Fourteenshorts

ตอนที่ 33 : No.33 รักแท้ไม่ต้องตามหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 มี.ค. 61

รักแท้ไม่ต้องตามหา


ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ขณะที่หนุ่มน้อยหน้าหวานคนหนึ่งซึ่งวัยเพียง ๑๘ ปี หนุ่มน้อยหน้าหวานคนนั้นมีชื่อว่า แบมแบม กำลังนั่งชมวิวอยู่ริมบ่อน้ำขนาดใหญ่ของสวนสาธารณะแห่งนั้นท่ามกลางกลีบดอกซากุระที่ร่วงโรยลงมาตามสายลม จู่ๆ เสียงริงโทนโทรศัพท์ที่แบมแบมถือไว้ก็ดังขึ้น


“สวัสดีครับ แบมแบมกำลังพูดสายอยู่ครับ”แบมแบมรีบกดรับสาย


“สวัสดีน้องชายสุดหล่อของพี่เจบี”เจบี หรือ อิม แจบอม พี่ชายเพียงคนเดียวของแบมแบมพูดขึ้นเมื่อน้องชายสุดที่รักรับโทรศัพท์


“พี่เจบีหรอครับ”แบมแบมดูจะตกใจนิดๆเมื่อพี่ชายสุดที่รักโทรมาทั้งๆที่ตอนนี้น่าจะกำลังอยู่ที่ต่างประเทศเพราะไปเรียนต่อระดับมหาลัยที่ประเทศอังกฤษ


“ใช่พี่เอง คิดว่าจะเป็นใครไปอีกล่ะ เสียงออกจะหล่อซะขนาดนี้แต่น้องชายตัวเองกลับจับไม่ได้ มันน่าน้อยใจนัก”เจบีกล่าวขึ้น และแกล้งพูดตัดพ้อน้องชายตนเองไปด้วย


“อย่างอนน่า แบมขอโทษครับ แบมไม่คิดพี่จะโทรมานิครับ อย่าโกรธกันน่ะครับ”แบมแบมรีบพูดขึ้นทันทีที่พี่ชายพูดจบเมื่อรู้สึกว่าพี่ชายเหมือนจะงอนตนเข้าให้จึงรีบง้อก่อนโดนงอน


“ครับๆพี่ไม่โกรธหรอกน่า พี่แค่แกล้งเราเล่นเอง”เจบีพูดขึ้นเมื่อรู้สึกว่าแกล้งน้องชายสำเร็จ


“อ้าว พีเจบีอ่ะ แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนถึงว่างโทรมาครับ”แบมแบมถามขึ้น


“อ้อ ตอนนี้พี่อยู่ที่สนามบินอ่ะแบม มารับพี่สนามบินตอนนี้ได้ไหม พี่ไม่มีกุญแจรถ แล้วพี่ก็พาเพื่อนมาด้วยอีก ๓ คนอ่ะแบม”เจบีบอกน้องชายของตนเองไปแล้วขอร้องแกมบังคับให้น้องชายมารับตนเองและเพื่อนอีก ๓ คนที่สนามบิน


“ครับๆงั้นรอสักพักนะครับ เดี๋ยวแบมบอกให้ลุงชมไปรับนะครับ”แบมพูดขึ้นและบอกพี่ชายรอตนเองที่กำลังจะเดินกลับบ้านซึ่งอยู่ตรงข้ามกับสวนสาธารณะที่แบมแบมนั่งเพื่อที่จะไปบอกให้ลุงคนรับรถประจำตระกูลพาไปรับพี่ชายตัวดีที่กลับมาจากอังกฤษแล้วไม่บอกใคร แถมยังพาเพื่อนมาอีกด้วย


“ลุงชมเตรียมรถด้วยนะครับ เดี๋ยวแบมไปเปลี่ยนชุดก่อน เราจะไปรับพี่เจบีที่สนามบินกันน่ะครับ”แบมแบมพูดขึ้นเมื่อเห็นลุงชมกำลังเดินออกมาจากโรงรถ


“ครับ คุณหนู”


หลังจากนั้นแบมแบมก็ขึ้นไปเปลี่ยนชุดและลงมาข้างล่างทันที และเดินไปบอกแม่นมว่า


“นมครับ เดี๋ยวพี่เจบีพร้อมกับเพื่อนอีก ๓ คนนะครับ ช่วยให้เมดเตรียมห้องพักทั้งของพีเจบีและของแขกอีก ๓ คนด้วยนะครับ


“ค่ะคุณหนู นมจะบอกเมดให้นะคะ แล้วนี้คุณหนูกำลังจะไปไหนคะ”แม่นมถามขึ้นเมื่อเห็นคุณหนูคนเล็กของตนกำลังจะออกไปข้างนอก


“แบมกำลังจะไปรับพี่เจบีนะครับ งั้นแบมไปนะครับ ฝากทางนี้ด้วยนะครับนม”แบมพูดขึ้นและเตรียมเดินไปที่รถ เมื่อเห็นลุงชมนำรถมาจอดรอหน้าบ้าน


“ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ คุณหนู”แม่นมพูดขึ้น และเดินไปบอกเมดให้เตรียมห้องพักสำหรับแขกที่จะมา พร้อมทั้งเตรียมห้องคุณเจบี หรือ คุณชายคนโตของคฤหาสน์แห่งนี้


แบมแบมเดินไปขึ้นรถและบอกสถานที่ที่จะไปให้กับคนขับรถ


ณ สนามบิน


แบมแบมลงจากรถและเดินเข้าไปในสนามบินและตามหาพี่ชายของตนเองโดยที่แบมแบมให้ลุงชมไปกลับรถมารอตนเองที่หน้าสนามบิน


“พี่เจบีทางนี้ครับ”แบมพูดขึ้นพร้อมทั้งโบกมือไปมาเมื่อเห็นพี่ชายของตนเองกำลังคุยอยู่กับเพื่อนอีก ๓ คนและทั้ง ๓ คนกำลังยืนหันหลังให้กับแบมแบม


“อ้าวแบม มาช้านะเรา พี่รอตั้งนาน”เจบีพูดขึ้นเมื่อเห็นน้องชายกำลังเดินมาทางที่พวกเค้าอยู่ และเพื่อนอีก ๓ คนของเค้าก็หันกลับมามองตามเจบี


“ขอโทษครับ พอดีรถติดนิดหน่อย”แบมพูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงที่ที่เจบียืนอยู่


“สวัสดีครับ ผมชื่อ แบมแบม เป็นน้องชายของพี่เจบีครับ”แบมพูดขึ้นพร้อมทั้งแนะนำตัวเองและกล่าวทั้งทายพี่ชาย เมื่อเห็นว่าเพื่อนของพี่ชายกำลังมองมาที่ตนเอง


“โอเค งั้นช่างมันเถอะ อ้อ นี่เพื่อนพี่เรียงจากขวามือพี่ไปน่ะ นี่จูเนียร์หรือ ปาร์ค จินยอง เป็นคนเกาหลี”เจบีแนะนำเพื่อนจากทางขวามือของตนเองไป จูเนียร์ หรือ ปาร์คจินยอง ยิ้มทักทายน้องชายของเพื่อนสนิท ก่อนจะพูดทักทาย


“สวัสดี หนุ่มน้อยแบมแบม”จูเนียร์กล่าวทักทายน้องชายของเพื่อนสนิท


“สวัสดีครับพี่จูเนียร์ เรียกแบบนี้ได้ใช่มั้ยครับ”แบมแบมกล่าวทักทายเพื่อนของพี่ชาย หรือ พี่จูเนียร์


“ได้ๆ ไม่เป็นไร”จูเนียร์กล่าวบอกน้องชายของเพื่อนสนิท


“อ้อ ต่อไปก็..”เจบีที่กำลังจะแนะนำเพื่อนอีกคน แต่ดันถูกเพื่อนคนนั้นพูดขึ้นมาซะก่อน


“สวัสดีครับ หนุ่มน้อยผู้น่ารัก พี่ชื่อ หวัง แจ็คสันน่ะครับ เรียกว่าแจ็คสันก็ได้นะครับ”แจ็คสันพูดจบก็เอือมมือออกไปเพื่อที่หวังจะจับมือกับแบมแบมแต่กลับถูเจบีปัดมือไว้ซะก่อน


“อย่าแม้แต่จะคิดที่จะจีบน้องชายเด็ดขาดแจ็คสัน”เจบีพูดขัดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าแจ็คสันตั้งใจจะจีบน้องชายของตนเอง เมื่อแจ็คสันเห็นดังนั้นจึงส่งสีหน้าไม่พอใจออกไปให้เจบีและบอกว่า


“เอาน่า ชั้นจะไม่จีบตอนนี้หรอกน่า แต่ในอนาคตก็ไม่แน่น่ะ”แจ็คสันกล่าวขึ้นเพื่อทำให้เจบีโมโหเล่น


“แจ็คสัน ถ้าแกพูดอย่างนี้อีกน่ะเบอร์ดาวคณะชั้นแกไม่ต้องเอา”เจบีขู่แจ็คสัน เมื่อแจ็คสันพูดแบบนั้น


“โอ้ ไม่นะ ท่านเจบีจ๋า น้องแจ็คขอโทษ ยกโทษให้น้องแจ็คนะน้องแจ็คผิดไปแล้ว”แจ็คสันรีบลงไปคุกเข่าและทำท่าเหมือนจะเข้าไปกอดขาของเจบีเข้าพร้อมทั้งดัดเสียงให้แหลมไปอีก จนเจบีทนไม่ไหวต้องรีบหนีไปหลบหลังของจูเนียร์


“พอแล้วแจ็คสัน เสียเวลาจริงๆ”จูเนียร์พูดขึ้นเมื่อเห็นแจ็คสันเดินมาทางตนเอง


“ฮ่าๆ  สวัสดีครับพี่แจ็คสัน”แบมแบมหัวเราะเสียงดังมาก เมื่อเห็นแจ็คสันทำท่าและเสียงแบบนั้น


“แต่ว่าน่ะเจบี ชั้นว่าแกกำลังจะมีน้องเขยเร็วๆนี้แล้วล่ะ”แจ็คสันพูดแล้วเสสายตาไปยังเพื่อนอีกคนที่อยู่ข้างๆตน


“มาร์คเห็นเพื่อนมั้ย เพื่อนอยู่ทางนี้แล้วก็เลิกจ้องแบมแบมได้ล่ะเห็นนานล่ะน่ะ แบมแบมนี้มาร์คเพื่อนพี่ มาร์คนี้น้องชั้น” เจบีมองตามสายตาของแจ็คสันก็ต้องเจอกับมาร์ค หรือ ต้วน อี้เอิ้นที่จ้องมองน้องชายของตนเองไม่กระพริบตาเลยทีเดียว จนเจบีต้องเอ๋ยเตือนสนิทเพื่อนและแนะนำน้องชายให้รู้จักเพื่อนของตนเอง


“หวัดดี”มาร์คกล่าวทักทายแบมแบมแต่สายตาก็ไม่ละไปจากคนตรงหน้าเลยสักนิด จนแจ็คสันถึงกับต้องตบหัวมาร์คเพื่อเตือนสติ ว่าพี่ชายเค้ายืนอยู่ตรงนี้


“ครับ สวัสดีครับพี่มาร์ค”แบมแบมกล่าวทักทายมาร์ค


“งั้น แบมเรากลับบ้านกันเลยมั้ย”เจบีถามน้องชายเมื่อเห็นว่าเรายืนแนะนำตัวกันนานแล้ว


“อ้อ ครับๆแต่ก่อนกลับ แบมจะไปซื้อของเลี้ยงฉลองที่พี่กลับมาบ้านด้วยน่ะครับ”แบมพูดก่อนจะเริ่มเดินนำพี่ๆไปที่รถที่ให้ลุงชมนำมาจอดรอ


“อ้อ โอเคร พวกพี่จะได้ไปหาอะไรกินลองท้องไปก่อนด้วย”เจบีพุดจบทุกคนก็ก้าวขึ้นไปนั่งบนรถกันเรียบร้อยแล้ว และรถก็ได้เริ่มเดินทางไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในบริเวณนั้น ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินทางกลับบ้านเพื่อไปทำอาหารและเลี้ยงฉลองกัน


ณ บ้านของแบมแบมและเจบี


“นี้แบมแบม พี่ไปปิ้งบาร์บี้คิวน่ะ”จูเนียร์ถามแบมแบม


“ครับๆพี่เนียร์ปิ้งบาร์บี้คิวมาเยอะๆ นะครับ”แบมบอกจูเนียร์ขณะที่ตนเองกำลังทำกุ้งเผาอยู่


“มาพี่ช่วยน่ะแบมแบม”มาร์คเดินมาบอกแบมแบมและทั้งสองก็ช่วยกันเผากุ้งเผาต่อไป แบมๆและก็คุยกันไปเรื่อยๆจนเริ่มสนิทกัน


งานเลี้ยงฉลองต้อนรับกับการกลับมาที่บ้านของเจบีเป็นไปอย่างราบรื่น


และเละเทะในเวลาเดียงกันเมื่อแจ็คสันดื่มแอลกอฮอลล์จนตัวเองน็อคคาที่เลยกลายเป็นว่าทุกคนนอนเกะกะพื้นไปหมด ทั้งมาร์คและแบมแบมที่นั่งพิงกันหลับไปแล้ว หรือแม้กระทั่งเจบี และจูเนียร์ที่นอนตามพื้นบ้านไปเรียบร้อยแล้ว จากงานเลี้ยงฉลองกลับกลายเป็นงานเมาเละเทะกันทุกคน


เช้าวันต่อมา


ทุกคนต่างตื่นขึ้นมาเมื่อตอนบ่ายกว่าๆและลุกไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องก็กลับมานั่งที่โต๊ะรับประทานอาหารก่อนจะเริ่มลงมือทานข้าวและวางแผนว่าจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี จนเที่ยวกันจบทริปของวันนี้แล้ว ทุกคนต่างสนิทกันมากขึ้น จนมาร์คและแบมแบมเริ่มเกิดความรู้สึกหลงรักกันขึ้นโดยที่ทั้งคู่ก็ไม่ได้รู้ตัวเลย แต่เมื่อผ่านเวลามา ๑ สัปดาห์ซึ่งเป็นที่มาร์คคิดที่จะสารภาพรักกับแบมแบมก่อนที่ตัวเองจะกลับไปเรียนต่อที่อังกฤษ


“แบมแบม พี่มีเรื่องจะบอกเราก่อนกลับไปอังกฤษในอีก ๓ วันข้างหน้านี้”มาร์คเริ่มเกริ่นขึ้นมาเมื่อพาแบมแบมมาอยาตรงสวนหลังบ้านเรียบร้อยแล้ว


“ครับ พี่มีอะไรจะบอกแบมหรอครับพี่มาร์ค”แบมแบมพูดกับมาร์คเมื่อมาร์คเกริ่นขึ้น


“คือ...พี่รักแบมนะครับ”มาร์คตัดสินใจพูดขึ้น


“อะไรนะครับ”แบมแบมดูตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้นแต่ตนเองก็อยากจะฟังอีกรอบเพื่อความแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด


“พี่มาร์ครักน้องแบมนะครับ”มาร์คพูดขึ้นและพูดเสียงดังฟังชัดมากจนแบมๆ เขินหน้าแดง


“น้องแบมก็รักพี่มาร์คครับ”แบมแบมพูดต่อหลังจากที่มาร์คพูดจบ จนมาร์คตกใจกับสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าน้องก็รักตนเองเหมือนกัน


“จริงหรอครับ”มาร์คพูดทั้งๆที่ยิ้มจนแก้มแถบแตก


“ครับ”แบมแบมพูดจบก็วิ่งไปกอดมาร์คและมาร์คเองก็กอดตอบแบมแบมเช่นกัน


“คบกับพี่น่ะครับ”มาร์คถามแบมขึ้นมาระหว่างทั้งคู่กอดกัน


“ครับแบมจะคบกับพี่มาร์คครับ”แบมแบมพูดขึ้นทันทีเมื่อมาร์คพูดจบและทั้งสองก็ยิ้มให้กันใต้แสงจันทร์เต็มดวง ราวกับฉลองในความรักให้คนทั้งคู่


          ความรักไม่ต้องตามหาให้เหนื่อยเพราะมันจะมาหาเราเองถึงแม้จะอยู่กันคนละที่ คนละประเทศ มันก็จะตามหาเราเองโดยที่เราไม่ต้องเสียอะไรเลย ปล่อยเวลาให้ไปกับสิ่งสำคัญทั้งเรื่องเรียน การงานที่มั่นคงและรอเมื่อถึงเวลารักจะเดินทางมาหาเราเอง

 

 

 

                                                        
     

1 ความคิดเห็น