Vampire Twilight | Lavender Blue

ตอนที่ 5 : fifth : Bestie

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    13 มี.ค. 62

            

Bestie






            หลังจากเจอการทักทายแบบงงๆเธอก็เดินออกมาจากห้องแบบงงๆพร้อมกับการปะทะเข้ากับแก๊งผิวซีดของเจสสิก้า

            “ไงโรส!” ให้ตายสิ เสียงดังขนาดนี้กะให้พวกที่อยู่ชายป่าได้ยินรึไงกัน

            “ไง เจสสิก้า” เธอหันไปยิ้มมารยาทให้เพราะในใจตอนนี้อยากหนีไปให้ไกลที่สุด แต่ดูเหมือนเจสสิก้าจะไม่เก็ตความหมายในรอยยิ้มเธอ ถัดจากแองเจล่าและผู้ชายที่จ้องเธอแบบเอาเป็นเอาตายคือเบลล่า

            น่าจะเดาได้ตั้งแต่แรก แก๊งสาวผิวซีดที่พ่วงด้วยสาวอมทุกข์

            เจสสิก้าจะรู้ไหมนะว่าแก๊งเธอมีพลังงานบางอย่างแผ่ออกมาอยู่ตลอด

            “เธอไปนั่งกับพวกเราได้นะ เธอยังไม่รู้จักใครเลยนี่” เจสสิก้าเอ่ยชวนพร้อมกับสอดแขนควงเธอหน้าตาเฉย เฮ้ เราสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่?

            “ฉัน... นัดกับคาร่าไว้น่ะ เราจะไปโรงอาหารแล้วก็นั่งคุยอะไรนิดหน่อย ขอตัวนะ” ไม่รอให้แม่สามสหายรั้งให้อยู่ต่อ โรเซลีนรีบชักแขนออกเนียนๆแล้วเดินออกมาแบบไม่รู้ทิศ

            ตอนนี้อะไรก็ได้แค่ไม่ใช่พวกคนน่าขนลุกนั่น

            ไม่เข้าใจเลยว่าคนอื่นทนได้ยังไง ผู้หญิงในกลุ่มถ้าตัดความผิวซีดไปแล้วพวกเธอก็เหมือนแร้งดีๆนี่เอง – เธอหมายถึง เจสสิก้า มองจากพลูโตก็รู้ว่าชอบผู้ชายคนนั้น คนที่มองเธอตาเป็นมันนั่นน่ะ ชื่ออะไรแล้วนะ...

            ส่วนแองเจล่า ชัดเจนมากว่าจ้องจะงาบพี่ชายเธอเช้าค่ำ ไม่ได้การละ ต้องเริ่มปฏิบัติการณ์ปกป้องแพททริคจากผู้หญิงทุกคนที่พร้อมจะรุมเขาได้ทุกเมื่อ เดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเธอก็เดินมาถึงหน้าห้องเคมีพอดี เธอแน่ใจว่าระหว่างเดินมาแม้จะคิดแผนการอยู่เต็มหัวแต่ก็ยังไม่เห็นคาร่าเธอจึงชะโงกหน้าเข้าไปดูในห้อง

            หลับ อืม สมกับเป็นเพื่อนเธอจริงๆ

            “คาร่า” โรเซลีนเดินเข้าไปในห้องและเขย่าตัวเพื่อนเบาๆเป็นการปลุก ไม่รู้ว่าคาร่าตื่นง่ายหรือเธอเขย่าแรงไปแต่คาร่าดูตกใจมากทีเดียว

            “หมดคาบแล้วเหรอ”

            “ห้านาทีแล้วย่ะ”

            “อ้าว” คาร่าหัวเราะแห้ง มือรีบสาวข้าวของลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว “ขอบคุณที่มาปลุกนะ”

            “ไปกินข้าวกันเถอะ ฉันหิวแล้ว” โรเซลีนชวน มือก็ช่วยคาร่าเก็บของเพราะยัยนั่นยิ่งรีบเท่าไหร่ของก็ยิ่งตกออกจากกระเป๋ามากขึ้น

            ซุ่มซ่ามจริงๆ

            “เธอชวนฉันเหรอ...” คาร่าถามเสียงไม่แน่ใจนัก ดวงตาคู่นั้นมีแววสับสนชัดเจน

            “อ๋อ ฉันชวนต้นไม้ข้างหลังเธอ” โรเซลีนเล่นมุขหน้าตายและขำเมื่อเห็นว่าคาร่าไม่ขำด้วย “ชวนเธอสิ ในห้องนี้มีแค่เธอคนเดียวนะ”

            “อ๋อ เอ่อ โอเค”

 

            โรเซลีนกับคาร่าเดินมาโรงอาหารด้วยกัน เธอทั้งสองคนค่อนข้างจะเด่นเพราะเป็นเด็กใหม่ทั้งคู่ แต่พอผ่านไปสักพักคนก็จะเลิกสนใจกันไปเอง โรเซลีนหยิบสลัดกับแซนด์วิชและรอคาร่าที่กำลังเลือกระหว่างเยลลี่กับพุดดิ้ง

            “มันก็นิ่มๆเหมือนกันเธอก็เอาไปทั้งสองอย่างนั่นแหละ”

            “ฉันกลัวกินไม่หมดนี่” คาร่าตอบเสียงเบาและตัดสินใจหยิบพุดดิ้งมาในที่สุด โรเซลีนเดินนำเพื่อนใหม่ไปยังโต๊ะของแพททริคที่เธอเห็นตั้งแต่เข้าโรงอาหารมาแล้ว

            แหม ผู้หญิงตีวงล้อมให้ขนาดนี้ไม่เห็นก็เอานิ้วมาจิ้มตาเธอเลยเถอะ

            “ไง โรส” แพททริคทักน้องสาวพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง โรเซลีนพยักหน้าขอบคุณเบาๆและหันไปชี้นิ้วที่คาร่า

            “นี่เพื่อนฉัน คาร่า นายคงไม่ว่านะถ้าจะขอร่วยโต๊ะด้วย”

            “ไม่เป็นไรหรอก” แต่คาร่าก็ยังไม่นั่งเหมือนลังเล ดูก็รู้ว่าเธอประหม่ากับสายตาคนรอบข้าง “นั่งสิ”

            “เอ่อ ขอบคุณค่ะ” คาร่าค่อยๆนั่งลงและนั่งแบบหมิ่นเหม่สุดๆ โรเซลีนกรอกตา เพื่อนเธอที่อังกฤษไม่มีใครไม่มีความมั่นใจในตัวเอง แก๊งเธอคือแก๊งสาวเริ่ดในโรงเรียนตีคู่มากับแก๊งหนุ่มฮอตของแพททริค แต่เอาเถอะ นับคาร่าเป็นเพื่อนแล้วก็คงต้องค่อยๆพัฒนากันไป

            “ข้อสองนะคาร่าถ้าเธออยากมีเพื่อน อย่าทำตัวให้คนอื่นรู้สึกว่าเธอเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วน่าเบื่อ เป็นตัวเองแล้วทุกอย่างมันจะดีเอง”

            “แต่ถ้าคนอื่นไม่ชอบที่ฉันเป็นตัวฉันล่ะ”

            “ก็เท่ากับว่าเธอได้กรองคนที่จะมาเป็นเพื่อนเธอออกไปด้วยไง” โรเซลีนตอบสบายๆ ถ้าการที่เราเป็นตัวเองแล้วมีคนอื่นไม่ชอบเรา เราจำเป็นต้องแคร์ด้วยเหรอ? บางครั้งเรายังไม่ชอบตัวเราเองเลย เราจะให้ทุกคนมารักเราคงเป็นไปไม่ได้ “รักตัวเองก่อนเถอะ”

            “จะพยายามนะ” คาร่ายิ้มแห้งแบบที่เธอชอบทำแต่ก็ดูผ่อนคลายกว่าเดิมเยอะ โรเซลีนหันไปคุยกับพี่ชายและมีบ้างบางครั้งที่แพททริคจะหันไปชวนคาร่าคุย ไม่นานเพื่อนแพททริคก็ตามมาสมทบ

            หลังจากทำการแนะนำตัวกันไปเรียบร้อยโรเซลีนกับคาร่าก็ตกลงกันว่าจะมากินข้าวร่วมโต๊ะกับแพททริคแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นเพราะเพื่อนของเขาทำเอาเธอหมดความอยากอาหาร

            ผู้ชายจะคุยเรื่องอะไรได้ ผู้หญิง รถ กีฬา เกม

            แต่วิธีที่เพื่อนเขาพูดถึงแฟนเก่านี่สิ ถ้าเธอเป็นแฟนเก่าคงได้หาอะไรมาฟาดกันสักทีสองที น่าเกลียดชะมัด

 

            เมื่อกลับมาถึงบ้านโรเซลีนก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นมอเตอร์ไซค์กลางเก่ากลางใหม่จอดอยู่หน้าบ้าน เธอไม่คุ้นเลยว่าเพื่อนของป้ากับลุงเธอขับมอเตอร์ไซค์ด้วย

            “นายบอกให้เพื่อนมาหาที่บ้านเหรอแพท” เธอหันไปถามพี่ชายที่กำลังจ้องมอเตอร์ไซค์คันนั้น

            “ฉันยังไม่สนิทกับใครถึงขั้นนั้นนะ”

            “ป้าฟลอร่ากับลุงลูธก็ไม่น่ามีเพื่อนขับมอไซค์นะ” เสียงหวานพึมพำเบาๆกับตัวเองและก้าวลงจากรถพอดีกับที่ประตูบ้านเปิดออก

            เอาล่ะ เธอรู้แล้วว่าเป็นใคร

            เจคอบ พ่อยอดรักสุดสวาทของเธอเอง

            โรเซลีนตัวเกร็งเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาเขาที่มองมาทางเธอ ส่วนแพททริค – รายนั้นหน้าเครียดไปแล้ว เธอเห็นเส้นเลือดข้างขมับเขาเต้นตุบๆ

            “ไงโรส แพททริค” เจคอบเดินมาหาสองพี่น้องนีลสันที่ยืนอยู่ข้างรถ ยิ่งเขาเข้าใกล้โรสมากเท่าไหร่แพททริคยิ่งแผ่รังสีไม่เป็นมิตรออกมามากเท่านั้น

            “ไงเจคอบ” เธอรับคำเขาเสียงหวานจนแพททริคตวัดสายตาเตือน

            “ฉันแวะเอาของมาให้ลุงลูธน่ะ” เจคอบอธิบายและกำลังจะพูดต่อ

            “แล้วนายก็กำลังจะกลับใช่ไหม? ขับรถดีๆล่ะ” แพททริครีบแทรก ตอนนี้เขาขอโยนเรื่องมารยาททิ้งไปก่อน เขาต้องพาโรสออกห่างจากผู้ชายผิวแทนตรงหน้านี่ ลางสังหรณ์เขาบอกว่ามันจะเข้ามามีอิทธิพลกับน้องสาวของเขาแน่

            “ความจริงฉันจะมาชวนโรสไปกินข้าวในเมือง” เสียงนุ่มทุ้มของเขาชะงักเท้าแพททริค “ฉันขอป้าฟลอร่ากับลุงลูธแล้ว พวกเขาอนุญาต”

            “แต่ฉันไม่อนุญาต” แพททริคประกาศเสียงกร้าว ตาเขาจ้องเขม็งไปที่เจคอบจนโรเซลีนที่ยืนอยู่ข้างๆต้องลูบแขนให้ใจเย็นลง

            ขี้หวงจริงๆ

            “โรสฉันขอคุยกับแพททริคซักเดี๋ยวได้ไหม คุยกับแบบผู้ชาย” โรเซลีนพยักหน้ารับแล้วถอยออกมาจนอยู่บนถนน ตาจ้องไปที่ทั้งคู่ไม่คลาดสายตาเผื่อว่าพวกเขาพุ่งเข้าใส่กันเธอจะได้ห้ามทัน

            โรเซลีนไม่รู้ว่าพี่ชายเธอกับเจคอบคุยอะไรกันแต่ในที่สุดแพททริคก็ยอมถอยและยื่นกุญแจรถให้เจคอบ เขาสองคนเดินมาหาเธอที่ยืนอยู่บนถนน

            “ห้ามเกินสามทุ่ม ถึงร้านแล้วรายงานด้วย” แพททริคสั่งเสียงเข้ม

            “ค่ะพ่อ” โรเซลีนแลบลิ้นปลิ้นตาใส่พี่ชาย เธอยิ้มเผื่อแผ่ไปให้เจคอบด้วย


-------------------------------------------------------------------------------------------

Talk with writer

ช่วงนี้เนื้อเรื่องก็จะค่อนข้างอืดๆหน่อย ตอนหน้า(น่า)จะเร็วขึ้นแล้วนะคะ

พี่หายไปสี่วันกลับมาพี่ชวนน้องออกเดตเรยค่า งงไปหม๊ด

คุณพ่อก็ยังคงเป็นคุณพ่อ

ตอนหน้ามาคอยกันค่ะว่าพี่เขาจะทำอะไรกับน้องบ้าง

B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #20 Plaiiivan (@Plaiiivan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 23:24

    ผิดไหมถ้าจิ้นคาร่ากับแพทริค 555

    #20
    0
  2. #12 SarangHAE yo (@zeze1997) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 20:44
    อืม ถึงภาคไหนล่ะเนี่ย
    #12
    1
    • #12-1 toujoursourk (@fristkatgel) (จากตอนที่ 5)
      14 มีนาคม 2562 / 15:54
      เรื่องเริ่มที่ภาค 2 นะคะ
      #12-1
  3. #11 napasoo_o (@napasoo_o) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 08:32

    ชอบค่าา
    #11
    1
    • #11-1 toujoursourk (@fristkatgel) (จากตอนที่ 5)
      14 มีนาคม 2562 / 15:54
      ขอบคุณมากนะคะ
      #11-1