blackpink | THE FOX'Z | jenlisa ( yuri )

ตอนที่ 3 : THE FOX'Z | แค่หวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    27 พ.ค. 62







THE FOX'Z  |  แค่..หวง
__________________________
E N N I E  |   L I S A












            “ ลิซ่า !

            “ ทำไมเธอดื้อจังล่ะ หื้ม “

           

            เจนนี่พยายามเรียกลิซ่าให้ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน กว่าเธอจะเก็บของเสร็จก็ปาไปตีสองกว่าแล้ว นี่มันเลยเวลานอนของเธอไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอกำลังมีปัญหากับเจ้าตัวเล็กที่นั่งจ้องเธออยู่ตรงปลายเตียงไม่ยอมขึ้นเตียงมานอนกับเธอสักที ปกติไม่เห็นดื้อแบบนี้เลย นี่เธอเรียกลิซ่ามาเป็นสิบครั้งแล้วนะ

 

            “ จะขึ้นมาดีๆหรือให้ฉันลงไปอุ้มเธอขึ้นมาล่ะหืม? “

 

            หล่อนพยายามคุยกับลิซ่าที่นั่งฟึดฟัดอยู่ข้างล่าง ไม่รู้ลิซ่าเป็นอะไรไป หล่อนมองลิซ่าที่วิ่งไปคาบเบาะนอนสีชมพูของเธอที่เจนนี่ซื้อให้ ก่อนจะลากมันไปข้างๆเตียง เจนนี่มองลิซ่าที่นั่งแหมะในเบาะของตัวเอง คิ้วขมวดชนกันแน่นทำไมลิซ่าไม่อยากนอนกับเธอข้างบนล่ะ

 

            “ ลิซ่า..ไม่อยากนอนกับเจนเหรอ “

 

            เสียงหวานออดอ้อนลิซ่านั่งมองข้างล่าง หล่อนนอนคว่ำเท้าคางมองเจ้าตัวเล็กที่นั่งจ้องเธอนิ่ง เธอแค่อยากนอนกอดลิซ่าแค่นั้นเอง ตั้งห้าปีกว่าจะได้อยู่ด้วยกัน นี่เป็นคืนแรกของเราแท้ๆเจ้าตัวเล็กกลับไม่ยอมมานอนกับเธอซะงั้นน่าน้อยใจชะมัด

 

            มือเรียวยื่นไปลูบขนขาวๆของลิซ่าแผ่วเบา ในสายตาของเจนนี่ตอนนี้คอยมองแต่เจ้าตัวเล็กที่หูหลูบลู่ลงตานิ้วเรียวของเธอที่ลูบขนขาวนั่นเบาๆ

            

            “ อย่าดื้อได้มั้ยคะ “

            

            มือเรียวที่คอยลูบแผ่วเบากลายเป็นดีดเปาะเบาๆกลางหน้าผาก ลิซ่ามองค้อนขึ้นก่อนจะยิงฟันขาวๆนั่นใส่เจนนี่หนึ่งที

 

            “ หืม.. น่ากลัวตายแหละ โอเคถ้าเป็นคำสั่งล่ะ ฉันสั่งให้เธอขึ้นมานอนข้างบนเตียงกับฉัน “

 

            เจนนี่ลุกขึ้นนั่งปั้นหน้ายักษ์ใส่ลิซ่า หล่อนมองลิซ่าที่เอาแต่ยิงฟันให้เธอเหมือนโดนขัดใจ มันไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสำหรับเธอ มันออกจะดูน่ารักไปเสียด้วยซ้ำ

 

            “ เดี๋ยวนี้!

 

            ได้ผล! ลิซ่ากระโดดขึ้นมาบนเตียงนุ่ม หล่อนหัวเราะอย่างได้ใจ กว่าลิซ่าจะยอมขึ้นมานอนด้วยก็เสียเวลานอนไปเยอะเหมือนกันไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ยอมมานอนด้วยกันดีๆตั้งแต่แรกก็จบแล้ว หล่อนมองลิซ่าที่เดินไปยังปลายเตียง ก่อนจะนอนลงตรงปลายเท้าของเธอ คิ้วขมวดขึ้นเป็นปมอีกครั้ง ดีใจยังไม่ถึงหนึ่งนาที ดู! กลับไปนอนปลายเตียงสะงั้น!

 

            “ มานอนตรงนี้! ข้างๆเจนนี่มา “

 

            เจนนี่ตบเตียงแปะๆตรงข้างเธอ ไอ้ตัวเล็กนี่จะอะไรนักหนากับเธอวันนี้ เธอดื้อมากไม่ยอมฟังกันเลย

            

            “ ไม่ต้องส่ายหัวเลยลิซ่ายาส์ “

 

            ลิซ่าส่ายหัวน้อยๆก่อนจะก้าวมายังเจนนี่ มองดูหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เธอมองดูเจนนี่ล้มตัวลงนอนตะแคงมองเธอ ปากแดงระเรื่อยกมุมปากคอยยิ้มให้ ตายิ้มนั้นแทบปิดต่างจากหน้านิ่งๆที่ดูหยิ่งทีเดียว ลอบมองชุดนอนหล่อนที่ดูจะวาบหวิวเหลือเกิน เสื้อนอนตัวโคร่งตัวเดียวที่แทบจะปิดอะไรไม่มิดนั่นทำเธอหงุดหงิดชะมัด!

 

            “ อ้ะ.. “ เธอตกใจเล็กน้อยกับการกระทำของลิซ่า

 

            เจนนี่มองดูลิซ่าที่เดินเข้ามาหาเธอ หล่อนมองลิซ่าที่ใช้ปากคาบรั้งเสื้อนอนของเธอขึ้นปิดเนินอกที่แทบจะโผล่พ้นมาจากเสื้อ เสื้อนอนที่เคยหลุดลงถูกยกขึ้นมาปิดอย่างมิดชิด หล่อนแปลกใจอยู่ไม่น้อยกับการกระทำนี้ ไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ เธอรู้สึกอายขึ้นมาดื้อๆเมื่อรู้ว่าลิซ่ารู้ว่ามันเป็นของสงวนที่เธอควรปกปิด

 

            แล้วตอนเย็นเล่า!! ตอนที่เธอเปลื้องผ้าเพื่อที่จะอาบน้ำ ลิซ่าก็อยู่ในห้อง แค่คิดก็อายแทบจะแย่ เธอตีบนตัวของลิซ่าเบาๆอย่างเขินอาย เมื่อรู้ว่าเจ้าตัวเล็กนี่รู้มากเกินไป

 

            “ เธอรู้มากไปแล้วนะลิซ่ายาส์ “

 

            ลิซ่าไม่สนใจคำพูดของเจนนี่สักนิด เธอหัวตัวไปรั้งดึงผ้าห่มผืนใหญ่ที่อยู่ปลายเตียง แต่เธอต้องหัวเสียหนักเพราะตัวเล็กๆของเธอเนี่ยแหละ ทำให้แรงของเธอไม่พอที่จะดึงผ้าห่มผืนหนาผืนใหญ่นี่

            

            แล้วดูอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่บนเตียงนี่สิ มานั่งหัวเราะเธอเหมือนเป็นเรื่องตลก ใช่ซี่! ฉันมันตัวเล็กนี่ ชิส์ คิดแล้วเจ็บใจชะมัด..

           

            อย่าให้ถึงคราฉันแล้วกัน..เจนนี่

 

            “ มานี่.. ฉันทำเอง “

 

            เธอมองเจนนี่ที่ลากผ้าห่มผืนหนาขึ้นไป ก่อนเจ้าตัวจะโดนร่างบางอุ้มลอยขึ้นสูง เจนนี่นั่งขำกับเจ้าตัวเล็กที่ห้อยต่องแต่งขวาทีซ้ายที เขี้ยวขาวยิงฟันให้เธอได้ขำหนัก ดื้อนักหนิขอแกล้งสักหน่อยแล้วกัน

 

            “ ดึกแล้วนะตัวเล็ก..นอนกันเถอะ “

 

            เจนนี่ปล่อยลิซ่าลงบนเตียง ก่อนจะล้มตัวนอน มือเรียวดึงลิซ่าเข้ามาใกล้ตัว ผ้าห่มผืนหนาถูกยกคลุมตัวของทั้งสองไว้ กลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่เตะจมูกลิซ่าอย่างจังเมื่อตัวเธอถูกดึงรั้งเข้าติดตัวของเจนนี่ เรียวแขนกอดรั้งตัวเธอไว้แบบกับตัว หูยาวแนบอกได้ยินเสียงของหัวใจเล็กๆของเจนนี่ดังก้อง เธอปล่อยให้เจนนี่ได้กอดเธออย่างที่ใจอยากถึงมันจะอึดอัดไปสักหน่อยกับแขนเรียวที่กอดเธอแน่นนั้นก็เถอะ

 

            เห้อ..หนัก ! ไม่ใช่อะไร

 

            “ ฝันดีนะ ตัวเล็ก “

            

            จุ้บ! เจนนี่จูบเบาๆไปหนึ่งทีบนหัวกลมๆของลิซ่า ก่อนจะเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อย ก็คงมีแต่ลิซ่าทีนอนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ตั้งแต่เธอลงมายังโลกมนุษย์นี่เธอยังไม่ได้รับสัมผัสแบบนี้เลยสักครั้ง ทุกครั้งที่เธอไปอยู่บ้านคนอื่นถึงเธอจะได้รับความรักมาบ้างแต่ไม่ได้ถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้

 

            มนุษย์ยังคงมองเธอเป็นแค่สัตว์เลี้ยงตัวนึง

 

            ที่เธอไม่ยอมขึ้นมานอนบนเตียง เพียงเพราะคิดถึงแต่สถานะของตัวเองที่ตอนนี้ต่ำเตี้ยกว่าคนข้างบน เธอไม่เคยคิดที่จะขึ้นไปนอนสูงเท่าเทียมกับเจ้าของ ทุกครั้งที่ผ่านมาเธอนอนแต่ข้างล่างไม่ก็โซฟาที่ไหนสักแห่งในบ้าน เธอจึงหงุดหงิดนิดหน่อยที่เจนนี่ไม่ยอมนึกสถานะตัวเองบ้างเลย เธอค่อนข้างแปลกสำหรับมนุษย์คนหนึ่งที่ลิซ่าเคยเจอ

 

            เธอถอนหายใจหนักหนึ่งทีก่อนจะพยายามปัดความคิดของตัวเองออกไป แต่ยิ่งพยายามเหมือนยิ่งทำให้คิดมาก มีหลายเรื่องให้เธอต้องคิด

 

            อีกสิบวัน..

            อีกสิบวันที่จะถึง...

            จะเป็นวันที่เธออยู่ครบบนโลกแห่งนี้เก้าร้อยเก้าสิบปีพอดีเป๊ะ

            ซึ่ง..ใจนึงก็อยากให้ถึงเร็วๆ ใจนึงก็ไม่อยากให้ถึง

            สิบปีที่เหลือบนโลกมนุษย์ เธอจะได้ใช้ชีวิตฐานะมนุษย์โลกคนหนึ่ง เธอจะได้รับรู้ถึงการเป็นอยู่บนโลกมนุษย์ด้วยร่างกายที่เธอเคยเป็น การเกิดแก่เจ็บตายจะเป็นเรื่องที่เธอได้รู้สึก มันถือเป็นบทลงโทษอย่างหนึ่งก็ว่าได้

           

            ในโลกของเธอ คนที่มีสายเลือดกษัตริย์ เป็นสายเลือดของพระเจ้า พวกเธอไม่เคยป่วย ไม่เคยเจ็บ หรือแม้กระทั่งความตายก็หาได้กลัวไม่ แต่ถ้าเธอเป็นมนุษย์เล่า เธอรู้ดีถึงความเจ็บปวด เธอเคยผ่านจุดนั้นมา ทั้งบาดแผล ทั้งเลือดสีแดงฉานที่ไม่เคยได้ไหลจากตัว กลับถูกฟาดฟันบนตัวจนรู้สึกทรมานบนตัวเล็กๆของเธอนี่ รอยแผลเป็นได้ย้ำเตือนเธออยู่เสมอ ว่าโลกแห่งความเป็นจริงที่เธออาศัยอยู่ ณ ตอนนี้มันโหดร้ายแค่ไหน

 

            สิ่งหนึ่งที่ได้ยินกันว่าทรมานยิ่งกว่าความเจ็บปวด คือความรู้สึกที่มนุษย์นั้นมี ไม่ว่าจะรัก โลภ โกรธ หลง กิเลสตันหาของมนุษย์ถูกฝากฝังอยู่ในตัวทุกคนมาตั้งแต่เกิด แล้วความสำนึกคิดของแต่ละคนว่าจะดึงความรู้สึกด้านไหนออกมา

 

            ถ้าเป็นตัวฉัน..ฉันจะมนุษย์แบบไหนนะ..

 

            อีกสิ่งหนึ่งที่ต้องคิดหนัก ก็คือเจนนี่ เธออยู่กับเจนนี่แบบนี้ถ้าวันนั้นมาถึง เจนนี่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น หล่อนจะเกลียดชังเธอที่ไม่ใช่ลิซ่าตัวเล็กขนปุยของเธอนี่ไหม หล่อนจะขับไล่ใสส่งเธอออกจากบ้านไปรึเปล่า เธอไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เพราะสิบปีที่เหลือเธอมั่นหมายจะใช้ชีวิตกับผู้หญิงตัวเล็กๆใจดีที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเธอมาตลอดคนนี้

 

            ทำยังไงดีนะ..

          ทำยังไงกับชีวิตดี..

           

            ลิซ่าไม่รู้ตัวว่าตัวเองคิดมากขนาดไหนกับเรื่องนี้ เธอเริ่มมีความรู้สึก..

            ความรู้สึกบางอย่างที่มนุษย์มี..

            .

            .

            .

 

           

            “ ดีมากครับน้องเจนนี่ “

 

            แชะ แชะ !

 

            แสงเฟรชกล้องตัวใหญ่สว่างวูบวาบ สายตาหลายคู่จับจ้องเจนนี่เป็นจุดเดียว ในชุดเดรสสีแดงเพริงครอเรคชั่นใหม่ของเสื้อผ้าแบรนด์ดังแบรนด์หนึ่ง

 

            ลิซ่านั่งบนโซฟาตัวใหญ่ที่เจนนี่วางเธอลง และกำชับนักกำชับหนาว่าให้อยู่บนนี้ห้ามไปไหน ห้ามดื้อห้ามซน

 

          ชิ เห็นเธอเป็นเด็กซนรึไงกัน

            

            ลิซ่ามองดูเจนนี่ที่โพสท่าทางแปลกๆ ก็นะเธอไม่เคยเห็นหรอก ไม่รู้จักด้วยซ้ำว่านางแบบคืออะไร มันคงเป็นงานอย่างหนึ่งที่เจนนี่เคยบอกเธอ ว่าหล่อนทำงานเป็นนางแบบ เธอไม่สนหรอกว่าหล่อนจะทำงานอะไร แต่ที่เธอสนตอนนี้คือไอ้ผู้ชายหลายคนที่จ้องเจนนี่ตาเป็นมัน

 

            เธอแค่รู้สึก..ไม่ชอบ

 

            อยากจะกระโดดขวางพวกนั้นให้รู้ตัวว่ากำลังก้าวก่ายผู้หญิงทางสายตามากเกินไป แต่คำสั่งของเจนนี่เนี่ยสิค้ำคอเธออยู่

 

            เจนนี่ลอบมองลิซ่าที่เอาแต่ย้ำเท้าบนโซฟาไปมา  สายตาของลิซ่ามองไปยังสตาฟกลุ่มหนึ่งที่มองแทะเล็มเธอด้วยสายตาอย่างปิดไม่มิด ทำไม่เธอจะไม่รู้ล่ะ แต่ในเมื่อมันเป็นแค่งานเธอพยายามปล่อยวางกับเรื่องนี้ ในเมื่อเธอหนีไม่พ้นของทุกสายตาหลังกล้องอยู่ดี พวกเขาได้มองเธอแค่เพียงสายตาเท่านั้นไม่มีวันได้แตะต้องตัวเธอแน่ๆ

 

            “ ลิซ่ายาส์ เป็นอะไรไปคะ “

 

            เจนนี่เดินมายังลิซ่า หล่อนนั่งยองๆมองดูลิซ่าที่หันมามองเธอตาขวาง เขี้ยวขาวยิงฟันขู่เธอเหมือนกับไปทำอะไรให้โกรธ

 

            “ หืม..โกรธอะไรเจนคะตัวเล็ก “

 

            มือเรียวยกขึ้นอุ้มลิซ่า ก่อนจะหย่อนตัวเองนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ ลิซ่าถูกเจนนี่อุ้มแนบอก เท้าเล็กยันไหล่สองข้างของเจนนี่ไว้ มองดูเจนนี่ที่ยิ้มตาปิดให้เธอ จมูกโด่งรั้นกดหอมบนแผงคอเธออย่างหมั่นเขี้ยว ไหนจะกดจูบบนแก้มกลมของเธอทั้งสองข้างจนลิปติกสีแดงสดนั่นเปื้อนขนขาวๆจนเห็นได้ชัด

 

            ย่าส์ เจนนี่ คิม! เธอทำอะไรเนี่ย!

 

            “ หวงเหรอคะ “

            “ รู้มากไปแล้วนะตัวเล็ก ถ้าเธอเป็นคนนี่ฉันจับเธอจูบไปแล้วนะเนี่ยถ้าจะขี้หวงขนาดนี้น่ะ “

 

            หวงเหรอ..มันคือความรู้สึกนึงรึเปล่านะ..

            จูบคืออะไร..

 

            ถ้าฉันเป็นมนุษย์..เธอจะจูบฉันงั้นเหรอ? มันคืออะไรหรือ? ฉันว่าฉันควรหาวิธีบอกเจนนี่แล้วล่ะว่าอีกสิบวันฉันจะเป็นแบบเธอ เป็นมนุษย์ที่มีเนื้อหนังเฉกเช่นเธอ คงไม่ตกใจใช่ไหม เธอก็อยากให้ฉันเป็นไม่ใช่รึไง..รึเปล่านะ หวังว่าคงไม่ตกใจหนีฉันไปนะเจนนี่ คิม

 

            “ กลับบ้านกันตัวเล็ก “

 

            เสียงหวานของเจนนี่รั้งสติของลิซ่ากลับมา เธอพยักหน้าสองสามทีเป็นอันเข้าใจ หัวกลมๆซุกแนบอกขาวปล่อยให้เจนนี่อุ้มเธอเหมือนเด็กน้อยที่ต้องคอยให้ผู้ใหญ่โอบอุ้ม

            

            เธอไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัว หนึ่งคนคงเป็นเจนนี่ที่เธอยกเว้น เธอไม่ชอบให้ใครมาจับหางฟูๆเธอเล่นเพราะมันทำให้เธอเสียวสันหลังแปลกๆ แต่ยังคงเป็นเจนนี่ทีเธอยอม ถึงความรู้สึกขนลุกชันทั้งตัวมันจะทำให้เธอหงุดหงิดก็เถอะ เธอไม่ชอบให้ใครมาแกล้งเธอ แต่ก็ยังเป็นเจนนี่อีกที่เธอยกเว้น

 

            เจนนี่ชอบแกล้งเธอ ชอบอุ้มเธอโยนตัวลอยบ้าง ชอบอุ้มเธอโยกไปมาจนเวียนหัวบ้าง ชอบแกล้งจ๊ะเอ๋ให้เธอตกใจบ้าง แต่สุดท้ายเธอก็ยอมเจนนี่ทุกอย่างอยู่ดี

 

            จนแอบคิดไม่ได้ว่าถ้าเธอเป็นมนุษย์ เจนนี่ยังจะเป็นเจนนี่คนเดิมของเธออยู่ไหม จะเล่นกับเธออยู่รึเปล่า จะคอยดูแลเธอเหมือนเดิมไหม จะยังอยากกอดตัวเธอที่ไม่มีขนเหมือนเดิมไหมน้า..

 

            แค่คิด..ทำไมรู้สึกหนึบในหัวใจจังนะ..

 

            “ ลิซ่ายา.. “

 

            หืม..

 

            “ ฉันเห็นนะว่าวันนี้มีคนไปเล่นกับเธอเยอะแยะเลย เจนนี่คนนี้ก็หวงเป็นนะชิ.. “

 

            ลิซ่าเงยหน้ามองเจนนี่ที่ทำหน้าตาน้อยใจใส่เธอ  ก่อนจะเปิดประตูรถวางเธอลงบนเบาะข้างคนขับ ลิซ่ามองดูเจนนี่ที่นั่งอยู่เบาะคนขับ หล่อนหันมามองค้อน ก่อนจะก้มลงมาใกล้เธอ เจนนี่พูดประโยคนึงที่ดูเหมือนเป็นประโยคคำสั่งข้างๆหู

 

     

“ อย่าให้คนอื่นมาจับตัวเธออีกได้ไหม..ฉันหวง มีแต่ฉันที่แตะต้องเธอได้ เข้าใจไหมตัวเล็ก! ”



THE FOX'Z    |   E N N I E  |    L I S A

_____________________________________________________________________


ติดตามตอนต่อไป..

หวงขนาดนี้..จับต้มกินไปเลยดีกว่าไหมเจนนี่คิม ;)


B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #20 BabyBlueEyes (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:56
    ไรท์หายไปไหน
    #20
    2
    • #20-1 foxylalalisa(จากตอนที่ 3)
      2 มิถุนายน 2562 / 00:32
      ไม่หายไปไหนหรอกค่ะที่รัก.. ^^
      #20-1
  2. #19 data_tik (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 18:53
    รอเลยอีกสิบวัน
    #19
    0
  3. #17 BabyBlueEyes (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 08:43

    10 ปี อยู่กับเจนนี่คิม ไม่เพียงพอหรอกค่ะไรท์ มันต้องมีปาฏิหาริย์สิ ^^
    ..รอตอนต่อไปนะคะ อยากอ่านต่อ
    ปล.ลิซ่าตัวน้อยหายไป นางคงเศร้าหน้าดู
    #17
    0
  4. #16 ToomtamRP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 22:38

    น่ารักอ่าาาาาา
    #16
    0
  5. #15 Unnie_jungggg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 21:18

    เขาหวงกันด้วยแหละแม่!!!
    ไปค่ะไปคืนร่างให้เจนนี่จูบด่วนๆเลยยย
    #15
    0
  6. #14 solyn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 20:59

    ลิซจะคืนร่างเหรอ ลุ้นจัง หวังว่าเจนคงจะเชื่อนะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-08.png

    #14
    0