Vampire Twilight | Lavender Blue

ตอนที่ 8 : eighth : I called it 'Magic'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    20 มี.ค. 62


I called it 'Magic'




            ตอนนี้เธอกำลังจะเป็นบ้า

            ผ่านมาสามวันแล้วแต่แพททริคก็ยังไม่กลับบ้านหนำซ้ำโทรศัพท์เขาปิดตลอดเวลา ไม่ไปโรงเรียน ไม่ไปหาเพื่อน

            เขาไปมุดหัวอยู่ที่ไหน!!

            โรเซลีนพยายามระงับอารมณ์ตัวเองที่กำลังปะทุ ขาเรียวยาวของเธอก้าวเข้าไปในโรงยิมเร็วๆตามอารมณ์ขุ่นมัว

            “แพททริคยังไม่กลับบ้านเหรอ” คาร่าที่กำลังวอร์มอัพอยู่ข้างๆถามเมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนมีความหงุดหงิดฉายชัด

            “อือ สามวันแล้ว”

            “เขาทะเลาะอะไรกับป้ากับลุงรึเปล่า”

            “ไม่นะ” โรเซลีนส่ายหัวปฏิเสธ สาเหตุที่เขาออกจากบ้านไปก็เพราะเธอและยังไม่กลับก็น่าจะเพราะเธอ เธอรู้สึกขอบคุณนะที่เขาเป็นห่วงแล้วก็คอยปกป้องเธอขนาดนี้แต่มันไม่รวมกับการที่เขาหายไปโดยไม่บอกใคร

            “งั้นเหรอ” คาร่าดูเป็นกังวลขึ้นมาทันทีแต่โรเซลีนไม่ทันได้สังเกต

            วิชาพละเป็นวิชาบังคับและต้องเรียนรวม ตอนนี้เด็กเกรด 11 ทุกคนมารวมตัวกันในโรงยิม หลังจากวอร์มอัพเรียบร้อยอาจารย์ก็ให้แยกไปเล่นกีฬาแต่เธอกับคาร่าหลบออกมานอกโรงยิม

            “ฉันจะหนีกลับบ้านก่อน”

            “แต่โรส นี่มันเพิ่ง 10 โมงเองนะ” โรเซลีนมองสีหน้าเพื่อนที่ดูเป็นห่วงด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอต้องไปหาแพททริค ถึงจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหนก็เถอะ

            “ฉันจะไปหาแพททริค”

            “ที่ไหนล่ะ? เธอไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนไม่ใช่เหรอ”

            “แถวๆนี้แหละ เขาไม่ออกจากเมืองหรอกถ้าไม่มีฉัน” โรเซลีนตัดบท เธอเดินลัดเลาะไปตามแนวชายป่าที่ติดกับโรงเรียน หลังจากมองซ้ายมองขวาเธอก็พุ่งตัวเข้าไปในป่าทันที

            ป่าด้านนี้ดูแตกต่างจากป่าที่เจคอบเคยพาเธอไป ป่าในเขตเผ่าของเจคอบดูเป็นป่าที่มีดอกไม้ สัตว์ป่า ต้นไม้แต่ฝั่งนี้มีแต่ต้นไม้ ต้นไม้ล้วนๆ

            “เอาล่ะ ไม่ได้ทำแบบนี้นานแล้วหวังว่าจะยังฟังกันนะ” โรเซลีนพึมพำเบาๆ เธอกระชับเสื้อโค้ทที่แอบไปหยิบระหว่างหนีออกมาจากโรงยิม เปลือกตาสีขาวสะอาดปิดลงช้าๆ เธอเริ่มผ่อนคลายกล้ามเนื้อและตั้งสมาธิแน่วแน่ เมื่อเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้งจากนัยน์ตาสีดำกลายเป็นสีม่วง รอบตัวเธอมีไอสีขาวแผ่ออกมา

            “นำทางข้า” ริมฝีปากอิ่มเปล่งเสียงทว่าไม่ใช่ภาษาที่มนุษย์สามารถเข้าใจได้ มันคือภาษาโบราณของชนเผ่าที่คิดค้นเวทมนตร์ขึ้นมา มันอยู่มานับพันปีและจะอยู่ต่อไปแม้ว่ามนุษย์จะสูญสิ้น

            ฉับพลันต้นไม้ค่อยๆบิดตัวคล้ายกับเด็กน้อยที่กำลังตื่นจากห้วงนิทรา ต้นไม้เหล่านี้ค่อยๆขยับ ต้นแล้วต้นเล่าเรียงต่อกันเป็นทอดๆจนกระทั่งเกิดเป็นทางเดินยาวสู่ใจกลางป่า

            โรเซลีนค่อยๆออกเดิน เมื่อเธอเดินผ่านไปต้นไม้จะกลับสู่ตำแหน่งเดิมเพียงชั่วอึดใจทุกอย่างก็หายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            เธอเดินตามทางไปช้าๆและคอยสำรวจข้างทางไปด้วย น้อยครั้งที่เธอจะใช้เวทมนตร์แก้ปัญหาเพราะทุกครั้งที่เธอใช้เวทมนตร์ไอสีขาวนี้จะแผ่พลังงานออกไปเป็นไมล์ เหมือนส่งสัญญาณให้กับองค์กรนั่นรู้ว่า เฮ้ ฉันอยู่ตรงนี้ มาจับฉันเร็วเข้า

            แต่กับการฝึก ไอเวทมนตร์จะไม่ออกมาเพราะเธอไม่ดึงพลังในตัวมาใช้ แต่เธอดึงพลังจากรอบๆตัวมาใช้

            เมืองนี้เล็ก คนในเมืองรู้จักกันเกือบทั้งหมด ถ้าไม่มีใครเห็นแพททริคในเมืองนั่นแปลว่าเขาไม่อยู่ในเมือง เขาต้องอยู่ในป่า

            ถ้าถามว่าทำไมเธอมั่นใจว่าเขาจะอยู่ในป่า

            เหตุผลคือเขาจะไม่มีวันออกนอกเมืองโดยไม่มีเธอ

            เพราะมีกันอยู่สองคนตั้งแต่เด็กแพททริคจึงไม่เคยทิ้งเธอสักครั้ง ช่วงที่อยู่ประถมเขายอมไม่ไปเตะบอลกับเพื่อนเพื่อนั่งเล่นกับเธอ

            และตอนนี้ถ้าเกิดว่าเขาหายไปเพราะมีใครทำอะไรร้ายๆกับเขา

            เธอเอามันตายแน่


          หลังจากเดินมาร่วมสิบนาที ทางเดินสิ้นสุดตรงใจกลางป่า ที่ตรงกลางมีหลุมขนาดสองคนนอนอยู่ข้างๆกันมีเสื้อแจ็คเกตที่แพททริคใส่ในวันที่ออกไปจากบ้านและมีรอยเลือดเปื้อนเต็มไปหมด

            โรเซลีนรู้สึกเหมือนดิ่งลงเหวหมื่นฟุต เธอรีบวิ่งไปดูที่หลุมนั่นโดยไม่รีรอ ในหลุมมีแพททริคอยู่จริงๆแต่เขากำลังนอนอยู่ มีรอยเลือดๆรอบตัวเขา เธอภาวนาให้นั่นไม่ใช่เลือดเขา

            “แพททริค” โรเซลีนเรียกเขาเสียงสั่น ตอนนี้เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้และรู้สึกว่าน้ำตาพร้อมจะไหลลงมาตลอดเวลา เธอค่อยๆก้าวขาลงหลุมนั่น ข้างๆกับแพททริคมีจอบวางอยู่ ในหลุมเต็มไปด้วยเศษกระดาษที่เผาแล้วแต่เธอไม่สนใจ

            ตอนนี้เธอสนใจแค่ว่าพี่ชายเธอยังมีลมหายใจอยู่ไหม

            “แพท เฮ้ ตื่นสิ” โรเซลีนเรียกแพททริคด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม มือของเธอสั่นจนเห็นได้ชัด เธอค่อยๆยื่นมือออกไปแตะมือเขาที่พ้นออกมานอกแขนเสื้อ ตัวเขายังอุ่นอยู่

            เธอค่อยๆเลื่อนมือไปอังใต้จมูก สัมผัสลมร้อนๆที่กระทบนิ้วทำให้เธอร้องไห้โฮออกมาทันที แพททริคที่กำลังนอนหลับสะดุ้งตื่น เมื่อเห็นว่าน้องสาวกำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างๆเขาก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก

            “โรส เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม”

            “พี่หายไปสามวันนะแพททริค สามวัน! ปิดโทรศัพท์ ไม่ไปโรงเรียน บ้านไม่กลับเพื่อมานอนอยู่กลางป่าน่ะเหรอ พี่เคยคิดถึงฉันบ้างไหม!” แพททริครู้ตัวแล้วว่าครั้งนี้เขาทำเกินไปจริงๆ โรเซลีนไม่เคยเรียกเขาว่าพี่และถ้าเธอเรียกนั่นแปลว่าเธอกำลังโมโหถึงขีดสุด

            “เอ่อ พี่ขอโทษ เฮ้ อย่าร้องสิ ไม่เอาน่า” แพททริคดึงตัวน้องสาวที่กำลังดิ้นมากอด มือที่เปื้อนดินของเขารีบเช็ดกับกางเกงเพื่อที่จะลูบหลังปลอบโยนได้

            โรเซลีนร้องไห้อีกพักใหญ่ถึงจะหยุด เธอดันตัวแพททริคออกและจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง

            “ถ้าอธิบายไม่ดี ฉันเอาดินฝังนายแน่” แพททริคโล่งใจ อย่างน้อยโรเซลีนก็หายโกรธเขาไปแล้วหนึ่งระดับ

            แพททริคลุกขึ้นยืน เขาดึงตัวน้องสาวให้ขึ้นไปบนหลุมและชี้ให้เห็นสัญลักษณ์ประหลาด เอ๊ะ... เดี๋ยวนะ

            “แพท นี่มัน...”

            “ใช่ สัญลักษณ์เขตอาคม” โรเซลีนเบิกตากว้าง เธอไม่คิดว่าแพททริคจะรู้เรื่องเขตอาคม เธอไม่เคยบอกเขานอกจากเลียบเคียงถาม

            “นายรู้จากตอนที่ฉันแอบหลอกถามเหรอ” โรเซลีนถามเสียงหลง แพททริคพยักหน้ารับ “ปกตินายไม่เอะใจอะไรนี่”

            “นี่เธอว่าฉันเหรอ” แพททริคหรี่ตา โรเซลีนรีบส่ายหัว แพททริคหันกลับไปมองสัญลักษณ์เขตอาคม “ฉันทำได้แค่เขียนล่ะนะ แต่ถ้าจะให้มันทำงาน เธอต้องดึงพลังใส่ลงไปในเขตอาคม”

            “เดี๋ยวๆ นายรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงเนี่ย”

            “ตอนเกรด 9 เธอไปเข้าค่ายอาสาสิบวัน ฉันก็เลยเอาหนังสือไปถ่ายเอกสารไง ง่ายจะตาย” แพททริคยักไหล่

            โรเซลีนมองค้อนพี่ชาย เธอเดินลงไปในหลุมอีกครั้งและสำรวจเขตอาคมอย่างถี่ถ้วน แพททริคเลือกใช้เขตอาคมป้องกันแบบโบราณ กล่าวคือ เป็นเขตอาคมแรกๆที่ถูกคิดข้นขึ้น เขตอาคมนี้จำเป็นต้องเขียนด้วยเลือด นี่คือคำตอบว่าทำไมเธอเห็นเลือดเต็มไปหมด คงเป็นเลือดหมู

            และเพื่อให้ได้ประสิทธิภาพสูงที่สุด ผู้ใช้เวทย์จะต้องหยดเลือดลงไปในเขตอาคมสามหยดเพื่อเปิดการทำงานของเขตอาคมและดึงพลังใส่ลงไปเพื่อให้เขตอาคมคงอยู่ถาวร

            เขตอาคมไม่มีผลต่อมนุษย์แต่มีผลต่อศัตรูของเจ้าของเลือด

            พวกองค์กรนั่นจะไม่มีวันเข้ามาในฟอร์คได้

            โรเซลีนรับมีดมาจากแพททริค เธอตั้งสมาธิอีกครั้ง ไอเวทมนตร์สีขาวค่อยๆแผ่ออกมา เธอหยดเลือดลงไปสามหยด แสงสีม่วงพุ่งออกมาจากเขตอาคมและค่อยๆลดระดับลง โรเซลีนใช้นัยน์ตาสีม่วงอมแดงทอดมองแสงนั้นอย่างเฉยชา

            ในมือเธอมีพลังเวทย์สีทองวนเป็นขุมพลัง แพททริคถอยห่างออกจากเขตพิธีกรรม โรเซลีนกดก้อนพลังนั้นลงใจกลางเขตอาคมและดันมันลงไปในดินจนสุดแขน

            แสงสีม่วงที่พุ่งออกมาจากเขตอาคมค่อยๆแผ่กระจายรอบฟอร์ค จนในที่สุดก็กลายเป็นโดมครอบไว้ทั้งเมือง

            เมื่อพิธีกรรมเสร็จสิ้น โรเซลีนทรุดตัวลงกับพื้นดิน เธอหอบหายใจอย่างแรง มันเหนื่อยเกินไป พลังของเธอถูกใช้ไปจนเกือบหมด การสร้างเขตอาคมที่กินพื้นที่เยอะขนาดนี้ทำให้เธอแทบหมดสติ

            “ไม่เป็นไรนะ” แพททริคจับน้องสาวนอนหงายและใช้มือพัดให้ตรงใบหน้าแม้ว่ามันจะไม่ได้ช่วยเลยก็ตาม ผ่านไปราวๆสามสี่นาทีเธอก็ค่อยๆดีขึ้น

            “เราน่าจะทำตั้งแต่อยู่อังกฤษ”

            “เมืองที่เราอยู่มันใหญ่เกินไป เธอทำไม่ได้หรอกโรส หรือถ้าทำได้เธอคงได้นอนโรงบาลเป็นอาทิตย์ มีค่าเท่ากันอยู่ดี” แพททริคอธิบายเสียงเข้ม เขาค่อยๆช่วยให้น้องสาวลุกขึ้นยืน

            “ต้องเป็นที่นี่เท่านั้นเหรอ”

            “ต้องเป็นที่นี่เท่านั้น”

            “เรื่องเยอะชะมัด” โรเซลีนเบะปาก พลันหางตาเธอเห็นเงาดำผ่านไปแต่พอหันกลับไปจ้องดีๆก็ไม่มีอะไร

            เป็นแบบนี้อีกแล้ว

            “มีอะไร” แพททริคมองรอบข้างเมื่อเห็นว่าน้องสาวหันไปจดจ้องกับอะไรบางอย่าง

            “ไม่มีอะไรหรอก” โรเซลีนตอบปัด แต่ในหัวเธอยังคิดไม่ตก

            ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ เธอรู้สึกเหมือนมีคนจ้องตลอดเวลา มีเงาดำวาบผ่านเหมือนมีตัวอะไรวิ่งผ่านไป พอเธอหันกลับไปมองกลับไม่มีอะไรเลย

            เอาล่ะ มันชักจะไม่สนุกแล้ว

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk with writer

หายไปนานเลยขอโทษนะคะ T/\T

เราควรเปลี่ยนชื่อเรื่องไหมคะ พิเจคออกน้อยเหลือเกินนนน สงสานนนน /โดนแยกเขี้ยวขู่

ตอนนี้น้องโรสแสดงอภินิหารตำนานแห่งชนเผ่าโบราณให้ดูแล้วนะคะ มารอดูกันต่อว่าน้องจะทำอะไรได้อีก เย้

B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #31 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 15:08
    รอนะคะ
    #31
    0
  2. #30 Sunny_Natty (@Sunny_Natty) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 12:50
    เงานั่นไม่เอ็ด ก็เจค ชัวร์ .... รีบๆๆลงรออ่าน
    #30
    0
  3. #28 Nattawadee1808 (@Nattawadee1808) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 14:27

    สนุกมากๆค่ะ รออ่านนะคะ
    #28
    0
  4. #27 sleep2243 (@sleep2243) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 06:24
    สนุกมากกดีงามคะยังไม่ได้นอนเลยเจอพอดีอ่านรวด..กระซิกๆ ปล.สู้ๆ
    #27
    0
  5. #26 kotchaporn7777 (@kotchaporn7777) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 20:54

    รอตอนต่อไปค่ะ อ่านรวดเดียวเลย ดีงามมากเวอร์ มาต่อเร็วๆนะ ขอร้องอย่าเทนะคะไรท์ฮืออออ เราเจ็บปวดเรื่องไหนดีเลอค่านักเขียนแม-่งชอบเทเราง่ะนึกแล้วปวดร้าววว เราขอร้องงงไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นได้โปรดอย่าเทเรื่องนี้เลยยยย
    #26
    0
  6. #25 PP M (@phrawmanormal369) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 14:00
    รอตอนต่อไปนะคะสู้ๆค่ะ
    #25
    0
  7. #24 Plaiiivan (@Plaiiivan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 13:49

    เราคิดว่าน่าจะเป็นคาร่าแอบตามมา...มั้งนะ555

    #24
    0