( nct ) - 19 daddy #markmin

ตอนที่ 5 : 04 : สิ่งที่คิด vs ความเป็นจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 285 ครั้ง
    21 ต.ค. 59




04

สิ่งที่คิด vs ความเป็นจริง

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 





 

ผมนั่งกอดไอ้เปี๊ยกอยู่บนเตียงในห้องนอนพลางก้มหน้าหลบหนีสายตาจากคนฝั่งตรงข้าม เพราะใบหน้าเรียบนิ่งไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆของบุคคลมาใหม่ที่นั่งอยู่บนเตียงอีกฝั่งจ้องเขามาอย่างยากจะคาดเดา

 

 

 

และผมก็เหลือบตาไปมองไอ้แฮชานที่ยืนเอามือกุมกันอยู่ตรงกลางระหว่างผมกับนาแจมิน มันส่งสายตาให้กำลังใจพร้อมยิ้มเจื่อนมาให้ผม

 

 

 

เพื่อนรัก ขอบคุณที่มึงยังอยู่ตรงนี้

..ช่วยกู-

 

 

 

เอ่อ พี่ว่าพี่ต้องกลับแล้วหล่ะ ไอ้มาร์คกูกลับก่อนนะ

 

 

 

ไอ่สัด!

กูขอถอนคำพูด!

ไอ้เชี่ยแฮช ไอ้สารชั่ว!

 

 

 

 

ครับ หลังจากที่ผมยืนตะลึงงันอยู่หน้าประตูห้องไปพักใหญ่เสียงไอ้เปี๊ยกก็กรีดร้องประหนึ่งว่ารับรู้ถึงหายนะที่คลืบคลานเข้ามาในชีวิตพ่อมันทันที และก็นั่นแหล่ะครับเลยเป็นสาเหตุที่เด็กแจมินมานั่งคาดคั้นผมอยู่ในห้องนี้

 

 

 

แต่ตอนนี้ไอ้เชี่ยแฮชออกไปแล้ว ..

เหลือลีมินฮยองกับนาแจมินในห้องสองคน

อ่อไม่สิ ยังมีไอ้เปี๊ยกนี่อีกคน

 

 

 

 

สรุปก็คือพี่มีลูกต้องเลี้ยง?”

 

 

 

 

.. คือเรื่องมันยาว

 

 

 

 

พูดงี้คือจะไม่เล่า?”

 

 

 

 

โอ้ย มันคืออินโทรไหมวะ แบบเกริ่นก่อนเข้าเรื่องอ่ะว่ามันยาว

 

 

 

ไม่ๆ ไม่ใช่ คือ-”

 

 

 

จะเอายังไงก็เถอะครับ บอกตรงนี้เลยนะ ว่าผม ไม่ชอบเด็กน้ำเสียงนิ่งๆเอ่ยพูดตัดบทมาร์คขึ้นมาทันทีแถมเน้นประโยคลงท้ายจนมาร์คก้มลงมองไอ้ตัวน้อยที่ตัวเองกอดอยู่แล้วกระพริบตาปริบๆ

 

 

 

 

ชีวิตนา แจมิน กำลังจะเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 แน่นอนไหนจะทำกิจกรรมไหนจะอ่านหนังสือไหนจะทำการบ้าน แล้วต้องมาใช้ชีวิตร่วมกับคนคนหนึ่งมันก็ไม่ส่วนตัวอยู่แล้วป่ะ แต่นั่นก็ไม่เท่ากับการที่มีเด็กเล็กเลยสักนิด เด็กทั้งคน แค่นึกถึงภาพเด็กความวุ่นวายยุ่งยากในชีวิตก็โผล่มาเป็นฉากๆแล้ว และไอ้ตัวยืนยันได้ดีก็คือสภาพห้องวันแรกพบอย่างวันนี้

 

 

 

เขาจะทนใช้ชีวิตร่วมกับอะไรแบบนี้ได้ยังไง

 

 

 

ผมว่าเราคงอยู่ด้วยกันไม่ได้

 

 

 

“…”

 

 

 

ถ้ายังไงก็ ผมจะหาหอใหม่แล้วขอเงินที่เคยโอนให้คืนได้ป่ะครับ

 

 

นี่แหล่ะครับหายนะที่แท้จริง

ซวยแล้ว จะหาที่ไหนมาคืนมันวะ ..

 

 

 

 

..น้องครับ

 

 

 

 

ว่าไงครับ

 

 

 

 

คือเงินที่น้องให้มา..”

 

 

 

 

“…”

 

 

 

 

พี่เอามาใช้ไปแล้วส่วนหนึ่ง อ่าไม่สิ หลายส่วนเลยมาร์คพูดเสียงแผ่วพลางยิ้มแหยให้คนรุ่นน้อง สายตาเหลือบมองดูปฏิกิริยาอีกคนหลังจากสารภาพไป

 

 

 

 

“…”

 

 

 

เงียบกริบ

 

 

 

หืออือหน่อยสิวะ!

 

 

 

 

ฮึก น้อง เห็นใจพี่เถอะนะครับ พี่ต้องเลี้ยงลูก น้องอยู่ที่นี่ไปก่อนดีกว่านะ ยังไงออกไปหาหอตอนนี้ก็คงไม่ทัน พี่สัญญาว่าจะไม่สร้างความรำคาญใจใดๆให้น้องเลย มาร์คบีบน้ำตาทำหน้าน่าสงสารให้คนเป็นน้องพลางขยับตัวไอ้เปี๊ยกให้หันหน้าไปหาเพื่อช่วยเรียกคะแนนสงสาร โอ๊ย ช่วยกันสิวะ นี่เรากำลังจนตรอกกันนะเว้ย ไอ้เปี๊ยกมึงอย่ามัวอมนิ้ว!

 

 

 

หลายส่วนเลยหรอ ?” เด็กนั่นเลิกคิ้วถามผม

 

 

 

..ครับ หลายส่วนเลย ..”

 

 

โธ่ แม่ก็หักเงิน และส่วนที่ได้มานั้นก็จ่ายค่าบิลนู่นนี่ไปแล้ว เงินที่ได้มาจากแจมินเขาก็เอามาเลี้ยงไอ้เปี๊ยกนี่

เขาไม่มีเงินคืนตอนนี้หรอก

 

 

ทางเดียวตอนนี้ก็คือ

ต้องรั้งไอ้เด็กนี่ให้มันอยู่กับเขา

 

 

 

แจมินหรี่ตามองการกระทำของมาร์คพลางทำหน้าครุ่นคิดแล้วยืนกอดอก สายตาของคนรุ่นน้องกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้ารุ่นพี่ตรงหน้า

 

 

 

อืม .. พี่บอกจะไม่สร้างความรำคาญใจหรอครับแจมินยกนิ้วเคาะคางตัวเองอย่างใช้ความคิด มาร์คชำเลืองมองท่าทางอีกคนใจก็เต้นรัวเพราะความลุ้น

 

 

 

แม่ง นี่มันจำเลยรักเวอร์ชั่น 2016 หรือเปล่าวะ

ไม่นะ! เขาชื่อมินฮยอง ไม่ใช่โสรยา

 

 

 

 

 

เอางี้ดีกว่า ถ้าพี่สัญญาว่าจะไม่สร้างความเดือดร้อนอะไรผมจะยอมเชื่อก็ได้ อย่างที่พี่บอก ผมออกไปหาหอตอนนี้ก็คงไม่ทัน แล้วไหนๆเงินนั้นผมก็จ่ายไปแล้ว ผมก็จะอยู่ให้เท่าส่วนที่เสียไปละกันครับ มาร์คยิ้มขึ้นเมื่ออีกคนเริ่มพูดดีๆด้วย

 

 

 

แต่

 

 

 

“…”

 

 

โอ๊ย แต่อะไรวะ!

 

 

 

ถ้ามันไม่เป็นตามสัญญาเมื่อไหร่ ผมจะย้ายออกทันที แล้วเงินที่ติดค้างอยู่พี่จะต้องคืนผมภายในหนึ่งเดือน

 

 

 

“…”

 

 

 

พี่เข้าใจป่ะครับ

 

 

 

..เข้าใจครับมาร์คขยับหัวพยักหน้าขึ้นลงรัวๆก่อนที่แจมินจะเดินดุ่มๆไปหยิบอะไรสักอย่างบนโต๊ะหนังสือเขาแล้วหันมา

 

 

 

สก็อตเทป ..

ไม่นะ! กูแค่มีลูก มึงจะฆาตกรรมกันเลยหรอครับน้อง ฮึก

 

 

 

แผ่นเทปกาวสำหรับติดกล่องลังกระดาษที่เขาเอามาแปะแถบแพมเพิสตอนมันหลวมๆให้ไอ้เปี๊ยกถูกผู้มาใหม่ดึงขึ้นก่อนจะเดินมาอยู่ตรงหน้า มือนั้นกดแถบกระดาษกาวลงกับพื้นกลางห้องก่อนจะลากยาวไปจนสุดพื้น เห็นได้ชัดว่านาแจมินกำลังทำการแบ่งฝั่งระหว่างเตียงสองเตียง

 

 

 

โอ้โห

น้องมัน

กั้นอาณาเขต ..

 

 

 

อย่าให้อะไรที่เป็นของของพี่เล็ดลอดมาเกินเขตด้วยนะครับ อ่อ!” ไอ้เด็กตรงหน้าเขาอุทานขึ้นมาก่อนจะเดินไปตรงปลายสก็อตเทปที่แปะกั้นเขตกับพื้นไว้แล้วดึงฉีกออกมาปื้นนึงยาวๆได้

 

 

 

เว้นที่ไว้ให้เดินครับแจมินยิ้มแล้วขยำสก็อตเทปที่ดึงขึ้นมาก่อนจะโยนลงพื้นเข้ามาที่ฝั่งเขา

 

 

 

มาร์คมองการกระทำของรุ่นน้องตรงหน้าแล้วได้แต่กรีดร้องในใจ

 

 

 

ไอ้เหี้ย เผด็จการสัดๆ

ชาติก่อนเป็นฮิตเลอร์หรอ

 

 

 

เดี๋ยวผมจะไปอาบน้ำอาบท่าซะหน่อย พี่จะทำไรก็ทำนะครับ แต่จะให้ดีผมอยากให้ห้องมันสะอาดสมกับเงินที่ผมเสียมา รู้ตัวนะ ว่าต้องทำอะไรแจมินเอ่ยพลางยกกระเป๋าเดินทางมาวางบนเตียงก่อนจะค้นอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำแล้วส่งยิ้มกว้างที่ดูเหมือนจะเป็นมิตรมาให้

 

 

 

และมาร์คก็ยิ้มตอบแหยๆ

 

 

 

คนอื่นอาจจะมองว่าไอ้เด็กนี่ยิ้มสวยนะ

แต่ไม่ใช่เขาแล้วคนนึง!

 

 

 

ทันทีที่ร่างโปร่งของเด็กตรงหน้าเดินออกจากห้องไปมาร์คก็ทิ้งตัวเองพร้อมไอ้เปี๊ยกบนอกนอนลงกับเตียงทันที มือหนาจับหน้าไอ้เด็กน้อยที่มองตาใสแล้วเขาก็ทำหน้าจะร้องไห้ใส่มัน

 

 

 

ฮือ ไอ้เปี๊ยก มึงรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

 

ทุกคนจำวันแรกที่ผมตัดสินใจจะแชร์ห้องเพื่อให้ไอ้เด็กแจมินนั่นมาอยู่ได้ไหมครับ

 

 

 

ไหนความเป็นรุ่นพี่

ไหนความเป็นเจ้าของห้อง

ความยิ่งใหญ่ที่ผมควรจะได้รับ

 

 

แค่ใช้เงินที่มันโอนมาให้ไปแป๊บเดียว บรรดาศักดิ์ผมก็ลดจากเจ้านายมาเป็นทาสเลยทันที และไอ้เปี๊ยก! เพราะมึง ที่เขาจำใจต้องใช้เงินก็เพราะไอ้เด็กตรงหน้านี่!! ตอนนี้มึงมันไม่ใช่คุณชายอีกต่อไปไอ้เปี๊ยก มึงคือลูกทาส พ่อมึงเป็นทาส แล้วมึงเป็นลูกทาสอีก มึงก็คือทาสในเรือนเบี้ย!

 

 

แม่ง ชีวิตกู

โทรศัพท์พัง ตังค์หมด แม่ลดเงิน แถมบังเอิญมีลูก

เวรกรรมอะไรวะ

 

 

แออ๊!”

 

 

 

เข้าใจกูหรอ

 

 

 

แอ.. แหะ ..แอะ แออออออ๊มาร์คขมวดคิ้วก่อนจะแหวกแพมเพิสดูแล้วก็พบถึงสาเหตุการร้องไห้ของไอ้เปี๊ยกทันที

 

 

 

มึงนี่ขี้ไม่ดูเวล่ำเวลาจริงๆ

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

หลังจากจัดการเปลี่ยนแพมเพิสไอ้เปี๊ยกเรียบร้อยเขาก็ปล่อยให้มันคลานเตาะแตะอยู่บนเตียง ส่วนตัวเองก็ทำหน้าที่ที่แจมินบอกว่าเขาควรรู้ว่าจะต้องทำอะไร

 

 

 

ปากดีนักนะ ไอ้เด็กนี่

แต่สถานะเขาตอนนี้ก็ไม่สามารถจะต่อล้อต่อเถียงอะไรกับมันได้

อย่า อย่าให้มีเงิน

คนที่จะต้องมาปัดกวาดเช็ดถูตรงนี้ไม่ใช่เขาแน่ๆ

 

หมายถึงอาจจะเป็นแม่บ้านแบบนี้

มีเงินก็จ้างไปสิ จริงไหม

 

โอ๊ย ทำไมกูต้องกลัวมันขนาดนี้วะ

 

 

มาร์คคิดในใจไปเรื่อยพลางนึกขึ้นได้

 

 

เวรละ

ยังไม่ได้เช็คสภาพเตียง

 

 

ว่าแล้วก็รีบกุลีกุจอยกกระเป๋าเดินทางที่ไอ้เด็กนั่นหอบหิ้วมาวางลงกับพื้นมือหนาตวัดผ้าคลุมสีขาวที่คลุมเตียงเอาไว้มาหลายชาติแล้วออกก่อนจะมองหาร่องรอยชำรุด

 

 

โอเคไม่มี ผ่าน

เขาต้องรีบเปลี่ยนผ้าปูที่นอน

 

 

มาร์คเอื้อมมือไปหยิบผ้าปูที่นอนหลังตู้ที่เก็บไว้ก่อนจะจัดแจงขยับใส่ให้เข้าที่มือหนาปาดผ้าคลุมเตียงจนเรียบกริบ ก่อนจะรีบยัดปลอกหมอนอย่างลุกลี้ลุกลน

 

 

 

ลืมกลับด้านป่ะครับเสียงนิ่งดังขึ้นข้างหลังมาร์คสะดุ้งตัวก่อนจะหันมามองว่าเขาลืมกลับด้านปลอกหมอน ใบหน้าหล่อส่งยิ้มเจื่อนแก้เก้อก่อนจะถอดมากลับด้านแล้วใส่เข้าไปใหม่ แจมินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะหนังสืออีกตัวนึงที่ไม่มีของอะไรวาง มือก็ยกผ้าบนหัวขยี้ผมตัวเองที่เพิ่งสระแล้วมองการกระทำรุ่นพี่ตรงหน้าไป

 

 

 

 

จริงๆเขาอาบน้ำเสร็จได้สักพักแล้ว แต่เพราะเรื่องที่เจอทำให้เขาอารมณ์ขุ่นมัวนิดหน่อยเลยไปนั่งสงบสติอยู่ตรงห้องนั่งเล่นข้างนอก

 

 

ก็ไม่ได้จงเกลียดจงชังอะไรเด็กขนาดนั้น แค่รำคาญเวลามันแหกปาก เขาติดจะเป็นคนชอบความสงบ ก็เลยพาลไม่ชอบอะไรวุ่นวาย แล้วยิ่งมาเจออะไรแบบนี้ ทั้งข้าวของระเกะระกะ กองเสื้อผ้า ซากผ้าอ้อม เยอะแยะไปหมด เห็นแล้วใครจะไปอยู่ด้วยได้ อีกอย่างไอ้รุ่นพี่นี่แม่งก็ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ตอนคุยกัน

 

 

 

มีลูกแล้วทำไมไม่บอก

หลอกเอาเงินเขาหรือเปล่าวะ

 

 

จะว่าหลอกก็ยังไงอยู่เพราะพอนึกถึงหน้าเจื่อนของไอ้รุ่นพี่ในห้องนอนพร้อมกับตาใสๆของไอ้ตัวเล็กนั่นทำไมเขาดันรู้สึกว่าไม่มีอะไร

 

 

โว้ะ

 

 

สุดท้ายพอรู้สึกว่าอารมณ์เริ่มปกติเขาก็ตัดสินใจเดินเข้ามาที่ห้องก่อนจะเห็นว่าเจ้าของร่างสูงโปร่งของอีกคนกำลังรีบร้อนใส่ปลอกหมอนที่ยังไม่กลับด้านอยู่อย่างทุลักทุเล

 

แม่งไม่ค่อยจะได้ทำอะไรเองชัวร์

 

 

 

 

 

 

น้องครับ ..พี่ทำเสร็จแล้ว ขอไปอาบน้ำก่อนนะมาร์คที่ยืนเหงื่อซกเอ่ยขึ้นหลังจากไล่เก็บนู่นเก็บนี่จนห้องดูดีขึ้นมาหน่อย แจมินที่เปลี่ยนที่จากที่นั่งมานอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียงละสายตาขึ้นมาแล้วพยักหน้ารับรู้

 

 

คือ

 

 

 

“…”

 

 

 

ฝากลูกพี่ด้วย

 

 

 

 

ไปอาบน้ำไม่ใช่หรอครับ

 

 

 

“…”

 

 

 

ทำเหมือนจะไปตาย

 

 

 

“…”

 

 

 

สงบไว้ไอ้มาร์คสงบไว้

แม่งเอ้ย จะลั่น ตีนจะลั่น

แต่สถานะลูกหนี้มันค้ำคอ

 

 

 

หยอกเล่นน่า ขำๆนะ

 

 

ก๊ากๆฮ่าๆ ขำจังเลย

ขำบ้านมึงดิน้อง

 

 

 

มาร์คทำได้แค่ด่าในใจแล้วส่งยิ้มแหยให้เด็กรุ่นน้องก่อนจะเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วรีบสาวเท้าเดินไปเข้าห้องน้ำทันที แต่ก่อนไปเขาก็หันไปสบตากับไอ้เปี๊ยกทีนึง

 

 

 

 

สู้ๆนะมึง ไอ้เปี๊ยก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แอะเสียงร้องเด็กที่ดังขึ้นจากเตียงข้างๆทำให้แจมินที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ชำเลืองสายตาไปมองก่อนจะพบว่าไอ้เด็กลูกของไอ้รุ่นพี่มันกำลังจ้องมาที่เขาอยู่

 

 

จ้องทำไมวะ???

 

 

เมื่อเห็นแบบนั้นร่างโปร่งก็พลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ก่อนจะเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ดูพยายามทำไม่สนใจ

 

 

 

แอะ คิ

 

 

 

หัวเราะทำไม???

 

 

 

แอ๊

 

 

 

คิ้วเรียวขมวดแน่นก่อนจะหยิบสายหูฟังขึ้นมาแล้วเสียบเข้ากับโทรศัพท์มือถือก่อนสอดเข้ากับหูสองข้าง เสียงเพลงที่กรอกเข้ามาช่วยให้เขาละความสนใจจากเสียงร้องของไอ้เด็กน้อยจากเตียงข้างๆไปบ้างแต่

 

 

 

แออ๊!”

 

 

เสียงเด็กนั่นก็ยังร้องสวนขึ้นมากับเพลงที่ดังในหูเขา สุดท้ายแจมินเลยตัดสินใจนอนตะแคงหันหน้าไปจ้องไอ้ตัวน้อยที่นอนคว่ำตัวแล้วผงกหัวขึ้นมายิ้มหวานใส่เขา

 

 

 

 

แบบนี้คือเรียกร้องความสนใจป่ะแจมินเอ่ยแล้วจ้องหน้าไอ้เด็กที่อยู่บนเตียงอีกฝั่ง ก็พอเขาหันมา ไอ้เด็กนี่ก็หยุดส่งเสียงแปลกๆ แบบนี้จะให้คิดยังไง

 

 

 

พอเห็นแบบนั้นมือเรียวก็ตัดสินใจดึงผ้าห่มมาคุมโปงทั้งตัว

 

 

แอะ

 

 

นั่นไง

 

 

พอได้ยินเสียงเด็กร้องแจมินก็เปิดผ้าห่มออกมาให้เห็นแค่หน้า ก็เจอไอ้เด็กน้อยยิ้มตาหยีรอเหมือนรู้ว่าเขาจะต้องทำแบบนี้

 

 

แกล้งอีกดีกว่า

 

 

แจมินแกล้งดึงผ้าห่มมาคลุมทั้งตัวเหมือนเดิมแล้วนอนนิ่งๆรอดูว่าจะมีปฏิกิริยาอะไรจากไอ้เด็กนั่นอีกไหม

 

 

แอออ๊!”

 

 

เฮ้ย มาแล้วๆ

 

 

ในขณะที่แจมินกำลังจะเปิดผ้าห่มออกเสียงของไอ้รุ่นพี่ร่วมห้องก็ดังขึ้นเขาเลยตัดสินใจดึงผ้าคลุมตัวไว้เหมือนเดิมแล้วนอนอยู่นิ่งๆแทน ส่วนมาร์คที่เดินเข้ามาพร้อมขวดนมก็ส่งสายตามองร่างของรุ่นน้องที่ดึงผ้าห่มคลุมโปงทั้งตัวก่อนจะถอนหายใจ

 

 

เออ หลับไปได้ก็ดีมึง

เกร็งจนฉี่จะราด

 

 

เห็นอย่างนั้นรอยยิ้มแห่งความร่าเริงก็กลับคืนสู่มุมปากมาร์ค สายตาคมเหลือบมองแถบเทปกาวที่อีกคนแปะกั้นไว้ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าเขตอีกคน

 

 

อย่าให้ของของพี่เล็ดลอดมาเขตผมนะ  มาร์คนึกถึงประโยคของไอ้รุ่นน้องบนเตียงที่พูดไว้ตอนใช้สก็อตเทปนี่แปะกั้นเขตพลางเบะปาก

 

 

 

โหย อ่ะเนี่ย มาเหยียบถึงที่

ตื่นมาดูดิ!

 

 

 

พรึ่บ!

เชี่ย!

 

 

มาร์คสะดุ้งตัวก่อนจะรีบก้าวขากลับเขตตัวเองแล้วชะโงกหน้าไปมองอีกคนที่พลิกตัวหันหน้าไปอีกฝั่ง

 

 

 

แม่งเอ๊ย

เกือบแล้ว

 

 

 

มาร์คเดินมานั่งที่เตียงตัวเองก่อนจะหันหน้าไปมองเพื่อดูให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายแน่นิ่งไปแล้วจริงๆ เมื่อเห็นว่าร่างกายอีกคนไม่มีการเคลื่อนไหว มือหนาก็ยกทาบที่อกตัวเองอย่างโล่งใจ แต่แล้วแรงยุกยิกๆตรงหน้าขาทำให้มาร์คละสายตาจากอีกคนก่อนจะพบว่า ไอ้เปี๊ยกมันกำลังปีนตักเพื่อมาเอานมในมือเขา

 

 

“รู้ดีเชียวนะมึง”

 

 

มือหนาสอดอุ้มเด็กน้อยไปวางบนเตียงก่อนจะจัดแจงท่านอนให้สบายแล้วค่อยๆจับจุกนมเข้าไปในปากเล็ก ซึ่งพอนมเข้าปากมือของไอ้เปี๊ยกที่ขยุกขยิกไปมาก็ลดลงมากอดขวดนมลายลูกเจี๊ยบ(ที่ไอ้หมอแจเลือกให้)เอาไว้เหมือนกลัวใครจะแย่ง

 

 

 

 

มาร์คที่มองดูปฏิกิริยาของไอ้ตัวเล็กบนเตียงอยู่ เมื่อเห็นว่าปากเล็กๆนั่นไม่ได้บ้วนคายนมออกมาแถมยังกินเอาๆ ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ร่างสูงทิ้งตัวนอนกับเตียงแล้วตะแคงหันหนาเข้าหาเด็กน้อยมือหนาก็เลื่อนไปสอดรองข้างใต้ขวดให้น้ำนมไหลเข้าปากเล็กได้ถนัด

 

 

“กินเข้าไปเยอะๆจะได้รีบโต”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลางมองหน้าเด็กน้อย

 

 

 

เออ รีบโตมาทำไรเองสักที

นี่เลี้ยงมาแค่ไม่กี่วันเขายังรู้สึกเหมือนจะตาย

 

 

 

“อึก”

 

 

ในขณะที่มาร์คนอนคิดอะไรไปเรื่อยจนไม่ทันสังเกตว่าปากเล็กๆของเด็กน้อยนั้นละออกจากจุกนมไปแล้ว เสียงสะอึกก็เป็นตัวเรียกให้เขาหันไปมอง เด็กน้อยนอนแผ่กับเตียงจนเห็นพุงกลมๆที่นูนป่องขึ้นมาแต่ใบหน้านั้นกำลังเบะปากเตรียมจะ ..

 

 

 

 

.. อึก แออ๊

 

 

นั่นไง

 

 

 

 

ก็กินนมแล้วอ่ะ ร้องทำไมวะมาร์คช้อนตัวไอ้ตัวน้อยขึ้นมากอดแนบอกจนรับรู้ถึงแรงสั่นจากการสะอึก พอก้มไปมองหน้าปากเล็กๆที่เต็มไปด้วยคราบนมก็กำลังอ้าเตรียมจะร้องอีก

 

 

 

 

 

แออออ๊ อ.. อึก

 

 

 

ในหัวเขาตอนนี้คิดอะไรไม่ออกนอกจากอุ้มตัวไอ้เปี๊ยกแล้วเขย่าเบาๆ ซึ่งดูท่าทางแม่งจะไม่ใช่วิธีที่ถูกเพราะเหมือนมันจะเริ่มแหกปากดังกว่าเดิม

 

 

 

จะโทรหาไอ้หมอแจก็ไม่ได้ มือถือดันมาพังอีก

โธ่ ชีวิตกู

 

 

 

 สุดท้ายเขาเลยพาร่างตัวเองและไอ้ตัวต้นเหตุออกมาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เพราะดูทีท่าแล้วเสียงร้องไอ้เปี๊ยกดูจะจบลงไม่ได้ง่าย และเขาก็กลัวไอ้รุ่นน้องนั่นตื่นขึ้นมาจ้องเขาตาเขม็งอีก

 

 

 

ร่างเด็กน้อยที่ถูกอุ้มอยู่ซุกหัวเล็กๆกับไหล่คนเป็นพ่อ ในขณะที่ปากก็ส่งเสียงร้องไปเรื่อยๆไม่มีวี่แววจะสงบ จนมาร์คต้องอุ้มเดินไปเดินมาแล้วยกมือลูบหลัง กว่าเสียงร้องนั้นจะซาลงได้นาฬิกาก็บอกเวลาตี 1 กว่าๆ

 

 

 

 

มาร์คทิ้งตัวลงกับโซฟาพร้อมกับไอ้ตัวเล็กที่สลึมสลือไม่แพ้กัน แถมตัวเล็กๆของมันตอนนี้ไหลไปกองอยู่ตรงหน้าท้องเขาแล้วด้วย ร่างสูงทิ้งศีรษะกับพนักโซฟาสายตาเขาเริ่มเหม่อมองเพดานห้องก่อนจะก้มลงมองหัวทุยๆที่ซุกอยู่ และสุดท้ายเขาก็ต่อสู้กับความง่วงไม่ไหวจนหนังตามันปิดลงไปตามไอ้เปี๊ยกในเวลาต่อมา

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

แอด ..

 

 

เสียงประตูห้องนอนที่ถูกผลักให้แง้มออกนิดหน่อยตามมาด้วยส่วนหัวของบุคคลเจ้าของห้อง มาร์คสอดส่องสายตาเข้าไปดูแล้วก็พบว่าในห้องนอนว่างเปล่าไม่มีร่างของไอ้รุ่นน้องเผด็จการมีชีวิตอยู่ ขายาวจึงตัดสินใจเปิดประตูออกกว้างแล้วพาร่างของตัวเองกับไอ้เปี๊ยกที่ยุกยิกๆอยู่ตรงอกเข้ามาในห้องนอน

 

 

 

ไปไหนวะ

 

 

จะว่าอยู่ในห้องน้ำก็ไม่เพราะเขาเพิ่งลุกไปฉี่เมื่อไม่นานมานี้ในครัวก็ไม่มีเพราะเพิ่งเดินผ่าน

 

 

หรือว่ามันจะไม่อยู่แล้ว???

 

 

คิดได้อย่างนั้นสายตาคมก็หันไปมองตามโต๊ะหนังสือและเตียงที่ถูกยกให้เป็นของส่วนตัวไอ้รุ่นน้องร่วมห้อง เผื่อว่ามันจะทิ้งจดหมายร่ำลาอะไรไว้ แต่ก็ไม่มี

 

 

มาร์คยกมือลูบใบหน้าที่สลึมสลือของตัวเองก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดออกไป

 

 

 

ช่างเถอะ ไม่อยู่ก็ดี เขาจะได้ใช้เวลาเป็นเจ้าของห้องซะหน่อย

 

 

 

 

มาร์คยกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดีก่อนจะอุ้มร่างเด็กน้อยไปหยิบผ้าเช็ดตัวเตรียมอาบน้ำอาบท่าต้อนรับเช้าที่สดใสไม่ตื่นมาเจออะไรน่าผวาให้ปวดใจเล่นอย่างมีความสุข

 

 

 

 

 

 

ร่างเขาและไอ้เปี๊ยกมาอยู่พร้อมกันที่หน้ากระจกในห้องน้ำ มาร์คมองตัวเองผ่านเงาก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อสำรวจสภาพตัวเอง

 

แม่ง แย่มาก

รับไม่ได้

แต่ก็หล่ออยู่ดีแหล่ะนะ

 

 

 

ว่าแล้วก็อดยิ้มภูมิใจกับหน้าตัวเองไม่ได้จริงๆ มาร์คคิดพลางยักคิ้วหลิ่วตายกมือเซ็ตผมที่หน้ากระจกจนรู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่นึงมองเขาอยู่

 

 

 

ไอ้เปี๊ยกที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงอ่างมองเขาตาแป๋วพลางขมวดคิ้ว เหมือนจะสื่อว่าแม่งทำไรของมันวะมาร์คเห็นแบบนั้นก็ช้อนร่างไอ้ตัวน้อยให้หันหน้าเข้ากระจกแล้วยื่นหน้าไปเทียบใกล้ๆ

 

 

 

 

มีไรเหมือนกูบ้างเนี่ยสายตาคมไล่ดูหน้าไอ้ตัวเล็กในกระจกแล้วยกนิ้วจิ้มทีละส่วนตามใบหน้าเล็กๆนั่น

 

 

 

 

ปากหรอ คล้ายมั้ง

 

 

 

 


 

“จมูกก็ .. ได้อยู่ ตา .. ตามึงตี่ๆจังวะไอ้เปี๊ยก ลืมตาดิ้ โลกมันกว้างนะมึงจะมาโลกแคบแค่นี้ไม่ได้!”

 

 

 

 

แอะ คิก

 

 

 

 

มือหนาแกล้งแหวกตาตัวเองแล้วทำตาโตใส่จนไอ้ตัวเล็กส่งเสียงหัวเราะชอบใจ มาร์คเลยได้ใจแหย่เด็กน้อยจนเสียงหัวเราะดังลั่นออกมานอกห้องน้ำ

 

 

 

 

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังแว่วมาทำให้แจมินรับรู้ว่าสองพ่อลูกนั้นคงตื่นในตอนที่เขาลงไปมาร์ทข้างล่างเพื่อซื้อของขึ้นมาตุนและทำอะไรกิน

 

 

 

 

เขาเป็นคนตื่นเช้า อาจจะเพราะเกิดมากับบ้านที่มีกิจการเป็นของตัวเองเลยติดจนเป็นนิสัย จริงๆแล้วบ้านเขาเปิดร้านเกม ก็เพราะนี่แหล่ะมั้งที่เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขารู้สึกรำคาญเด็ก แม่งไม่อยากจะบ่น ร้านเปิดเก้าโมง ต้องตื่นมาปัดกวาดเช็ดถูก่อนตั้งแต่เช้าตรู่ ละรู้ป่ะ เขาเจออะไร ฝูงเด็ก!! แม่งมายืนออหน้าประตูร้าน เคยดูวอล์คกิ้ง เดดตอนที่ซอมบี้มาเกาะกันอยู่หน้าประตูกระจกไหม โคตรใช่ ยิ่งเสียงพวกมันเวลาเห็นเขาลงมาอยู่ในร้านแล้วนะ

 

 

 

พี่แจมิน! เปิดร้านเลยไม่ได้หรอ!!’

 

พี่แจมินผมมาตั้งแต่6โมงเช้า!!’

 

พี่แจมินอย่าเมินดิ คนเกาหลีด้วยกันป่ะ!!’

 

 

 

 

สารพัดถ้อยคำจากไอ้เด็กเกรียนอายุวัยประถมถึงมัธยมต้นที่ประโคมเข้ามา และเขาก็ไม่รู้จะทำยังไงนอกจาก

 

 

_วย

 

 

นิ้วกลางที่ถูกส่งจากมือแจมินก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในการหุบปากพวกมัน

 

 

 

ร่างโปร่งของเด็กหนุ่มจัดการเปิดตู้เย็นที่เขาสำรวจไปเมื่อเช้าแล้วรอบหนึ่งออก ที่เขาพบก็ดูจะมีแต่อาหารตุนของเด็กเล็ก และข้างใต้เคาน์เตอร์ก็มีลังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เดาว่าไอ้รุ่นพี่ร่วมห้องคงจะประทังชีวิตด้วยไอ้นี่แน่นอน คิดแล้วเขาก็นึกถึงสภาพของไอ้รุ่นพี่เมื่อเช้า เขาไม่รู้ว่าเมื่อคืนตัวเองหลับไปตอนไหน แต่เขาจำได้ดีว่าไอ้รุ่นพี่คิ้วโก่งนั่นมันทำตัวลับๆล่อๆอยู่ข้างเตียงเขา ซึ่งเขาเองก็อยู่ใต้ผ้าห่มนานเกินไปจนอึดอัดเลยจัดการพลิกตัว รู้ตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอร่างทั้งพ่อทั้งลูกที่เตียงข้างๆ แล้วก็มาพบว่านอนหมดสภาพกันอยู่ที่โซฟา

 

 

แจมินจัดแจงของที่ซื้อมาเข้าตู้เย็นจนเรียบร้อยก่อนจะลงมือทำเมนูง่ายๆกินเป็นมื้อเช้า เสียงก๊อกแก๊กจากเคาน์เตอร์ครัวทำให้ร่างสูงของเจ้าของห้องกับไอ้ตัวเล็กที่เพิ่งพากันออกมาจากห้องน้ำถึงกับตัวเกร็งขึ้นมาทันที

 

เชี่ย .. มาแล้ว

 

 

มาร์คสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ค่อยๆก้าวเท้าเดินผ่านอย่างระมัดระวัง เขาเห็นว่าแจมินกำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหารอยู่ และไม่ได้สนใจอะไรจึงรีบก้าวไปหยิบกระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่ที่โต๊ะกลางห้องนั่งเล่นแล้วค่อยๆมุ่งหน้าเดินไปทางประตู

 

 

 

เชิญครับ .. เต็มที่เลย

คนอาศัยแบบกูกับไอ้เปี๊ยกจะจากไปเอง

 

 

 

ไปไหนอ่ะครับน้ำเสียงนิ่งเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ มาร์คหยุดชะงักกับที่ก่อนจะหันหน้ากลับไปก็พบว่านาแจมินเงยหน้าจากเขียงขึ้นมามองเขาพร้อมกับมืออีกข้างที่กำมีดอยู่

 

 

 

คือมึงน้องครับ

ทำไมกูพี่รู้สึกว่ามึงน้องจะหยิบจับอะไรไว้ในมือมันก็ดูจะก่อการฆาตกรรมได้ทุกทีเลยวะ

 

 

 

 

..ไปหาอะไรกินครับ

 

 

 

 

ซื้ออะไรกินข้างล่าง ?” น้องมันเลิกคิ้วถาม แต่มึงวางมีดก่อน ใจเย็น กูแค่จะลงไปกินข้าว

 

 

 

 

ผมขอพยักหน้าแทนคำตอบ กูกลัว! พูดอะไรนิดอะไรหน่อยแม่งเหมือนจะโดนสั่งประหารได้ทุกที

 

 

 

เคยฟังเพลงนี้ไหมครับ คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด เพราะทุกคำที่พูดจะเป็นหลักฐานมัดใจคุณ จาดีดั๊ด จั๊ด จา อ่ะเกินละๆ ให้เครดิตผู้กองเจ้าเสน่ห์

 

 

 

 

เดินกลับมาแล้วมานั่งที่โต๊ะกินข้าวเสียงนิ่งของคนเป็นน้องเอ่ยขึ้น

 

 

 

ห้ะ  เดี๋ยว อะไรวะ

 

 

 

 

พี่อ่ะครับ เดินกลับมาแล้วมานั่งรอที่โต๊ะกินข้าว ไม่ต้องลงไปหาอะไรกินข้างล่าง

 

 

 

 

 

“…”ผมได้แต่กระพริบตาปริบๆก่อนจะค่อยๆลากขาตัวเองเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วไปหย่อนก้นลงที่เก้าอี้ตรงโต๊ะกินข้าวในส่วนห้องครัว ใบหน้านิ่งของไอ้รุ่นน้องร่วมห้องมองจนเห็นว่าผมทำตามคำสั่งก็ก้มลงทำอะไรของน้องมันต่อ แล้วก็บ่นพึมพำขึ้นมา

 

 

 

 

เงินตัวเองก็ไม่ค่อยจะมี ยังไม่รู้จักประหยัดอีก

 

 

 

 

โอเค ..

นอกจากอยู่ดีๆก็ได้ลูกเพิ่ม

ผมว่าผมได้แม่เพิ่มด้วยว่ะ

 

 




- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

19 d a d d y


เห็นโล่แก

มาละอยากอัพ
ขอบคุณมิตรรักแฟนฟิคทุกคนเหมือนเดิม T_T
ชุ้นจะขอบคุณจนกว่าฟิคเรื่องนี้แม่งจะจบอย่าเบื่อนี่สั่ง
นายเอกได้ออกเต็มที่ละนะสาแก่ใจกันซะสิ ฮึ
ละก็เหมือนเดิม
ฝาก #แด๊ดดี้มาร์คลี ล่วยฮับ!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 285 ครั้ง

4,529 ความคิดเห็น

  1. #4519 yuwinisreal (@yuwinisreal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 16:04
    ฮื่อออออออออ ตอนนี้คือขำหนักมากจริงๆนะคะไรท์ แบบไม่ไหวละ แต่งเก่งมากๆเลยค่ะ นึกภาพตามละยิ้มทั้งตอนเลยยย55555555
    #4519
    0
  2. #4512 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 12:38
    แจมินเก่งที่สุดเเดด
    #4512
    0
  3. #4471 rain_18 (@rain_18) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 22:39
    555 สงสารพี่มาร์ค กลายเป็นผู้อยู่อาศัยไปเฉยเลย แจมินก็แอบใจดีนะ
    #4471
    0
  4. #4436 xq779 (@xq779) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 22:20
    อร้ายยยยยยแม่ของลูกใช่อะป่าวววว
    #4436
    0
  5. #4428 pakarangJ (@pakarangJ) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 18:59
    อาการมาร์คเหมือนคนกลัวเมียอ่า
    #4428
    0
  6. #4426 momikakava (@kwan2159) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 11:35
    แม่ของลูกป่ะคะะะ
    #4426
    0
  7. #4425 momikakava (@kwan2159) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 11:35
    แม่ของลูกป่ะคะะะ
    #4425
    0
  8. #4417 itsnotsn (@snyjx) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 22:52
    สงสารม้าคตั้งแต่เริ่มเรื่องแล้ว โอ้ย555555555
    #4417
    0
  9. #4410 tyjjj (@taya0980834744) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 02:17
    เอ่าแล้วววว
    #4410
    0
  10. #4389 youngqueenDD (@yongqueenDD) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 12:05
    แม่ของลูกรึป่ะ
    #4389
    0
  11. #4369 Serenitys (@Serenitys) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 20:04
    ตัวป่วนอย่างป๊ามาร์คก็ต้องเจอคนเด็ดขาดอย่างนาแจม
    #4369
    0
  12. #4337 mmyu24 (@mmyu24) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 23:01
    เหมาะสมจะเป็นแม่จีซอง!!!!!!
    #4337
    0
  13. #4273 PetiteSandrine (@PetiteSandrine) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 22:34

    น้องแจมโหดมากอะ เอาเลย จัดการอิพี่ให้อยู่หมัด 555555

    #4273
    0
  14. #4258 มหีนน (@-BYUNNAT) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 18:18
    บ้าจิงน่ารักมากก
    #4258
    0
  15. #4251 Hoseki Shika シカ (@hoseki-shika) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 14:34
    แจมินมาเหนือมากลูก 5555555 อย่าดุพี่เค้านักเลย 5555555
    #4251
    0
  16. #4192 ๋๋๋่่Janenoii (@janejomza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:33
    สงสารม้าคอ่ะโอ้ยยย
    #4192
    0
  17. #4147 jaxxh.BD (@zofield) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 22:13
    สู้เค้านะมาร์ค 5555555555
    #4147
    0
  18. #4127 SoRa ^_^ (@puntiti) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 21:26
    ได้ลูกก่อนได้แม่ของลูกอี๊ก555555
    #4127
    0
  19. #4100 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 20:00
    ดีใจด้วยค่ะคุณคือผชด.ได้รูมแมทแถมแม่ของลูกไว้ในคนเดียว
    #4100
    2
    • #4100-1 SoRa ^_^ (@puntiti) (จากตอนที่ 5)
      12 พฤษภาคม 2561 / 21:25
      ได้ลูกแถมแม่ของลูก555555
      #4100-1
    • #4100-2 SoRa ^_^ (@puntiti) (จากตอนที่ 5)
      12 พฤษภาคม 2561 / 21:26
      แง้ ขอโทษค่ะ ผิดที่;-;
      #4100-2
  20. #4078 7z.rq (@minmin_bambam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 17:09
    ไม่ได้แม่ ได้เมียมากกว่า ชอบความมาร์คกลัวแจม555555
    #4078
    0
  21. #4052 KM8WS (@BBKANYA) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 16:31
    เเจมเอ้ยยยย สงสารมาร์ค 55555555555555555555555555555555555555555555555
    #4052
    0
  22. #4050 อาการหนัก (@baitay-banana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 12:47
    แจมิ๊น โอ้ย ช่วยพี่เขาด้วยนะ สงสาร 55555555
    #4050
    0
  23. #4037 HAFFZ (@Niorjae_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 04:28
    ยิ้มทั้งตอนเลยโอ้ยยย นุ้งแจมมมร้ายนักแต่น่ารักเด้อ พ่อลูกอ่อนนี่ก็โอ้ยสงสาร หาเงินไว้ดีๆละ
    #4037
    0
  24. #4016 _namyns (@_namyanisa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 00:02
    ช่วยคุณพ่อด้วยน้องแจม งือ555555
    #4016
    0
  25. #3980 bohriawer (@bohriawer) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 21:52
    อุนพ่อจัวอุนแม่ แงๆๆๆๆๆ
    #3980
    0