกลียดเสียงในหัวที่ได้ยิน แต่เกลียดมากกว่าที่ใจมันหวังในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ มือเล็กกำแน่นจนเล็บสั้นๆกดลงไปบนเนื้อ รู้สึกถึงความเจ็บบนฝ่ามือและแรงดึงจากด้านหลัง ชั่ววินาทีที่หันไปหัวใจก็เหมือนจะพองโตด้วยความหวังแต่แล้วมันก็สะดุดลงเพราะการคาดหวังมันมักจะมาพร้อมกับความผิดหวังเสมอ

 

 

 

“เป็นอะไรทำไมมาเดินอยู่คนเดียวตรงนี้”

 

พี่แจ๊คสัน

 

 

 

“ไอ้แบม ได้ยินป่าวเนี่ย”

เพราะไม่มีคำตอบหลุดออกไปจากปาก แรงจับที่ไหล่ถึงได้เปลี่ยนเป็นการเขย่าเบาๆเรียกสติ แต่ไม่ใช่แค่สติหรอกที่กลับมา ความรู้สึกทั้งหมดมันก็ไหลกลับมาด้วยเช่นกัน

 

 

“..ฮึก”

 

 “เห้ย แบมแบม! เป็นอะไร”

 

 

 

“ฮือออ”

 

แจ๊คสันตกใจไม่ใช่เล่นที่อยู่ๆคนตรงหน้าก็ร้องไห้ออกมา เขาก็แค่บังเอิญเห็นคนที่คล้ายแบมแบมเดินผ่านหน้าตึกไปแถมยังมีท่าทางแปลกๆ พอมองดีๆก็เห็นว่าใช่แบมแบมจริงๆ ถึงได้เดินตามมาแล้วเรียกไว้เพราะแบมแบมในตอนนี้ดูไม่ปกติจริงๆ

 

แบมแบมไม่ตอบแต่ร้องไห้โฮออกมาตรงนั้น เหมือนเขื่อนที่กั้นเอาไว้มันพังลงมา ตอนแรกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองรู้สึกหรือควรจะรู้สึกยังไง มันจุก มันเจ็บไปหมด ชาเหมือนจะไม่สามารถโต้ตอบหรือยินดียินร้ายกับอะไรได้

แต่แค่แจ๊คสันมาจับตัว ถามไถ่ตามประสาคนรู้จักว่าเป็นอะไร จากที่คิดว่าคงไม่รู้สึกอะไรมากมายขนาดนั้นกลับกลายเป็นว่ามันมากมายถาโถมขนาดนี้

 

 

 

“เกิดอะไรขึ้น? มาหาไอ้มาร์คใช่ไหม ไปสิ เดี๋ยวพี่พาไป” แบมแบมส่ายหน้าแต่ก็ยังไม่ตอบอะไร ปาดน้ำตาทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้อยากอ่อนแอขนาดนี้ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมจะต้องร้องไห้

 

 

“งั้นจะไปไหน กลับบ้าน?”

พอเห็นคนตัวเล็กกว่าพยักหน้าแจ๊คสันก็ตัดสินใจเรียกแท็กซี่แล้วไปส่งแบมแบมตามที่เจ้าตัวต้องการ ในเวลาแบบนี้จะให้ขึ้นรถเมล์ที่แสงสว่างจ้าท่ามกลางสายตาผู้คนก็คงไม่ดี

ระหว่างทางก็ส่งข้อความไปหามาร์คแต่มาร์คกลับไม่กระวีกระวาดตอบกลับเหมือนอย่างเคยแจ๊คสันมองข้อความที่ขึ้นว่าอ่านแล้วอย่างไม่เข้าใจ

 

แบมแบมรู้สึกขอบคุณที่แจ๊คสันไม่ถามอะไรเพราะยังไงตัวเขาก็คงตอบไม่ได้แล้วก็ไม่อยากตอบด้วยเลยได้แต่นั่งสงบสติอารมณ์ตัวเองเงียบๆ

 

 

 

first time

 

 

 

 

แบมแบมใช้เวลาเกือบสองอาทิตย์ในการอยู่กับตัวเอง จัดการกับความรู้สึกที่จัดระเบียบไม่ได้พวกนี้ มันสับสน ยอมรับว่าเคว้งไปไม่น้อยที่เห็นมันด้วยตาตัวเอง

แบมแบมร้องไห้แล้วก็ตั้งสติแล้วก็กลับไปร้องไห้แล้วก็หาเหตุผลมาเรียกสติตัวเองวนอยู่อย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา ยูคยอมที่เป็นรูมเมทถึงกับลากที่นอนออกไปนอนห้องนั่งเล่นเพราะไม่อยากให้แบมแบมอึดอัดใจ

 

 

แบมแบมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ทำให้เพื่อนลำบากแต่เขาก็ไม่อยากให้ใครมาเห็นตอนที่กำลังอ่อนแอนักหรอก ทั้งรู้สึกผิดและรู้สึกขอบคุณยูคยอมจริงๆแต่มันก็ทำให้แบมแบมคิดอะไรได้เยอะตอนที่อยู่คนเดียว

 

 

 

ถ้าจะถามว่าโกรธไหม ..ไม่หรอก

แบมแบมเสียใจแต่ไม่ได้โกรธ ที่จริงก็ไม่มีสิทธิ์จะไปโกรธอะไรด้วยซ้ำ ถ้าจะโกรธก็คงต้องโกรธตัวเองที่คิดเองเออเองว่ามาร์คคงรู้สึกเหมือนกันแต่ใครล่ะจะมารู้สึกอะไรกับเด็กอย่างเขา

 

 

มันก็ถูกแล้วที่มาร์คควรจะอยู่กับคนที่วัยไล่เลี่ยกันพื้นเพแบบเดียวกันคงเข้าใจกันมากกว่า และยิ่งไปกว่านั้นคือทั้งคู่ดูเหมาะสมกันดี

 

 

 

สำหรับแบมแบมน่ะแค่ไม่ต้องเสียมาร์คไปก็พอแล้ว เพราะฉะนั้นถ้ามาร์คจะให้แบมแบมเป็นแค่น้องชาย เขาก็ยอมรับได้

 

 

 

 

 

ไม่สิ.. ยังไงก็ต้องยอมรับให้ได้นั่นแหละ


จะเป็นแค่น้องชายให้มาร์คก็ได้

 

 

 

first time

 

 

 

หลังจากหายหน้าไปสองอาทิตย์แบมแบมก็ตัดสินใจที่ไปหามาร์ค การหายไปนานๆแบบนี้โดยที่มีแต่ข้อความโกหกที่แบมแบมส่งไปทางแชทว่า ยุ่งมากกก คงไม่ได้ไปเจอพี่สักพักนะ มันก็คงไม่ดี เดี๋ยวมาร์คจะสงสัย

 

 

“นี่พี่มาร์ค อันนี้มันออกใหม่แหละ เพิ่งเห็นในซูเปอร์เลยซื้อมาให้ลอง”

แบมแบมยื่นขนมที่เพิ่งโฆษณาว่าออกมาใหม่ให้กับมาร์ค พยายามร่าเริงและยิ้มให้เหมือนอย่างเคย แม้ว่าใบหน้าที่เคยเปื้อนรอยยิ้มทุกครั้งที่เจอกันของมาร์คจะเหลือแต่ความนิ่งเฉยแบบตอนนี้

 

“ขอบคุณ”

มาร์ครับคำห้วนๆ จนคนฟังรู้สึกใจแป้วเหมือนแค่พูดส่งๆไปอย่างนั้น

 

“เดี๋ยวสิ พี่จะไปแล้วเหรอ”

“อืม ฉันไม่ว่าง” ก็คงจะไม่ว่างอย่างที่บอกแหละมั้งจากที่ปกติยังไปเจอกันตามร้านอาหาร หรือสวนสาธารณะใกล้ๆ วันนี้แบมแบมยังมาเจอมาร์คได้แค่หน้าตึกบริษัท

 

“แล้วก็นะ นายน่ะ ต่อไปนี้ไม่ต้องมาที่นี่บ่อยๆแล้ว หลังจากนี้ฉันคงไม่มีเวลาว่างมาเจอเท่าไหร่” คงเพราะประโยคที่พูดออกมาโดยไม่ยอมมองหน้ากัน แบมแบมถึงได้รู้สึกโกรธขึ้นมา มาร์คพูดเหมือนว่ามันไม่สำคัญอีกต่อไป เหมือนกำลังไล่แบมแบม

 

“ไม่ว่างหรือพี่อยากไล่แบมไปไกลๆกันแน่? ทำไมอ่ะ มันรบกวนเวลามากเลยเหรอ แค่เจอกันแค่ห้านาทีก็ไม่ได้เหรอ” แบมแบมตวาดเสียงดังกลับไป

 

“อย่ามางอแงแถวนี้ กลับไปซะ”

 

แบมแบมกำลังรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า ประโยคของมาร์คมันฟาดเข้ามาจนหน้าชาไปหมด เป็นครั้งแรกที่มาร์คไล่แบมแบมแบบนี้ น้ำเสียงเข้มๆเหมือนไม่ใส่ใจแบบที่ใช้พูดกับคนอื่น สายตาที่ไม่แม้แต่จะหันมามองกันสักนิด แบมแบมไม่เข้าใจ มันเกิดอะไรขึ้น พี่มาร์คของแบมแบมหายไปไหน

 

 

“หมายความว่าไง?”

“หมายความว่านายควรจะกลับไปอยู่ในที่ๆตัวเองควรอยู่ ไม่ใช่เสียเวลามาวุ่นวายกับฉันที่นี่”

 

“วุ่นวายเหรอ..”

“ใช่! นายกำลังทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด ลำดับความสำคัญอะไรก็ไม่ถูกไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไรควรอยู่ตรงไหน ถ้าไม่จริงจังกับสิ่งที่เลือกก็กลับบ้านไปซะ”

 

“แล้วพี่อ่ะ! พี่จริงจังกับมันมากไหม แค่กฎพื้นๆของเด็กฝึกพี่ยังทำไม่ได้เลย อย่าคิดว่าแบมไม่รู้นะเรื่องที่พี่แอบมีแฟนน่ะ!

 

“นั่นมันก็เรื่องของฉัน อย่าล้ำเส้น!

 

แล้วแบมแบมก็เหมือนถูกซัดด้วยประโยคนี้ ถ้อยคำที่อยากจะหยิบมาโต้แย้งหายไปทันที ล้ำเส้นเหรอ.. มันมีเส้นคั่นระหว่างเราสองคนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

 

 

 

 

มาร์คหันหลังเตรียมจะเดินกลับเข้าบริษัท แต่คนที่เปิดประตูสวนออกมาก่อนคือคนที่แบมแบมไม่นึกอยากจะเจอมากที่สุด

 

ผู้หญิงคนนั้น ..คนที่แย่งพี่มาร์คไป

 

 

 

 

เจนนี่ดูแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นแบมแบม แต่แล้วก็ทำท่าเหมือนอยากจะเข้ามาหาแต่กลับโดนมาร์คจับไว้แล้วพยายามลากกลับเข้าตึกไปด้วยกัน

 

“ปล่อยนะ! ฉันมีเรื่องจะคุยกับแบมแบม ปล่อยเดี๋ยวนี้นะมาร์ค!

“อย่ายุ่งนะเจน!

 

สุดท้ายเจนนี่ก็โดนมาร์คลากกลับเข้าไปในตึก เสียงล็อคของประตูอัตโนมัติที่ขวางกั้นไว้ ทำเอาแบมแบมต้องแค่นหัวเราะให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง

 

 

เหมือนมันกำลังตอกย้ำว่าตึกที่แบมแบมไม่มีสิทธิ์เข้าไปมันก็ไม่ต่างอะไรกับโลกใบใหม่ที่มาร์คไม่ยอมให้แบมแบมเข้าไปนั่นแหละ ไม่มีรหัส ไม่กุญแจ ทำได้แค่ยืนโง่ๆรออยู่ข้างนอกแล้วหลอกตัวเองว่าอีกเดี๋ยวเขาคงออกมาหา

 

 

 

 

 

แต่ไม่หรอก มันชัดเจนแล้วว่ามาร์คจะไม่กลับออกมาอีก

 

 

 

 

 

 

ทั้งจากประตูบริษัท

แล้วก็โลกบ้าๆใบนั้นด้วย

 

 

 

 

 

2013 : October

 

 

 

ห้าเดือนแล้วที่ไม่ได้เจอมาร์คแต่แบมแบมก็ยังส่งข้อความไปหาบ่อยๆ บางทีก็แค่อยากจะทักทายในตอนเช้า บอกลาก่อนเข้านอน ถ่ายรูปท้องฟ้าหรือวิวข้างทางส่งไปให้ แม้จะไม่มีข้อความตอบกลับหรือบางทีโชคดีหน่อยมาร์คก็ตอบกลับมาบ้าง

 

ยอมรับว่ามันทั้งโกรธทั้งเสียใจแต่แบมแบมกลับมานั่งคิดแล้วก็ใช้ความลำเอียงในใจตัวเองตัดสินเอาว่าอีกคนไม่ผิดที่จะโมโหใส่ วันนั้นมาร์คอาจจะอารมณ์ไม่ดีอยู่ก็ได้แล้วแบมแบมก็ดันไปอยู่ตรงนั้นแถมยังไปยุ่งเรื่องแฟนของมาร์คอีกก็ไม่แปลกที่มาร์คจะโกรธ

 

 

มันโง่เง่าสิ้นดีเลยใช่ไหมล่ะความลำเอียงที่ยกโทษให้มาร์คทุกอย่างแบบนั้นน่ะ แต่ทำไงได้ในเมื่อจริงๆแล้วมาร์คพูดถูกหมดทุกอย่าง แบมแบมลืมเป้าหมายของตัวเอง หลงทางไปไกลแสนไกล ตอนนี้ถึงได้กลับมาตั้งหน้าตั้งตาซ้อมใช้เวลาทั้งหมดทุ่มให้กับการพัฒนาตัวเอง

 

 

ตอนนี้ตำแหน่งสูงสุดของเด็กฝึกในค่ายกลับมาอยู่ในมือของแบมแบมอีกครั้งแล้ว และไตรมาสหน้าเมื่อบริษัทมาร์คเปิดออดิชั่นอีกครั้งแบมแบมมั่นใจว่าบัตรผ่านไปยังค่ายใหญ่จะต้องเป็นของแบมแบมแน่นอน อดทนไม่เจอกันตอนนี้เพื่อที่จะได้เจอกันทุกวันในอนาคต ในเมื่อมาร์คไม่ออกมาหาเขาก็จะเป็นฝ่ายเข้าไปในโลกใบนั้นให้ได้เอง

 

 

 

แต่โชคไม่เคยเข้าข้างใครขนาดนั้นหรอกสุดท้ายแล้วแบมแบมก็ยังเป็นคนที่ข้างบนฟ้าสาปให้ต้องผิดหวังและโดดเดี่ยวเสมอไป

 

 

 

“รู้ข่าวยัง เรื่องที่พี่มาร์คกำลังจะได้เดบิวท์อ่ะ” ยูคยอมทักขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น บอกเล่าข่าวที่ลือกันในบรรดาเด็กฝึก

“ข่าวมั่วมั้ง พี่เขายังไม่เดตอนนี้หรอก” แบมแบมพูดยิ้มๆ

“เห้ย อันนี้ได้ยินมาจากเด็กค่ายนั้นเลยนะ”

“เชื่อเหอะ ยังไงก็ไม่ ต่อให้ค่ายอยากให้ทำพี่เขาก็จะปฏิเสธ”

“ทำไมมั่นใจขนาดนั้น จะมีใครได้โอกาสเดแล้วไม่ยอมเดด้วยเหรอ บ้าแล้วมั้ง”  แบมแบมไม่ตอบทำเพียงแค่ยิ้มบางๆกับตัวเอง

 

 

ยูคยอมไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าทำไมแบมถึงมั่นใจนักเพราะมีแค่แบมแบมและมาร์ครู้ก็พอแล้วว่าสิ่งที่พยายามทำกันมาหลายปีน่ะก็เพื่อคำสัญญาของเราสองคน ว่าจะขึ้นไปเป็นเป็นดาวเจิดจรัสบนฟ้าข้างๆกัน

 

 

 

มาร์คต้องรู้ว่าแบมแบมกำลังพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะไปหาและมาร์คจะต้องรอแน่ๆ

 

 

แบมแบมเชื่ออย่างนั้น

 

 

 

 

 

 

 

แต่แล้วมันก็เหมือนโลกทั้งโลกพังลงตรงหน้า เมื่อเที่ยงคืนของวันหนึ่งในเดือนตุลาคมมีนักร้องหน้าใหม่เดบิวท์ในนาม T.MARK

และมันคงจะไม่ทำให้แบมแบมรู้สึกอะไรเลย หากคนที่อยู่บนปกอัลบั้มนั้นจะไม่ใช่คนที่แบมแบมรู้จักเป็นอย่างดี

 

 

 

 

คนที่แบมแบมฝากความเชื่อใจทั้งหมดเอาไว้มาตลอดสามปี

 

 

 

 

 

 

แบมแบมทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ไร้เรี่ยวแรงจนมือแทบจะจับโทรศัพท์ที่ยูคยอมวิ่งโร่มาอวดเพลงใหม่ไม่ไหว

 

 

แบมแบมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองรู้สึกยังไง รู้แค่ว่าความรู้สึกนี้มันมากมายจนเกินจะรับไหว

 

 

ที่ร้ายไปกว่านั้นคือมันเป็นความรู้สึกที่แย่และแสนหดหู่ เจ็บยิ่งกว่าความรู้สึกใดๆที่เคยรู้จักมาทั้งหมด

 

 

 

 

 

ก่อนหน้านี้ยูคยอมเคยเอารูปที่ทางค่ายสปอยล์ออกมาอวด คุยโม้ยกใหญ่ว่าเงาด้านหลังที่เห็นน่ะต้องเป็นมาร์คแน่ๆแต่ตอนนั้นแบมแบมแทบจะไม่ชายตามองเลยด้วยซ้ำปล่อยให้ยูคยอมคาดเดาเล่นสนุกไปคนเดียว

 

 

 

 

 

เหมือนความเชื่อทั้งหมดที่เคยมีถูกตลบหลัง เหมือนมีใครจับแบมแบมห้อยหัวลงมาจากฟ้าแล้วบอกว่าที่เคยยืนมาตลอดน่ะมันผิด แบมแบมไม่รู้แล้วว่าอะไรคือสิ่งที่ควรเชื่อ อะไรที่มันเป็นความจริง

 

 

 

 

มาร์คไม่รอแบมแบมอีกต่อไปแล้ว

 

 

 

ที่จริง.. ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่ผ่านมามาร์คเคยคิดที่จะรอแบมแบมบ้างรึเปล่าหรือตลอดมามันเป็นเพียงคำโกหก มีแค่แบมแบมที่ยึดติดกับคำสัญญาเด็กๆอยู่ฝ่ายเดียว

 

 

 

แบมแบมร้องไห้จนมองไม่เห็นอะไรตรงหน้าเหนื่อยที่จะปัดน้ำตาที่ปัดออกเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักทีทิ้ง สะอื้นจนตัวโยน แม้แต่เสียงตกใจของยูคยอมที่ดังอยู่ข้างๆแบมแบมก็จับใจความไม่ได้เลยสักนิด

 

 

ก้อนเนื้อในอกบีบรัดจนหายใจไม่ออกทุรนทุรายเหมือนจมดิ่งลงไปใต้น้ำลึก

 

 

 

เพิ่งรู้ว่าการถูกหักหลังจากคนที่เชื่อใจที่สุดมันทรมานแบบนี้เอง

 

 

 

 

 

แบมแบมยอมให้มาร์คทุกอย่าง เชื่อทุกคำที่มาร์คพูด ยอมรับได้ทั้งนั้นต่อให้มาร์คจะขีดเส้นคั่นระหว่างเราเอาไว้สักแค่ไหน จะให้แบมแบมเป็นอะไร อยู่ตรงไหน แบมแบมก็ไม่เคยเรียกร้อง

 

 

 

 

 

 

แต่ทำไม.. มาร์คถึงได้ใจร้ายแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สุดท้ายแล้วคำสัญญาโง่ๆนั่น ก็มีแค่แบมแบมเท่านั้นที่จริงจังกับมันอยู่ฝ่ายเดียว

 

 

 

 

 

 

 

Bambam’s Diary

- end –

 

 

 

 

 

#มาร์คแบมแร็พเปอร์

 

 

 

 

*แนะนำ*  เพื่อให้เข้าถึงอารมณ์ของแบมแบมมากขึ้น ลองฟังเพลง First Time – Day 6 กันดูนะคะ เราแต่งพาร์ทแบมแบมโดยที่ใช้เพลงนี้เปิดคลอไปตลอดเลยค่ะ มันตรงกับสิ่งที่อยากจะสื่อออกมามากๆ ชื่อตอนก็มาจากเพลงนี้ (เพราะชอบเพลงนี้มาก ฮ่าๆ)

ขออนุญาตแปะคำแปลเนื้อเพลงด้านล่างนะคะ ลองฟังเพลง+อ่านเนื้อเพลง แล้วจะเข้าใจความรู้สึกของแบมแบมหลังจากนี้ได้ดีเลยค่ะ

 

ปล. ทุกคนเชิญจวกคุณกัปตันให้หนำใจค่ะ ซัดให้น่วม เพราะตอนหน้าเขาจะมาแก้ตัว เอ้ย! อธิบายเหตุผลทุกอย่างด้วยตัวเองแล้ว ^^

 

 

 

- - - - - - -

 

Title : First Time

Artist : DAY6

แปลไทย : frozenlemonn

 

 

 

 

한때 (우린) 서로가 (서로를)

운명이라 믿었었 (지만) 아냐 (실은)

사실은 (you were) 운명 같아 보였던 우연

 

ครั้งหนึ่ง เราสองคน

ต่างก็เคยเชื่อในโชคชะตา ..

แต่ไม่ใช่เลย จริงๆแล้ว

คุณก็เป็นแค่ความบังเอิญ

ที่ดูเหมือนเป็นพรหมลิขิตเท่านั้น

 

 

그동안 (오랫동안) 없이(혼자 남아)

앓고만 있었지만

(이제) 이제는 (다시) 너를

잡고 있지 않게

 

ช่วงเวลาแสนนานในตอนนั้น

ที่ผมต้องอยู่เพียงลำพังโดยไม่มีคุณ

ผมได้แต่ทนเจ็บปวดทรมาน

โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย

แต่ว่าตอนนี้ .. ผมน่ะ จะไม่รั้งคุณไว้อีกแล้ว

 

 

 

 

(*) For the first time

너와 다른 곳을 향해 걸어가

I say goodbye to you you

 

For the first time

다른 꿈을 가지고 걸어가

I say goodbye to you

말이 마지막이 있게

 

เป็นครั้งแรกเลยนะ

ที่ผมต้องเดินไปคนละเส้นทางกับคุณ

I say goodbye to you

 

มันเป็นครั้งแรก

ที่เราฝันในสิ่งที่แตกต่างกัน

ผมคงต้องพูดว่า ลาก่อน

นี่แหละคือคำสุดท้ายที่จะได้พูดออกไป

 

 

 

 

한땐 (그땐)

죽고 사는 사이였어도

순식간에 (우리가 내내)

약속했던 내일은 거짓으로

아픔이 커질수록 시간이 가버린 알게

그럴수록 어쩔 없이 두발 들게

 

ครั้งหนึ่ง .. ในตอนนั้น

แม้เราจะตกหลุมรักกันและกันมากเท่าไหร่

แค่เพียงวินาทีเดียว

อนาคตที่เคยสัญญากันไว้

ก็กลายเป็นแค่คำโกหก

ยิ่งเวลาผ่านไปมากเท่าไหร่

ความเจ็บปวดมันก็รุนแรงขึ้นเท่านั้น

สุดท้าย ..

ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องยอมแพ้

 

 

Ooh 흘러 지나간 날들을 되돌리긴

Too far 이젠 이상 너를 가질 (없어)

I know (you know) we know

이제야 너를 보내

 

แม้ว่าจะพยายามมองย้อนกลับไป

ยังวันเวลาเหล่านั้น

แต่มันก็ห่างไกลเหลือเกิน

..ผมไม่อาจมีคุณได้อีกต่อไปแล้ว

ผมรู้ คุณรู้ ..เราต่างก็รู้ดี

ว่าในตอนนี้ผมต้องปล่อยคุณไป

 

(*)

 

I got to say (I got to say)

I got to say good bye

I got to say (I got to say)

I got to say good bye

(say good bye)

 

 

ผมต้องบอกลาคุณแล้ว

 

(*)

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

4,782 ความคิดเห็น

  1. #4734 Icedly (@Icedly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 12:46
    มาร์คคงอยากให้น้องกลับไปตั้งใจกับตัวเองอะ ถึงจะโดนน้องเกลียด แต่เพื่ออนาคตน้อง พี่ก็ยอมอ่ะ ฮือออ ฟังเพลงละเส้าาา
    #4734
    0
  2. #4700 Lookshin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 13:29

    โอ้โห อิพี่มาร์ค ตอนนี้คือสงสารแบมมากเลยอะ น้องงง T T

    #4700
    0
  3. #4686 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 12:10
    โถ่น้องแบม...
    #4686
    0
  4. #4650 Mb_bloody (@Mb_bloody) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 01:27
    ก็รู้ที่มาร์คทำก็เพื่อตัวแบมเองแต่มันไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วหรือไง แล้วเจนนี่นี่ยังไงอ่ะ สรุปมาร์คให้แบมแค่น้องชายช่ ะ เหอะ สงสารแบมอ่ะ ฮือ
    #4650
    0
  5. #4578 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 02:18
    สงสารแบมอะ มาร์คใช้วิธีโหดร้ายมากเกินไปอะ
    #4578
    0
  6. #4552 napattra511 (@napattra511) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 14:39
    อ่านตอนนี้แล้วเข้าใจแบมแบมเลย น้ำตาไหลเลย แงงงงง ฟีลลิ่งเหมือนมาร์คตัดด้ายความสัมพันธ์เส้นสุดท้ายออก แล้วโยนมันทิ้งเลย
    #4552
    0
  7. #4517 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:54
    โหหหเกินไปอะ มาร์คน่าจะใช้วิธีดีกว่านี้ ยังไงตอนนี้ก็ผ่านไปแล้วก็อธิบายให้น้องฟังหน่อยเถอะ
    #4517
    0
  8. #4473 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 15:53
    เหมือนเราจะรู้เหตุผลของมาร์คแล้วนะ แต่ก็ขอยืนยันคำเดิมว่า ผิดวิธี (ถ้าเป็นอย่างที่เดา)
    #4473
    0
  9. #4453 คนสวย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 22:35
    นี้อ่านไปก็คิดว่ามาร์คต้องมีเหตุผลแน่นอนแต่น้ำตาก็ไหล ฮือออออออออออออออ
    #4453
    0
  10. #4412 Serin71228 (@serin_fernaldeat) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 09:43
    ถ้าเหตุผลมันฟังขึ้นฉันจะไม่ว่าอะไร
    แต่อย่าหวังว่าฉันจะยกโทษให้แกนังมาร์ค
    #4412
    0
  11. #4322 gummyworm (@gummyworm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 22:13
    ตอนนี้คือขอเกลียดมาร์คไว้ก่อน เหตุผลค่อยว่ากันถ้าฟังขึ้น555555
    #4322
    0
  12. #4301 Aely (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 02:04
    อาจจะมีเหตุผลที่มันอธิบายออกมาไม่ได้ก็ได้ สงสารแบมนะ
    #4301
    0
  13. #4256 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 08:37
    มาร์คอาจจะทำเฉยชาให้แบมได้กลับมาตั้งใจฝึก แต่ทำแบบนี้มันใจร้ายเกินไปนะ ไม่คิดเหรอว่าน้องจะใจสลายขนาดไหน มาร์คอยู่กับน้องมาน่าจะรู้จักน้องดีกว่านี้สิ
    #4256
    0
  14. #4224 อีฟ กันต์พิมาร์ค (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 10:52
    มาร์คอาจทำตามที่แบมขอไว้ไง "พี่มาร์คอย่าไปอยู่ในที่ที่แบมแบมมองไม่เห็นเลยนะ.." มาร์คเลยต้องคว้าโอกาสนี้ เพื่อขึ้นไปอยู่บนนั้นเป็นดาวให้แบมแบมเห็น..เราเข้าใจนะ

    ....แต่ก็เจ็บอยู่ดี ทำไมอ่ะมาร์ค ฮรือออออ มีวิธีที่ดีกว่านี้ไหมอ่ะ..😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭
    #4224
    0
  15. #4177 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 12:08
    มากอดมาลูกไม่ต้องเสียใจนะ มาซบไหล่พี่มา
    #4177
    0
  16. #4152 @fujinoii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 13:00
    เจ็บปวดใจมาก ที่มาร์คทำแบบนี้ มาร์คก็คงมีเหตุผลของเค้ามั้ง จะให้รอแบมแบมก็คงไม่ไหว เพราะไม่รู้เมื่อไหร่แบมแบมจะได้มา คนเราก็ย่อมนึกถึงตัวเองกันทั้งนั้นแหล่ะ มีแต่แบมแบมเท่านั้นที่นึกถึงมาร์คมากกว่าตัวเอง อยากร้องไห้นะแต่น้ำตามันตกใน เจ็บใจมากกว่าที่จะร้องไห้
    #4152
    0
  17. #4127 Aimnakayo (@Aimnakayo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 14:07
    อ่านไปตอนเรียนร้องไห้โดนด่าว่าบ้าหรอ555555
    #4127
    0
  18. #4040 Missnight (@missnight17) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 05:31
    ตอนนี้ร้องเลยอะ ร้องไห้ให้กับคำว่าคำสัญญาโง่ๆ เจ็บแทนน้อง หวังว่าตอนนหน้ามาร์คจะมีคำตอบดีๆให้กับเรานะ 
    #4040
    0
  19. #4013 GUS. P. 996 (@cardphone00) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 00:07
    ร้องหนักมากสงสารแบมมม
    #4013
    0
  20. #3910 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 20:05
    สงสารแบมมมม น้ำตาคลอออ มาร์คทำแบบนี้เพื่อให้น้องโฟกัสกับการเดบิ้วมากกว่ามาสนใจตัวเองใช่มั้ย แต่มาร์คลืมคิดไปรึป่าว ว่าทำแบบนี้น้องจะเสียใจมากแค่ไหน ถึงมาร์คจะทำเพื่อน้องก็เถอะ ในมุมของน้องคือคำสัญญา น้องที่มีแค่มาร์คเท่านั้น พอเจอแบบนี้ ไปไม่เป็น สงสารรรรรรรรรร
    #3910
    0
  21. #3782 toto (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:04
    ร้องไห้เลย แต่พอเดาเหตุผลที่มาร์คทำได้
    #3782
    0
  22. #3638 อุลจีมา (@287456) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:50
    ฮรือออ สงสารแบมแบมมม น้ำตานี่ปริ่มๆตลอด 
    #3638
    0
  23. #3618 tatarzyx (@tatarzyx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 01:37
    ร้องไห้ เศร้าด้วย เศร้ายามดึกไม่ตลกเลย นอนไม่หลับด้วยโอยยย สงสารน้องแบมแต่ไม่โกรธมาร์ค เค้าคงมีเหตุผลของเค้า ^^ 55 ภายใต้เลข 5 มีน้ำตาซ่อนอยู่ TT
    #3618
    0
  24. #3608 yamroll choco (@yamrollchoco) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 16:18
    พอจะเดาเหตุผลของพี่มาร์คได้นะ เข้าใจด้วย แต่ก็...เสียใจอยู่ดี สงสารแบมอะ อยากปลอบ ทำไมพี่มาร์คถึงไม่ใช้วิธีอื่นล่ะ เราว่ายังมีวิธีที่ดีกว่านี้อยู่นะ
    #3608
    0
  25. #3536 PloyPyds (@PloyPyds) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 19:57
    พอจะเข้าใจเหตุผลที่พี่มาร์คทำแบบนี้นะ แต่มันสาหัสมากเลยนะสำหรับหัวใจดวงนึงอ่ะ นี่ร้องไห้ตามเลยเปิดเพลงคลอไปด้วยน้ำตานี่ไหลยังกะเขื่อนแตก ไรต์แต่งดีมากกกก ฮืออออT^T เข้าใจแล้วทำไมแบมถึงไม่ชอบพี่มาร์คซะขนาดนั้น เป็นเราก็คงเจ็บมากๆเหมือนกัน
    #3536
    0