blackpink | THE FOX'Z | jenlisa ( yuri )

ตอนที่ 2 : THE FOX'Z | บ้านหลังใหม่ #เจนนี่คิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    20 พ.ค. 62




THE FOX'Z  |  บ้านหลังใหม่ #เจนนี่ คิม
__________________________
E N N I E  |   L I S A




            


            คุณชอบสายฝนไหม..

            คุณชอบเนื้อตัวที่เปียกโชกไหม..

            คุณชอบการอยู่คนเดียวกลางสายฝนไหม..

            ฉันเป็นคนหนึ่งที่ชอบสายฝน..ฉันชอบเสียงมันที่กระทบกับหลังคาเบาๆ..

            ฉันชอบที่จะหลับตาฟังเสียงของมันอยู่แบบนั้น..

            มันทำให้ฉันรู้สึกดี อาจจะเป็นแค่ฉันก็ได้ที่ชอบ..

           

            ฉันลืมตาทอดสายตามองออกไปยังนอกหน้าต่างห้องนอนชั้นสองของฉัน ทอดมองไปยังข้างหน้าที่กำลังโดนสายฝนสาดเทจนชุ่มฉ่ำ แสงไฟข้างทางส่องแสงสลัวเห็นเป็นเม็ดฝน อีกฝั่งถนนตรงข้ามบ้านของฉันเป็นสวนสาธารณะเล็กๆ ทุกๆวันจะมีผู้คนใกล้ๆมาออกกำลังกายกัน

           

            แต่ตอนนี้มันกลับเงียบเหงาเพราะสายฝน ฉันทิ้งการบ้านกองโตไว้บนโต๊ะเช่นนั้น ฉันขอนั่งมองสายฝนนี้สักพักแล้วกันนะ..

           

            หืม..

           

            สายตาของฉันที่เคยมองสายฝนมองทอดยาวออกไปตรงม้านั่งเล็กๆฝั่งตรงข้ามบ้าน สายฝนมันทำให้ฉันมองไม่ชัดเท่าไหร่นัก

           

            ฉันเห็นบางอย่าง..มันดูเหมือนตุ๊กตาที่ถูกทิ้งอย่างไม่ใยดี ฉันเห็นเพียงขนปุกปุยของมันที่เปียกโชกเปื้อนโคลนอยู่ตรงข้างล่างเก้าอี้ ฉันคิดในใจทำไมนะ..ถังขยะก็อยู่ใกล้ๆนั่นแท้ๆ จะทิ้งทำไมไม่ทิ้งให้ลงถังไม่เข้าใจจริงๆ

           

            แต่ความคิดของฉันเริ่มเปลี่ยนไป..

           

            ฉันรีบลุกยืนเพ่งสายตามองออกไปนอกหน้าต่างทันทีเมื่อไอ้ตุ๊กตาที่ฉันกำลังพูดถึงมันกำลังขยับ

           

            ใช่..มันขยับจริงๆ

           

            ฉันเบิกตาโพรงเมื่อสิ่งที่ฉันจ้องนั่นดูเหมือนจะจ้องฉันกลับมา

            มันดูเหมือน..แมว ฉันคิดว่างั้นนะ

            ปฏิกิริยาไวกว่าความคิด ฉันวิ่งออกจากห้องของฉันก่อนจะหยิบร่มสีชมพูคันโปรดไว้ในมือ ตอนนั้นความคิดของฉันมีเพียงอย่างเดียวคือต้องไปช่วยมัน

            ช่วยแมวตัวน้อยที่กำลังนั่งหนาวสั่งอยู่ข้างนอก

            ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นก็ยังดี

 

            ฉันเคยบอกว่าฉันชอบสายฝน..

            แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันอาจจะไม่ชอบมัน..

            ฝนที่กำลังทำให้บางชีวิตทรมาน..

            

            ฉันมองเห็นเจ้าแมวตัวนั้นนอนขดมองมายังฉัน เท้าของฉันค่อยๆก้าวเข้าไปหามัน ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจะกัดไหม ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจะดุร้ายหรือเปล่า แต่ใจของฉันตอนนี้บอกกับฉันเพียงว่ามันเป็นแค่สัตว์ที่น่าสงสารตัวหนึ่ง

            ฉันเข้าไปใกล้พอที่จะเอื้อมถึงตัวของมัน  มันทำท่าเหมือนจะขยับหนี..

           

            ฉันไม่ทำร้ายเธอ ‘ ‘ ฉันแค่อยากช่วยเท่านั้น..

           

            ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันจะพูดกับสัตว์สี่ขาตัวนึงทำไม ในเมื่อมันฟังที่ฉันพูดไม่ออกอยู่ดี แต่เชื่อฉันเถอะ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เจ้าตัวเล็กสีขาวนั่นหยุดก้าวขาที่กำลังจะหนีฉันไป..

           

            ฉันค่อยๆยื่นมือไปหามัน มันหดคอหนีแต่ไม่ได้ก้าวขาหนีฉันไปไหน

            ฉันทิ้งร่มที่ดูเกะกะนั่นไปทันที สมองมือของฉันค่อยๆช้อนตัวมันขึ้นไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะวิ่งข้ามถนนเข้าบ้านไป

           

            หงิง...

           

            เสียงเล็กในลำคอนั่นทำให้ฉันตกใจนิดหน่อย ฉันพาเจ้าตัวเล็กนั่นเข้ามาในห้องก่อนจะวางมันลงบนโซฟาปลายเตียง

           

            มันเจ็บ..

            เธอเจ็บเหรอ

            

             นั่นคงเป็นสิ่งแรกที่ฉันรับรู้เมื่อมองมันชัดๆ ภายใต้ขนหนาของมันมองเห็นเลือดแห้งกรังที่ติดอยู่ ฉันค่อยๆมองอย่างละเอียด มือฉันเริ่มสั่นเพราะกลัวว่าจะทำให้มันเจ็บเพราะแตะมันแรงไป

           

            ทั่วทั้งตัวของมันมีแต่รอยแผล บางแผลก็ยังไม่แห้งดีด้วยซ้ำ บางแผลแห้งจนเห็นเป็นสะเก็ดแผลแห้งกรัง ขาซ้ายหน้าของมันยังมีรอยแผลใหม่ที่ดูเหมือนพึ่งโดนทำร้ายมา

           

            ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนอ่อนไหวง่ายอยู่แล้วรึเปล่า

            น้ำตาใสๆ  ของฉันเริ่มไหลอาบแก้มอย่างช่วยไม่ได้

            ฉันแค่คิดเพียงว่า ถ้าเป็นตัวฉันล่ะ..ฉันจะทรมานเพียงใดกับการที่ต้องอยู่โดดเดี่ยวข้างนอกพร้อมกับสายฝนที่โหมกระหน่ำ ฉันจะทนเจ็บได้สักแค่ไหนกับรอยแผลมากมายขนาดนี้ ฉันจะอยู่ยังไงตัวคนเดียวข้างนอกในสภาพที่เหมือนจะตาย

           

            ฉันมองดูมันที่เหมือนเหนื่อยล้าเต็มที หัวเล็กๆของมันหนุนบนมือของฉันอย่างเหนื่อยอ่อน ขนที่เปลอะเปิ้อนโคลนกับเลือดยังติดตัวไม่หาย ฉันมองดูตาของมันที่ค่อยๆลืมมองดูฉัน

           

            ตาสีทอง..

           

            ฉันสะดุดกับตาสีทองสวยนั่น ก่อนจะเลื่อนสายตามองไปยังปลอกคอเชือกลายแปลกๆสีเหมือนผ้าขี้ริ้วนั่น มือเรียวของฉันจับสายปลอกคอก่อนจะเลื่อนไปยังแผ่นป้ายเล็กๆที่ห้อยติดอยู่

           

            เธอมีเจ้าของ

            นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันคิดได้ตอนนั้น

           

            ลิซ่า..เธอชื่อลิซ่า

           

            ฉันมองเจ้าตัวที่ฉันพึ่งได้รู้จักชื่อนั่นลุกขึ้นมานั่งจ้องหน้าฉัน ฉันนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆโซฟาก่อนจะได้ยินเสียงเล็กหงิงๆที่ดูเหมือนพยายามจะตอบคำถามของฉัน

           

            ฉันแปลกใจสงสัยกับทุกอย่างที่ฉันพึ่งเจอ

            ทำไม..เขาถึงทิ้งเธอล่ะ เธออกจะน่ารักขนาดนั้น ตาสีทองสวยนั่นยิ่งทำให้ละสายตาไม่ได้จริงๆ

            ทำไม..เธอถึงโดนทำร้ายแบบนี้ล่ะ ไม่มีเหตุผลจริงๆ

           

            ฉันปัดความคิดต่างๆออกจากหัว ก่อนจะพาลิซ่าไปอาบน้ำ ฉันค่อยๆอาบน้ำให้เธอด้วยน้ำอุ่นพอดี ดูเหมือนลิซ่าจะไม่ดื้อด้วยนะ เธอนิ่งให้ฉันได้ทำความสะอาดให้เธอ

            ฉันเริ่มเห็นขนสีขาวนั่นอย่างชัดๆเมื่อโคลนที่เคยเปื้อนนั่นโดนล้างออกไป ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กนั่นคอยซับน้ำให้เธอเบาๆเพราะฉันกลัวเธอเจ็บ

            ถ้าเธอเป็นมนุษย์ ฉันคงตั้งคำถามเป็นพันคำถามกับเธอแน่ๆ

           

            ฟู่..

            ขนสีขาวค่อยๆปลิวไปตามลมของไดร์เป่าผมของฉัน ที่กำลังเป่าขนของเธอให้แห้ง หวีอันเล็กของฉันที่เคยใช้ ตอนนี้ฉันกำลังหวีขนขาวๆนั่น แผลของลิซ่าถูกฉันใส่ยาทำแผลให้

           

            เธอสวยจัง..

            ทำไมคนถึงทิ้งเธอได้ลิซ่า..

            

             ฉันนั่งมองลิซ่าที่นั่งมองฉันบนเตียง ขนยาวขาวฟูฟ่องสยาย ตาสีทองประกายสวย จมูกสีน้ำตาลอมชมพูนั่นยิ่งดูน่ารัก ไหนจะหูตั้งๆที่คอยลู่ลงเมื่อมองมายังฉันนั่น ..

           

            เธอน่ารักจังลิซ่า

           

            นั่นคือครั้งแรกที่ฉันเจอกับลิซ่า ฉันเคยขอพ่อกับแม่ของฉันให้พาลิซ่ามาอยู่ด้วย แต่ฉันโดนปฎิเสธอย่างไม่ใยดี ไม่รู้ทำไมถึงไม่ชอบใจกันนักกับลิซ่า พวกเขาให้เหตุผลฉันเพียงว่าลิซ่าดูน่าอันตรายสำหรับฉัน หลายครั้งที่ฉันพยายามพาลิซ่าเข้าบ้านแต่ต้องโดนไล่ให้เอาออกมาอยู่ดี

           

            และดูเหมือนลิซ่าก็รู้ ฉันคิดว่าเธอฉลาดมากมากสำหรับสัตว์ตัวนึง ฉันพยายามหลายครั้งแต่หลังๆมานี่ไม่ใช่พ่อกับแม่ของฉันที่ปฎิเสธ กลับกลายเป็นลิซ่าเองที่ไม่ยอมมากับฉัน เธอพยายามหนีทุกครั้งที่ฉันพยายามพาเธอกลับมาที่บ้าน

 

            สุดท้ายฉันก็ต้องยอม.. ฉันถึงขั้นจ้างร้านค้าร้านนึงที่อยู่ในสวนสาธารณะให้พาลิซ่าไปอยู่ด้วย และเธอก็ยอม ร้านของเธอเป็นเพียงร้านขายขนมกินเล่นเล็กๆที่ตั้งอยู่กลางสวนสาธารณะ ฉันจ้างเธอในราคาที่สูงพอตัวสำหรับการเลี้ยงสัตว์ตัวนึง ฉันบอกลิซ่าว่าไปว่าอยู่ที่นี่ได้

           

            อยู่ได้ ‘ ‘ อยู่ที่นี่ได้

           

            อีกครั้งที่ฉันพูดกับลิซ่า และดูเหมือนเธอเข้าใจฉันเช่นกัน เธอฉลาดเกินไป..ฉันมองเธอที่นั่งอยู่บนโต๊ะหน้าร้าน สายตาสีทองยังคงมองมาทางฉัน

            

               ป้าคะ..บอกเขาหน่อยว่าอยู่ที่นี่ได้  จะมองฉันแปลกๆแบบนี้ก็ได้ แต่ฉันรู้เพียงแต่ว่าต้องชัดเจนกับลิซ่าหน่อยแล้ว เธอฉลาดพอที่จะฟังภาษามนุษย์ออกนี่นา

            ลิซ่า อยู่ที่นี่ได้ ฉันยิ้มให้กับประโยคเล็กๆของคุณป้าร้านขายขนม

 

            หงิง..

           

            เสียงเล็กที่ลอดออกมาให้ได้ยิน กับหัวเล็กๆที่ผงกน้อยๆ ฉันกับป้าขายขนมยืนอึ้งจริงๆ ณ ตอนนั้น ฉันดีใจนะที่เธอมีที่อยู่ไม่ต้องนอนตากฝนกลางคืน และดูเหมือนจะไปได้ด้วยดี นี่ก็ผ่านไปห้าปีได้แล้วที่ฉันเจอลิซ่า เธอยังคงอยู่ที่สวนสาธารณะนั่นที่เดิม

            

            เหมือนเธอรักษาสัญญา..

            ฉันเคยบอกกับเธอว่า ฉันจะทำงานเก็บเงินเยอะๆเพื่อซื้อดอนโด แล้วจะพาลิซ่าไปอยู่ด้วย ฉันบอกให้ลิซ่ารอ..

 

            จนถึงวันนี้

            วันที่ฉันมีพร้อมทุกอย่างเพื่อเธอ..

 

            “ ลิซ่ายาส์! ฉันย้ายไปอยู่คอนโดแล้วน้า ไปอยู่กับฉันเถอะนะลิซ่า “

ฉันนั่งพูดกับลิซ่าอยู่ตรงม้านั่นที่ประจำของเธอ ฉันมองลิซ่าที่นั่งจ้องฉันนิ่ง ฉันดีใจที่วันนี้ฉันจะได้ไปอยู่กับเธอ เหลือเพียงแค่เธอตกลงกับฉัน

 

            แล้วจะวิธีไหนดีล่ะ..

 

            “ ไปนะลิซ่ายาส์ ไปอยู่กับฉันเถอะ “

 

            เชื่อฉันเถอะฉันไม่เคยอ้อนวอนใครขนาดนี้มาก่อน แต่ฉันกำลังอ้อนวอนลิซ่าที่นั่งจ้องฉันนิ่ง เธอนิ่งเกินจนฉันกลัวว่าเธอจะไม่ไปกับฉัน เพราะจากที่ฉันให้สัญญามันก็ผ่านมาห้าปีแล้ว แล้วคิดว่าคำพูดหนึ่งประโยคที่บอกกับสัตว์ตัวเล็กนี่เขาจะจำได้ไหม เขาจะเข้าใจหรือเปล่าฉันยังไม่รู้เลย

 

            “ ถ้าตกลง ขอมือได้มั้ย เป็นคำตอบ “

            ฉันกำลังพูดกับลิซ่า..

            พูดกับสัตว์สี่ขาขนปุยนี่..

 

            แปะ!

 

            ฉันกลั้นน้ำตาตัวเองไม่อยู่จริงๆ ห้าปีมานี่ที่ฉันเสียใจที่พาเธอไปอยู่ด้วยไม่ได้ ฉันเสียใจที่ต้องพาเธอไปฝากฝังกับคนอื่น ทำไมฉันต้องเสียใจขนาดนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ลิซ่าไม่ได้อยู่กับเธอตั้งแต่เกิดมาด้วยซ้ำ แต่เธอถูกชะตากับลิซ่ามากจริงๆ

 

            ห้าปีฉันเอาแต่วนเวียนอยู่กับลิซ่าที่ร้านขายของไม่ก็ม้านั่งอยู่ตรงสวนสาธารณะ

            ฉันคอยดูแลลิซ่าทุกอย่างเท่าที่ฉันทำได้

            ฉันเคยหวงลิซ่าที่มีคนพยายามพาเธอไปอยู่ด้วย

            แต่ฉันก็ดีใจป้าขายขนมไม่ยอมให้พาลิซ่าไป เธอก็คงผูกพันกับลิซ่าไม่ต่างกัน

 

            ฉันนั่งมองเท้าเล็กที่ยื่นมาแปะบนฝ่ามือของฉัน ฉันเริ่มร้องไห้หนักเมื่อวันที่เราจะได้อยู่ด้วยกันก็มาถึง ฉันจับเท้าเล็กที่แตะบนฝ่ามือฉันเขย่าเบาๆ

 

            “ อุ้มนะ

           

            ใจฉันไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน ห้องของฉันกำลังจะมีลิซ่าอยู่ด้วย นั่นคือสิ่งที่ฉันปารถนามาห้าปี ฉันอุ้มลิซ่าไปหาป้าขายขนม ฉันขอพาเธอไปอยู่ด้วยซึ่งแน่นอนว่าเธอยอม เธอรู้ว่าฉันสามารถดูแลลิซ่าได้ดีไม่ต่างจากเธอ

            

             คอนโดของฉันอยู่ไกลบ้านพอสมควร มันอยู่ในเมืองใกล้กับมหาลัยของฉัน ตอนนี้ฉันอยู่ปีสามของมหาลัยโซล ฉันใช้เวลาหลังเลิกเรียนไม่ก็วันหยุดในการทำงาน งานที่ฉันทำถือว่าได้เงินเยอะพอตัว ฉันเป็นนางแบบให้สินค้าหลายยี่ห้อ ฉันได้เปอร์เซ็นของสินค้าที่ฉันเป็นพรีเซนเตอร์ ซึ่งนั่นมันทำให้ฉันมีชื่อเสียงอยู่บ้าง

 

            แต่เชื่อเถอะ..ชีวิตฉันไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิด ฉันเจอคนมากมายทั้งดีทั้งร้าย ส่วนมากคนที่เข้าหาฉันก็หวังผลประโยชน์ทั้งนั้น ฉันเจอแต่คนสวมหน้ากากเข้าหาทุกวี่วัน มีไม่กี่คนที่ฉันไว้ใจได้ และ..นั่นเป็นสิ่งที่ฉันเอาแต่จมปรักอยู่กับลิซ่ามากกว่าคนพวกนั้น

 

 

            ฉันนั่งมองลิซ่าที่นอนขดบนตักของฉันหลังจากที่ดูเหมือนเธอจะตื่นเต้นกับการออกมาจากสถานที่เดิมๆได้สักพัก ฉันขับรถมาได้ประมาณชั่วโมงหนึ่ง ถนนที่เต็มไปด้วยรถติดขนัดไม่ได้ทำให้ฉันเบื่อเหมือนทุกๆวัน ฉันมองลิซ่าที่ลุกจากตักของฉันเดินไปนั่งแหมะอยู่เบาะข้างๆคนขับ

 

            “ ใกล้ถึงแล้วลิซ่ายา..

 

            ฉันพูดกับลิซ่าที่หันมาเอียงหัวเล็กๆใส่ ลิซ่าผงกหัวนิดหน่อยพอรับรู้ และฉันก็เริ่มจะชินกับลิซ่าที่ฉลาดเกินสัตว์ทั่วไป

 

            สี่ล้อเข้าจอดช่องของตัวเอง เธอเดินไปเปิดประตูก่อนอุ้มลิซ่าไว้ในอ้อมแขน คอนโดที่เธอซื้ออยู่ค่อนข้างแพงเพราะสามารถเลี้ยงสัตว์ได้ ซึ่งมันแพงกว่าคอนโดธรรมดาทั่วไปถึงเท่าตัว

 

            แขนซ้ายคอยอุ้มลิซ่า แขนขวาควานหยิบคีการ์ดในกระเป๋า  ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

 

            สิ่งแรกที่ลิซ่าเห็นคือห้องโถงสว่างโล่ง หน้าต่างกำแพงเป็นกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวข้างล่างอย่างชัดเจน มีโซฟาตัวใหญ่ตั้งอยู่ ของตกแต่งมากมายที่ปรากฏให้เห็น

            

             เธอปล่อยให้ลิซ่าลง สี่เท้ายังคงหยุดอยู่ที่เดิม เธอลอบมองลิซ่าที่มองเธอกลับมา ดูเหมือนว่าเธอจะกังวลหรืออะไรสักอย่างถึงไม่ขยับไปไหน

            

             ลิซ่ายา..นี่บ้านของเรา ฉันอนุญาต เธอไม่ต้องกังวล

            

              ฉันมองลิซ่าที่ค่อยๆก้าวขาสำรวจไปทั่ว ฉันตามเธออย่างดีใจ ฉันมองลิซ่าที่วิ่งขึ้นบันไดไปบนชั้นที่สอง คอนโดที่ฉันซื้อเป็นเพนท์เฮ้าส์อยู่ชั้นบนสุดของคอนโด ฉันใช้เงินแทบทั้งหมดที่เก็บได้ไปกับบ้านหลังนี้

     

             แต่ฉันดีใจนะ..ไม่เสียแรงเลยจริงๆกับการที่ได้สิ่งที่ปารถนา

 

             ชั้นสองของบ้านเป็นห้องนอนใหญ่ที่สว่างจ้าเพราะแสงที่ลอดเข้ามาผ่านกระจกบานใหญ่ ลิซ่านั่งอยู่บนเตียงทอดมองตึกรามบ้านช่องข้างล่างนั่นจนสุดสายตา

 

              หงิง..

 

              เธอส่งเสียงเบาๆก่อนมองไปยังหญิงสาวที่พาเธอมาอยู่ด้วย นับจากวันนี้ไปเธอจะเป็นของผู้หญิงคนข้างหน้า ในเมื่อเธอเลือกแล้วว่าจะเป็นเจ้านาย ฉะนั้นสิ่งที่ลิซ่าจะทำตอบแทนเหมือนกับคนที่ผ่านๆมาคือซื่อสัตย์ เธอจะทำตัวเหมือนเดิมไม่ได้ ตอนนี้เธอมีเจ้าของแล้ว

 

              เจ้าของคนใหม่ของเธอคือ เจนนี่  เจนนี่ คิม

 

              คนที่ทำตามสัญญามาตลอด เธอรู้ว่าเจนนี่พยายามแค่ไหน จากวันนี้เธอจะพยายามบ้าง หวังว่าจากวันนี้ไปจนถึงอีกสิบปีที่เหลือ  เจ้านายของเธอจะยังคงเป็น เจนนี่ คิม คนนี้..


             ขอใช้เวลาที่เหลืออยู่กับคนนี้เถอะนะคะ..

 

             “ ว่าไงลิซ่ายา “

 

             เจนนี่เขยิบตัวเองมาข้างๆลิซ่าที่นั่งส่งเสียงให้ มือเรียวลูบหลังลิซ่าแผ่วเบา เจนนี่เป็นคนอ่อนโยนข้อนี้เธอรู้ดี

 

             ลิซ่าลุกขึ้นยืนพร้อมกับสายตาของเจนี่ที่จ้องเธอ เธอไต่ขึ้นบนตัวของเจนนี่ก่อนจะใช้เท้าหน้าสองข้างกอดคอเจนนี่ไว้ ใบหน้างุ้มซบบนไหล่ขาวนั่น

 

             ขอบคุณ..

 

             เจนนี่รู้ดีว่าลิซ่าหมายถึงอะไร เธอจับตัวลิซ่ามากอดแน่นก่อนจะดึงแก้มของลิซ่าเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

             “ มาอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะลิซ่ายา..”

 

ขอบคุณ..เจนนี่ ฉันก็อยากจะหวังให้เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน..

 


THE FOX'Z    |   E N N I E  |    L I S A

_____________________________________________________________________




ฝากติดตามด้วยนะคะ เจ้าลิซ่าน้อยของเราจะเป็นไงต่อไป
ตอนนี้มีความสุขดี แต่...เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอว่าไหมคะ ^^

เป็นกำลังใจให้เขาด้วยน้า จุ้บบเหม่ง >< 

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #13 solyn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 22:26
    ตอนท้ายต้องเศร้าแน่ๆ แต่เราจะรออ่านนะ
    #13
    0
  2. #10 BabyBlueEyes (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 08:44
    ไรท์มาต่อให้หน่อยค่ะ อยากอ่านต่อแล้ว ^-^
    #10
    0
  3. #9 BabyBlueEyes (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 12:29
    ..บรรยายฉากแรกพบได้ดีมากๆเลยค่ะไรท์ (มันเป็นสิ่งที่เราอยากรู้อยู่พอดี) และไรท์ก็บรรยายช่วงระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านๆมาได้ดีมากๆเช่นกัน การเฝ้ารอคอยถึง 5 ปีกับการคอยดูแลอยู่ไม่ห่างๆ มันเป็นอะไรที่ดีมากๆเลย รวมถึงการพาลิซ่าย่าส์ไปรู้จักกับที่อยู่ใหม่ของเธอด้วย
    ..เราจินตนาการว่าทั้งคู่คงจะได้พัฒนาความสัมพันธ์ในรูปแบบของคนกับสัตว์เลี้ยงแสนน่ารักไปสักระยะจนกลายเป็นความผูกพันและความรักที่เริ่มจะก่อตัวไปพร้อมๆกัน
    ..นี่เราแค่คิดเล่นๆนะว่า อาจจะหลายปีต่อมาหรือในสักวันที่ลิซ่าพ้นคำสาปหรือพบว่านี่คือรักแท้ แล้วได้กลับกลายเป็นมนุษย์หรือคืนร่างเดิมอีกครั้ง มันจะเป็นยังไงหน๊าา? คงwow!!น่าดู และการจูนกันใหม่ของทั้งคู่จะเป็นยังไง 55555 แค่คิดก็สนุกแล้วอะคะ ^^
    ปล.ไรท์กำลังทำให้เรามองภาพของพวกสัตว์จรจัดพวกนั้นเปลี่ยนไป หนึ่งในนั้นอาจจะน่ารักเหมือน ลิซ่าย่าาาาา ก็เป็นได้ 5555555
    #9
    1
    • #9-1 foxylalalisa(จากตอนที่ 2)
      20 พฤษภาคม 2562 / 13:16
      ขอบคุณค่ะ รอติดตามนะคะ ^^
      อาจจะได้ว้าวเหมือนที่รีดเดอร์คิดก็ได้ ><
      #9-1
  4. #8 Unnie_jungggg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 11:50

    งง่ะ ทำไมเหมือนจะมีดราม่า ไม่เอาน้าาาา

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #8
    1
    • #8-1 foxylalalisa(จากตอนที่ 2)
      20 พฤษภาคม 2562 / 13:18
      ของมันต้องมีเพื่ออรรถรสค่ะ นิดหน่อยเอง ^^
      #8-1
  5. #7 Kongou_02 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 11:08
    มีลางว่าเรื่องนี้จะมีดราม่า
    #7
    1
    • #7-1 foxylalalisa(จากตอนที่ 2)
      20 พฤษภาคม 2562 / 13:18
      รึเปล่าน้าาาา ><
      #7-1