Eternal World Fantasy ภาคความทะเยอทะยานของเปลวฟ้า

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 2 สาวหล่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 มี.ค. 54

ตอนที่ 2 สาวหล่อ

            ท่ามกลางสายลมที่พัดพามายังทุ่งหญ้าสีเขียวชอุ่ม มีกลุ่มคนที่กำลังรอการตัดสินใจบางอย่างอยู่ ใบชา หญิงสาวร่างสูงโปร่ง รูปร่างสมส่วนแม้ว่าจะไม่อรชรยกเว้นหน้าอกที่แบนจนน่าสงสาร ยังดีที่ไหล่ไม่กว้างเยี่ยงชาย  เธอมีผมขาวสลับดำเป็นริ้วๆ โดยเฉพาะใบหูของเสือขาวเด่นลอดเหนือเส้นผม ผิวสีเหลืองไม่ขาวไม่ค้ำและสวมชุดอาภรณ์จอมยุทธ์สีขาวพิสุทธิ์ แต่จุดที่เด่นที่สุดคือใบหน้าของเธอที่ไม่มีความสวยเลยแต่กลับหล่อเหลาคมเข้มเยี่ยงผู้ชาย

ยามนี้เธอกำลังถูกรายล้อมโดยเหล่านักรบหลายอาชีพกว่า 5 คน ที่มาเพื่อท้าทายชื่อเสียงของเธอ มีทั้งชายใหญ่กำยำ ร่างผอมแต่ละคน ถืออาวุธเช่น ขวาน ดาบ หอกกระบองเหล็ก ลูกตุ้ม

            หญิงสาวผู้ไม่เคยท้าทายผู้ใดได้แต่ถอดถอนหายใจเมื่อมองพวกเขาที่หักหาญต้องการล้มเธอให้ได้กล่าวถามว่า

            ไม่มีทางเลี่ยงแล้วงั้นเหรอทุกท่าน ยังไงก็ต้องลงไม้ลงมือให้ได้ใช่ไหม

            พวกเขาต่างมองหน้ากัน รับรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีใจสู้ แต่พวกเขาก็ไม่คิดจะลดอาวุธในมือลงแล้วชายชุดเกราะหนักสีเงินถือขวานใหญ่โตก็ตอบกลับว่า

            พวกเรามาที่นี่เพราะได้ยินเสียงเลื่องความเก่งกาจของเจ้า แต่ไม่คิดเลยว่ายักษาแห่งอุดร ยูเรนัสจะเป็นหญิง หากวันนี้เราทั้งหมดถอยเพราะเกรงกลัวผู้หญิงเกรงว่าใครรู้เข้าจะพากันหัวเราะเอาได้

            ใช่แล้วเธอคือยูเรนัสผู้เล่นสายนักสู้ที่เก่งที่สุดในแดนเหนือ ฉายายักษาอุดรผู้ไม่เคยแพ้ใครแต่มันเป็นเพราะโชคชะตานั้นเล่นตลกที่ทำให้เธอต้องกลายเป็นคนดังแบบนี้

            หญิงสาวหรี่ตาลงถอนหายใจอีกครั้งแล้วหันซ้ายหันขวา ยามนี้นอกจากแล้วพวกเขาจะมีใครอีก คนพวกนี้ถ้าจะบ้า แบบนี้หาเรื่องกันชัดๆทั้งๆที่เธอเกลียดความรุนแรง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าใครมาเรื่องแล้วจะมาย่ำยีได้

            เข้าใจแล้ว ในเมื่อพวกท่านยืนกรานเช่นนี้ ยูเรนัสจะสนองตอบตามเป้าหมายของพวกท่าน

            สัญญาณคำว่า PVP พลันปรากฏในอากาศนี่คือการท้าประลองแบบตัวต่อตัวมิใช่เป็นการ PK ทั้ง2ฝ่ายต่างกดสัญญาณตกลงที่การ์ดสเตตัสตัวละคร

            โดยคนถือขวานเริ่มเข้ามาก่อน ฝีเท้าคนผู้นี้หนักหน่วงอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะขวานอันใหญ่เกือบเท่าตัวเธอดูทรงพลังน่าเกรงขาม เธอจึงกำหมัดทั้ง2แน่นพลันปรากฏแสงสีฟ้าห่อหุ้มและตั้งท่าประจันกับคนตรงหน้า แค่พริบตาเดียวที่ทั้งคู่ต่างเขยิบเท้าเข้ามาในระยะ จู่ๆนักรบขวานก็โถมพุ่งเข้ามาง้างขวานสองมือไปข้างหลังแล้วฟันใส่เธอโดยแรงอย่างไร้ความไมตรีในฐานะผู้หญิง

            โอ !!!”

            ให้ตายเถอะ

            จริงหรือนี่

            น้ำเสียงหลายคนต่างตกตะลึงแล้วพึมพำออกมาเมื่อเห็นหญิงสาวผู้สูงสง่า กลับใช้มือที่หุ้มแสงสีฟ้ารับขวานที่น่าจะหนักเกือบตันและแรงโถมของชายร่างสูงกว่า2เมตรด้วยมือเพียงข้างเดียว โดยสีหน้าไม่มีแม้แต่หวาดหวั่น ด้วยพละกำลังมหาศาลนี่แหละที่ทำให้เธอถูกตั้งฉายาว่า ยักษาแห่งอุดร แต่ก็มีฉายาอื่นๆอีกมากมาย ซึ่งที่จริงแล้วเธอเข้ามาเล่นเกมส์ Eternal World โดยไม่ได้คาดหวังเลยว่าจะต้องมาพบเหตุการณ์แบบนี้ ยิ่งเธอหวนคิดถึงอดีตที่หลงกลเข้ามาเล่นก็นึกแค้นใจจริงๆ

           

นี่คือเรื่องราวของหญิงหน้าหล่อที่อาภัพในเรื่องหน้าตา จุดเริ่มต้นมันเกิดขึ้นเมื่อเพื่อนสาวหน้าน่ารักตัวแสบของเธอชื่อว่า ลินดา ภายในห้องเรียนที่กำลังเลิกเรียนอยู่นั่นเอง

นี่ชา เรามีเรื่องดีๆจะมาเสนอเธอลินดาเท้าคางบนโต๊ะกล่าวยิ้มแป้น ขณะที่ใบชากับเก็บหนังสือเก็บหนังสืออยู่

            ใบชาหันมาเหลือบมอง ลินดา ผู้เป็นเพื่อนสาวผู้มีหน้าตาที่ทั้งฉลาดและน่ารักน่าเอ็นดูแถมไว้ผมหางเปียทำให้ไม่ว่าใครเห็นก็รักใคร่และ อยากคุยสนิทด้วย แต่ด้วยเพราะคบหามานานเธอจึงรู้ถึงนิสัยใจคอของอีกฝ่ายดีว่าร้อยเล่ห์แค่ไหน เพราะสมัยเด็กถูกลินดาแกล้งบ่อย

            ไอ้รอยยิ้มแบบนี้ท่าทางจะแอบสร้างแผนร้ายอีกละสิใบชาถามด้วยความระแวง จากนั้นก็หันมาปิดกระเป๋าทำทีไม่สนใจ

            ใครว่าละ เพราะเราเป็นเหมือนกันจึงรู้ว่าเพื่อนรักมีความฝันมีความต้องการอะไรลินดาเค้นเสียงแล้วยืดตัวตรงสีหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ เชื่อฉันสิจ๊ะ ใบชา

            พออีกฝ่ายพูดชื่อเล่นเต็มๆที่ฟังดูเป็นผู้หญิง เธอก็เริ่มใจอ่อน

            เอ้าลองว่ามาสิ

            ลินดายิ้มกว้างคืองี้ ตั้งแต่เด็กเธอมักจะบ่นเรื่องตัวเองที่หน้าเหมือนผู้ชายใช่ป่ะ ตอนนี้ฉันมีวิธีที่เธอจะได้เกิดใหม่เป็นผู้หญิงสวยตัวเล็กน่ารักน่าเอ็นดูแล้ว

หืม !!”ใบชาได้ยินถึงกับใจสั่นเพราะด้วยรูปร่างที่สูงเยี่ยงผู้ชายและหน้าอกแฟบแถม หน้าดันหล่อเลยไม่กล้าไว้ผมยาวทำให้เธอท้อใจในชีวิตมาตลอด ทุกวันก็ได้แต่ฝืนทน เกิดเป็นคนใหม่นี่ยังไงก็เหรอ ไม่ใช่ผลักฉันไปตกเหวฆ่าตัวตายหรอกนะ

จะบ้าเหรอเพื่อนสาวทำเสียงดุ ฉันรักเธอจะตายนะชา

ประโยคท้ายนั้นน้ำเสียงหวานเหมือนจะน่ารักแววตาทอประกายสุกสว่าง แต่ใบชากลับเมินหน้าเบ้ปากอย่างรับไม่ได้

คิกคิกคิก ล้อเล่นน่าลินดาหัวเราะร่าเมื่อสีหน้าหนักใจอีกฝ่าย ฉันแค่อยากจะชวนเธอเข้าไปเล่นส์เกมส์ออนไลด์ที่ออกใหม่เท่านั้น

เกมส์ออนไลด์...ที่นอนลงไปในโลงศพแล้วลอยไปในดินแดนแฟนตาซีนั้นน่ะนะเด็กสาวทวนถาม ทำมือโบกไปมาตามจินตนาการแบบซื่อๆ ลินดาก็พยักหน้า เนี่ยนะวิธีที่ว่าจะพาฉันไปเกิดใหม่เป็นเด็กสาวน่ารักน่าเอ็นดู

ทั้งสองต่างมองหน้ากันแล้วเงียบไปชั่วครู่คนหนึ่งยิ้มแย้มอย่างมั่นใจในความคิด อีกคนอ้าปากอวออย่างรู้สึกผิดหวัง

มันก็แค่เกมส์ มันก็แค่ฝันใบชาพริ้มตาพูดออกมาในที่สุด ไร้สาระจริงๆ

แต่อย่างน้อยเธอมีโอกาสได้สัมผัสตัวตนที่เธอปรารถนาในช่วงเวลาหนึ่งนะลินดากล่าวต่ออย่างนุ่มนวลด้วยรอยยิ้ม ทำให้อีกฝ่ายถึงกับใจสะท้าน ตลอดที่ผ่านสมัยที่อยู่โรงเรียนประถมที่มีผู้ชาย ด้วยหน้าตาและเสียงก็ใหญ่มักมีคนล้อว่าเธอเป็นยัยทึกบ้าง ทอมบ้าง กระเทยบ้าง โดนดูถูกสารพัด พอขึ้นมัธยมต้นถึงม.ปลายเธอจึงเข้าโรงเรียนสตรีล้วนมาตลอดแต่ก็ไม่พ้นเรื่องใหม่ที่มักถูกเข้าใจผิดคิดว่าชอบผู้หญิง ใจเป็นชาย ถูกผู้หญิงรุ่นน้องตามรังควานทุกวันหลังเลิกเรียน ทั้งที่จิตใจเธอออกจะสมหญิง ชอบดอกไม้ เลี้ยงนก เล่นตุ๊กตาและเก่งงานบ้านเย็บปักถักร้อย พอเห็นเด็กสาวน่ารักน่าเอ็นดู ตัวเล็กที่ทุกอย่างตรงข้ามกับเธอก็อดอิจฉาเสียมิได้

ตกลง ฉันจะไปซื้อมาเล่นบ้างเกมส์ Eternal World สินะ

ใช่เลย...อ๋อแต่เราต้องทำข้อตกลงและนัดหมายกันก่อนนะลินดาบอกเสียงเครียดทำให้อีกฝ่ายฉงนตะหงิดๆ ไม่มีอะไรหรอกแค่นัดเจอกันให้ถูกจะได้พอเข้าเกมส์ เดินหาจะได้ไม่หลงกันเพราะเกมส์นี้พื้นที่ใหญ่มากแม้จะเป็นเกาะเริ่มต้น

แสดงว่าเธอเข้าไปเล่นแล้วสิ

ถ้ายังไม่เคยเล่นแล้วจะมานำเสนอชวนเธอเรื่องนี้ได้ยังไงละลินดาว่าจากนั้นก็บอกข้อตกลงให้เธอฟังเป็นเรื่องสถานที่ เวลาเข้าเกมส์ ชื่อที่จะตั้งและเผ่าพันธุ์ที่เลือกเล่น

ยูเรนัส ทำไมต้องชื่อนี้ด้วยละใบชารู้สึกว่าชื่อมันฟังดูเข้มแข็งเหมือนผู้ชาย น่าจะเป็นใบชาน้อย หงส์น้อย อะไรทำนองนี้ที่มันฟังดูน่ารักๆน่ะ

มันเท่ห์...เอ่ยไม่ใช่มันเป็นดาวที่สวยมากเลยนะไม่คิดบ้างเหรอ เอาชื่อมาจากดวงดาวในสุริยะจักรวาลเลยนะลินดาพยายามพูดกล่อม

แล้วเธอชื่ออะไรละใบชาถามกลับด้วยสีหน้าไม่พอใจที่ถูกบังคับ

เนปจูนเห็นไหมฉันก็ใช้ชื่อดวงดาวเหมือนกัน

อืมยูเรนัสกับเนปจูนมันฟังดูคู่กันแล้วมันคุ้นๆอยู่นา

เอาเถอะน่าตามนี่แหละนะเด็กสาวมัดมือชกพูดตัดบท ฉันตั้งแบบนี้แล้วเธอก็ต้องตั้งให้เข้ากันสิ จริงไหมที่รัก..เอยเพื่อนรัก...

 

ด้วยเหตุนี้พอถึงเวลาช่วงหัวค่ำตามเวลานัดใบชาก็เข้าเล่นเกมส์ Eternal World อย่างสมัครใจแกมบังคับ หลังจากที่ใบชาอ่านคำแนะนำอย่างละเอียดเธอก็เริ่มสวมหมวกแล้วนอนลงที่เตียง นับเป็นประสบการณ์ครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เธอได้สัมผัสกับเกมส์แนวนี้ เพราะปกติเธอมักใช้เข้าไปท่องในโลกอินเตอร์เนทสื่อสารไม่ก็ชมเวปไซด์ต่างๆเท่านั้น ภายในใจนึกเคลิ้มถึงตัวเองมีใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดู ทำเอาน้ำลายไหลจนต้องรีบเช็ดปาก

ฮึ่ยทำไมมันมืดแบบนี้นะใบชารู้สึกร้อนรนที่มองอะไรไม่เห็นเพราะเป็นคนกลัวความมืดมาตั้งแต่เด็ก กลัวแย้ว...!!”

ขณะที่เด็กสาวรู้สึกว่ากำลังยืนหวาดหวั่นจนร้องเสียงหลง แสงสว่างก็พลันเจิดจ้าลบความมืดออกไป

ยินดีต้อนรับสู่ Etermal Worldค่ะเสียง ใสๆอันอ่อนหวานดังขึ้น ทำให้ใบชาลืมตาขึ้นมาดูก็พบว่าตัวเองได้เข้ามาสู่โลกของเกมส์ซึ่งสภาพแวด ล้อมเต็มไปด้วยเมฆและผืนฟ้าราวกับว่าตัวเธอกำลังอยู่บนสวรรค์

สาวสวยเสียงน่ารักอีกด้วย ความอิจฉาพลันปรากฏในหัวใจขึ้นมาทันที

สวัสดีค่ะหญิงสาวในชุดสีขาวแต่งกายด้วยเครื่องประดับสีทองราวกับนางฟ้าเอ่ยทักเธอย้ำอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าหดหู่ไร้ซุ่มเสียงเมื่อเห็นหน้าเธอ ทำให้เจ้าหน้าที่ต้อนรับพลันนึกถึงชายหนุ่มชื่อเปลวฟ้าที่หน้าตาดีเหมือนกับคนต้นหน้า แต่กลับแสดงสีหน้าเย็นชาใส่ ซึ่งทั้งสองจัดอยู่ในกรณีที่ผิดจากทุกคนที่มักยิ้มให้เธอเสมอ

หญิงสาวต้อนรับพยายามทำใจในฐานะเมืออาชีพแล้วจึงผายมือปรากฏภาพการกรอกข้อมูลภายในอากาศรวมทั้งแป้นไว้สำหรับพิมพ์

ช่วยตั้งUsername และPassword ก่อนนะคะเธอแนะนำอย่างทุกครั้ง

ขอบคุณค่ะใบชาเอยในที่สุดเมื่อเห็นแป้นพิมพ์ปรากฏตรงหน้า

เอ๊ะพนักงานสาวมองอีกฝ่ายแล้วครุ่นคิดหนัก เธอเริ่มมองใบชาตั้งแต่เท้าจนถึงสีหน้า

มีอะไรเหรอคะใบชาถามอย่างุนงง

ขอโทษนะคะนึกว่าคุณเป็นเด็กผู้ชายเธอตอบยิ้มแห้งๆ หารู้ไม่ว่าใบชาหัวใจเกิดเจ็บแปลบทันที

ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชินแล้วเธอพูดทั้งที่ฝืนยิ้มแท้จริงเลือดเกือบออกจากปาก

ขอโทษด้วยจริงค่ะ ขอโทษที่เสียมารยาทจริงๆค่ะพยักสาวรู้ว่าอีกฝ่ายฝืนยิ้มจึงก้มหน้าขอโทษใหญ่

ช่างเถอะ ช่างเถอะ ชินแล้วจริงๆค่ะเห็นอีกฝ่ายท่าทางเสียใจ ใบชาก็ใจอ่อนทันทีแล้วเริ่มกรอกรายละเอียดต่างๆ แต่พอมาดูหัวข้อในการสร้างตัวละครก็รู้สึกผิดจากที่หวังเอาไว้

มีอะไรก็ถามได้นะคะยินดีเสมอ ถ้าดิฉันตอบได้พนักงานสาวเสนอเพราะดูอีกฝ่ายจ้องมองหน้าจอหลายรอบ

ทำไมถึงไม่มีช่องที่ใช้ปรับหน้าตาข้อมูลตัวละครเลยละใบชาถาม

อ๋อ เป็นเพราะว่าการจะเปลี่ยนหน้าตาได้ต้องใช้ไอเท็มพิเศษในเกมส์น่ะค่ะ ส่วนตอนนี้คุณน้องต้องใช้ใบหน้าจริง ตัวจริงไปก่อน ส่วนหนึ่งก็เพื่อป้องกันการหลอกลวงด้วยน่ะค่ะ

ไม่จริงน่าหน้าจริงๆเหรอใบชาหันมาถามเสียงสะอื้น

ใช่ค่ะ เป็นอะไรไปค่ะพยักงานสาวทำหน้างงๆ สีหน้าหญิงสาวรูปหล่อผู้น้ำเหมือนกำลังจะร้องไห้

ยัยลินดาหลอกเราได้นะสีหน้าเธอเริ่มกลับมาเปลี่ยนเป้นเจ็บใจทันควันแล้วจากนั้นก็หันมาทางพยักงานสาวอีก ว่าแต่ที่บอกว่าต้องใช้ไอเอ็มนี่สามารถเปลี่ยนทั้งรูปร่างเสียง และหน้าตาได้ดั่งใจจริงๆเหรอคะ

พนักงานสาวเริ่มเข้าใจแล้วว่าสาวหล่อผู้นี้เข้ามาเล่นเกมส์เพื่ออะไร แน่นอนว่าแม้เธอจะไม่แน่ใจแต่ในฐานะพนักงานแนะนำและต้อนรับผู้เล่นใหม่ก็ย่อมต้องบอกคำตอบที่เต็มไปด้วยความหวัง

ชะ..ใช่แล้วค่ะ

จริงเหรอ จริงๆนะ

 จริงค่ะ

อย่าหลอกกันนะ

แน่นอนค่ะ

ใบชาถามทวนซ้ำหลายรอบ ทำเอาเจ้าหล่อนรู้สึกผิด แต่ก็กล้ำกลืนไม่กล้าบอกว่าตัวเองก็ไม่มั่นใจนัก

เฮ้อ ถ้างั้นก็ต้องฝืนทนด้วยหน้าตอนนี้ไปก่อนละสิใบชาพึมพำกับหน้าจอใสที่คล้ายคริสตัลที่สะท้อนใบหน้าเธอลางๆ

ถ้าอยากเสริมความน่ารักเล่าก็ ดิแนะนำให้คุณน้องได้นะคะ

เอ๋ยังไงเหรอ ใบชาหันมาหน้ายิ้มบานทันที ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเขินๆ

ถ้าเลือกเผ่าเบสเลี่ยน ซึ่งเป็นเผ่าครึ่งคนครึ่งสัตว์ก็จะมีหูสัตว์กับเพิ่มเข้ามาด้วยนะคะรับรองว่าเสริมความน่ารักได้แน่นอน

หูแมว เกิดภาพในความคิดของใบชาโดยพลัน แต่ทว่าหากเลือกเผ่าเบสเลี่ยนจะไปขัดจากข้อตกลงที่ลินดากำหนดเอาไว้ว่าให้เลือกเผ่าเอลฟ์ แต่หูแมวนี่สิเธออยากติดหูสัตว์น่ารักๆมาตลอด พอเมื่อนึกถึงยัยเพื่อนตัวแสบก็พลันจิ๊ดขึ้นสมองทันที

งั้นฉันเลือกเผ่าเบสเลี่ยนค่ะ

จากนั้นก็เลือกสัตว์ที่จะเป็นเลยค่ะ

แมวค่ะ

แมวเหรอ ดินฉันว่าเสือขาวน่ารักกว่านา

เอ๋ หูเสือน่ารักกว่าเหรอคะ

ค่ะตระกูลแมวเหมือนกัน แต่น่ารักตรงที่หูเป็นสีขาวด้วย ถ้าเป็นแมวมีให้เลือกแค่สีดำ ถ้าอยากเปลี่ยนสีต้องใช้ไอเท็มน่ะจ๊ะ

ใบชาชอบสีขาวและไม่ชอบสีดำอยู่แล้ว เธอจึงตัดสินใจได้ทันทีโดยไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ตัดสินอนาคตที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด

เรียบร้อยหมดแล้วก็กดตกลงเลยค่ะพนักงานแนะนำขั้นตอนสุดท้าย

หลังจากที่กดตกลงใบชาก็มีคำถามขึ้นมาอืม...เวลาเลือกอาชีพทำไงคะ

เอ๊ะ !!”พนักงานสาวทำหน้างุนงงเล็กน้อย คุณน้องเลือกไปแล้วละค่ะ

เอ๋เลือกแล้วตรงไหนคะ

นี่ไงคะตรงที่กำหนดเผ่าพันธุ์ ถ้าเป็นแมวจะเป็นอาชีพสายขโมย ถ้าเป็นพวกสัตว์ใหญ่กินเนื้ออย่างเสือขาวก็จะเป็นสายนักสู้นักรบ อาชีพเบสเลี่ยนจะแตกต่างเผ่าพันธุ์อื่นตรงที่ถ้าเลือกประเภทสัตว์จะเป็นตัวกำหนดร่างกายที่เหมาะสมกับอาชีพนั้นค่ะ

นักสู้...นักรบ !!”ใบชาอ้าปากค้างนึกในใจว่าตนจะเล่นเป็นนักบวช จอมเวทอยู่แนวหลังห่างไกลจากการต่อสู้โดยเฉาะสายนักสู้นักรบ เพราะปกติก็ถูกปู่กับพ่อบังคับให้ฝึกมวยไทยอยู่แล้ว โอแม่เจ้า...

น้ำตาหญิงสาวในใบหน้าหนุ่มหล่อจึงเริ่มเอ่อออกมา ซึ่งมันไม่น่าดูนัก

ตายแล้วคุณน้องไม่รู้พนักงานสาวหน้าซีด ความผิดตัวเธอเองเต็มๆที่ดันไม่บอกให้หมดมัวแต่สนเรื่องหูสัตว์น่ารัก ยังดีที่เธอไม่แนะนำหูหมีให้ไม่งั้นคงเลวร้ายกว่านี้ ขอโทษนะคะ ฉันเองก็อยากแก้ไขให้แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไม่ได้แล้วค่ะถ้ากดตกลง แต่ไม่ต้องห่วงนะคะเกมส์EWเต็มไปด้วยความเป็นไปได้มากมาย คุณน้องก็สามารถฝึกเป็นนักเวทได้ เพียงแต่เผ่าพันธุ์ไม่เหมาะเท่านั้นเอง

ยามนี้สีหน้าใบชาได้แต่ซึมกะทือ ไม่ได้ยินเสียงภายนอกหรือสนใจว่าใครจะพูดอะไรอีก เพราะความผิดหวังถาโถมครั้งแล้วครั้งเล่า

9 8 7 6 5...

พนักงานสาวแหงนหน้ามองข้างบนตัวเลขคอยนับถอยหลังเรื่อยๆเพื่อส่งผู้เล่นเข้าสู่เกมส์ ซึ่งหวังจะให้มันนับเร็วขึ้น ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ ขอให้คุณเจอไอเท็มประเภทความงามเร็วๆแล้วกัน

 

หลังจากใบชาปรากฏตัวภายในเกมส์ ตอนนี้เธอยังหลับตาอยู่เพราะตอนที่ส่งลงมาเธอนึกแสบตาจนแทบอยากได้แว่นดำมาใส่สักอัน ตอนนี้การที่หลับตาทำให้ประสาทส่วนอื่นเด่นชัดขึ้นไปด้วย เธอเริ่มได้ยินเสียงคลื่นที่ซัดดังโครมๆ และสายลมอันอบอุ่น กลิ่นทะเลที่สูดแล้วรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก ต้องยอมรับเลยว่าเกมส์นี้ให้บรรยากาศขอธรรมชาติที่เสมือนจริงมาก เธอหลับตาเหลิ้บเคล้มจนลืมไปว่าตัวเองไม่ได้ตาบอดนี่นา

ด้วยความประทับใจตั้งแต่แรก ทำให้ใบชาลืมตาขึ้น ช่วงเวลานั้นเองที่ภาพเบื้องหน้าเป็นสีฟ้าที่สดใสทั้งท้องฟ้าเมฆาและสีน้ำทะเลที่ฟ้าเปล่งประกายระยิบระยับ ขนาดมองไม่เห็นก็รู้สึกสบาย และพอมาลืมดูเธอรู้สึกมีความสุขกับทัศนียภาพจนตัวลอย และก้าวเท้าออกไปโดยไม่ได้ดูข้างล่างเลยจนรู้สึกลอยได้จริงๆพริบตานั้นเองเธอก็รู้สึกวูบลงไปในพริบตา

 

กริ๊ด !!!

 

ใบชากรีดร้องแหลมได้อย่างไรไม่ทราบ ทั้งที่เป็นผู้หญิงเสียงแหบห้าวแท้ๆ ความสูงที่ตกมาจากหน้าผาโชคดีเธอตั้งสติได้ทันอาศัยช่วงแขนที่ยาวเข้าไปคว้าหินผาที่ยื่นออกมาได้ทัน จนหยุดการตกจากที่สูงได้สำเร็จ

ยามนี้เสียงคลื่นที่เข้ากระทบชายฝั่งไม่ใช่เสียงที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจอีกแล้วแต่มันเป็นเสียงเรียกแห่งนรก เธอได้ยินมาว่าหากตายครั้งหนึ่งต้องกลับไปเริ่มต้นตั้งแต่ตั้งชื่อตัวเองใหม่ทีเดียว แถมกว่าจะได้กลับมาเกิดใหม่ต้องรออีกตั้ง 5 ชั่วโมง

ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นเด็กสาวผู้มีประสบการณ์การตายตกหน้าผาคนแรกของเกมส์ เธอเลิกเคลิ้มกับบรรยากาศแล้วตะเกียกตะกายปีนป่ายขึ้นจากหน้าผาด้วยท่าตุ๊กแกโชคดีมากในระหว่างที่เธอปีนขึ้นไปไม่มีใครสังเกตเห็นไม่งั้นคงถูกผู้เล่นอื่นถ่ายภาพตอนเธอปีนเป็นตุ๊แกและแผร่ภาพไปทั่วทั้งโลกEWแน่ๆ

 

พอใบชาขึ้นมาได้สำเร็จก็กวาดตามองเท้าตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนจะมองโดยรอบ ซึ่งเมืองเบสเลี่ยนอยู่บนเนินสูงทำให้เวลาอยู่ในป่าก็สามารถมองเห็นได้ชัดว่าเมืองตั้งอยู่ที่ไหน จากนั้นเธอก็ค่อยๆกลับมาเดินเล่นชมนกชมไม้ต่อ จนกระทั่งได้ยินเสียงอะไรบางอย่างร้อง แฮ่ๆ  เธอจึงใส่เกียร์หมาเผ่นไปทางเมืองทันที

ภายในเมืองที่มีสิ่งปลูกสร้างสมัยยุคหินนอกจากนี้ก็คือมันอยู่ในที่ตั้งแปลกๆ บางร้านค้าก็ไปปลูกส้รางอยู่บนต้นไม้ ร้านค้าบางที่เป็นถ้ำซ้อนๆกัน ดูเหมือนบ้านโพรงหินของรังหมี บางจุดก็สร้างเป็นตึกเหมือนรังผึ้ง คนที่เดินไปเดินมาพวกเขาหน้าตาเหมือนมนุษย์แต่ที่แตกต่างก็คือพวกเขามีหูเหมือนสัตว์บนหัวและมีหางสัตว์ตามแต่ละชนิด ผู้หญิงบางคนก็น่ารักมากในหูกระต่ายแถมใส่ชุดนักบวชอีก ใบชามองด้วยความชื่นชมและอิจฉาแล้วเธอก็นึกขึ้นได้ จากนั้นก็เอามือจับหูตัวเองและมองก้นที่มีหางเป็นสีขาวลายดำ

ฉันเป็นเสือผู้หญิง ไม่ใช่พูดแบบนั้นมันฟังแปลกๆฉันคือเสือตัวเมียสิใบชาสับสนเล็กน้อยขณะสำรวจตัวเองจากนั้นก็ดูเสื้อผ้าที่เป็นชุดรัดรูปสีน้ำเงินเข้ม มีน้อยชิ้นแถมเปิดท้องอีก ขากางเกงเป็นสามส่วน ถึงอย่างไรก็ไม่มีทำให้เธอดูเซ็กซี่ขึ้นเลย เพราะหลายคนที่มองเธอที่หน้าอกด้วยความเวทนา ทำให้เธอแยกเขี้ยวทันที จนทุกคนที่รู้ตัวต่างก้มหน้าหนีกันหมด

คอยดูเถอะฉันต้องหาน้ำยาเสริมหน้าอกเป็นอันดับแรกใบชาพบความมุ่งมั่นอันแรกกล้าขั้นแรกแล้ว แล้วเราจะเริ่มต่อยังไงดีละ ยัยเพื่อนตัวดีก็ไม่ได้อยู่ในเมืองนี้ด้วยสิโอ๊ะ

กระเป๋ากางเกงของเธอก็สั่นจนเธอตกใจ เมื่อหยิบขึ้นมาก็เป็นPDAที่ใช้เล่นเนทในโลกปกติไม่มีผิดพอเธอกดปุ่มสัมผัสที่หน้าจอเสียงของลินดาดังขึ้นทันที

“ ใบชาเธออยู่ไหน”ลินดาถาม

 

ใครกันเนปจูนแล้วรู้จักเราได้ไง ทำไมเสียงเธอฟังดูคุ้นๆจังเด็กสาวครุ่นคิด

“ยัยโง่ ฉันเองลินดาไง บอกแล้วว่าฉันใช้ชื่อเนปจูน”

“อ้าวลินดาเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ เธออยู่ไหนฉันทีแรกรอตั้ง 15 นาทีกว่าจะแอดชื่อติดต่อได้

“ฉันอยู่ในเมืองเริ่มต้นแล้วW

“จริงเหรองั้นโชคดีมากเลยนะที่โผล่มาก็เกิดเมืองเริ่มต้นเลย คนส่วนใหญ่หลุดไปใจกลางป่าไม่ก็กลางฝูงมอนเตอร์ทั้งนั้น”

“ไม่หรอกทีแรกฉันโผล่ที่หน้าริมทะเลแล้วฉันเคลิ้มกับบรรยากาศไปหน่อยก็เลยตกหน้าผา โชคดีนะที่ฉันแขนยาวเลยจับหินผาแล้วปีนขึ้นมาได้สำเร็จ”

...

จากนั้นลินดาก็เงียบไปพักใหญ่ ทำให้ใบชาขมวดคิ้ว โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังด่าเธอว่ายัยโง่อยู่

“แล้วตอนนี้เธออยู่ตรงไหนของเมืองละ”ลินดาถามต่อหลังจากที่นึกด่าจนจบ

“หน้าทางออกเมืองนี่แหละ”ใบชาตอบ

“งั้นเดี๋ยวไปหา”

“ไม่ต้องมาหรอกคงอีกนาน ขี้เกียจรอ”

“จะนานอะไรฉันอยู่ใจกลางเมืองเดินไปหน่อยก็ถึงแล้ว”

“เธออยู่เมืองเริ่มต้นของเผ่าเบสเลี่ยนเหรอ”

“ฉันอยู่เมืองเริ่มต้นของเอลฟ์สิ จะไปถามถึงเมืองเบสเลี่ยนทำไม”

สักพักใบชาก็เกาหัวสีหน้าเหงื่อแตก เธอไม่รู้จะตอบยังไงต่อ แต่อีกฝ่ายกลับถามเธอเสียแล้ว

“เธออยู่เมืองเบสเลี่ยนงั้นเหรอ”

“...”ใบชาก้มมองPDAที่เรืองแสงการสนทนา และหาทางกดสุ่มเพื่อจะปิดมัน

“ตอบฉันมาเดี่ยวนี้ยัยชา !!

ด้วยการกดสุ่มทุกปุ่มจนเจอปุ่มปิดจนได้และทำให้โปรแกรมนั้นหายไปในทันที

ใบชาถอนหายใจร้องฟู่อย่างเฉียดฉิวเหมือนรอดไปได้อีกวัน สมแล้วที่เป็นลินดาดูท่าแรมสมองเธอจะเยอะกว่าตัวเองจริงๆถึงคิดออกได้ไวแบบนี้จนเกือบปิดไม่ทัน

 

จากนั้นใบชาก็เดินเที่ยวชมเมือง เหมือนกำลังคิดว่าตัวเองมาท่องเที่ยว แต่พอเห็นคนอื่นๆแต่งตัวสวยๆ เธอก็เริ่มชักเปลี่ยนชุดบ้าง จึงหาร้านเสื้อผ้า แต่พอเจอร้านซื้อ เธอกลับไม่เงินสักนิดเดียว

พอถามเจ้าของร้านถึงวิธีหาเงิน เขาก็ทำหน้าฉงน เหมือนเธอเป็นคนแรกที่ถามแบบนี้ และบอกว่าทางหาเงินที่ง่ายที่สุดก็คือรับเควสแล้วไปกำจัดมอนเตอร์เอาของที่ได้จากการกำจัดมอนเตอร์มาเลขายตามร้านค้า

แล้วเจ้าของร้านก็ไม่บอกว่าเควสคืออะไร แล้วมอนเตอร์มันอยู่ที่ไหน พอไปถามผู้เล่นคนอื่นบางคนก็ไม่ยอมตอบ บางทีก็เดินหนีไม่สนใจ บางคนก็ทำหน้ารำคาญ ทำให้เธอรู้สึกว่าคนที่นี่ช่างไร้น้ำใจเสียจริง

ด้วยความอ่อนหัดที่ไม่เคยเล่นเกมส์ออนไลน์มาก่อน แถมยังไม่มีใครรู้จักอีก ทำให้เธอสำนึกเสียใจแล้วว่าน่าจะเลือกเกิดเมืองเดียวกับลินดา พอเธอจะติดต่อไปหาดูเหมือนลินดาจะงอนเธอไปแล้วจึงไม่ยอมตอบกลับ

ถึงกระนั้นใบชาก็ยังไม่ยอมแพ้หรอก เธอจะต้องหาไอเท็มแปลงโฉมให้ได้ในเมื่อไร้หนทาง ต้องหาทางให้เจอ โดยเริ่มจากสังเกตผู้คนที่ใส่ชุดคล้ายๆตัวเองเดินออกไปทางไหนกัน เธอก็ตามไปแบบนั้น จนรู้สึกเหมือนเป็นสโตรกเกอร์จำเป็นไปเรียบร้อย

หลังจากใบชาจึงเดินออกจากเมือง ก็เล่นผู้เล่นใหม่ๆวิ่งไล่เอาอาวุธไล่ทุบหัวผักกาดหน้าตาน่ารักเหมือนเด็กมีขาวิ่งได้ ตัวมันเล็กๆ

เธอเห็นดวงตาใสๆของหัวผักกาดกำลังร้องไห้วิ่งหนีผู้เล่นที่ง้างอาวุธไล่ทุบไล่ฟันอย่างป่าเถื่อน ก็รู้สึกสงสาร จะไปห้ามแต่พอมองหน้าเหล่าผู้เล่นที่ปล่อยจิตสังหารอย่างกินเลือดกินเนื้อก็ไม่กล้าแหยม เธอจึงเดินผ่านพวกนั้นเข้าไปในป่าพลางลอบถอนหายใจ อยากเจอมอนเตอร์ที่น่าเกลียดกว่านี้จัง

ใบชาเป็นคนชอบของน่ารัก เธอไม่กล้าที่จะทำลายสิ่งเหล่านั้นด้วยมือตัวเองนักหรอก ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม

 

กรี๊ด ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที !! ”

มีเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้น ทำให้ใบชาตื่นจากผะวังที่ยังรู้สึกสงสารหัวผักไม่หาย เธอรีบมองไปยังต้นเสียงก็เห็น อัศวินร่างเล็กเป็นเด็กผู้หญิงผมยาวน่ารัก กำลังวิ่งมาหนีมาตามทางมุ่งมาที่เธอ

ด้วยหัวใจแห่งความยุติธรรมที่ชอบเหล่าฮีโร่ตั้งแต่6ขวบใบชาจึงรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันที

เกิดอะไรขึ้นเหรอใบชาร้องถาม

เด็กสาวสะดุดล้มลงต่อหน้าใบชาก่อนจะตอบแล้วเงยหน้าขึ้นชี้ไปที่ข้างหลังด้วยใบหน้าเคล้าน้ำตา

ทันใดนั้นกลุ่มกอบลิน 5ตัวก็ไล่มาทันพร้อมด้วยอาวุธครบมือ หน้าตาของพวกมันน่าเกลียดน่ากลัวมีเขี้ยวน้ำลายไหลตอลดเวลา

กรี้ด !!”คราวนี้ใบชากรีดร้องบ้าง จนเด็กสาวมองด้วยความทึ่ง

ความตกใจและไม่อยากให้สิ่งน่าเกลียดเข้ามาใกล้ แทนที่จะหนีใบชากลับหลับตาแน่นและซัดหมัดรัวกระหน่ำไปทั่ว จนมีเสียงดังผัวะ ผัวะ ผัวะดังต่อเนื่องไม่หยุด

พวกกอบลินป่าเถื่อนที่ประจันหน้าเมื่อครู่ต่างถูกหมัดรัวซัดกระเด็น จนนอนแผ่แน่นิ่งตาเหลือกกันหมด ทั่วร่างของมันล้วนมีรอยหมัดฝังทั่วร่าง

เด็กสาวที่ถูกช่วยมองด้วยความตกตะลึงลานราวกับว่าพวกกอบลินถูกวิชาหมัดดาวเหนือซัดเข้าให้

ใบชายังคงหลับตาซัดหมัดไม่ยั้งโดยไม่รู้ตัวเลยว่า

พี่คะ พี่คะ ปลอดภัยแล้วค่ะเด็กสาวอัศวินสะกิดและดึงขากางเกงเบาๆหลายทีจนใบชารู้สึกตัว

เอ๋...ปลอดแล้วเหรอ แล้วพวกกอบลินล่ะใบชาลืมตาขึ้นแต่ก็ไม่เห็นพวกกอบลินแล้ว มีแต่ขวดน้ำยา เขี้ยวกอบลินและดาบกอบลินกองอยู่กับพื้น

พวกมันสลายกลายเป็นไอเท็มแล้วค่ะเด็กสาวตอบด้วยรอยยิ้ม เมื่อกี้พี่สุดยอดมากเลยนะคะ หนูเห็นมีต่อยรัวจนมองไม่ทันเลย พวกกอบลินที่มาข้างหน้ากระเด็นลอยไปหมด

จะ...จริงเหรอใบชายิ้มขื่น สงสัยตัวเธอจะเผลอแสดงความโหดของหมัดมวยที่เรียนมาไปเสียแล้ว

 ว่าแต่กำจัดมันได้แล้วทำไมไม่มีเสียงเลเวลขึ้นเลยละใบชาร้องงง

เกมส์นี้ไม่มีเลเวลหรอกค่ะ

หาไม่มีเลเวลเหรอ อย่ามาหลอกเชียวนา ถึงพี่เพิ่งเข้ามาเล่นเกมส์แนวนี้ครั้งแต่ก็รู้นะว่าเกมส์แนวนี้ฆ่ามอนเตอร์จะได้ค่าประสบการณ์แล้วเลเวล 1 เริ่มต้นฆ่ามอนเตอร์ก็ต้องมีเสียงดนตรีบอกเลเวลอัพด้วยใบชาบอกด้วยสีหน้าอวดฉลาดเต็มที่

“ไม่มีจริงค่ะ”เด็กสาวยืนยันคำตอบแล้วเอาPDAของตัวเองให้ดูโดยเปิดหน้าจอเป็นภาพแสดงข้อมูลระดับแบทเทิลเลเวล “การวัดระดับพี่ต้องไปลงทะเบียนที่สมาคมนักล่าก่อนค่ะ แล้วการจะเพิ่มระดับได้ต้องถ่ายรูปมอนเตอร์ที่กำจัดไป ทางสมาคมก็จะทำการบอกระดับเราค่ะ”

ใบชาสังเกตสีหน้าที่อีกฝ่ายตอบไม่มีการดูถูกเธอเลยสักนิด จึงมีความรู้สึกที่ดีต่ออีกฝ่าย แม้จะน่าตาน่ารักจนน่าเชือดทิ้งก็เถอะโดยเฉพาะหูแหลมๆสีน้ำตาลแดงกับหางฟูๆเรียวแหลมเหมือนสุนัขจิ้งจอกน่าจะจับไปทำผ้าพันคอเสียให้รู้แล้วรู้รอด

พี่คะ ทำไมมองหนูด้วยหน้าตากินเลือดกินเนื้อแบบนั้นละเด็กสาวถามอย่างกลัวๆ

อ๋อเปล่าจ๊ะไหนอธิบายให้ฟังเรื่องค่าพลังหน่อยสิ แหะ แหะใบชาแก้ตัวเสียงแห้งทันที

“ค่าพลังเหรอคะ นั่นก็ไม่มีเหมือนกันค่ะ”

“อะไรนะค่าพลังก็ไม่มีนี่แสดงว่าเกมส์สมัยนี้มันเปลี่ยนไปหมดแล้วเหรอ”ใบชาร้องแทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองเป็นยายแก่หลงยุคไปแล้ว

“พี่คะอย่าเพิ่งเครียดไปเฉพาะเกมส์นี้เท่านั้นแหละค่ะที่ระบบเกมส์ประหลาดกว่าชาวบ้านเขา”เด็กสาวจิ้งจอกพยายามอธิบาย “ค่าพลังร่างกายพี่ต้องสังเกตตัวเองค่ะว่าวิ่งเร็วแค่ไหน มีพละกำลังยกน้ำหนักได้เท่าไร พี่ต้องไปวัดสมรรถภาพเอา ส่วนเรื่องวิชาต่างๆสามารถหาเรียนได้ในศูนย์ฝึกค่ะ ดูจากเสื้อผ้า รูปร่างและเผ่าสัตว์พี่น่าจะเหมาะกับสายนักรบนะคะ”

“นักรบเหรอ”ใบชาพูดอบ่างอ่อนแรง แล้วจู่ๆเด็กสาวจิ้งจอกก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นได้

จริงสิยังไม่ได้แนะนำตัวเลย หนูชื่อวารินค่ะ ชื่อในเกมส์อัศวินจิ้งจอกน้อย จะเรียกวาเฉยๆก็ได้นะคะวารินเอ่ยแนะนำหลังจากอธิบายเรื่องค่าพลังให้ฟังจบ พี่สาวชื่ออะไรคะ

ว้าย รู้สึกอายจังเลยแฮะ เป็นครั้งแรกนะเนี่ยที่จะกันแล้วถูกเรียกว่าพี่สาวใบชาบอกเขินๆเพราะปกติเด็กแถวบ้านเจอหน้ามักถูกเรียกว่ายัยทอมบอยบ้าง พี่ชายบ้างละ ลักเพศบ้างละ เธอจึงรู้สึกดีต่อวารินเป็นพิเศษ

พี่ชื่อใบชาจ๊ะวา ชื่อในเกมส์คือยูเรนัส แค่ขอร้องละเรียกพี่เต็มๆว่าใบชาเถอะนะ...หรือจะเรียกว่าพี่สาวก็ได้นั่นเพราะเรียกชาเฉยๆมันทำให้นึกถึงดาวตกสีแดงซึ่งคนๆนั้นเป็นผู้ชายน่ะสิ

เข้าใจแล้วค่ะ งั้นเรียกพี่สาวละกัน ฮิ ฮิฮิ หนูอยากได้พี่สาวมานานแล้วละวารินกล่าวเสียงร่าเริงแล้วทำหน้าอ้อนพี่สาวทันที

ดีจ๊ะ น้องวาใบชายิ้มหวานอย่างเห็นด้วยแล้วลูบผมน้องสาว “แล้วพี่จะไปเรียนวิชานักรบที่ไหนจ๊ะ”

“ถ้างั้นวาจะนำทางไปนะคะ”

 

ที่หน้าศูนย์ฝึกวิชาสายนักรบเต็มไปด้วยเสียงสัตว์ป่าดังสนั่น ทั้งเสียงคำรามเสียงโวยวาย ราวกับว่าข้างในกำลังมีเรื่องชกต่อยกัน

“วาแน่ใจนะนี่คือศูนย์ฝึกวิชาน่ะ”

“แหะ แหะ แหะ ใช่ค่ะ”วาชี้ป้ายให้ดูด้านบนอาคาร เหมือนป้ายสำนักในหนังจีนไม่มีผิด

“ไม่ต้องฝึกไม่ได้เหรอ พี่รู้สึกกลัวว่าฝึกแล้วจะกลายเป็นสัตว์ป่าไปเลยน่ะ”

“ไม่ฝึกก็ได้ค่ะ หนูได้ยินมาว่าสายนักรบสามารถฝึกฝนด้วยตัวเองหรือไปซื้อตำราวิชามาเรียนเองได้ เพียงแต่ต้องเสียเงินและต้องทำเข้าใจตำราเองค่ะ”

“ง่า...แต่ไม่มีเงินเลย”

“ไม่ต้องห่วงค่ะตำราวิชาพื้นฐานแค่ 1,000 โกลี่เอง วาออกให้ถือว่าตอบแทนที่พี่ช่วยเรื่องเมื่อครู่ละกัน”

ใบชาอยากร้องไห้นอกจากพ่อแม่แล้วไม่มีใรออกเงินแทนซื้อของให้เธอมาก่อนเลย

 ว่าแต่พี่ใบชามาเล่นเกมส์นี้เพราะอะไรหรือคะ มีเป้าหมายหรือเปล่า วารินเกริ่นถามเพราะพี่ของวารินสอนไว้ว่าเวลาจะร่วมทางกับใครต้องถามเป้าหมายของอีกฝ่ายก่อน ซึ่งส่วนใหญ่จะมาเพราะหวังเงินรางวัล หรือว่ามาเล่นเพื่อความสนุก

มีจ๊ะ แต่เพราะเป็นวานะพี่ถึงกล้าบอก สัญญานะว่าบอกแล้วจะไม่หัวเราะ

แน่นอนค่ะวารินได้ยินแบบนี้ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่

พี่มาเพราะอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง หมายถึงรูปลักษณ์ภายนอกน่ะ ได้ยินว่าเกมส์นี้มีไอเท็มที่แปลงโฉมตัวเราได้ดั่งใจ พี่เลยเล่นเกมสืนี้เพื่อหาไอเท็มเหล่านั้น

พี่ใบชาอยากจะสวยหรือคะเด็กสาวถามอย่างใคร่รู้

ไม่ต้องสวยขนาดนางสาวไทยก็ได้ แค่อยากน่ารักได้ครึ่งหนึ่งของน้องวาก็พอ คงเห็นแล้วใช่ไหมหน้าอกก็ไม่มี ผมที่สั้นๆหน้าตาก็ดูเหมือนทอมแบบนี้ ขนาดเคยไว้ผมยาวยังหาว่าเหมือนพวกหนุ่มร๊อคเลย

ใจจริงแล้วใบชาต้องการน่ารักและสวยยิ่งกว่านางสาวไทยซะอีกแต่พูดหวังเล็กๆจะได้ดูไม่น่าเกลียด

อืม แต่สำหรับวาแล้วอยากเป็นเหมือนพี่ใบชามากกว่าวารินตอบความคิดตรงข้ามโดยสิ้นเชิง ทั้งเท่และเข้มแข็ง ดูดีออกค่ะ

สรุปว่าวาเห็นพี่ดูเท่หรือจ๊ะใบชาทำหน้าเหมือนเพิ่งพบกับความจริงแม้แต่วารินก็เห็นเธอเป็นแบบนั้น

ค่ะเด็กสาวผู้มีหูจิ้งจอกตอบรับหน้าซื่อโดยไม่รับรู้ถึงความทุกข์ใจของอีกฝ่าย

ยังไงพี่ก็ต้องหาไอเท็มให้แจอให้ได้ยิ่งได้ยินแบบนี้ใบชาบอกอย่างมุ่งมั่น ยังไงเธอก็ไม่เปลี่ยนความคิด

ถ้างั้นขอใบชาร่วมด้วย เพราะใบชาอยากตัวสูงกว่านี้

ดีละงั้นต่อไปนี้พวกเรามาตั้งกลุ่มและมุ่งหน้าสู่ความฝันกันเลย

ค่า

แม้ต่างคนต่างความปรารถนาแต่ก็มีหนทางสู่ฝันเส้นเดียวกัน ใบชาคิดว่าอย่างน้อยเธอก็มีเพื่อนร่วมเดินทางที่มีความรู้มากกว่ามือใหม่อย่างเธอ

หลังจากทั้งคู่ตั้งกลุ่มกันแล้วก็เริ่มต้นจะออกเดินทางต่อ โดยใบชาที่ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี วารินจึงแนะนำให้ไปเริ่มทำเควสต้นๆเพื่อเป็นการฝึกทักษะการเล่น รวมถึงฝึกวิชาต่อสู้พื้นฐานและการผจญภัย ซึ่งพี่ชายเป็นคนแนะนำให้กับเธอ

พี่ชายของวาเป็น GM เลยเหรอใบชาที่สงสัยจึงถามถึงพี่ชายของวาที่กล่าวถึงบ่อย จึงรู้ว่าเป็นถึงผู้ที่คอยควบคุมผู้เล่นและมีสิทธิในการลงโทษถ้าผู้ใดฝ่าฝืนกฎ

ค่ะ ทำให้วาได้เปรียบ ที่จริงเมื่อก่อนก็มีพี่ชายอีกคนที่คอยสอนเทคนิคเล่นเกมส์ให้ เขาทั้งหล่อและฉลาดสุดๆวารินทำหน้าเคลิ้มไปไกลเมื่อนึกถึงพี่ชายอักคน

ใบชาเดาว่าคงเป็นเพื่อนพี่ชายแท้ๆของวา แต่การที่เด็กสาวผู้เลอโฉมแบบสวยเลือกได้ ยังหลงได้ขนาดนี้ต้องหล่ออย่างไม่ธรรมดาแน่ๆ

คิดว่าจะเจอเขาไหม พี่หมายถึงพี่ชายอีกคนของวาน่ะเธออดถามเสียมิได้

วาคิดว่าเซียนเกมส์อย่างเขาไม่น่าพลาดเกมส์นี้นะคะ เอาไว้เจอในชีวิตจริงเมื่อไรจะชวนละกันค่ะ ถ้าไม่ลืมวารินยิ้มแลบลิ้นให้แบบอายๆเพราะเธอมักขี้ลืมเวลารับปากใคร ซึ่งมันไม่ดีเลย

แน่นอนว่าใบชาจะเตือนเธอทึกวันแน่ๆ ถ้าเธอไม่ลืมด้วย

เราจะเริ่มยังไงก่อนดีละมือใหม่อย่างใบชาเปรยถามระหว่างเดินตามวารินไป

กลับเมืองก่อนค่ะ เราจะเริ่มจากเควสเริ่มต้นอีกครั้งเพื่อให้พี่ใบชาได้เรียนรู้ทุกอย่างเพื่อให้คนที่ไม่เคยเล่นเกมส์แนวนี้เลยได้เล่นเป็น

คำตอบของวารินทำให้ใบชาเหมือนได้พบแสงสว่าง โชคดีมากที่ได้พบกับเด็กสาวคนนี้

เควสแรกที่ใบชาได้รับคือการเดินไปเดินมาในเมืองแล้วเอาของจากร้านค้าไปส่งตามร้านต่างๆเพื่อที่จะรู้จักว่าร้านไหนขายอะไร

เควสต่อมาคือการฝึกทักษะต่างๆในการดำรงชีวิตในเกมส์ การหาเงินจากการล่ามอนเตอร์ ใบชาที่เป็นมือใหม่เพิ่งได้รู้ว่าการเล่นเกมส์ผจญภัยสู้กับมอนเตอร์ทำไมผู้หญิงถึงชอบนัก แต่การได้มาซึ่งของรางวัลและการตกแต่งตัวละครด้วยชุดที่สวยงาม บวกกับเครื่องประดับที่หรูหราซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาซื้อได้ในชีวิตจริง ทำให้เธอเริ่มเปลี่ยนใจ

 

ยามนี้ทั้งคู่เข้าสู่แบทเทิลเลเวลระดับ 10 จากการผ่านภารกิจล่ามอนเตอร์ที่อยู่รอบๆเมือง ขณะที่กำลังจะทำเควสล่างูดำเพื่อทำยาแก้พิษ ใบชาก็เห็นร้านค้าร้านหนึ่งที่ข้างหน้าเป็นกระจกใสในนั้นโชว์หวิกผมต่างๆ

วาเราเข้าไปร้านนี้ก่อนไหมใบชาถามน้องสาวที่ร่วมทางพลางชี้ไปยังร้านที่มีวิกผม

วารินหยุดเดินแล้วทำหน้าฉงนมองไปยังร้านที่ใบชาชี้

น่าแปลกนะคะ ถ้าวาจำไม่ผิดร้านนี้มันม่านเหล็กปิดกั้นเอาไว้

สงสัยจะเปิดเฉพาะตอนเย็นใบชาว่า พลางมองแสงของดวงตะวันสีเหลืองทองซึ่งใกล้จะลับขอบฟ้า

น่าสนใจดีนะคะร้านขายวิกผม พวกเราอาจมีเงินพอจะซื้อก็ได้วารินสำรวจถุงเงินของเธอซึ่งมีอยู่ 5,954โกลี่ ส่วนของใบชามีอยู่ 4,690โกลี่

พอทั้งคู่เข้าไปในร้านโดยใบชาที่รู้สึกตื่นเต้น เธอมองไปยังวิกผมยาวสลวยสีแดง ที่นี่มีเครื่องประดับมากมาทั้งในตู้โชว์ คนขายเป็นหญิงสาวยาวมีหูแมวสีดำกำลังยิ้มกว้างให้พวกเธอ

ดูจากการแต่งกายของพวกเธอไม่น่าจะซื้อของร้านของฉันได้หรอกนะเจ้าของร้านกล่าวอย่างดูแคลนขณะที่ยังยิ้ม

ใบชาใส่ชุดนักสู้เป็นผ้าขนสัตว์ธรรมดาราคาไม่ถึง 1,000โกลี่ด้วยซ้ำ เธอขมวดคิ้วทันทีถ้าเป็นร้านขายที่อื่นเธอเดินออกจากร้านไปแล้ว แต่เพราะความต้องการเธอจึงไม่แยแสสิ่งนกเสียงกา เดินดุ่มเข้าไปใกล้วิกที่หมายตาแล้วดูป้ายบอกราคา ปรากฏตัวเลข4หลัก

หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น...สามหมื่นโกลี่ใบชาแทบจะถลึงตามองตัวเลข

เสียงหัวเราะของเจ้าของร้านดังขึ้นทันที

พี่ใบชาไปกันเถอะค่ะวารินบอก เธอก็รู้สึกไม่ดีต่อเสียงหัวเราะที่กำลังเย้ยพวกเธออยู่

ใจเย็นก่อนทั้งสองคน ขอโทษนะที่ฉันแสดงกริยาที่ไม่ควรแบบนี้ แต่มันต้องทำตามบทบาทที่ได้มาน่ะเจ้าของร้านเรียกทั้งสองก่อนจะกลับออกจากร้าน โดยที่รอยยิ้มจะยังไม่จางหายไป

พวกเธอสนใจเควสที่ได้เงินเยอะเป็นหนึ่งหมื่นหรือเปล่า นี่เป็นเควสที่ฉันจะให้เฉพาะลูกค้าที่เข้ามาไม่มีปัญญาซื้อของในร้านเท่านั้นนะ

เจ้าของร้านบอกเรื่องราวที่น่าสนใจเหมือนจะกลบเกลื่อนเรื่องที่เธอดูถูกทั้งสองคน

เอาไงดีละวาใบชาถาม ใจจริงเธอไม่ค่อยสนใจแล้วเพราะหมั่นไส้เจ้าของร้าน

อดทนฟังซักหน่อยก็คงไม่เสียหายหรอกค่ะวารินว่า แล้วเดินกันไปหาเจ้าของร้านปากเสียอีกครั้ง

แหมอย่าทำหน้าตาบึ้งแบบนี้สิพ่อหนุ่มเจ้าของร้านแซวที่มองใบชาเบ้ปากให้

ใครกันพ่อหนุ่มดูชุดก็น่าจะรู้นะว่าฉันเป็นผู้หญิง

อุ๋ย ขอโทษจ๊ะเจ้าของร้านหน้าเสียเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างกลบเกลื่อนฉันนึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีใจเป็นชาย เลยคิดว่าพูดแบบนั้นจะเหมาะกว่า ใจเย็นๆนะจ๊ะ

ใบชาขมวดคิ้วชนกันกว่าเดิมที่ถูกคนอื่นว่าเป็นทอมอีกหนึ่งราย ทำให้เธอร้อนใจอยากจะหาไอเท็มแปลงโฉมให้พบให้เร็วที่สุด ก่อนที่เธอจะสติแตกคิดสั้นกลับหน้าตาตัวเอง

ถ้างั้นฟังต่อละกันนะสาวน้อยน่ารักทั้งสองเจ้าของร้านรีบเปลี่ยนวิธีพูดทันที ที่เห็นจิตสังหารของใบชากดดันเข้ามา เธอจึงกุมมืออย่างวิงวอนและนอบน้อมทันทีที่ป่าทางตะวันตกของเกาะ เฉพาะในเวลากลางคืนเท่านั้นจะมีมอนเตอร์พิเศษเกิดขึ้น มันชื่อว่า ซาดาโกะ พูดแบบนี้คงไม่ต้องอธิบายแล้วสินะว่าหน้าตาเป็นยังไง

ใบชาอ้าปากเธอรู้แล้ว แต่วารินยังคงทำหน้างงอยู่ เจ้าของร้านจึงอธิบายหน้าตาของมันว่า ลักษณะเป็นเด็กสาวผิวซีดขาวมีผมยาวดำปกหน้าใส่ชุดขาวมักโจมตีด้วยเล็บปกติเคลื่อนไหวช้า แต่ถ้าใครหันหลังให้มัน จะวิ่งตามชนิดกระโดดขึ้นขี่คอได้ทีเดียว

หญิงสาวร่างสูงถึงกับอ้าปากค้างนึกภาพตาม มันช่างชวนสยองเหมือนหนังผีที่เคยดูเสียจริง เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะรับงานนี้ ส่วนวารินกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้าน

ถ้าเธอฆ่ามันได้สำเร็จจะมีผมยาวของหล่อนตกลงมาเป็นกระจุก ซึ่งบางครั้งอาจจะไม่มีอาจเป็นอย่างอื่น ให้พวกเธอรวบรวมผมของซาดาโกะกันมาคนละ 20 กระจุกฉันจะให้เงินเธอคนละ 10,000โกลี่ หรือจะเอามาแลกของในร้านก็ได้ตามราคาที่กำหนด แต่ต้องคนละ 20 กระจุกขึ้นไปเท่านั้น แล้วยังเป็นเควสที่ทำได้จนถึงแบทเทิลเลเวล 20 เลยนะ

แล้วไอ้ตัวที่ชื่อซาดาโกะเก่งไหมคะวารินถามซื่อๆ

ไม่หรอก แค่ระดับน้องๆรองบอสของเกาะเอง เป็นมอนเตอร์ที่ระดับอันตราย 4ดาว แพ้ธาตุแสงเจ้าของร้านสาธยายเหมือนเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ ถ้าให้ดีขอแนะนำพวกเธอลองหานักบวชมาช่วยจะดีกว่าและควรไปเป็นปาตี้ประมาณ 4 คนขึ้นไปเป็นอย่างต่ำ

รู้สึกว่าไอ้ที่พูดกับน้ำเสียงนี่มันคนละเรื่องเลยนะยะแม้ใบชาจะมือใหม่หัดเล่นก็รู้ว่าไอ้ที่อธิบายมานี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย โดยเฉพาะการหานักบวชไปด้วยแต่บนเกาะเบสเลี่ยนคนที่เล่นสายเวทเรียกได้ว่าน้อยซะยิ่งกว่าน้อย เพราะส่วนใหญ่ด้วยค่าพลังของเผ่าครึ่งคนครึ่งสัตว์จะเน้นที่สายอาชีพถึกๆทั้งนั้นไม่นักสู้ก็อัศวิน

แหมๆ ยังไงก็พยายามเข้านะจ๊ะ เด็กน้อยผู้น่ารักน่าชัง...

เจ้าของร้านกล่าวลาขณะที่ทั้งสองปิดประตูร้านโดยไม่หันไปลากลับและปิดประตูก่อนที่เจ้าของร้านจะกล่าวจบเสียอีก

ให้ตายสิเจ้าของร้านผู้หญิงนั่นมีไฝที่ใต้ปากด้วย มิน่าละปากนี่...ใบชาแทบไม่อยากจะวิจารณ์ถ้าพูดจบคงต้องวิ่งไปเผาร้านแน่ๆ

ใจเย็นๆค่ะพี่ใบชา ยิ่งพี่โมโหเขาก็ยิ่งชอบนะคะวารินเหมือนอ่านออก ดูเขาจะชอบมองพี่เวลาทำหน้าไม่พอใจ เลยแหย่พี่แบบนั้น

โรคจิตแน่ๆยัยนั่นใบชายังคงไม่หายหงุดหงิด แล้วจะเอาไงต่อดีละเผลอรับเควสมาซะได้ด้วยความงก...เอ่ยความร้อนเงินแท้ๆ

ก็ต้องลองดูนะคะ ไหนๆมีอะไรมาให้ท้าทายเพราะแบบนี้เกมส์ถึงได้สนุก ดูเหมือนนี่จะเป็นเควสลับต่างจากเควสทั่วไปจริงๆ เพราะเควสที่ผ่านมาให้เงินยังไม่ถึง 1000โกลี่ด้วยซ้ำ

ว่าแต่ไอ้ที่ว่าน้องๆรองบอสเนี่ย รองบอสระดับเท่าไรรู้ไหม

เห็นคนเขาว่าในเกาะนี้ก็ประมาณ 5ดาวค่ะ

แล้วไอ้ตัวชื่อเหมือนหนังสยองขวัญนี่จะเก่งแค่ไหนเนี่ย พี่ว่าลองหาคนเพิ่มสัก 2คนแล้วไปลุยเลยดีกว่าใบชาเสนอ

เอางั้นก็ได้ค่ะวารินเห็นด้วย

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,139 ความคิดเห็น

  1. #2092 ...... (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มีนาคม 2554 / 19:13
    - - เล่นโกสออนไลน์มากป่ะเนี่ย โซดากะ อ่ะ
    #2,092
    0
  2. #1006 ดอกไม้จากนครแห่งลม (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มีนาคม 2552 / 17:15
    สู้ๆนะค่ะ!~

    จะเป็นกำลังใจ+รออ่านนะค่ะ!~
    #1,006
    0