blackpink | THE FOX'Z | jenlisa ( yuri )

ตอนที่ 4 : THE FOX'Z | หมาดื้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62


THE FOX'Z  |  หมาดื้อ
_______________________
E N N I E  |   L I S A




            ชีวิตประจำวันของพวกคุณคืออะไร..

            ตื่นเช้า ไปเรียน ไปทำงาน วนลูปซ้ำแล้วซ้ำเล่าใช่ไหม?

            เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ฉันคิดว่างั้นนะ!

            แต่สำหรับฉัน วันนี้..ไม่ใช่อย่างเช่นทุกวัน..

            ฉันกำลังขัดคำสั่งเจ้านายของฉัน ฉันกำลังทำตัวเป็นเด็กเกเร

           

            ลิซ่า วันนี้เจนมีเรียน อยู่บ้านทำตัวน่ารักๆนะคะ

 

            เหอะ! นั่นคือคำสั่งเจนนี่ที่ฉันพึ่งได้ยินเมื่อสิบนาทีก่อน ให้ฉันอยู่บ้านคนเดียวเหรอ?

 

            ไม่มีทางซะหรอก!

 

            ฉันนั่งหงอยอยู่หลังประตูบานใหญ่นั่นหลังจากที่เจนนี่ปิดมันลง เสียงฝีเท้าของเธอดังไกลออกไปพอๆกับใจฉันที่อยากจะเดินตามไปเหมือนกัน ฉันวิ่งขึ้นไปในห้องครัว หน้าต่างเล็กๆบนชั้นเก็บของในห้องครัวที่กว้างไม่ถึงเมตรนั่นเป็นสิ่งที่ฉันสะดุดตา กลอนเล็กถูกฉันใช้เล็มคมปลดล็อคมัน

 

            กึก

 

            หน้าต่างอ้าออกพอให้ฉันลอดออกไปได้ สิ่งที่ฉันเห็นข้างหน้าคือหลังคาที่ทอดยาวต่อๆกันไป ความสูงลดหลั่นไปตามรูปร่างของตึก แต่มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน หลังคาสูงเป็นที่ที่หนึ่งที่ฉันชอบ ฉันมักชอบขึ้นมาอยู่ข้างบนนี้ มันปราศจากผู้คน รถ หรือความวุ่นวายทั้งปวง ฉันชอบที่จะมานั่งโง่ๆมองท้องฟ้ามองดาวยามค่ำคืน

 

            แต่เชื่อเถอะ ตอนนี้ฉันไม่ได้สนไอ้พวกดวงดาวนั่นหรอกตอนนี้ ฉันสนร่างบางที่เดินอยู่บนฟุตบาตข้างล่างนั่นต่างหาก เจนนี่ดูสะดุดตาที่สุดเสมอ ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา หรือแม้กระทั่งตัวเล็กๆผิวขาวๆนั่นที่กำลังล้อกับแสงแดดยามเช้านี่

 

            สี่เท้าของฉันก้าวยาวๆบนหลังคารูปร่างต่างๆ ไปอย่างเชื่องช้าเท่ากับเจนนี่ที่กำลังเดินชิวอยู่ข้างล่างนั่น คอนโดของเจนนี่ห่างจากมหาลัยไปห้าช่วงตึก ซึ่งมันใกล้พอที่จะเดินไปได้สบายๆ

 

ตึก ตึก

 

            ฉันกระโดดข้ามหลังคาตึกที่ห่างกันแต่ละช่วงแค่ไม่กี่เซนต์ กว้างสุดที่เห็นก็แค่หนึ่งเมตรเท่านั้น ในเมืองใหญ่พื้นที่ใช้สอยแทบทุกตารางวาถูกสร้างด้วยตึกสูง ทุกตารางนิ้วมีค่าเกินกว่าที่จะปล่อยให้เป็นพื้นที่เปล่า หลังคาบางตึกแทบชิดกันด้วยซ้ำ

 

กึก

 

            ฉันหยุดฝีเท้าลงเมื่อถึงตึกสุดท้าย ข้างล่างเป็นสี่แยกใหญ่ที่เต็มไปด้วยรถที่สัญจรกันไปมา บันไดเล็กๆข้างตึกนั่นที่ทอดยาวไปถึงชั้นหนึ่งเป็นจุดหมายที่ฉันกำลังไป ฉันต้องรีบลงไปให้ทันเจนนี่ ไม่งั้นฉันต้องพลัดหลงเธอจากนักศึกษาเป็นร้อยๆคนที่กำลังเดินเข้ามหาลัยแน่ๆ

 

ตึก

 

            อ่า...คนเยอะชะมัด ฉันต้องหาเจนนี่..

 

            แต่ตอนนี้ฉันกำลังหนีเจ้าพวกมนุษย์กลุ่มหนึ่งที่กำลังล้อมฉัน เสียงเอะอะโวยวายดังระงมรอบตัวฉันไปหมด ไหนจะกลิ่นของน้ำหอมที่ฉุนกึกหลายกลิ่นจนฉันต้องสะบัดหน้าไล่กลิ่นมันไป

 

            ฉันไม่ชอบเลยมันทำให้ฉันเวียนหัว

 

            ฉันชอบกลิ่นสบู่อ่อนๆของเจนนี่มากกว่า ฉันชอบกลิ่นตัวหอมๆของเจนนี่มากกว่า กลิ่นสังเคราะห์แรงแบบนี้มันทำให้ฉันเวียนหัวเหมือนโลกกำลังหมุน จมูกของฉันเริ่มแสบร้ายยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อไม่ใช่แค่กลิ่นเดียวที่ฉันรับรู้ถึงมัน จมูกของฉันไวต่อกลิ่นมากนั่นยิ่งทำให้ฉันแทบควบคุมการรับกลิ่นไม่อยู่

 

            “ ลิซ่า!!!

            “........” 

 

            มนุษย์กลุ่มหนึ่งที่คอยเอาแต่ล้อมฉันทั้งข้างหน้าข้างหลัง เกาะแกะบนตัวฉันเริ่มหันไปมองทางเสียงๆหนึ่งที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี เสียงที่ฉันได้ยินมันแทบทุกวันตลอดห้าปีที่ผ่านมา

ชิบหาย! อุตส่าแอบตาม ..

 

            “ เธอออกมาได้ยังไงห้ะ !

 

            น้ำเสียงแบบนี้..โอเคฉันโดนโกรธแล้วแน่ๆ

 

           

            ฉันมองเจนนี่ที่แหวกกลุ่มคนพวกนั้นเข้ามาหาฉัน ฉันดีใจนะที่ได้เห็นเธอตอนนี้ ถึงหน้าตาเธอจะดูขึงขังไปนิดก็เถอะ

 

            “ โทษนะคะ ฉันขอไอหมาดื้อของฉันคืนด้วยค่ะ “

 

            ฉันถูกเจนนี่ดึงตัวอุ้มขึ้นอยู่ในอ้อมแขนของเธอจากมือหลายคู่ที่เอาแต่จับตัวฉันนั่น เท้าเรียวก้าวย่ำเดินออกมาอย่างหงุดหงิด ฉันได้ยินเสียงหายใจของเธอที่ดังฟึดฟัดเหมือนอย่างจะระบายอารมณ์โกรธที่มันค้างคาอยู่ในอกให้มลายไป แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเลยสักนิด ฉันสัมผัสได้แบบนั้น

 

            เจนนี่รัดฉันไว้จนแน่นแนบกาย ก่อนจะเห็นหล่อนเหวี่ยงกระเป๋าลงบนม้านั่งที่หนึ่ง

 

            “ บอกหน่อยซิว่าออกมาได้ยังไง...”

 

 

            เจนนี่ถามฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ฝังความน่ากลัวนั่นบาดลึกจนขนลุกซู่ ใจฉันแทบอยากจะหยุดเต้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยใจดีตลอดห้าปีนั่นผิดแผกไป  เธอวางฉันลงที่ไม้หินอ่อนที่หนึ่งบนริมฟุตบาต ฉันได้แต่นั่งคอตกหูตก ช้อนตาสีทองขึ้นมองเธอตาละห้อย

 

           

 

            “ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง ถ้าเกิดโดนคนอื่นจับไปจะทำยังไง ถ้าโดนรถชนขึ้นมาจะทำยังไง ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะอยู่ยังไง! ห้ะ ลิซ่า.. “

            “.......”

            “ ฉันรู้นะว่าเธอฟังที่ฉันพูดออกลิซ่า.. แต่ทำไมไม่ฟังฉันเลย เธอก็รู้ดีหนิ..ว่าฉันห่วงเธอแค่ไหนถึงกำชับนักกำชับหนาว่าให้อยู่ที่บ้าน แล้วยังไง... “

            “........”

            “ ไม่อยากอยู่กับฉันเหรอ? ฉันมันไม่ดีที่จับเธอขังไว้ในบ้านงั้นสินะ “

 

            ฉันส่ายหัวระรัวกับสิ่งที่เจนนี่พูด ให้เธอรับรู้ว่าสิ่งที่เธอคิด ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น

 

            ประโยคยาวเหยียดที่ดูเหมือนต่อว่าแต่มันกลับไม่ใช่นั่นทำฉันดึงสติกลับมาได้ว่าฉันกำลังทำสิ่งเลวร้ายลงไป ฉันมองดูเจนนี่ที่นั่งยองๆกอดอกมองฉันนิ่ง เธอดูจะโกรธฉันมาก แต่ในความโกรธนั้นกลับมีน้ำใสๆที่คลอเอ่อแทบล้นจนฉันรู้สึกผิดแทบอยากจะทุบหัวตัวเองกับม้านั่งนี่เพื่อเรียกสติตัวเอง

 

            ฉันยื่นจมูกแตะเบาๆตรงแก้มใสนั่น แต่กลับถูกมือเรียวของหล่อนปัดออกไป เจนนี่ลุกยืนเต็มความสูงไม่พูดกับฉันสักคำ ปล่อยให้ฉันนั่งสงสัยกับท่าทางของเธอ ฉันเดาไม่ออกว่าเจนนี่ต้องการอะไร เพราะมันเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอเป็นแบบนี้

 

            “ ไม่ต้องมาออดอ้อนฉัน “

 

            ประโยคแสนเจ็บปวดนั่นถูกพ่นออกมาให้ได้ยิน แต่ฉันไม่สนหรอก..

            

            ฉันคาบรั้งชายเสื้อคลุมสีขาวของเจนนี่ไว้ไม่ให้เธอเดินหนี แต่เธอกลับเดินหนีฉันไปดื้อๆ ฉันได้แต่วิ่งตามหลังของเธอที่เดินมุ่งหน้าไปยังมหาลัยโดยไม่สนใจฉันสักนิด ผู้คนมากมายต่างให้ความสนใจฉันที่กำลังวิ่งตามผู้หญิงคนหนึ่ง

 

            บ้างก็ร้องเรียกฉันบ้าง บ้างก็พยายามที่จะแตะตัวฉันบ้าง บ้างก็หลบหลีกให้ฉันโดยที่มีเพียงสายตาที่คอยเอาแต่จดจ้อง

 

            แต่ใครสนเล่า..

            ฉันสนแต่ผู้หญิงข้างหน้าที่เอาแต่เดินจ้ำอ้าวไม่สนใจฉันนี่ต่างหาก..

 

            ฉันหยุดกึกเมื่อคนข้างหน้าหยุดเดิน หัวฉันโหม่งกับเรียวขาเธออย่างจังเมื่อเธอหยุดเดินกะทันหัน ข้างหน้าฉันเป็นสี่แยกใหญ่ที่มีรถสัญจรเต็มไปหมด ผู้คนมากมายหยุดรอสัญญาณไฟที่ขึ้นสีแดงเด่นหราเพื่อรอให้มันเป็นสีเขียว

หมับ!

 

            ตัวฉันลอยขึ้นเมื่อถูกใครคนนึงอุ้มขึ้น เงยหน้ามองเห็นแต่ใบหน้าหวานที่เอาแต่ทอดมองไปยังข้างหน้าง้ำงอ ไม่หันลงมาสบตาฉันสักนิด

 

            แต่ถึงยังไง..เจนนี่ก็ยังคงเป็นเจนนี่ที่เอาแต่ห่วงฉันตลอดมา เธอคงกลัวฉันแบนติดกับถนนเพราะโดนรถชน ไม่ก็คงกลัวฉันถูกคนเป็นร้อยที่กำลังเดินข้ามไฟแดงนี่เหยียบตายแน่ๆ

 

            “ อย่ามาทำเป็นอ้อนฉันลิซ่า..ฉันยังไม่หายโกรธเธอหรอกนะ “

 

            ฉันมองเจนนี่ที่ก้มมองฉันอย่างดุๆเมื่อฉันเอาแต่ซุกไซร้ตัวเธอ

 

            “ เจนนี่ยาส์ ทางนี้!

 

            เจนนี่เดินไปตามเสียงหนึ่งที่เรียกเธออยู่ไกลๆ ฉันยังคงอยู่ในอ้อมแขนเธอถึงฉันจะทำได้แค่ทำตัวนิ่งๆก็เถอะ

 

            “ กรี้ดดด น่ารักเว่อออ แกซื้อมาใหม่เหรอเจน “

            “ เปล่า ฉันเก็บได้แถวๆสวนสาธารณะหน่ะ แต่ไม่น่าเก็บมาเลยนะถ้าจะดื้อขนาดนี้ เธอเอาไปเลี้ยงไหมล่ะชิชูวถ้าจะชอบขนาดนั้น  “

 

            ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เจนนี่ก็ยังคงกอดเธอไว้แน่น

            ปากไม่ตรงกับใจจริงๆ..

 

            “ ไม่ล่ะ ฉันรู้ว่าเธอหวง เพราะฉันไม่เคยเห็นแกอุ้มหมาตัวไหน หรือไม่มีตัวไหนได้เข้าใกล้แกเลย นี่คงพิเศษสินะ “

            “ ฮึ “

            “ ไปเถอะ โรเซ่รออยู่ที่เดิมแหนะ สงสัยหน้างอหิวจนท้องกิ่วแล้วมั้ง “

           

            พวกเธอพากันเดินเข้ารั้วมหาลัยใหญ่นั่น ฉันมองผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่ไปมาจนเวียนหัว ฉันหลับตาลงม้วนหน้าซบลงกับแขนขาวนั่นปล่อยให้เจนนี่พาเธอไป ไปที่ไหนก็ได้ถ้าได้อยู่กับเจนนี่ หูของฉันได้ยินเสียงจอแจจนปวดประสาท แต่ก็ยังคงพร่ำฟังเสียงหัวใจของเจนนี่ที่เต้นเป็นจังหวะนั่น

 

            เสียงผู้คนเริ่มหดหาย กลิ่นฉุนร้ายที่ลอยตามลมหมดไปเหลือแต่เพียงกลิ่นหอมๆของเจ้าตัว เสียงฝีเท้าเดินย่ำตึกๆมานาน ฉันลืมตามองสถานที่ใหม่ที่ปราศจากผู้คน

 

            “ โรเซ่อ่า รอนานมั้ยย “

            “ พี่เจนนี่ ชิชูว ทำไมมาช้าจังอ่า เขาหิวแล้วนะ หงึ “

            “ โทษทีพอดียุ่งกับเจ้านี่น่ะ “

 

            เจนนี่ปล่อยฉันลงบนดาดฟ้าที่ไดสักแห่งในมหาลัย

            

            “ กรี้ดดดดดดด “

 

            คนที่ชื่อโรเซ่วิ่งมาหาฉันโดยไม่สนสองคนที่เหลือสักนิด ฉันถูกรวบตัวขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว แก้มซ้ายขวาของฉันถูกขโมยจูบไปตั้งแต่แรกที่พบหน้ากัน ฉันได้แต่ตะเกียกตะกายขู่ฟ่อเผื่อหล่อนจะได้ปล่อยตัวเธอสักที

 

          อย่าให้คนอื่นมาจับตัวเธออีกได้ไหม..ฉันหวง มีแต่ฉันที่แตะต้องเธอได้ เข้าใจไหมตัวเล็ก!

 

            ประโยคนั้นที่เจนนี่เคยพูดผุดเข้ามาในหัวจนฉันต้องดิ้นหนี และเป็นผลเมื่อหล่อนยอมปล่อยฉันลง ใบหน้าบูดบึ้งถูกส่งมาให้ฉันอย่างไม่ปิดบัง ฉันก็ขู่แยกเขี้ยวยิงฟันใส่หล่อนเช่นกัน ฉันไม่อยากผิดคำพูดของเจนนี่อีก ถึงวันนี้จะผิดไปหลายข้อแล้วก็เถอะ      

 

            “ ไม่เป็นไรลิซ่านั่นเพื่อนฉัน “

 

            ฉันหันมองเจนนี่เหมือนรับรู้ก่อนจะมองคนข้างหน้าที่หันมองเจนนี่เช่นกัน

 

            “ พี่พูดเหมือนเขาฟังรู้เรื่องเลยนะคะ “ โรเซ่ถาม

            “ นั่นสิ “ จีซูมองอย่างสงสัยเช่นกัน

            “ แปลกรึไง.. เอาน่า เอาเป็นว่าลิซ่าฟังออกแล้วกัน “

            “ ลิซ่า เธอชื่อลิซ่าเหรอยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันโร่เซ่ “

 

            โรเซ่ยื่นมือมาหาฉันที่นั่งมองเธอนิ่ง ฉันพยักหน้าตอบไปทีหนึ่งเพื่อบอกว่ารับรู้แล้ว ก่อนจะยกมือขวาแต่บนมือของโรเซ่เบาๆ

 

            “ เธอฉลาดจัง อุ้มนะ อุ้ม ขออุ้มหน่อย “

 

            ฉันยอมให้โรเซ่อุ้มแต่โดยดี เมื่อได้รับอนุญาตจากเจนนี่ พวกเธอดูจะสนใจฉันมากทีเดียว เมื่อรู้ว่าฉันฟังพวกเธอออก ไหนจะสั่งฉันทำนั่นทำนี่ แต่ฉันก็แทบไม่ทำตามที่พวกเธอบอก เพราะฉันฟังแต่เจนนี่เท่านั้น

 

            “ แล้วทำไมแกพามามหาลัยด้วยเนี่ยเจน ห่วงขนาดนั้นเหรอ “

            “ เปล่าหรอก ไม่รู้ทำท่าไหนถึงตามมาได้ ประตูก็ปิดหน้าต่างก็ปิด กลับบ้านไปฉันจะเค้นให้เข็ดเลยคอยดู “

            “ จริงสิแกย้ายมาอยู่คอนโดแล้วนี่นา ไม่คิดจะพาเพื่อนไปฉลองหน่อยหรือไง “

            “ เพราะมันยังไม่เข้าที่เข้าทางไงเลยยังไม่ได้ชวน ไปไหมล่ะเสาร์หน้าฉันจะจัดปาร์ตี้ให้หนักเลย “

            “ จัดไปค่ะ ว่าแต่ตอนนี้กินข้าวเช้าได้ยังคะ เขาหิวไส้กิ่วแล้วเนี่ย “

 

            โรเซ่ทำท่ากุมท้องเล่นใหญ่ พวกเธอมักมากินข้าวด้วยกันบนดาดฟ้าที่นี่เสมอ ดาดฟ้าที่นี่ไม่มีใครยุ่งเมื่อมันต้องเดินผ่านห้องสภาที่ขึ้นชื่อว่าโหดสุด ไม่มีนักศึกษาคนไหนเข้ามาตึกนี้ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นเพราะมันยังเป็นตึกของผู้บริหารมหาลัย ทำไมพวกเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้น่ะเหรอ เพราะ คิมจีซูไง หัวหน้าสภาสายโหดที่เป็นถึงลูกสาวคนเดียวของผู้บริหารที่นี่ ใช่..คนที่กำลังนอนกลิ้งบนเสื่อผืนใหญ่นี่แหละ  

 

            อาหารมากมายลานตา เจนนี่ผู้ชอบทำอาหาร จีซูผู้ชอบสั่งออเดอร์ไก่ลอตใหญ่ กับโรเซ่ที่ชอบเหมาทุกอย่างในมินิมาร์ทเมื่อเธอหิว ตอนนี้ข้างหน้าเลยกลายเป็นอาหารกองโตที่ดูเหมือนกินกับทั้งชั้นได้

 

            “ กินแล้วนะค้า “ โรเซ่กัดไก่คำใหญ่นั่นกินอย่างอร่อยโดยไม่สนปากที่เลอะนั่นเลย

            “ ลิซ่ากินนี่ได้มั้ย “

            “ ไม่ได้!

 

            เจนนี่ตอบกลับทันทีเมื่อปีกไก่ชิ้นโตถูกส่งมาให้ เธอดันมันกลับไปให้จีซูเช่นเดิม

 

            “ ส่วนปีกมันมีกระดูกมากไป กระดูกอาจจะไปปักตามไส้ก็ได้ เดี๋ยวอักเสบขึ้นมาแย่แน่ๆ “

 

            ฉันมองเจนนี่ที่เลาะเนื้อไก่ออกจะกระดูกคม แป้งกรอบถูกแยกออก ก่อนจะยื่นมาป้อนให้ฉันที่จ้องเธอนิ่ง

 

            “ กินซะ วันนี้เธอต้องรอฉันทั้งวัน..ที่นี่ “

 

            ฉันเคี้ยวตุ้ยกินไก่นุ่มนั่น มือเรียวแกะไก่ให้ฉันเป็นอย่างดี สามสาวพากันคุยจ้อเรื่องๆต่างๆที่ฉันไม่รู้เรื่อง เวลาล่วงเลยผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ ฉันเห็นเจนนี่เหลือบมองนาฬิกาที่ติดอยู่ตรงข้อมือ ก่อนจะเห็นพวกเธอเก็บของใส่กระเป๋ากันยกใหญ่

 

            “ ลิซ่า ฉันให้เธอเข้าห้องเรียนไปไม่ได้ รอฉันอยู่ตรงนี้โอเคมั้ย ตอนเที่ยงฉันจะรีบมาหา “

 

            ฉันพยักหน้าหงึกให้รับคำ ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่ถูกยกขึ้นมาไว้บนนี้เพื่อมานั่งพักผ่อน มองสองสาวเพื่อนใหม่ที่เดินเข้าประตูดาดฟ้าลงบันไดไป มองดูเจนนี่ที่เอาแต่เดินวนไปมาเหมือนกังวลกับอะไรบางอย่าง

 

            “ ยัยเจนรีบลงมา วันนี้มีควิซนะเว้ยไม่เข้ามีตกแน่ๆ  “

            “ รู้แล้วๆ ไปแล้วน่า “

 

            ฉันมองพวกนั้นที่เดินลับหายไปตรงมุมบันได ก่อนจะเห็นเจนนี่ที่เดินมาหา หล่อนนั่งยองๆข้างหน้าเธออีกครั้ง แววตาดูกังวลไปหมด

 

            “ ลิซ่า รอเจนอยู่นี่นะห้ามไปไหนรู้ไหม “

 

            เจน..สัพนามที่ถูกเจ้าตัวเรียกขึ้นนั่นพอทำให้เธอโล่งใจขึ้นมาบ้าง เวลาเจนนี่โมโหหรือไม่พอใจ เจนนี่มักจะแทนตัวเองว่า ฉัน  ถ้าหล่อนอารมณ์ดีหรือปกติจะแทนตัวเองว่า เจน ซึ่งฉันเดาอารมณ์เจนนี่ได้เพราะคำพูดเหล่านี้ก็ส่วนหนึ่ง

            

            ฉันพยักหน้าไปหลายทีให้เจ้าตัวที่กำลังกังวลเพราะฉันได้หายกังวลไปบ้าง หัวกลมของฉันถูกเจนนี่ดึงจรดริมฝีปากแดงนั่นลงหนึ่งที

 

            “ ถ้าทำตัวน่ารัก ทำตัวดีๆเชื่อฟังเจน เจนจะไม่โกรธลิซ่าอีก ตอนเที่ยงมาหานะคะ “

 

            ไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ฉันพยักหน้าให้กับคนข้างหน้าที่ไม่ยอมไปเรียนสักที

 

            “ รอตรงนี้นะตัวเล็ก “

 

            ฉันมองเจนนี่ที่วิ่งหายไป ประตูดาดฟ้าถูกปิดลงพร้อมกับความเงียบในทันที ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่นี่อย่างช่วยไม่ได้ มองสำรวจดาดฟ้าอย่างจำเป็นเมื่อไม่มีอะไรทำ กันสาดบนประตูนั่นถูกวางด้วยกระถางดอกไม้ต่างๆ จนเต็มไปหมด ต้นไม้หลายต้นถูกปลูกใส่กระถางใบใหญ่ ข้างบนดาดฟ้านี่จึงร่มเย็นไปด้วยเงาไม้ ใบไม้สีน้ำตาลใบหนึ่งที่แห้งเหี่ยวตกลงบนตัวฉันจนต้องเอามันมาเขี่ยเล่นเหมือนแมวน้อยที่เล่นไหมพรม

 

            เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วไม่รู้ สำหรับฉันมันนานมากๆเมื่อไร้คนที่ชื่อเจนนี่อยู่ข้างกาย รู้สึกเหมือนนานกว่าห้าปีที่ผ่านมาด้วยซ้ำ เมื่อฉันกำลังตั้งหน้าตั้งตารอบนเก้าอี้โง่ๆที่ไม่ยอมคุยกับฉัน

 

            ใบไม้หลายใบร่วงหล่นเมื่อฉันสัมผัสถึงลมที่ค่อยๆกรรโชกแรงขึ้น แรงขึ้นและแรงขึ้น ขนของฉันลู่ไปตามลมนั่นจนตัวลีบไปหมด ก้อนเมฆขาวนั่นค่อยๆเกาะกลุ่มกันจนกลายเป็นก้อนใหญ่ดำทมึน


            แปะ !

 

            น้ำฝนเย็นเยือกหนดลงบนหัวจนต้องหดคอหนี ฝนกำลังตก..และที่หลบฝนที่เดียวของเธอตอนนี้คือใต้กันสาดนั่น

 

ขาขวาก้าวออกไปนอกเอ้าอี้ข้างหนึ่งกลับหดเข้าหาตัวที่เดิม

 

            ไม่ได้..เจนนี่บอกให้รอตรงนี้ จะผิดคำพูดอีกไม่ได้

 

            เธอนั่งแหมะลงที่เดิมพร้อมกับเม็ดฝนที่เริ่มสาดลงมา ขนสีขาวหนาลีบแบนติดตัวเมื่อถูกฝนร้ายสาดเทใส่ เธอแค่รอ..รอเจนนี่มาหาเท่านั้น ฝนแค่นี้ไม่ได้ทำให้เธอกลัวเลยสักนิด เธอกลัวเจนนี่ที่ทำตัวไม่รักเธอมากกว่า เธอกลัวเจนนี่เสียใจมากกว่า สิ่งที่ควรแคร์ที่สุดคือเจนนี่ ไม่ใช่ฝนบ้านี่ที่เอาแต่แตะต้องตัวเธออย่างหงุดหงิดโดยไม่ได้ขออนุญาต

 

            ฉันเกลียดฝนที่สุดเลย..

 

 

 

            “ ฝนตกนี่!

 

            เจนนี่มองดูสายฝนที่เธอเคยชอบอย่างหวาดหวั่น เธอไม่ได้กลัวฝน แต่เธอกลัวไอตัวเล็กที่อยู่ข้างบนดาดฟ้านั่นต่างหาก

 

 

“ เธอจะเป็นไงบ้างนะลิซ่า ให้ตายเถอะไอหมาบ้านี่ทำฉันเป็นห่วงได้ทุกวันจริงๆ “

 

          



THE FOX'Z    |   E N N I E  |    L I S A

______________________________________________



ไม่หายไปไหนนะคะ
ฝากเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ
ติตามตอนต่อไปได้เลยยย หมาดื้อได้กลายเป็นหมาหงอยแน่ๆ อิอิ
B
E
R
L
I
N
 
อ้อ! ฝากเรื่อง  #พี่เจนนี่ 145 เซนต์ ด้วยนะคะ ฟิคใหม่ของเพื่อนไรท์เอง

บอกเลยเพื่อนคนนี้ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน นางเคยแต่งนิยายมาหลายเรื่อง ไม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ บายๆ เจอกันตอนหน้านะคะ 

ยองอันนนนนนนน จุ้บ!!!!!!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #47 Blinkie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 01:07
    ฉันมารอพรี่ที่ท่าน้ำทุกวัน
    #47
    0
  2. #32 BabyBlueEyes (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 08:18

    ไรท์เค้าเทเราไปแล้วเหรอคะ? ..ฮืออออแงๆๆๆๆๆ ~~ :(((
    #32
    1
    • #32-1 foxylalalisa(จากตอนที่ 4)
      23 มิถุนายน 2562 / 16:07
      ไม่ค่ะไม่เท
      พอดีงานเขายุ่งนิดหน่อย เดี่ยวมาต่อให้นะคะ
      #32-1
  3. #28 data_tik (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 11:17
    โอ้ยยย ลิซ่าทีตอนนี้เชื่อฟังเชียวนะ เจนรีบไปหาตัวเล็กเร็วๆนะ
    #28
    0
  4. #27 BabyBlueEyes (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 10:56

    ลิซ่าลูกกกกกนู๋ไม่ใช่แมวนะที่จะกระโดดข้ามหลังคาโหย่งๆ 5555 แต่ก็เข้าใจหน๊ะเพราะนู๋เป็นหมาพิเศษ^^ ..โดยรวมบทละมุนมากกกกอ่ะไรท์ อดใจรอตอนต่อไปไม่ไหวแล้วสิ
    #27
    0
  5. #26 Jaa_Ja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 20:33
    รีบๆมาต่อน้าาาาาาา
    #26
    0
  6. #25 Masashi kisaru (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 16:36
    เจนรีบไปหาตะลิซเร็ว//ตะลิซหนูตากฝนรอพี่เขาเลยหรอลูก~
    #25
    0
  7. #24 Unnie_jungggg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 11:27

    โอ้ยยยลูกก

    ถ้าจะแคร์พี่เจนขนาดน้าน เป็นหมาตกน้ำเลย
    #24
    1
    • #24-1 foxylalalisa(จากตอนที่ 4)
      15 มิถุนายน 2562 / 00:09
      ^--^
      #24-1
  8. #23 Blinkie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 06:19
    แงงงไปหลบฝนก่อนซิ
    #23
    0
  9. #22 solyn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 05:12
    โถ่ ตะนู๋เปียกฝนอีกแล้ว พี่เจนรีบมาเลย
    #22
    0
  10. #21 _KuRoKo_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 03:52
    ก็ซื่อตรงเกินปายยย ...หมาเทพป่วยได้มั้ย? ตากฝนขนาดนั้น
    #21
    0