Fourteenshorts

ตอนที่ 26 : No.26 โชคชะตา : คนไร้หัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.พ. 61

โชคชะตา


มีคนตั้งมากมายในโลกนี้ การที่ใครซักคนจะมาพบกัน ผมว่ามันคงไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ มันอาจจะเป็นพรหมลิขิต โชคชะตา หรือเหตุผลอะไรบางอย่างที่เราจะต้องมาเจอกับคนๆนั้น จากคนที่อยู่กันคนละจังหวัด ต่างที่มา ต่างสังคม ไม่ว่าจะอยู่ไกลกันแค่ไหน ยังไงเราก็ต้องเจอกันอยู่ดี บางคนมาเป็นมิตร บางคนมาเป็นศัตรู บางคนมาเป็นบทเรียน บางคนผ่านมาเพื่อให้จำ บางคนผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ก็สุดแล้วแต่โชตชะตาของแต่ละคน

 

ผมเป็นนักเรียนโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่งของจังหวัด ผมก็ถือว่าเป็นนักเรียนที่เรียนดีคนหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ใฝ่รู้  ใฝ่เรียนอะไรขนาดนั้น  เหมือนกับว่ามีพรสวรรค์ที่สามารถเรียนรู้อะไรต่างๆ ได้เร็วกว่าคนอื่นล่ะมั้ง ผมน่ะเป็นคนเรียบร้อยแต่เป็นพวกที่ไม่ค่อยชอบทักใครก่อน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหยิ่งอะไรนะ แต่แค่ไม่รู้ว่าจะเริ่มคุยยังไงก็แค่นั้น เลยเป็นคนเงียบๆแต่ถ้าคุยสนิทกันแล้วผมก็คุยสนุกสนานเฮฮาเลย จริงๆแล้วผมก็เป็นคนบ้าๆบอๆแหละนะกับเฉพาะเพื่อน แต่กับคนอื่นเลยถูกมองว่าเป็นคนเงียบๆไม่เข้าสังคม แต่ก็นั่นแหละผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ส่วนเรื่องผู้หญิงผมก็ไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน แต่สมัย ม.ต้นก็เคยมีแฟนมาก่อน ก็เพราะเค้ามาจีบแหละนะ แต่ก็เพราะนิสัยแบบนี้ละมั้งก็เลยคบได้ไม่นาน หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนใจเรื่องผู้หญิงอีกเลย พอขึ้นม.ปลายก็ยังคงนิสัยเหมือนเดิม ตอนเปิดเทอมแรกๆก็ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ในห้อง แนะนำตัวกันไป ผมก็ได้เพื่อนใหม่ๆเพิ่มมาบ้าง จนผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นรุ่นพี่ แต่ก็เพราะเหตุผลบางอย่างเลยต้องมารู้จักกัน แรกๆรุ่นพี่เค้าก็ชวนผมคุยแหละ ผมก็คุยด้วยความเคารพก็เพราะเห็นว่าอายุมากกว่า รุ่นพี่คนนี้เป็นคนเฟรนลี่ คุยสนุก สุภาพ รวมๆแล้วก็ดูน่านับถือมากเลยหละ เธอบอกว่าผมกับพี่เค้าเนี่ยมีอะไรคล้ายๆ กัน อย่างเช่นนิสัย เคยมีแฟนมาแล้ว อะไรประมาณนี้ หลังจากนั้นเราก็คุยกันแทบทุกวัน เริ่มคุยเริ่มสนิทกัน หยอกกันไปหยอกกันมาตามประสาวัยรุ่น เอาตรงๆผมก็เพิ่งเคยคุยกับผู้หญิงแบบนี้กับคนนี้ก็คนแรกนี่แหละจนถึงขั้นที่ว่าถ้าไม่ได้คุยกันซักวันก็เหมือนว่าขาดอะไรบางอย่างไปเลย กลายเป็นความเคยชิน เวลาผมมีปัญหาอะไรก็ถามพี่เค้าตลอด เวลาผมป่วยพี่เค้าก็คอยเป็นห่วง คอยเตือน คอยดุให้ดูแลตัวเอง ผมก็รู้สึกดีนะที่มีคนมาเป็นห่วงแบบนี้ ไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อนเลย จากที่หยอกกันเล่นๆผมก็เริ่มรู้สึกว่าชอบพี่เค้าโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังไม่ได้บอกไปว่าชอบ  จนวันหนึ่งผมก็ได้บอกชอบไป แต่ผมก็ไม่ได้หวังว่าให้พี่เค้าชอบกลับหรอกนะ แค่บอกให้เพราะคิดว่าถ้าไม่บอกตอนนี้แล้วเมื่อไหร่จะได้บอก แต่ก็แอบหวังนิดๆแหละว่าเธอจะมีใจให้กันบ้าง เธอบอกว่า


ไม่คิดจะมีแฟนตอนนี้ ผมก็ตอบไปว่า


ไม่เป็นไร เรารอได้ หลังจากนั้นเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป


จากคำที่เคยหยอกล้อกันก็เริ่มหายไป คำว่าฝันดีที่เคยบอกกันก็ค่อยๆ หายไป


เธอบอกว่า ไม่อยากให้ความหวังเพราะอยากให้เป็นแค่พี่น้อง แล้วก็เริ่มคุยกันน้อยลง วันเว้นวันแล้วค่อยๆ ห่างกันไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็ร้องไห้อยู่แทบทุกวัน นึกถึงเมื่อก่อนที่เราคุยกันทุกวัน นึกถึงเธอที่คอยเป็นห่วงกัน ผมไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน ไม่คิดว่าถ้ารักใครซักคนแล้วมันต้องเจ็บขนาดนี้ ผมไม่เคยร้องไห้เพราะผู้หญิงเลยจนตอนนี้เข้าใจแล้วว่า ความรักมันเป็นยังไง แรกๆผมจิตตกไปหลายวัน กินไม่ได้ นอนไม่หลับ จนเธอถามว่า


ยังโอเครึเปล่า ผมก็บอกไปว่า


 โอเค เพราะไม่อยากทำให้เธอเป็นห่วง แล้วผมก็มานั่นทบทวนตัวเองว่าทำอะไรผิดไป  ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งตกย้ำ จนทำร้ายตัวเอง เธอรู้เข้าก็เป็นห่วง ตอนนั้นเธอถามว่าทำไมต้องทำแบบนี้ ผมขอโทษและสัญญาว่าจะไม่ทำอีก หลังจากนั้นเพื่อนของเธอก็บอกว่าเธอร้องไห้เพราะเรื่องที่ผมทำ ผมรู้สึกผิดมาก รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรลงไป ทำให้คนที่คอยเป็นห่วงเสียใจ จนคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ก็ขอไม่รู้สึกกับเธอแต่แรกดีกว่า  ไม่ควรมารู้จักกับเธอเลย หรือที่ผ่านมาเธอโกหกเราอย่างงั้นเหรอ รู้สึกผิดจนอยากจะฆ่าตัวตายให้มันพ้นๆ ความรู้สึกแบบนี้ซักที


แล้วบุคลิกผมก็เปลี่ยนไป เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยเข้าสังคม ชอบอยู่คนเดียว จากที่เคยหัวเราะบ่อยๆ ตอนนั้นกลับหัวเราะน้อยลงทุกที เวลาอยู่คนเดียวก็ร้องไห้ นอนดึก ไม่ดูแลตัวเอง ทุกๆครั้งที่อยู่กับตัวเองก็คิดตอกย้ำว่า ผมเองนี่แหละที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ เป็นคนผิดทุกๆอย่าง เป็นคนที่ทำให้เธอต้องเสียใจ อยากขอโทษเธอจริงๆ ผมอยากให้เธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมเป็นเหมือนตอนแรกๆที่เราคุยกันใหม่ๆ ผมขอแค่นั้นจริงๆ แต่ก็คงจะย้อนเวลากลับไปไม่ได้ มันคงเป็นโชคชะตาของผมที่จะต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ เธอบอกว่า


เวลาจะเยียวยาทุกๆ สิ่งเอง แม้แต่จิตใจของผมเองแต่ยิ่งเวลายิ่งผ่านล่วงเลยไป ทำไมตอนนี้ผมยังรู้สึกเจ็บเหมือนเดิมอยู่นะ แล้วเธอก็ค่อยๆหายไปจากกันและกัน เหลือไว้เพียงความทรงจำดีๆ กับความรู้สึกของผมที่มีต่อเธอมากมายเหลือเกิน


ท้ายที่สุดแล้วผมว่าโชคชะตาเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน มันทั้งพาสิ่งที่มีอยู่ให้หายไปหรือพาสิ่งใหม่ๆ เข้ามาโดยที่เราไม่รู้ตัวเหมือนกับกาลเวลานั่นแหละ แต่โลกนี้น่ะไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยโชคชะตาหรอกนะ โลกนี้มันถูกขับเคลื่อนด้วยความหวังต่างหาก มันทำให้เชื่อว่าเป็นไปได้เป็นแรงผลักดันให้ชีวิตความหวังโชคชะตามันก็มาพร้อมๆความหวัง หวังว่าเราจะมีโชคชะตาดีๆกับเขาบ้าง เหมือนกับผมที่หวังว่าซักวันหนึ่ง ผมกับเธอ เราอาจจะได้พบกันอีกที่ไหนซักแห่ง หวังว่าเราจะได้คุยได้รู้สึกเหมือนกันตอนเจอกันแรกๆ อีก ผมยังรู้สึกเหมือนเดิม ยังรอเธอ ให้กลับมาเหมือนเดิม ยังคงคิดถึงเธอ หวังว่าเราจะวนกลับมาเจอกันอีกนะ


โชคชะตา นำพาให้เรามาพบกัน และ นำพาให้เราจากกัน

 

                                                            
     

1 ความคิดเห็น