blackpink | THE FOX'Z | jenlisa ( yuri )

ตอนที่ 1 : THE FOX'Z | สิ่งที่ฉัน(เคย)เป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    15 พ.ค. 62




THE FOX'Z  สิ่งที่ฉัน(เคย)เป็น
__________________________
E N N I E  |   L I S A






            

            สวัสดีมนุษย์

            ทำไมฉันเรียกพวกเธอว่าพวกมนุษย์น่ะเหรอ!

            เพราะฉันไม่ใช่มนุษย์แบบพวกเธอไงล่ะ

            ฉันเป็นตัวอะไรน่ะเหรอ.. ฉันเป็นจิ้งจอกไง ฮึ!

           

            ใช่! ฉันเป็นไอตัวมีขนปุกปุย มีสี่ขา มีหางยาว แหนะ! ไม่ต้องแอบไปคิดหรอกว่าจะอธิบายทำไมละเอียดยืดยาวขนาดนั้น

            แต่ทำไมฉันต้องบอกย้ำๆล่ะ ให้ตายสิ!!

            ก็เพราะไอมนุษย์อย่างพวกเธอมองฉันเป็นเจ้าเหมียวขนปุยน่ารักไงล่ะ! ทำไมล่ะฮะ! ฉันแค่ตัวเล็กกว่าพวกจิ้งจอกปกติเขาสัก..สองสามเท่า..หรือห้าเท่า...

            อ่า..น่าหงุดหงิด ทำไมตัวฉันต้องเล็กเท่าไอพวกแมวที่เอาแต่นอนอืดอยู่บ้านพวกนั้นด้วย

            แต่ฉันไม่เหมือนพวกนั้นหรอกนะ!

            ฉันเป็นจิ้งจอกขาวตัวเล็ก ตาสีทอง ที่มองยังไงๆก็มีแต่ฉันนี่แหละตัวเดียวบนโลกนี้

            และอีกอย่างที่ฉันไม่เหมือนพวกนั้น..

 

            ฉันไม่มีบ้านไง..

            อย่าๆ อย่าคิดว่าฉันจะเศร้าไป คิดผิดถนัดเลยมนุษย์ตัวน้อย

            ฉันเป็นจิ้งจอกเร่ร่อนจะว่างั้นก็ได้ ฉันชอบอิสระนะ ฉันเคยมีบ้านมาตั้งหลายพันหลัง..เชื่อสินั่นเรื่องจริง ฉันเคยมีทาสรับใช้เป็นพันพันคน ก็ไอ้เจ้าของบ้านที่พาฉันไปอยู่ด้วยนั่นแหละ ทำไมเยอะขนาดนั้นน่ะเหรอ..

            เพราะฉันอยู่มาตั้ง เก้าร้อยเก้าสิบปีแล้วล่ะ!

            ใช่! ฉันไม่ได้กระจอกแบบพวกเธอหรอกนะ

            เมื่อราวๆห้าร้อยปีก่อน ฉันเคยเป็นถึงเจ้าหญิงบนสวรรค์ อะไรๆที่นั่นก็ล้วนแต่สีขาว ทุกอย่างดูบริสุทธิ์ไปหมด ทุกๆวันมีแต่เสียงพร่ำสอนฉันให้ทำแต่ความดี ความดีและความดี

            ก็นะ! ฉันไม่รู้ว่าฉันไปเกิดผิดที่หรือเปล่า..

            ฉันแหกกฎทุกข้อ

            ฉันก้าวร้าวเกเร ผิดแผกคนที่อยู่ที่นั่น

            และวันนั้นฉันจำได้ดี..ฉันไม่ได้ตั้งใจหรอกนะไม่ได้แก้ตัวด้วย แต่มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆในวันนั้น..

           

            วันที่มือขาวสะอาดของฉันเปื้อนเลือด..

            

            ความอยากรู้อยากเห็นของฉันวันนั้นทำให้ฉันกลายเป็นตัวมีขนจนถึงทุกวันนี้ไงล่ะ ฮึ!

            เพราะฉัน..ฆ่าบริวารของฉันเอง.. ในมือของฉันถือธนูคันสีขาวส่องแสงประกายนั่นไว้แน่นด้วยอาการสั่นเทา ฉันกำมันแน่นเพราะตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้น ธนูที่พ่อของฉันสั่งนักหนาว่าอย่าแตะต้องมัน

            ความซนของฉันเอง..ความไม่ฟังคนของฉันเอง ลูกธนูที่ฉันเกี่ยวไว้ที่สายพุ่งออกไปข้างหน้าอย่างแรง และมันไปจบลงตรงหน้าอกซ้ายของเขา ฉันเห็นแต่เพียงหยดเลือดสีแดงฉานที่ไหลอาบ ฉันเห็นเขาค่อยๆนั่งคุกเข่าลง เขาไม่ได้แสดงสีหน้าเจ็บปวด เขาเพียงแต่ยิ้มบางๆให้ฉัน นั่นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแย่ เสียใจ รู้สึกกลายเป็นปีศาจโลกอธรรม

 

            ฉันขอโทษ

 

            นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ฉันได้พูด ประโยคสุดท้ายจริงๆ

            ฉันถูกลงโทษทันทีด้วยมือของพ่อฉันเอง ฉันถูกสาปให้กลายเป็นจิ้งจอกสีดำ ใช่! ไม่ใช่สีขาวเหมือนอย่างตอนนี้หรอก ฉันไม่มีสิทธิที่จะพูดได้อีก ฉันไม่สามารถทำอะไรที่ฉันเคยทำได้ เพราะรูปร่างของฉันที่เปลี่ยนไป ฉันถูกส่งลงมายังโลกมนุษย์

            โลกที่ฉันไม่อยากจะฝันถึงจริงๆ

            โลกที่มีแต่ ความ โลภ ความชั่ว นั่นคือเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ฉันเจอ

            ฉันถูกสาบให้กลายเป็นจิ้งจอกพันปี ถ้าครบกำหนดฉันก็คงพ้นโทษล่ะมั้งนะ..

            ขนของฉันจะเริ่มเป็นสีขาวเมื่อฉันไม่ได้ทำชั่ว ฉันพยายามจริงๆที่จะทำในสิ่งดีๆ มนุษย์รังเกียจฉันที่ตัวฉันสีดำน่าเกลียด ฉันทั้งโดนไล่ฆ่าทุกวัน โดนปาของใส่ทุกวัน โดนมองเป็นตัวประหลาด โดนทำร้ายจนแทบไม่มีแรงหนีเลยก็มี มนุษย์ดีๆก็มีนะ บางคนโยนของกินให้ฉัน ช่วงแรกฉันกินไม่ลงหรอกนะ เศษอาหารที่ตกพื้นนั่นฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะทำให้ฉันตายได้รึเปล่า บางคนเก็บฉันไปเลี้ยงอย่างดี บางคนเก็บไปเพราะเห็นฉันเป็นของเล่นก็มี แต่สุดท้ายพวกเขาก็ตายจากฉันไปตามอายุขัยตามกาลเวลา

 

            นั่นคงเป็นบทลงโทษของฉันล่ะมั้งนะ..

 

            อ่าฉันพร่ามมาซะเยอะกับเรื่องในอดีต ตอนนี้ฉันเหลือเวลาอยู่สิบปีกับบทลงโทษนี้

            ฉันเริ่มชินกับโลกมนุษย์

            เริ่มชินกับผู้คน 

            คนเป็นล้านๆคนที่ฉันเคยเห็นก็ยังเหมือนเดิม ไม่เหมือนกันก็คงเป็นสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ฉันเคยอยู่ทุกยุคของโลกกลมๆนี่ และยุคนี้เป็นยุคที่ฉันเริ่มตามไม่ทันจริงๆ

 

            ตอนนี้ฉันนอนขดตัวเองอยู่บนม้านั่งตัวหนึ่งในสวนสาธารณะที่หนึ่ง ที่ประจำของฉันก็ว่าได้อ่ะนะ และทุกๆวันก็จะมีคนเอาขนมเอย ของกินเอยมาประเคนให้ฉันถึงที่ มีคนคอยหวีขนให้ มีคนคอยโอบอุ้ม มีคนคอยมาเล่นกับฉันทุกวัน แต่ฉันไม่ยอมให้ใครมาจับหางของฉันหรอกนะ

            ฉันหวงหางของฉัน! ฉันเคยกัดไอคนที่บังอาจมาดึงหางฉัน แต่ฉันกัดแค่เจ็บๆให้รู้ว่าไม่ชอบแค่นั้นแหละ ถ้าขั้นถึงเลือดไหลฉันได้กลายเป็นไอตัวขนสีดำอีกแน่ๆ

            “ บาย ลิซ่า พรุ่งนี้ฉันมาหาเธอใหม่นะ จะเอาของอร่อยๆมาให้กินด้วย “ ฉันมองหญิงสาวคนหนึ่งที่รีบเดินไปขึ้นไอวัตถุเหลี่ยมๆที่วิ่งได้นั่นจนลับตาไป

 

            ก็นะ! ฉันมันคนฮอตนี่ ฮึ!

            ใครจะไม่หลงในขนปุยขาวๆของฉันบ้างล่ะ!

            ใครจะไม่หลงตาสีทองสวยของฉันบ้างล่ะ!

            ใครจะไม่หลงตัวเล็กๆของฉันบ้างล่ะ!

            ไม่มีอ่ะ..ฉันรับประกันแบบไม่เข้าข้างตัวเองเลย

 

            “ ลิซ่ายาส์! ฉันมาแล้ว!

 

            อ้อ!!..ลิซ่านั่นชื่อฉันเอง

            ชื่อที่ติดตัวฉันมาตั้งแต่วันแรกที่ฉันถูกส่งลงมา ปลอกคอสีชมพูหวานลายง้องแง้งนี่ก็ของยัยมนุษย์นั่นล่ะนะที่บังอาจมาเปลี่ยนอันเดิมที่เป็นเชือกถักลายประหลาดของฉัน

           

            “ ลิซ่ายาส์! ฉันย้ายไปอยู่คอนโดแล้วน้า ไปอยู่กับฉันเถอะนะลิซ่า “ ฉันเงยหน้ามองดูเธอที่ฉันคุ้นเคย

            เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยดูแลฉันทุกอย่างนี่ก็ปาไปสี่ห้าปีได้ล่ะมั้ง เวลาฉันป่วยก็มีเธอเฝ้าดูไม่ห่าง วันที่ฝนตกก็เป็นเธออีกที่กางร่มให้ฉัน เธอเคยบอกกับฉันว่าที่พาฉันไปอยู่ด้วยไม่ได้เพราะที่บ้านไม่ยอมรับฉัน ฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม พวกเขายังไม่เคยรู้จักฉันด้วยซ้ำ เธอทำงานเก็บเงินอย่างหนักเพื่อซื้อที่อยู่ให้ตัวเองนั่นคือสิ่งที่ฉันพยายามจะเข้าใจในสิ่งที่เธอเคยบอก

 

            “ ไปนะลิซ่ายาส์ ไปอยู่กับฉันเถอะ “

            ไปได้จริงๆเหรอมนุษย์

            “ ถ้าตกลง.. “ เธอแบมือมาทางฉัน “ ขอมือได้มั้ย เป็นคำตอบ “

 

            มือเหรอ..ฉันยกขาข้างขวาของตัวเองก่อนยกไปแตะบนมือเรียวนั่น

 

            “ ฮึก..ลิซ่ายา ดีใจจังเลย “ เธอเริ่มร้องไห้หนัก ฉันมองน้ำใสๆที่หยดแหมะลงบนขนของฉันนั่น

            ร้องไห้ทำไมมนุษย์ ฉันงงจริงๆ แค่ฉันไปอยู่ด้วยเนี่ยนะ มันก็เหมือนกับที่ฉันไปอยู่บ้านคนอื่นๆนั่นแหละ ไม่นานเธอก็อาจจะเบื่อฉันก็ได้ สุดท้ายฉันก็จะกลายเป็นจิ้งจอกเร่ร่อนอีก

 

            “ อุ้มนะ “

            ฉันมองมนุษย์ที่ยกตัวฉันขึ้น แขนเรียวโอบฉันแน่น ฉันได้แต่เงยหน้ามองเธอ ใบหน้าที่มีแต่คราบน้ำตาและรอยยิ้ม ฉันโอเคนะที่จะไปอยู่กับเธอแต่...

 

            คอนโด คืออะไรเหรอมนุษย์? จิ้งจอกอย่างฉันไม่เข้าใจจริงๆ.. 


THE FOX'Z    |   E N N I E  |    L I S A

_____________________________________________________________________


ฝากติดตามด้วยนะคะ จุ้บ! 

ตอนนี้เป็นแค่ที่มาที่ไปของจิ้งจอกน้อยของเราเองค่ะ ^^

ฝากติดตาม จิ้งจอกน้อยลิซ่าด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ   



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #12 solyn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 22:19
    น่ารักจัง เจ้าแมวขาว
    #12
    0
  2. #6 BabyBlueEyes (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 12:11
    เขียนได้ดีเลยค่ะไรท์ เนื้อเรื่องชวนติดตามมากๆ ..มาต่อให้อีกนะคะ ..เจนนี่ทำไมเธอดูอ่อนโยนนนจังเลย ^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 19 พฤษภาคม 2562 / 12:22
    #6
    0
  3. #5 ดญ นิรนาม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 20:26
    เขียนได้น่าสนใจมากค่ะ รอติดตามนะคะ
    #5
    0
  4. #4 Unnie_jungggg (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 19:05

    เเป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ ????



    #4
    0
  5. #3 chonpassorn1907 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:47
    มาต่อนะ
    #3
    0