( nct ) - 19 daddy #markmin

ตอนที่ 28 : 23 : บทสรุป (end)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,077
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    12 ธ.ค. 60



23 : บทสรุป






 “แจม

 

“ว่า”

 

“คือ..

ไม่ได้กดดันนะ

“แต่เมื่อไหร่มึงจะกลับคอนโด กูลำบากใจมากแบบคนแถวนี้คิดว่ากูพาผู้ชายมาอยู่ด้วย”

“ถ้าไม่ใช่มึงยูตะเตะก้านคอกูหักไปแล้ว”

 

ฮินะเอ่ยขึ้นหลังจากเดินขยี้ผมออกมาจากห้องนอน สภาพเพื่อนสนิทที่พาดตัวยาวอยู่ที่โซฟาตรงห้องนั่งเล่นเป็นสิ่งที่เธอเห็นมาหลายวันแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

 

“คบกันมาเป็นสิบปี เห็นกูถอดเสื้อออกจากห้องน้ำเมื่อวานแล้วนึกขึ้นได้ว่ากูเป็นผู้ชายเหรอวะ”

 

หน้าตาเรียบนิ่งแบบฉบับเจ้าตัวหันมาปรายตามองคนที่เอ่ยปากบ่นก่อนจะกลับไปสนใจทีวีเหมือนเดิม สิ่งหนึ่งที่ฮินะเห็นมาตลอดนอกจากหน้าตาเบื่อโลกก็คือหน้าตาอมความงุ่นง่านของแจมินนี่แหละที่ดูตลก

 

“ก็เหมือนที่มึงไม่เคยมองกูเป็นผู้หญิงแหละวะ”

 

ไม่สนใจ แจมินยืดแขนเปลี่ยนช่องทีวีไปมาอยู่อย่างนั้นจนฮินะเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้

 

“เป็นผีเหรอ ต้องให้เขามาเชิญถึงจะเข้าห้องได้”

 

“มึงว่าไงนะ”

 

“เปล่าๆ วันนี้กูไปข้างนอกนะ”


รีบพูดอย่างอื่นกลบเกลื่อนก่อนอีกคนจะมาจับพิรุธอะไร ยังดีที่แจมินดูจะไม่ได้สนใจเสียงที่พูดเมื่อครู่แล้วถามเรื่องอื่นเธอแทน

 

“ไปไหนวะ ถึงว่าแปลงร่างซะดูดี”

 

“ไปกินข้าว”

 

“อ่อกินข้าว..”ยืดหัวขึ้นมามองด้วยสายตาจับผิดโดยไม่ต้องเค้นให้เสียเวลา คนเป็นเพื่อนก็ตอบมาด้วยท่าทางเขินๆ

 

“กับลามิ”

 

“แล้วมีไรอีกปะ”แกล้งเพื่อนเข้าสักหน่อยก่อนจะทิ้งตัวนอนลงที่เดิมแต่ไม่วายโยนคำถามไว้

 

“ก็.. ลามิอาจจะมาห้อง”

 

“เออ ก็แค่นั้น กูไปที่อื่นให้ก็ได้ ไม่อยากขัดจังหวะ”ว่าแล้วแจมินก็ลุกขึ้นมานั่งทำท่าเหมือนจะปิดทีวีแต่ฮินะก็ได้แต่วิ่งไปดันไหล่ไว้จนอีกคนสงสัย

 

“เฮ้ย อยู่นี่แหละ ไม่ต้องไปไหนหรอก มาก็เย็นมึงจะรีบทำไมวะ”

 

“เออ แล้วแต่มึงละกันงั้น จะมาก็บอก”แจมินพยักหน้าส่งๆก่อนจะทิ้งตัวนอนเหมือนเดิม เสียงฮินะยังคงพูดอะไรไปเรื่อยตามประสาและแจมินก็อือออรับไปจนอีกคนออกจากห้อง

 

สายตาของแจมินจ้องทีวีอยู่อย่างนั้นและเสียงของมันไม่ได้เข้ามาในโสตประสาทเขาเลยสักนิด มือเรียวเลยจัดการกดรีโมทปิดแล้วซุกหน้าลงหมอนใบโตแทนพลางถอนหายใจ

 

เขาบอกความเงียบทำให้เรารู้สึกสงบ

แจมินเชื่อแบบมาจนตอนนี้

 

มันไม่ใช่แล้ว เขาฟุ้งซ่านมาตลอดหลายวัน

 

เขาอาจจะดูไม่โผล่ไปยุ่งอะไรหลังจากช่วยในเรื่องที่ควรช่วยได้ และเขาก็บอกกับมาร์คเองว่าให้มาร์คจัดการตัวเองให้โอเคแล้วเรื่องของเขาสองคนค่อยไว้เก็บมาคิดทีหลัง  แจมินรอได้

 

ไอ้รอมันก็รอได้

แต่ระหว่างรอเนี่ยดิ

คิดมาก ฟุ้งซ่าน เยอะแยะไปหมด

 

และที่มากไปกว่านั้น

 

“แอ๊!

 

แจมินหลอนเสียงเด็ก

 

“แม่งต้องได้ยินเหมือนยังอยู่ในห้องด้วยขนาดนี้เลยเหรอวะ”ผงกหัวขึ้นมาบ่นงึมงำก่อนจะทิ้งหน้าฟุบลงกับหมอนต่อ

 

แอะ คิก

 

?????????????

ยังอีก

 

จาจามา

 

เกินไปปะวะ

 

มมมา!”

 

แบบนี้มันไม่ใช่แล้ว

พรึ่บ!

 

เฮ้ย! เข้ามาได้ไงอะ

 

 

ไม่มีเสียงตอบอะไร คนบุกรุกชูพวงกุญแจที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาดีว่าเป็นของเพื่อนสนิทตัวเองออกมาด้วยสีหน้าระรื่นพร้อมกับยักไหล่

 

ใบหน้าของมาร์คที่รอยแดงพาดจางมุมปากดูดีขึ้นกว่าหลายวันที่เกิดเรื่องขึ้น สีหน้าที่กลับมายิ้มแย้มนั้นพาให้แจมินยิ่งรู้สึกดีจนเกือบจะยิ้มตามแล้วถ้าไม่ติดว่ายังรู้สึกงอนอยู่

 

แล้วทำไมอยู่คนเดียว เมื่อกี๊เสียงจีซองมาได้ไง

 

เสียงนี้อะเหรอ

 

แอ๊!”

แอะ คิก

จาจามา

มมมา!”

 

ว่าแล้วก็ชูโทรศัพท์มือถือพร้อมไล่กดเสียงที่แจมินได้ยินเมื่อครู่มาทั้งหมด

 

แหน่ คิดถึงอะดิ้

 

อีกคนพูดแถมยังทำหน้าทำตาให้รู้สึกหมั่นไส้กว่าเดิมอีก

แผนเยอะนัก พี่มาร์คแม่งร้าย

 

คิดถึงไร ไม่คิด

 

จริงอะ ไหนบอกคนจริง คนจริงเขาไม่ปากแข็งนะครับนาแจมิน

 

น้ำเสียงยียวนแบบฉบับเจ้าตัวเอ่ยขึ้นไม่พอ สองขาของร่างสูงค่อยๆขยับก้าวเข้ามาใกล้ไปด้วย และแน่นอน แจมินไม่หลบ เขาไม่เคยกลัวมาร์คอยู่แล้ว

 

แจมินยังคงจ้องหน้าอีกคนอยู่แบบนั้นจนคนเป็นพี่หยุดฝีเท้าลงเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้ามันเหลือเพียงน้อยนิด นัยย์ตาสีน้ำตาลอ่อนในดวงตากลมๆของแจมินที่มาร์คไม่ได้มองใกล้ๆมานาน จมูกรั้นๆที่ดึงให้ปากบางๆนั้นดูเป็นคนหน้าเรียบนิ่งจนดูเหมือนไม่พอใจตลอดเวลา

 

 ทุกอย่างที่เป็นนาแจมินภายนอก มาร์ครู้ว่ามันไม่เหมือนนาแจมินที่เป็นแบบข้างในสักนิด

 

รู้หรอก ว่ารอให้มาง้ออยู่

 

รู้อะไร อย่ามาคิดแทนได้ปะ

 

ย้อนจังประโยคนี้อะ เจ็บนะเห้ย

 

ก็ดี รู้สึกซะบ้าง

 

ครับ แม่คนปากร้าย เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

 

ลีลาว่ะ

 

งั้นลีแจมินแทนไหมอะครับ

 

“….”

 

ไม่มีเสียงตอบ แจมินก้มหน้าหลังจากถูกมาร์คพูดจาแบบนั้นใส่ไป

 

มาร์คก็เป็นแบบนี้ตลอด แจมินจะโกรธนานได้ยังไงวะ

 

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงเพราะต่างคนต่างไม่พูดอะไร มาร์คยังจ้องกลุ่มผมสีน้ำตาลที่อยู่ตรงอกเพราะเจ้าของเอาแต่ก้มหน้าอยู่แบบนั้น

 

มือหนาวางเข้าที่หัวกลมๆนั้นเบาๆก่อนจะขยับรวบตัวคนเป็นน้องเข้ามากอด และแจมินเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

 

ขอโทษที่มาง้อช้า

แต่ก็รู้ใช่ไหมว่าพี่ต้องมา

 

ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยเสียงอู้อี้พูดขึ้นทั้งที่หน้ายังซุกอยู่กับอกมาร์คแบบนั้น

 

ฮินะบอกหน้าบูดทุกวัน

 

มีสายเหรอ

 

ไม่งั้นจะเข้าห้องได้อ่อ โอ๊ย!”

 

มือเรียวฟาดเข้ากลางหลังจนมาร์คร้องโอดครวญ คนเป็นพี่เลยเอาคืนด้วยการกดจมูกเข้าแรงๆที่กลุ่มผมนั้นแล้ววางคางเกยไว้

 

คิดถึงจัง

 

ไม่มีคำตอบอะไรจากคนที่มาร์คพูดด้วย มีเพียงแขนข้างหนึ่งของคนเป็นน้องที่ยกขึ้นมากอดรอบแผ่นหลังคนเป็นพี่เอาไว้แทน

 

ตั้งแต่วันนั้นที่แจมินเดินออกมา แจมินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองไม่มีความสุขมานานแค่ไหน

แล้วคนคนนี้กลายมาเป็นคนที่ทำให้ตัวเองรู้สึกดีด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่

 

ไม่ต่างจากมาร์ค

รู้ตัวอีกทีก็ติดภาพแจมินเป็นคนในชีวิตประจำวันไปแล้ว

 

ขอบคุณนะแจมิน

โคตรขอบคุณเลย

 

เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นมามันแย่ก็จริง แต่มาร์คเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

 

เขาจะได้เจอกับสิ่งที่มีค่าแบบนี้ไหม

 

พี่ไม่ใช่คนดีมาก พี่เคยไม่ดี แต่ตอนนี้ก็อยากเป็นคนที่ดีขึ้น

 

“….”

 

มันเร็วไปมากๆที่อยู่ๆก็มีเด็กคนนึงเข้ามาในชีวิต เด็กที่อยู่ๆก็มาทำให้พี่รู้ว่า ตัวเองเป็นพ่อคน

 

“….”

 

เป็น โดยที่ตอนนั้นดูแลตัวเองยังไม่รอด เดือดร้อนคนนั้น คนนี้ เพื่อนฝูงต้องให้เขามาช่วยดูให้ อะไรๆก็ไม่เป็นใจจนลำบากไปหมด

 

“….”

 

แต่พี่คงลำบากกว่านี้ หรือจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ถ้าไม่มีเราอยู่ด้วย

 

“…”

 

ผ่านเรื่องแย่ๆมาด้วยกันขนาดนี้ ไม่คิดจะไปผ่านเรื่องดีๆด้วยกันต่อหน่อยเหรอครับ

 

ลมหายใจอุ่นปะทะเข้าที่หน้าผากมนทันทีที่แจมินค่อยๆเงยหน้าขึ้น สีหน้าของมาร์คตอนนี้จริงจังจนไม่เหลือเค้าคนที่กวนประสาทเขาเมื่อครู่เลยสักนิด

 

ริมฝีปากบางเม้มแน่น แจมินรู้คำตอบตัวเองอยู่กับใจอยู่แล้ว แต่เขายังอยากเห็นท่าทีแบบนี้จากอีกคนต่อสักหน่อย

 

ไม่คิดว่าที่ผมดีด้วยเพราะจีซองเหรอ

 

แกล้งพูดไปแบบนั้นให้อีกคนหน้าเจื่อนเล่น มาร์คจ้องหน้าคนเป็นน้องอย่างรู้เชิงแล้วแกล้งทำเป็นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

 

ที่แท้ก็เพราะไอ้เปี๊ยกเหรอเนี่ย

ได้ดิ

 

“…”

 

ไหนๆก็เห็นแก่ไอ้เปี๊ยกละ งั้นฟังอะไรหน่อย

 

อะ ว่ามา

 

ถ้าเป็นไอ้เปี๊ยกพูดก็จะไม่ปฏิเสธใช่ปะ

 

แน่นอน

 

ครับ

จะบอกอะไรให้

 

ถ้าจีซองพูดได้ จีซองคงบอกว่า

“..อยากเห็นแจมินกลับมาอยู่กับมาร์คไม่ไหวแล้วโว้ย! โอ๊ย!”

 

แกล้งกระซิบข้างหูจนโดนแจมินผลักหัวเข้าอีกรอบ ใบหน้าเรียบนิ่งที่เก็บอาการมานานเผลอหลุดยิ้มพร้อมๆกับที่มาร์คกุมขมับตัวเองแล้วหันมาสบตาอีกคน

 

แค่นี้ก็ต้องใช้ลูกพูดแทน

 

ก็พูดมาตั้งนานกว่าจะใจอ่อน

 

ใครบอก

 

หือ

 

ใครบอกว่าผมใจอ่อนแล้ว

 

อ้าว.. ก็..”

 

            ใบหน้าของมาร์คชะงักไปทันทีที่แจมินเอ่ยขึ้นมา ริมฝีปากคนเป็นพี่ดูขยับพูดคำวนๆจนคนเห็นเกือบจะหลุดขำ

 

ไปเหอะ

 

เห้ย แจมิน..”

 

ไปได้ละ

 

            ว่าแล้วก็ยกมือดันตัวอีกคนพร้อมตีสีหน้านิ่งไปด้วยจนมาร์คต้องหันมาแล้วพยายามจะรวบข้อมือแจมินที่ดันเอาไว้

 

ไม่เอาดิ ไม่เอา –”

 

ไม่เอาอะไรล่ะ

 

“ก็ –“

 

“ ไปเตรียมรถ เดี๋ยวเก็บของแล้วตามลงไป

 

 

 

ผมใจร้อน คิดถึงห้องกับจีซองไม่ไหวแล้วเนี่ย

 

 

 

 

-19DADDY-

 

 

ชาชัน

 

อ้าม หม่ำคร้าบ หม่ำๆ

 

พรูด!

 

เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก ก็เลี้ยงมาง่ายๆตั้งนานแล้วทำไมวันนี้มาเอาแต่ใจวะ ห้ะ!”

 

แอ๊!!”

 

ไม่ต้องมาบีบน้ำตา ไม่เห็นใจ

 

แอแหะ แอะ .. ฮืออออ

 

อ้าว หนัก หนักขึ้นเฉย โว้ย ไอ้เชี่ยมาร์ค สี่ทุ่มแล้วเมื่อไหร่มึงจะกลับ!!! ง้อเมียหรือพากันหนีไปไหนวะเนี่ย

 

แอ๊!!!”

 

ชู่ว.. ไม่เอาๆ ไม่ร้อง โอ๋ๆ อะมานี่มา

 

แฮชานจัดการอุ้มเด็กตัวเล็กที่ขนาดตัวเพิ่มขึ้นกว่าเมื่อก่อนมานั่งบนตักพลันสายตาก็มองนาฬิกาไปด้วย

 

บอกเลยว่า โคตรเดจาวูกับวันแรกที่เขาต้องมาเลี้ยงลูกให้แม่งแบบนี้

 

ต่างแค่ตอนแรกหานมให้ลูก

แต่ตอนนี้หาแม่ให้ลูกแทน

 

ให้มันได้แบบนี้เพื่อนรัก กูไม่ต้องไปทำอะไรกันแล้ว

 

อึก!”

 

อะ ไม่กินก็ไม่กิน ไม่ชอบผัก ไม่ชอบกูด้วยปะเนี่ยเปี๊ยก เลี้ยงทีไรมีปัญหาตลอด

 

พูดไม่ทันจบหัวกลมๆก็หันมามองต้นเสียง จากที่สะอึกสะอื้นเพราะโดนบังคับก็เงียบไปแล้วจ้องแฮชานตาแป๋วทั้งที่น้ำตาคลอแทน

 

นิ้วยาวแตะเข้ากับแก้มนิ่มของเด็กน้อย เขาค่อยๆเกลี่ยหยดน้ำใสออกให้เบาๆก่อนจะอุ้มให้หันหน้าเข้ามาหาใกล้ๆ

 

รู้ปะเนี่ยว่าพ่อหนีไปไหน

 

“….”

 

โตมาอย่าเยอะเหมือนพ่อนะเว้ย จะได้ไม่มีปัญหา

 

“….”

 

ตอบไรหน่อยได้ปะเปี๊ยก เหมือนกูเหงาอะ ไม่มีไรทำจนต้องมาคุยกับเด็กไม่รู้ประสีประสาเนี่ย

 

“…”

 

เออ พูดคนเดียวก็ได้ กูมันคนไร้คู่ 2017 2018 2019 ยาวยัน 2020 กว่าๆแน่เพราะมาขลุกอยู่กับมึงเนี่ยเปี๊ยก

 

ดวงตาเรียวเล็กของเด็กน้อยจ้องมองปากที่ขยับพูดจากคนตรงหน้าไม่วางตา แฮชานยังบ่นไปเรื่อยโดยไม่ได้สนใจอะไร จนกระทั่ง

 

เนี่ย ถ้าไม่มีแฟนรับผิดชอบบั้นปลายชีวิตกูด้วย เข้าใจไ –”

 

จุ๊บ!

 

แอะ คิก

 

ตาเล็กๆหยีขึ้นทันทีหลังจากผงกหัวกลมจุ๊บเข้าที่ปากช่างพูดของคนมีศักดิ์เป็นเพื่อนพ่อ เด็กน้อยหัวเราะชอบใจอย่างไม่รู้สาเหตุ แต่คงเป็นเพราะสามารถทำให้มันหยุดพ่นเสียงอะไรออกมาได้

 

ใช่ แฮชานชะงัก

 

มึงจะเรียนรู้อะไรแบบนี้ไวไปแล้วนะเปี๊ยก

แล้วอีกอย่าง ทำไมกูต้องมาเปลืองเนื้อเปลืองตัวให้มึงตลอดเลยวะเนี่ย

 

แฮชานไม่รู้จะคิดอะไรต่อเลย

รู้แต่ว่า

 

เลือดพ่อไอ้เด็กนี่ในตัวมันน่าจะแรงใช่เล่น

 

 

 

 

-19DADDY-

 

 

 

แสงจางๆลอดผ้าม่านเข้ามาจนกระทบเข้ากับเปลือกตาคนที่นอนอยู่ ความขี้เกียจลุกในยามเช้าทำให้ร่างสูงพลิกตะแคงหนีก่อนจะวางแขนลงกับที่ว่างข้างตัว

 

ทว่าพื้นที่ที่แขนทับลงไปกลับไม่ใช่ที่ว่าง แต่เป็นร่างของคนอีกคนที่นอนอยู่ด้วยแทน เปลือกตาคมค่อยๆขยับขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพที่เบลอทยอยชัดขึ้นตามลำดับจนเขารับรู้ได้ว่ากำลังเห็นอะไร

 

มาร์คเห็นแจมินที่กำลังหลับสนิทและในอ้อมกอดเจ้าตัวก็มีร่างเล็กๆของจีซองอยู่ด้วย

 

ลมหายใจของคนทั้งคู่สม่ำเสมอ และคงยังไม่ตื่นในอีกเร็วๆนี้แน่ เพราะแสงที่มันรบกวนมาร์คเมื่อครู่ กำลังกระทบเข้ากับแผ่นหลังที่ตะแคงบังไว้แทน

 

พอเห็นแบบนี้ เขาก็นึกอยากจะถามแจมินสักอย่างหนึ่ง

อยากถามว่าแจมินเชื่อไหมว่ามาร์คจะเป็นคนที่ดีขึ้น

 

แต่มาคิดอีกทีแล้ว ของแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องที่อยู่ว่าอีกคนเชื่อเขาไหม

มันอยู่ที่เขานี่แหละ

แล้วอีกอย่าง ถ้าเหตุผลที่ทำให้มาร์คอยากจะดีขึ้นก็อยู่ตรงหน้าแบบนี้ มาร์คจะไปถามหาความเชื่ออีกทำไม

 

ตื่นเร็วจัง

 

เหมือนมาร์คจะคิดอะไรนานไปขณะที่จ้องหน้าน้องไปด้วย อีกคนเลยตื่นขึ้นมามองเขาตาแป๋วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

 

อ้าว ถามไม่ตอบ

 

แจมินพูดเสียงแผ่วเพราะกลัวจะกวนจีซอง คิ้วเรียวขมวดมองเมื่อเห็นว่าคนตรงข้ามนอกจากจะไม่พูดอะไรแล้วยังยิ้มมาให้เขาเหมือนคนบ้าอีก

 

จะตอบดีๆหรือให้ –”

 

แจมิน

 

ยังไม่ทันจะพูดจบมาร์คก็เรียกชื่อคนเป็นน้องออกมาก่อนจนแจมินชะงัก คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างรอฟัง

 

รอยยิ้มจากคนตรงหน้าส่งมาพร้อมกับฝ่ามือที่วางเข้ากับข้างแก้มของแจมิน ก้านนิ้วยาวเกลี่ยไรผมอีกคนเบาๆก่อนจะพูดประโยคนึงออกมา

 

ประโยคที่ทำคนฟังคิ้วคลายลงแล้วทำหน้าไม่ถูกแทน

 

รักนะ

 

มันไม่มีเสียง ไม่มีอะไรหวือหวา มีแต่ปากที่ขยับออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แจมินอยากเห็นมาร์คเป็นมาตลอด

 

ใบหน้าที่ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว

 

มือเรียววางทับกับหลังมือคนพี่ที่วางแนบแก้มเขาอยู่ รอยยิ้มไม่ต่างกันถูกส่งออกมาพร้อมกับประโยคๆนึงที่ไม่มีเสียง

 

รักเหมือนกัน

 

แค่นี้แหละ แค่ตื่นมาเห็นแจมินกับไอ้เด็กอ้วนนอนอยู่ข้างๆทุกวัน

สำหรับมาร์คแค่นี้ก็พอแล้ว

 

 

 

END

 

 

 

???

 

 

 

            “พี่มาร์คผ้าปั่นเสร็จแล้ว”

 

            “แป๊บๆแจมิน ขออีกตานึง”

 

            “พี่มาร์ค ก็รีบๆไปทำให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมาเล่น”

 

            “

 

            ไม่มีเสียงตอบ คนเป็นพี่ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาอยู่แบบนั้นพร้อมกับแผ่นหลังที่ค้อมลงเหมือนเดิม

 

            “พี่มาร์ค”

           

          โว๊ะ! เรียกอยู่ได้

 

          “กำลังออกเกมครับ”

 

            หันไปเห็นคนน้องมองตาแข็งก็รีบวางโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นไปจัดการอะไรๆให้เรียบร้อยก่อนที่แจมินจะไม่ได้ใช้แค่เสียงข่มขู่เขา

 

            ร่างสูงของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีแบกตะกร้าผ้ากองอัดแน่นซึ่งไม่ใช่ของเขาสักชิ้น แต่เป็นของไอ้เด็กตัวอ้วนที่นั่งอยู่กับแจมินบนเก้าอี้เสริมเด็กตรงเคาน์เตอร์ครัวต่างหาก

 

            ตอนแรกก็เป็นทาสด้วยกันทั้งคู่ทำไมตอนนี้เหมือนไอ้เปี๊ยกมันได้เลื่อนขั้นไปเป็นลูกเจ้านายแล้วเขาก็ไปเป็นทาสมันแทนอีกทีวะ

 

            บ่นกระปอดกระแปดในใจไปมือก็หยิบบรรดาเสื้อผ้าเซ็ตใหม่ๆของจีซองที่อภินันทนาการจากสเตฟทั้งนั้นมาตาก ผ่านไปหลายเดือนตัวไอ้เด็กอ้วนก็ใหญ่เอาๆแถมยังพูดยาวกว่าเมื่อก่อนที่ส่งเสียงแปลกๆ แล้วทุกคนก็บ้าจี้คุยกับมันด้วยนะ

 

            หนึ่งในนั้นก็ไม่พ้นพ่อมันอย่างเขานี่แหละ

 

           

            หลังจากผ่านไปหลายเดือนอะไรหลายๆอย่างมันก็เปลี่ยนไปมากเหมือนกัน พี่แชยอนตัดสินใจเรียนต่อที่แคนาดาโดยมีสเตฟนี่แหละเป็นคนคอยช่วย แต่พี่เขาก็เกรงใจมากๆและสเตฟก็เข้าใจเลยให้พี่แชยอนทำงานกับตัวเองไปด้วยแทน ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องที่ดีมากๆสำหรับเขา

 

            มันอาจจะทดแทนช่วงเวลาที่เคยผ่านมาไม่ได้ แต่สำหรับตอนนี้ครอบครัวของเขาก็อยากจะชดเชยทุกอย่างให้มากที่สุด

           

            ส่วนพี่โดยองหลังจากข่าวสงบลง ด้วยความมืออาชีพของเขาบวกกับเด็กในสังกัดที่เหลือที่ก็เป็นตัวท็อปกันอยู่แล้วพี่เขาก็ยังทำงานต่อไปแต่ก็ดูไม่มีเรื่องกวนใจ แถมยังดูแฮปปี้ขึ้นเยอะ

 

 

เพราะ

 

           

            “ได้ข่าวว่ากำลังศึกษาดูใจกับคุณหมอสูติที่เขียนหนังสือดังๆอยู่ใช่หรือเปล่าคะ”

          “ก็ .. เรื่อยๆค่ะ ตอนนี้โฟกัสงานกับเด็กๆเป็นหลักไปก่อน”

 

            ตามนั้น ไม่รู้ยังไงแต่คราวล่าสุดพาไอ้เปี๊ยกไปฉีดวัคซีนก็ไม่เจออยู่ที่โรงพยาบาล เห็นแว้บๆอีกทีเหมือนจะหอบดอกไม้ไปงานเปิดตัวหนังที่โกอึนแสดงแล้วพี่โดยองไปดูแล

 

            ครับ เต็มที่ทิ้งงานทิ้งการเลยทีเดียว

 

            พูดถึงคนใกล้ตัวก็คงขาดคนสำคัญคนนี้ไม่ได้

 

            เจโน่

            เดี๋ยวนี้ว่างก็ชอบแวะมา บอกว่ามาหาหลานเล่นนั่นเล่นนี่ ไอ้เปี๊ยกก็ดูชอบใจด้วยเพราะมันเล่นอะไรบ้าพลัง แต่จะว่าไปก็รู้สึกว่ามันซึมๆเหมือนกัน เรื่องนั้นเห็นแจมินก็สงสัยอยู่ แต่ที่รำคาญคือมันมาบ่อย ขัดจังหวะกูอยู่กับแจมินมาก เซ็ง

 

            ส่วนไอ้เชี่ยแฮช บุคคลมีพระคุณอีกคน ตอนนี้มันลาออกจากผับที่ทำงานแล้ว สาเหตุก็เพราะ

 

            “กูไม่ไหวละ กูกลัวเจ๊ฮโยลิน นานไปกว่านี้กูไม่รอดแน่”

 

            แต่นั่นแหละ ถึงมันไม่ทำงานมันก็ไม่ได้กระทบกระเทือนอะไร แล้วชีวิตวันๆมันก็ไปไหนต่อไหนตามประสามันบ้างวนเวียนมาที่นี่บ้าง(แต่อย่างหลังบ่อยกว่าเพราะมันบอกไม่มีที่ไป)ซึ่งเขาก็คิดว่าดีแล้ว ชีวิตมันมาติดแหง็กกับเรื่องเขาตั้งนานเป็นอิสระบ้าง แต่ก็น่ารำคาญรองมาจากไอ้เจโน่ทั้งที่มันมาบ่อยกว่าเพราะเห็นมันเป็นเพื่อน แต่ก็ขอด่าหน่อย ขัดจังหวะคนจะอยู่กับแจมิน

           

            “พี่มาร์ค”

 

            “เฮ้ย! ตกใจหมดแจมิน”

 

            “ก็เห็นยืนเหม่อนานแล้ว รีบตากเข้าดิ”

           

 

“ข้างนอกมันหนาว เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก อุ่นช็อคโกแลตไว้ให้รีบเข้ามากินด้วย”

 

ว่าแล้วก็เลื่อนประตูปิดไปปล่อยให้มาร์คยืนยิ้มมองแผ่นหลังคนดุเก่งที่เข้าไปทำนู่นนี่ต่อในนั้น

 

 

 

“พี่มาร์ค”

 

วันนี้แจมินเรียกเขาประมาณรอบที่ล้านแปดได้ มาร์ควางตะกร้าก่อนจะเดินไปหาคนเรียกชื่อเขาซึ่งกำลังนั่งจมกับกองงานอยู่พร้อมกับแว่นสายตา ข้างๆก็มีไอ้เด็กขาเป็นก้อนนั่งจุ้มปุ๊กอยู่กับของเล่นในมือไม่สนใจพ่อมันเลยว่าโดนจิกหัวใช้อะไรบ้าง

 

“ดูดฝุ่นตรงโซฟาแทนแจมินหน่อยได้ไหม”

 

แหม ไม่ได้มั้งครับ ไม่น่าถามเลย

 

“ครับ”

 

มีอยู่คำตอบเดียวที่สามารถตอบได้นี่แหละ

 

“เสร็จแล้วก็พาจีซองไปนั่งตรงนู้นนะ”

 

“จ้า”

 

ยิ้มรับอย่างปฏิเสธไม่ได้ก่อนจะไปลากเครื่องดูดฝุ่นแล้วทำตามคำสั่งที่เจ้านายบอก แต่ก็นั่นแหละ ที่แจมินเคร่งๆเรื่องนี้ก็เพราะจีซองเป็นภูมิแพ้ ห้องถึงได้สะอาดขนาดนี้

 

ครืด ครืด

 

เขาลากไอ้เครื่องดูดฝุ่นวนไปมารอบห้อง และเหมือนเสียงของมันจะเรียกร้องความสนใจจากจีซองได้ ตาแป๋วๆนั่นเลยมองมาที่เขาด้วยความสนอกสนใจ

 

“มามาดูดูจาจา”

 

เห็นแค่ปากขยับกับเสียงนิดหน่อยเพราะเสียงเครื่องดูดฝุ่นมันกลบแต่ก็พอจะเดาออกว่าไอ้เปี๊ยกมันพูดแบบไหน เลยหันไปยักคิ้วให้สักรอบจนจีซองหัวเราะคิกคักก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำต่อ

 

แต่ว่า

 

“ม..ม้าก

 

กึก

 

เสียงแผ่วที่ดังลอดมาระหว่างที่เครื่องดูดฝุ่นทำงานทำให้เจ้าของชื่อชะงัก ดวงตาคมหันไปมองยังต้นทางที่เขาไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่าก่อนจะสลับไปมองแจมินที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยใบหน้าแบบเดียวกัน

 

ฟึ่บ

 

เขาตัดสินใจปิดสวิตซ์เครื่องดูดฝุ่นก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วนั่งย่อตัวจนใบหน้าพอดีกับตัวเด็กน้อยบนเก้าอี้ซึ่งจีซองก็ยิ้มตาหยีมองกลับมา

 

“ม..เมื่อกี๊ว่าไงนะ?”

 

เด็กน้อยมองหน้าคนเป็นพ่อกลับ ทุกอย่างรอบตัวเงียบไปชั่วขณะ แจมินที่ยังไม่เชื่อหูตัวเองก็ส่งสายตาไปจ้องบรรยากาศตรงนั้นด้วยความรู้สึกลุ้นไม่ต่างกัน

 

จีซองยังเงียบ เด็กน้อยก้มหน้าลงไปจับของเล่นต่อจนมาร์คที่จ้องจนเหงื่อตกทิ้งตัวลงกับพื้นไป

 

หูฝาดเหรอวะ

โห่อุตส่าห์คิดว่าจะเรียก

 

 

 

“ม้าก..

 

ยังไม่ทันตัดพ้อในใจเสร็จ เสียงเรียกอีกรอบก็ดังขึ้นพร้อมกับมือเล็กๆที่ยื่นของเล่นมาให้ เงยหน้าขึ้นมองคนเป็นลูกที่นั่งอยู่สูงกว่าก็เห็นหน้าแป๊ะยิ้มที่อ้าปากเล็กๆเปล่งเสียงแผ่วๆที่เขาไม่อยากจะเชื่อหู

 

“ม้าก”

 

ปากเล็กๆนั้นขยับอีกรอบ

และเสียงที่ออกมา มันคือชื่อของเขา

 

 

มาร์คค่อยๆยื่นมือไปรับของเล่นที่จีซองยื่นให้ ตัวหุ่นยนต์เปื้อนน้ำลายตรงแขนที่เขาคิดว่าไอ้เด็กอ้วนคงจะแอบอมตอนแจมินเผลอตอนนี้ แม่งดูเหมือนมีแสงออกมาทันที

 

“แจมิน..

“ไม่ต้องตอบก็ได้ แต่ช่วยพยักหน้ายืนยันหน่อย”

 

“เมื่อกี๊จีซองเรียกชื่อพี่ใช่ไหม”

 

มาร์คหันหน้ามามองคนที่ดูจะนั่งอึ้งไม่ต่างกัน และแจมินก็พยักหน้ารับ

 

“โอเค”

“เมื่อกี๊จีซองพูดว่ามาร์ค”

 

 

“เมื่อกี๊จีซองพูดว่ามาร์ค!!!!!!!! ลูกเรียกชื่อกูโว้ย!!!

“จีซองเรียกมาร์ค!!! จีซองเรียกมาร์ค!!!  ”

 

ว่าแล้วก็เด้งตัวแล้ววิ่งชูของเล่นในมือไปมาเหมือนนักฟุตบอลที่ยิงลูกโทษเข้าประตูจนแจมินได้แต่หัวเราะกับท่าทางอีกคน แค่นั้นยังไม่พอ มาร์ควิ่งวนมาอุ้มเด็กน้อยขึ้นขี่คอก่อนจะวนไปมารอบห้องจนแจมินต้องปรามแต่ ณ วินาทีนี้มาร์คไม่กลัวแล้วหนำซ้ำยังวิ่งวนมาหอมแก้มคนเป็นน้องก่อนจะทำตัวไม่รู้ไม่ชี้วิ่งต่อไปอีก

 

 

            “มีลูกเองแล้วจะรู้สึก”

 

          ตอนนี้มาร์คเข้าใจแล้ว

           

            มันคือการที่มีความรู้สึกร่วมกับอีกชีวิตหนึ่งโดยที่ไม่ได้หวังผลอะไร มีความสุขที่จะเห็นเขาโตขึ้นเรื่อยๆแบบนี้ และก็อยากจะให้อะไรดีๆเท่าที่คนคนหนึ่งจะให้ได้ แค่นั้นแหละ

           

 

END

 

 

 

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

-19 DADDY –

 

 


จบแล้วโว้ย จบซักทีโว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

1 ปี 2 เดือน 15 วัน กับ 23 ตอน T_T

 

อยากจะกอดรีดเดอร์กับชาวเรือมาร์คมิน

แล้วก็ขอโทษจริงๆที่หายหัวไปแบบไม่มีใครรู้ว่าอิไรท์นี่จะกลับมาไหม

กลับมาดิ กลับมาแล้ว อัพจนจบแล้วด้วย อัพระหว่างวันสอบด้วย

อยากขอบคุณจริงๆที่ระหว่างหายไปยังมีคนมาเม้นมาเล่นแท็ก มีคนทวิตว่าบนให้อัพ

คือเราเห็นเว่ย แล้วก็ขอบคุณจริงๆ ไม่รู้จะขอบคุณยังไง

 

ฟิคนี้เป็นเรื่องแรกที่เราแต่งแบบจริงจังแล้วก็ทำมันจนจบได้

ตอนแรกไม่เคยคาดหวังฟีดแบ็คเพราะเอาจริงๆ ก็ไม่คิดว่าคนจะอินกับบทบาทน้องในทางนี้

เพราะเด็กดรีมยังเด็กกัน แล้วเราก็ค่อนข้างใส่เนื้อหาที่ค่อนข้างเครียดไปเยอะด้วย

แต่ก็ขอบคุณที่ยังติดตามกันจนทุกตัวละครเขาผ่านทุกอย่างมาได้

 

เรามีสิ่งหนึ่งที่อยากบอก

คอมเม้นที่เจอบ่อยจากฟิคเราเลยคือ รู้สึกโตไปกับมาร์ค

นั่นเป็นสิ่งที่เราอยากจะทำให้ทุกคนรู้สึกแล้วพอเจอแบบนี้เราก็พอใจมากๆแล้ว

แบบเฮ้ยมีคนอินแล้วเว้ย แต่ว่ามันไม่ใช่แค่ตัวละครที่พัฒนานะ

เรารู้สึกว่าเวลาที่เราแต่งในแต่ละตอนเราก็ได้โตไปกับการเขียนฟิคด้วย

 

เราจำรีดเดอร์ จำแอค จำยูสเซอร์หลายๆคนได้ แล้วก็ขอบคุณในใจตลอดที่ยังไม่ทิ้งกัน

เคยมีจุดที่พอไม่รู้เรื่องน้องแจม ไม่ได้เจอโมเม้นแล้วมันเนือยไป

อยากขอโทษที่เว้นช่วงไปจนหลายคนต่อกับฟิคเราไม่ติด T_T

แล้วมันมาพอดีกับช่วงที่เข้ามหาลัยตอนนั้นเลยหายหัวไปเลย

 

 

อยากขอบคุณน้องมาร์คที่ทำตัวเด๋อด๋า ทำไรไม่ค่อยเป็นกับคลิปเซอร์ไพรซ์วันเกิดจีซอง

ที่จุดประกายให้เราอยากแต่งน้องแนวนี้ และน้องแจมที่เป็นเด็กหน้านิ่งแต่แอบมองพี่อยู่ตลอด

จนรู้สึกอยากได้น้องเวอร์ชั่นปากร้ายใจดีออกมา

 

ขอบคุณแม่ที่ไม่ค่อยด่าเวลาหมกแต่ในห้องแต่งฟิค

ขอบคุณเพื่อนๆหลายๆคนที่ทักไปหาแล้วมันช่วยบรีฟเราให้คิดอะไรออกได้

ขอบคุณจังที่คอยช่วยอ่านฟิคให้ตลอดและบุคลิกแจมินก็มาจากเธอประมาณ 70% ได้

ขอบคุณทุกคนที่มาเฟบฟิค คนที่สกรีมฟิค คนที่คอยรอ คนที่ยังเข้ามาอ่าน

ขอบคุณทุกอย่างเลยว้อย ไม่รู้จะขอบคุณยังไง

 

 

ที่ถามว่าจะมีรวมเล่มไหม

ส่วนหนึ่งก็อยากมีเก็บไว้ของตัวเองสักเล่มให้รู้ว่าชาตินี้กูแต่งฟิคจบด้วย T_T

ตรงนี้เราอาจจะขอคิดในส่วนนั้นให้เรียบร้อยแล้วจะมาทำแบบสอบถามนะคะ ขอบคุณมากๆที่ยังสนใจฟิคดองๆเรื่องนี้

แต่เราคิดว่าจะมีสเปแน่นอน ยังอยากอยู่กับตัวละครในเรื่องอีก

 

ในส่วนของเนื้อเรื่องที่ผ่านมรสุมกันมามากมายนั้น มันก็ได้ฤกษ์แล้วที่จะปิดฉากลงตรงนี้

แต่จะมีอะไรต่ออีกไหม รอค้าบ :-)

 

แต่สำหรับแด๊ดดี้มาร์คลีตอนนี้

จบแล้วโว้ย!!!



 

ฝากแท็ก #แด๊ดดี้มาร์คลี ซะหน่อย


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

4,529 ความคิดเห็น

  1. #4491 rain_18 (@rain_18) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 22:37
    กือดีมากเลย เจ้าจีซองน่ารักมาก มาร์คก็เป็นพ่อบ้านใจกล้าที่น่าสงสาร 55 ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องดีๆ สนุกๆแบบนี้นะคะ ลุ้นตลอดเลย สนุกมากๆ
    #4491
    0
  2. #4466 THANYAPHATT (@THANYAPHATT) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 14:30
    เพิ่งได้มาอ่านเลยแง้ ครบทุกรสจริงๆเรื่องนี้ มีทั้งฟีลกู๊ด ดราม่า ปมหลายๆอย่าง ไรท์แต่งเก่งมากๆเลยค่ะ เอ็นดูน้องจีซองมากๆ
    #4466
    0
  3. #4460 nanni_oummi (@nanni_oummi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 07:06
    ตกใจนิดนึงที่เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ เข้าถึงหลากหลายแง่อารมณ์เลยค่ะ ที่บอกเหมือนโตไปพร้อมกันคือไม่ได้เกินจริงเลย ขอบคุณไรท์ที่ผลิตผลงานดีๆออกมานะคะ งานละเอียดมีแบบการทิ้งอีสเตอร์เอ้กไว้ด้วย ประทับใจมากค่ะ
    #4460
    0
  4. #4457 vaarinn (@vaarinn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 02:17
    28/04/62

    เราพึ่งได้อ่านและชอบมากๆเลยแงง ตอนแรกเราตกใจมากที่เห็นว่ามีแค่19ตอนและอัปไปเมื่อปี61 แต่เราไม่ได้กดดูต่อ เด๋อเลยนึกว่าตะไม่มาอัปแล้ว รักแด๊ดดี้มาร์คลี
    #4457
    0
  5. #4429 KSGismine (@Iam_yours) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 23:28
    พึ่งได้เข้ามาอ่าน ชอบๆมากๆเลยค่ะ สนุกมาก หลากอารมณ์สุด ยิ่งอ่านยิ่งเข้าใจอารมณ์ของคนเป็นพ่อเป็นแม่มากขึ้นไปอีกเลย เราก็เป็นอีกคนที่ป่วยง่ายตอนเด็ก เหมือนได้เข้าใจเลยว่าในตอนนั้นที่เราป่วยพ่อแม่รู้สึกยังไง ไรท์เตอร์เก่งมากๆเลยค่ะที่เขียนฟิคดีๆแบบนี้มาให้อ่าน รักนะคะ
    #4429
    0
  6. #4399 kyuminlove (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 21:32

    เรื่องนี้ดีต่อใจมาก เข้ามาซ้ำหลายรอบเมื่อคิดถึงเลยละ

    #4399
    0
  7. #4398 Semiro (@mint-baby-girl) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 00:53
    ได้ฤกษ์เม้นจริงจังซักที เราเห็นฟิคเรื่องนี้มานานแล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดเข้ามาอ่านเพราะไม่ค่อยได้อ่านแนวนี้เลย แต่พอเราได้มาอ่านจริงๆคือติดมากๆ อ่านรวดเดียวเลย ขอบคุณไรท์ที่แต่งออกมาได้ดีขนาดนี้ ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เราได้เข้ามาอ่าน โครตสุดๆของความอบอุ่นหัวใจ เราไม่รู้นะคือตอนเราอ่านเรารู้สึกคิดถึงพ่อกับแม่เราเลย กว่าจะโตมาได้ท่านคงเหนื่อยกันมาก ไรท์แต่งได้ดีมากจริงๆนะ รักทุกตัวละครจริงๆ ไรท์ทำแบลคกราวของทุกตัวละครดีมากด้วย เรื่องนี้ไม่มีใครเป็นตัวร้าย แต่ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง มีสิ่งที่ตัวเองทำผิดและต้องแก้ไข ประทับใจมากจริงๆ รักนะคะ ♡
    #4398
    0
  8. #4395 Sky black🌱 (@ninut-07) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 11:54
    ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องดีๆแบบนี้ให้ชาวเรือมาร์คมินได้อ่านนะคะ เป็นเรื่องที่ดีมากๆเลยค่ะ
    #4395
    0
  9. #4363 MISO (@inthira-i) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 09:53
    เพิ่งเคยเข้ามาอ่าน เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดีมาก ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องดีๆเรื่องนี้มาให้เราอ่าน ถึงเรื่องนี้จะไม่ใช่ฟิคที่จะให้ฟินกันคู่พระ-นายมากนัก แต่ไรท์ก็ได้สะท้องสิ่งต่างๆผ่านตัวละครแต่ละตัวออกมาได้ดี ทำให้เรารู้เลยว่าการเป็นพ่อแม่คนต้องเจอกับอะไรบ้าง มันทำให้เรารักพ่อแม่มากขึ้น แถมรักเด็กมากขึ้นไปอีกเพราะน้องจีซอง ขอบคุณไรท์มากๆนะคะ นี่เป็นเรื่องแรกที่ทำให้เราร้องไห้ได้ขนาดนี้จริงๆ
    #4363
    0
  10. #4358 mmyu24 (@mmyu24) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 20:42
    เป็นเรื่องที่ดีมากกกกก ดีใจที่ได้อ่านมากๆ

    ดีใจกับมาร์คด้วยที่ตอนนี้จีซองเรียกชื่อได้แล้ว แง้ น้ำตาจะไหล
    #4358
    0
  11. #4323 mamiah (@mamiah) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 03:34
    กลับมาอ่านอีกก็ยังอินเหมือนเดิม เป็นฟิคที่ดีมากจริงๆ ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคดีๆเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ
    #4323
    0
  12. #4314 SpringMusical (@SpringMusical) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 10:42
    เพิ่งมีโอกาสเข้ามาอ่าน ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งเรื่องนี้จนจบ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ
    #4314
    0
  13. #4310 เคเฮชเย็นเย็น (@loveddie) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 19:37
    ประทับใจ ซึ้งจริงๆๆๆ ขอบคุณที่แต่งเรืองนี้นะคะ
    #4310
    0
  14. #4303 Hoseki Shika シカ (@hoseki-shika) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 22:09
    น่ารักมากๆเลย ฟิคดีมากๆๆ ทุกคัวละครมีมุมมอง มีเหตุผลหมดเลย
    #4303
    0
  15. #4281 มหีนน (@-BYUNNAT) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 01:04
    เนี่ยแอบลุ้นอยู่ว่าจะมีฉากที่น้องเรียกชื่อพี่ม้าคมั้ยมีด้วยน่ารักมากกกกก ขอโทษที่พึ่งมาอ่านนะคะฮื่อดีมากๆเลยได้อะไรหลายอย่างจากเรื่องนี้ด้วย เห็นพัฒนาการของทุกตัวละครแล้วก็แอบคิดถึงหน่อยๆเหมือนโตมาด้วยเลยฮื่อ รักนะคะจะตามฟิคทุกเรื่องเลยย
    #4281
    0
  16. #4247 $LANENA$ (@lanenaandm) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 12:56
    นิยายเรื่องนี้เป็นหนึ่งในนิยายที่ดีที่สุดสำหรับเราเลย เป็นนิยายที่แทรกอะไรหลาย ๆ อย่างลงไปมาก เราชอบมาก เป็นนิยายที่ไม่ใช่แค่เพื่อสนุกแต่มันให้ข้อคิดด้วย ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา
    #4247
    0
  17. #4185 Galaxy_q (@king-banana) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 22:40

    น่ารักมาก จบดีอะภาษาก็ดี ขอบคุณที่เเต่งขึ้นมาา

    #4185
    0
  18. #4172 pqppp (@pqppp) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 13:53
    สนุกมากๆเลยค่ะ เอาใจลุ้นตามจนเหนื่อยเลย แอบอยากรู้ชีวิตหลังจากนี้ของเหรินจวิ้นกับแทยงเหมือนกันนะเนี่ย ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ
    #4172
    0
  19. #4169 jaxxh.BD (@zofield) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 13:31
    น่ารักมากๆเลยอ่ะ เป็นตอนจบที่อ่านแล้วยิ้มตาม เหมือนเราได้เห็นพัฒนาการของจีซองไปพร้อมๆกันกับคนอื่น ขอบคุณไรท์เตอร์มากๆนะคะที่แต่งนิยายเรื่องนี้ ดีมากเลยค่ะ ที่เราได้อ่านเรื่องนี้เพราะเพื่อนเราแนะนำมา ชอบมากเลยค่ะ จะติดตามเรื่องต่อๆไปนะคะ ^ ^
    #4169
    0
  20. #4134 SoRa ^_^ (@puntiti) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 16:59
    ฮือออดีใจตามมม
    #4134
    0
  21. #4118 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 11:47
    น่ารักมากๆเลยขอบคุณไรท์ที่เขียนเรื่องนี้ให้อ่านนะคะ
    #4118
    0
  22. #4092 JStyle17 (@we-r-1) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 15:01
    This is so fun thank you สนุกมากเลยค่ะขอบคุณไรต์ที่เขียนเรื่องดีๆจนจบนะคะ
    #4092
    0
  23. #4074 KM8WS (@BBKANYA) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:49
    รู้สึกร่วมกับเรื่องนี้จริงๆ เห็นพัฒนาการของตัวละครทุกตัวเลย เป็นเรื่องที่ดีมากๆๆ
    #4074
    0
  24. #4045 HAFFZ (@Niorjae_) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 13:43
    เหมือนนั่งเลี้ยงจีซองไปด้วยเลยTT
    #4045
    0
  25. #4033 _namyns (@_namyanisa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 01:18
    มาร์คคือให้อะไรเราหลายอย่างจริงๆ
    #4033
    0