Vampire Twilight | Lavender Blue

ตอนที่ 3 : third : La push

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    12 มี.ค. 62


La push




“แล้วเราจะไปไหนกันดี” โรเซลีนถามหลังจากคาดเข็มขัดเรียบร้อย แพททริคชะงักมือที่กำลังสตาร์ทรถ “ฉันหมายถึงเราจะไปส่วนไหนของเมืองดี”

“ไม่รู้สิ เธอลองเสิร์ชหาพวกร้านหนังสือหรือคาเฟ่อะไรทำนองนั้นก็ได้” แพททริคค่อยๆถอยรถออกจากซองและจอดค้างไว้หน้าบ้าน

โรเซลีนกดๆโทรศัพท์ตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก็ยื่นไปให้แพททริคดู “ไปร้านนี้ไหม ดูเป็นร้านที่วัยรุ่นต้องไป เผื่อเราจะได้เพื่อนก่อนไปเรียน”

“เอาสิ แต่เปิดแผนที่ด้วยล่ะ”

“รู้แล้วน่า”

แพททริคขับรถตามทางที่แผนที่บอกมาเรื่อยๆ ในรถไม่มีเสียงคุยกันเพราะโรเซลีนหลับไปแล้ว บ้านของป้าฟลอร่าอยู่แถบชานเมืองจนเกือบจะเลยเข้าไปในป่า ทำให้ต้องใช้เวลาในการขับเข้ามาในเมือง แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่ ประมาณ 15 นาที

“โรส ถึงแล้ว” แพททริคปลุกน้องสาวและถอดเข็มขัดให้ โรเซลีนลีนผงกหัวขึ้นมองคาเฟ่ไม้ตรงหน้าแล้วโอดครวญ

“คนเยอะชะมัด” แพททริคหันไปมองคนในร้านและเห็นว่ามีคนเยอะอย่างที่โรเซลีนพูดจริงๆ

“เธอเป็นคนบอกเองนะว่าจะมาหาเพื่อน”

“ก็ได้” โรเซลีนดึงกระจกลงมาและตรวจเช็คความเรียบร้อยบนใบหน้าและทรงผม แพททริคเห็นอย่างนั้นก็เกิดอาการหมั่นไส้ มือยื่นไปยีผมน้องสาวจนมันยุ่งอีกครั้ง

“แพททริค!” โรเซลีนหน้าบูด รีบจัดผมใหม่อีกครั้งเพราะพี่ชายเธอเดินลงรถไปแล้ว เมื่อก้าวเท้าลงจากรถเธอก็ต้องกระชับเสื้อนอกให้แน่นกว่าเดิม อากาศหลังฝนตกยังคงชื้นๆและออกจะหนาวเพราะลมพัดตลอดเวลา

ให้ตายสิ เธอเกลียดอากาศหนาวที่สุด

แพททริคเดินไปเปิดประตูรอเธอก่อน โรเซลีนผงกหัวให้แทนคำขอบคุณ อะไร เห็นอย่างนี้เธอก็มีมารยาทนะ! สองพี่น้องกวาดสายตาไปรอบๆและเห็นว่าไม่มีที่ว่างเหลืออยู่เลย ในร้านเต็มไปด้วยวัยรุ่นทั้งนั้น

มีแต่วัยรุ่นสมใจเธอไหมล่ะยัยโรส

โรเซลีนคิดอย่างเบื่อหน่ายเมื่อพี่ชายและเธอเริ่มเป็นจุดสนใจจากการชี้ชวนของเด็กผู้ชายผิวแทนคนนั้นและแก๊งเพื่อนสาวผิวซีด

“เฮ้ เด็กใหม่เหรอ” หนึ่งในนั้นเดินเข้ามาทัก

“ใช่ ฉันแพททริค นี่น้องสาวฉันโรเซลีน” แพททริคเป็นคนตอบแต่สายตาจ้องเขม่นแข่งกับพวกผู้ชายที่จ้องเธอ บอกแล้ว ไง แพททริคคือจอมหวงน้อง ไม่ผ่านเกณฑ์ก็อย่าหวังว่าจะได้ชวนเธอออกเดต

“ไม่เอาน่าแพท” เธอทักท้วงพี่ชาย “เรียกฉันว่าโรสก็ได้” เธอส่งยิ้มเป็นมิตรให้

“ฉันไทเลอร์” ไทเลอร์ชี้ไปที่โต๊ะเขาที่มีผู้หญิงอีกสองคนกับผู้ชายอีกสอง “อยากไปนั่งกับพวกเราไหม”

“เอางั้นก็ได้” โรเซลีนยิ้มรับ

“ฉันจะไปสั่งกาแฟ เธอเอาอะไร” แพททริคหันมาถาม

“ฉันเอาโกโก้ร้อน อากาศแถวนี้หนาวเกินไปสำหรับฉัน” แพททริคพยักหน้ารับรู้และดึงฮู้ดให้คลุมหัวเธอ โรเซลีนกรอกตาใส่พี่ชายแล้วดึงฮู้ดลง

“ฉันเจสสิก้า นี่แองเจล่า อีริคแล้วก็ไมค์” ผู้หญิงผิวซีดที่เธอเพิ่งรู้จักชื่อแนะนำตัวทุกคนให้เสร็จสรรพ โรซาลีนส่งยิ้มเป็นมิตร

“ฉันโรเซลีน เรียกโรสก็ได้ นั่นแพททริค พี่ชายฉัน”

“โทษนะ แต่ว่าพี่ชายเธอน่ะ ฮอตสุดๆไปเลย” แองเจล่าพูดเสียงเพ้อๆ โรซาลีนยิ้มขำ

“ฉันชินแล้ว ไม่เป็นไรหรอก” ให้ตายเถอะ แค่เริ่มบทสนทนาก็พูดถึงแพททริคอีกแล้ว แต่อย่างว่า เขามันหล่อ

“แต่เธอก็สวยนะโรส ท้าชนกับแก๊งเชียร์ลีดเดอร์ในโรงเรียนได้เลย” ไมค์พูดพลางมองจ้องเธอไม่วางตา โรเซลีนอึดอัดกับสายตาไมค์นิดหน่อย เหมือนว่าเขามีแผนสำหรับเธออยู่ในใจ

“อย่าพูดแบบนั้นให้แพททริคได้ยินเชียวนะ” โรเซลีนหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่น พวกเธอมาจากไหน บ้านอยู่ไหน ทำไมถึงย้ายมา อังกฤษเป็นยังไงบ้างแล้วก็บลาๆ

รวมๆแล้วเป็นครึ่งชั่วโมงที่น่าเบื่อไปหน่อยเพราะเจสสิก้ากับแองเจล่าเอาแต่นินทาว่าใครโดนคู่เดตทิ้ง ใครโดนครูใหญ่เรียกพบและไมค์ก็เอาแต่จ้องเธอ ส่วนแพททริคดูก็รู้ว่าเขารำคาญสายตาของแองเจล่าจนสองพี่น้องต้องขอตัวออกมาในที่สุด

“ให้ตายสิ ยัยผมดำนั่นฝันร้ายชัดๆ” แพททริคบ่นออกมาหลังจากขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว โรเซลีนพยักหน้าเห็นด้วย

“ถ้าไม่ติดว่าเป็นที่สาธารณะ ฉันว่าเธอกลืนนายลงไปแล้ว” แพททริคไม่ตลก “แต่คนนั้น คนที่ชื่อไมค์ ทำฉันขนลุกไปหมด เขาจ้องฉันเหมือนว่าฉันเป็นอะไรสักอย่าง”

“สาบานได้เลยว่าถ้าเขาจ้องเธอแบบนั้นอีก ฉันเอาตายแน่” แพททริคพูดเสียงลอดไรฟัน ผู้ชายด้วยกันทำไมจะดูไม่ออก “แล้วเป็นไง เพื่อนใหม่ที่เธออยากได้”

“ไม่ล่ะ อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนพวกนี้ คบไว้พอมีสังคมแต่ไม่ใช่กลุ่มคนที่จะวางใจด้วย” แพททริคพยักหน้ารับ เขาไม่ค่อยมีปัญหาเพราะโตกว่าหนึ่งปียังไงก็เรียนไม่ตรงกัน แต่โรเซลีนคงมีเจอบ้างในบางวิชา

“กลับบ้านเลยไหม”

“ไปหาดลาพุชกัน” โรเซลีนชวน “ที่พวกนั้นพูดถึง ฉันอยากไปเห็น”

“ทะเล? ในหน้าฝนเนี่ยนะโรส”

“เราแค่อยู่ข้างบนไม่ได้ลงทะเลสักหน่อย ไม่เป็นอะไรหรอกน่า”

“เปิดแผนที่ด้วยแล้วกัน”

 

เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งกับกลิ่นทะเลเย็นๆช่วยทำให้จิตใจของโรซาลีนสงบลงได้เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก พ่อกับแม่ตาย เธอกับแพททริคต้องย้ายออกจากอังกฤษ บอกลาใครไม่ได้ด้วยซ้ำเพรากลัวว่าพวกเขาจะตามมาเจอ

ชีวิตบัดซบสิ้นดี

แต่เอาเถอะอย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีเรื่องดีๆเช่น ลาพุช

“ไม่ไกลจากบ้านเราเท่าไหร่ ฉันว่าฉันคงขับมาเองได้บางวัน” โรซาลีนเริ่มพูด เธอนั่งอยู่บนฝากระโปรงรถส่วนแพททริคนั่งอยู่บนหลังคารถ

“จะขับมาก็บอกฉันแล้วกัน จะทิ้งรถไว้ให้” เธอพยักหน้ารับ ความจริงเธอก็ขับรถได้นะแต่ในเมื่อแพททริคก็ขับได้ทำไมเธอจะต้องขับด้วย

กริ๊ง

“ป้าฟลอร่าโทรมา” แพททริคหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วขมวดคิ้ว “ครับป้า” โรเซลีนเหลือบมองพี่ชายเธอที่นั่งอยู่สูงกว่าก่อนจะหันขวับเมื่อรู้สึกเหมือนเห็นอะไรสักอย่างผ่านทางหางตา เธอจ้องเข้าไปในป่าและรู้สึกว่าเงานั้นที่เห็นมันคล้ายกับเงาที่เธอเห็นเมื่อวาน

“ครับ ได้ครับ ตอนนี้ผมกับโรสอยู่ลาพุชครับ ครับ สวัสดีครับ” แพททริควางสายพอดีกับที่โรเซลีนหันกลับมาจากป่า ความรู้สึกนี้อีกแล้ว เธอไม่ชอบเลยสักนิด ความรู้สึกเหมือนมีอะไรผ่านตาแต่ก็ไม่สามารถมองให้ชัดๆว่าคืออะไร

“ป้าฟลอร่าว่าไง”

“เราต้องไปบ้านเพื่อนลุงลูธ” โรเซลีนเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถาม “เหมือนว่าเพื่อนลุงมีของฝากมากให้ลุงแต่ลุงไม่สะดวกไปเอาเอง”

“อ๋อ โอเค ไปสิ” โรเซลีนไถลตัวลงจากกระโปรงรถแล้วเข้าไปในรถ แพททริคตามมาและยื่นโทรศัพท์ที่เปิดแผนที่ไว้ให้เธอเป็นคนถือ จุดหมายอยู่เกือบกลางป่า

“มีบ้านคนแถวนั้นด้วยเหรอ” โรเซลีนถามอย่างสงสัย แต่พอซูมดูก็รู้ว่ามีบ้านคนจริงๆ แค่กระจัดกระจายออกไป เธอซูมเข้าซูมออกจนเห็นบ้านหลังนึงที่อยู่อีกฟากป่า ตั้งอยู่หลังเดียวโดดเดี่ยวสุดๆ

“ดีแล้วที่ป้าฟลอร่าไม่สร้างบ้านกลางป่า ฉันรักต้นไม้ก็จริง แต่ฉันรักมนุษย์มากกว่า” โรเซลีนทำสีหน้าสยอง เธอรักธรรมชาติ แต่สร้างบ้านที่ล้อมไปด้วยป่าก็ไม่ไหว กลางคืนคงวังเวงตายชัก แต่ถ้าให้มาค้างคืน กางเต็นท์ เธอพอไหว

“เธอคงได้เผาป่าราบตอนโมโหหิวน่ะสิ”

“ขับรถเงียบๆไปเลยไป”

 

“บ้านน่ารักดีนะ” โรเซลีนพึมพำเบาๆเมื่อมาถึงบ้านเพื่อนของลุงลูธแล้ว สงสัยคนที่นี่นิยมสร้างบ้านไม้ ทั้งในเมืองและชานเมืองไหนจะแถวๆบ้านป้าฟลอร่า ทุกหลังสร้างด้วยไม้

“ฉันดีกว่า หน้านายเหมือนมาหาเรื่องเขา” โรเซลีนห้ามแพททริคที่กำลังจะเดินไปเคาะประตูบ้าน ใบหน้าของแพททริคลงตัวอย่างสมบูรณ์แบบ แน่นอนว่าอ้อมมืออ้อนเท้าอย่างสมบูรณ์แบบด้วย

ก๊อกๆ

โรเซลีนเคาะประตูและรอ แต่เมื่อรู้สึกว่านานเกินปกติเธอก็ยกมือขึ้นเพื่อที่จะเคาะใหม่ จังหวะนั้นเองที่ประตูเปิดออก เธอแทบชักมือกลับไม่ทัน

ผิวสีแทน ผมสีดำยาวถึงกลางอก ตาสีดำสนิท ร่างกายมีกล้ามเนื้อหนาจนเกือบเรียกว่าหุ่นหมีได้และแน่นอนที่เธอสามารถบรรยายได้เพราะว่าเขาถอดเสื้อน่ะสิ

โอ้พระเจ้า ปากเรียวๆของเขาน่าจูบชะมัด

ผู้ชายที่เปิดประตูนิ่งค้างไม่ต่างกัน ตาจ้องผู้หญิงตรงหน้าไม่กระพริบไม่สนใจว่าเธอจะมากับผู้ชายอีกคน ผมสีน้ำตาลเข้มเป็นลอนทิ้งตัวพอเหมาะ ตาสีเทามีประกายแวววาว ผิวขาวแบบคนสุขภาพดีที่หาไม่ได้จากผู้หญิงในฟอร์คที่ส่วนมากจะผิวซีด อาจจะฟังดูทุเรศแต่ทรวดทรงบนร่างกายเธอคือสมบูรณ์แบบและ –

พระเจ้า ปากอิ่มของเธอน่าจูบชะมัด

เวลานี้ทั้งสองคนเหมือนถูกดึงเข้าไปในห้วงประหลาดที่จดจ่ออยู่แต่กับอีกฝ่าย ลืมสิ้นทุกสิ่งรอบข้าง จ้องอย่างเอาเป็นเอาตาย

“นี่ใช่บ้านของบิลลี่รึเปล่าครับ?” เสียงแพททริคดึงสติทั้งสองคนกลับคืนมา โรเซลีนสำลักอากาศและถอยออกมาจากประตูไปยืนข้างพี่ชาย ชายแปลกหน้ายังคงจ้องน้องสาวเขาจนแพททริคนึกอยากยกเท้าถีบคน

“ใช่ครับ ว่าแต่พวกคุณคือใคร”

“พวกเราเป็นหลานของลุงลูธ ลุงเขาให้มาเอาของจากบิลลี่” ยังคงเป็นแพททริคที่อธิบายส่วนโรเซลีนกำลังยืนเก้ๆกังๆ ก้มดูรองเท้าสนีกเกอร์ที่ใส่มาและรู้สึกว่ามันดูสกปรกแปลกๆ

“อ๋อ เอ่อ... ฉันเจคอบ แบล็ค” เจคอบยื่นมือมาข้างหน้าตามธรรมเนียม

“ฉันแพททริค นี่น้องสาวฉันโรเซลีน” แพททริคตอบเสียงเหี้ยมแม้กระทั่งมือยังไม่ยื่นไปจับ “พวกเราเข้าไปได้หรือยัง”

“อ๋อ เข้ามาสิ” เจคอบขยับตัวเปิดทางให้ โรเซลีนอยากจะบอกพี่ชายว่าจะไปรอในรถใจจะขาด เธออยากจัดการกับความรู้สึกนี้ก่อน ความรู้สึกที่เหมือนเธอกลับไปเป็นเด็กเกรด 7 เนี่ย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังก้าวขาตามพี่ชายเข้าไป –

พระเจ้า! ตัวเจคอบหอมมาก!

ไม่ได้ จะออกอาการแรงมากไม่ได้ แพททริคจับได้มีโดนฆ่าแน่

โรเซลีนเก็บอาการอย่างไวเมื่อพี่ชายตวัดสายตามามองแถมยังยิ้มประจบอีกต่างหาก เอาซี่ เรื่องประจบเธอไม่แพ้ใครแน่

“ใครมาน่ะเจค” เสียงที่ดังมาก่อนตัวทำให้สองพี่น้องหันไปมองทันที ชายวัยกลางคนที่นั่งรถเข็นค่อยๆเข็นตัวออกมาจากห้องด้านใน หน้าตาเขาดูสงสัยมากทีเดียว

“พวกนี้เป็นหลานของลุงลูธครับพ่อ” เจคอบเป็นคนตอบ “นี่พ่อฉัน บิลลี่”

“สวัสดีค่ะ” โรเซลีนทักทายคนแรก “คือหนูกับพี่ชายมาเอาของให้ลุงลูธน่ะค่ะ พอดีว่าลุงไม่ว่าง”

“อ๋อ มาเอาสิ” บิลลี่เข็นตัวเองกลับเข้าไปในห้อง แพททริคเหลือบมองน้องสาวนิดหน่อยก่อนจะเดินตามบิลลี่เข้าไป โรเซลีนยืนตัวแข็งอีกครั้ง ด้วยความประดักประเดิดเธอจึงส่งยิ้มให้เจคอบหนึ่งครั้งแล้วเดินตามแพททริคเข้าไป

เจคอบยืนนิ่งค้างไปกับรอยยิ้มนั้น ตอนหน้านิ่งว่าสวยมากแล้ว ตอนยิ้มยิ่งดูสวยกว่าเดิมเป็นสิบเท่า ดีนะที่เขาผิวแทนไม่งั้นหน้าคงแดงไปไหนต่อไหน

จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเขาตกหลุมรักผู้หญิงที่เพิ่งเจอหน้าได้สิบห้านาที


------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk with writer

เจคอบออกตัวแรงมากนะคะ ออกตัวแรงแบบนี้เขาว่าปิ๋วทุกรายนะแก๊

น้องโรสก็อยากออกตัวแรงๆบ้าง แต่ติดที่ว่ามากับพ่อ555555555555

อยากได้น้องสู้พ่อไหวไหมคะ? กิกิกิ

ตอนนี้เจคอบยังไม่เข้าเผ่า ผมเลยยังยาวอยู่นะคะ

สนุกกับการอ่านนะคะ xoxo


B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #29 Sunny_Natty (@Sunny_Natty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 12:18
    แล้วเอาเบลล่าๆปๆไว้ไหน555
    #29
    0
  2. #15 SunDashine (@SunDashine) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:42
    ออกตัวมากจ้าพ่อ
    #15
    0
  3. #8 SarangHAE yo (@zeze1997) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 09:56
    เอ้า จ้อง~
    #8
    1
    • #8-1 toujoursourk (@fristkatgel) (จากตอนที่ 3)
      12 มีนาคม 2562 / 18:24
      ถ้าเป็นปลากัดก็ท้องไปแล้วค่ะหุหุ
      #8-1