Fourteenshorts

ตอนที่ 16 : No.16 คำภาวนา : Kamuuii

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.พ. 61

คำภาวนา


          ชมพู่ ลงมากินข้าวได้แล้วลูกเสียงจากชั้นแรกของบ้านดังขึ้นมาถึงชั้นที่สอง เหมือนฟ้าจะรับคำภาวนาของฉันแล้ว


       ฉันเกิดในครอบครัวใหญ่ เป็นครอบครัวที่อบอุ่นครอบครัวหนึ่ง ฉันเกิดที่จังหวัดเชียงรายแต่เนื่องจากพ่อและแม่ของฉันจำเป็นต้องย้ายไปทำงานที่จังหวัดเชียงใหม่ทำให้ชีวิตในสองปีแรกของฉันต้องกลายเป็นเด็กเชียงใหม่ เราสามคนพ่อแม่ลูกอาศัยอยู่ในบ้านเช่าใกล้ที่ทำงานของพ่อ ทุกๆวันพ่อจะออกไปทำงานทำให้ฉันอยู่กับแม่เพียงสองคน แม่มักจะหาอะไรสนุกๆให้ฉันได้ทำอยู่ตลอด แม่เป็นเหมือนช่างภาพประจำตัวของฉันเลยก็ว่าได้ แม่คอยถ่ายรูปเวลาที่ฉันโพสท่าทางต่างๆ คอยอัดวิดีโอเวลาที่ฉันร้องเพลง หรือแม้กระทั่งอัดวิดีโอตอนที่ฉันสอนแต่งหน้า ถึงแม้จะมีแค่ฉันกับแม่แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่แสนมีความสุขที่ฉันไม่มีวันลืม ทุกๆวันพ่อจะเลิกงานตอนห้าโมงเย็นและมารับฉันกับแม่ไปตลาดใกล้ๆบ้าน ฉันมีร้านของเล่นประจำอยู่ร้านหนึ่งเป็นร้านที่มีคุณลุงใส่แว่นเป็นเจ้าของร้าน คุณลุงจำฉันได้เนื่องจากฉันเป็นขาประจำของร้านนี้ไม่ใช่ว่าซื้อของเล่นจากร้านนี้เยอะหรอกนะ แต่เพราะฉันมาที่นี่ทุกวันต่างหาก เวลาที่แม่ไปซื้อของที่ตลาดฉันจะชอบเข้าไปดูของเล่นแต่ละชิ้นดูแล้วดูอีกจนพ่อเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้เลยยอมซื้อของเล่นให้ฉันตลอด เราสามคนกลับมาถึงบ้านแม่ก็เข้าครัวทำอาหารทำให้หน้าที่ดูแลฉันกลายเป็นของพ่อ เวลาที่ฉันอยู่กับแม่ก็จะมีแต่กิจกรรมของเด็กผู้หญิงแต่พออยู่กับพ่อแล้วกิจกรรมนั้นแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง พ่อชอบเล่นต่อสู้กับฉันบ้าง ชกมวยบ้าง แต่สิ่งที่ฉันชอบที่สุดคือเล่นขี่ช้างนั่นคือฉันได้ขี่หลังพ่อได้เวลากินข้าวแล้วทหารน้อยเสียงของแม่ดังมาจากห้องครัว ฉันรีบวิ่งไปที่โต๊ะอาหารเพราะกลิ่นอาหารที่แม่ทำมันช่างหอมเย้ายวนใจเหลือเกิน เราสามคนกินข้าวด้วยกันอาหารแม่อร่อยที่สุดฉันตะโกนเพราะความหิวและเพราะอร่อยจริงๆนั่นแหละ พอถึงเวลาเข้านอนมันเป็นช่วงเวลาที่ฉันไม่ชอบเลยแม่จ๋า ชมพู่ไม่อยากหลับเลยฉันบอกแม่ที่นอนอยู่ข้างๆฉันทำไมหล่ะลูกแม่ถามด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยของวันนี้ ฉันยังไม่ทันได้ตอบแม่ก็หลับไปแล้วจึงได้แต่คิดในใจว่าที่ฉันไม่ชอบช่วงเวลากลางคืนเพราะทุกคนจะหลับกันหมดฉันจะไม่ได้เล่นกับพ่อและแม่มันเป็นเวลาที่น่าเบื่อฉันหลับตานึกถึงช่วงเวลาที่ฉันได้เล่นกับพ่อแม่แล้วฉันก็เผลอหลับไป

 

ชมพู่ๆ วันนี้ไปโรงเรียนวันแรกนะ ตื่นได้แล้วเสียงของปู่ปลุกฉันจากความฝัน ฉันค่อยๆลืมตาบิดตัวไปมาบนเตียงก่อนที่จะลุกขึ้นมาขี้หลังปู่เพื่อลงไปข้างล่าง บ้านของปู่เป็นบ้านสองชั้นซึ่งกว้างกว่าบ้านเช่าที่เชียงใหม่มาก ฉันอายุครบกำหนดเข้าโรงเรียนปู่ขอให้ฉันมาเรียนที่เชียงรายเนื่องจากพ่อและแม่ของฉันก็เรียนที่นี่ฉันจึงได้มาอาศัยอยู่กับปู่และย่า พ่อและแม่ของฉันซื้อบ้านที่เชียงใหม่หนึ่งหลังหวังให้ได้อยู่ด้วยกันพ่อแม่ลูกแต่ฉันจำเป็นต้องย้ายมาเรียนที่เชียงรายทำให้ต้องห่างพ่อและแม่มา ช่วงแรกๆฉันร้องไห้เกือบทุกวัน ฉันคิดถึงพ่อกับแม่มาก แต่สุดท้ายก็ปรับตัวได้ วันแรกของการไปโรงเรียนฉันกลัวมากฉันค่อนข้างขี้อายในตอนแรกแต่พอได้เห็นเพื่อนๆ เห็นของเล่นมากมายมันก็ทำให้ฉันลืมความกลัวเหล่านั้นไปได้ ฉันมีเพื่อนสนิทชื่ออุ้ม เราเข้ากันได้ดีมาก อุ้มกับฉันชอบทำกิจกรรมหลายๆอย่างที่คล้ายกัน หลังเลิกเรียนปู่ของฉันจะมารับฉันกลับบ้านแต่มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น ฉันเป็นเด็กที่ซนพอสมควรปู่ต้องใช้เวลานานกว่าจะพูดให้ฉันกลับบ้านได้ ที่บ้านของปู่ฉันไม่เคยเหงาเลยจะมีลุงป้าน้าอาผลัดเปลี่ยนมาเล่นกับฉันทุกวัน บางทีการที่ฉันแทบไม่เคยอยู่คนเดียวเลยนี้อาจทำให้ฉันกลายเป็นคนกลัวการอยู่คนเดียวไปเลย อีกสองวันก็จะปิดเทอมแล้วนะลูกอยากมาหาพ่อกับแม่มั้ยแม่ถามฉันผ่านการคุยโทรศัพท์ อยากค่ะ อยากมากเลยชมพู่คิดถึงพ่อกับแม่นะฉันรีบตอบทันทีด้วยน้ำเสียงออดอ้อน งั้นเดี๋ยวแม่ไปรับลูกนะ เดี๋ยวจะเอาขนมที่ลูกชอบไปฝากด้วย” “เย้ๆ โอเคค่ะฉันกระโดดดีใจ เราคุยกันเกือบเป็นชั่วโมงเพราะความคิดถึง ช่วงเปิดเทอมเป็นช่วงที่ฉันจะได้ไปอยู่กับพ่อและแม่ที่เชียงใหม่ ที่นู่นพ่อจะพาฉันเที่ยวนับว่าเกือบทั่วเชียงใหม่เลยก็ว่าได้ พ่อชอบหาสถานที่ท่องเที่ยวมากมายมาให้ฉันได้เลือก แต่สถานที่ที่ฉันชอบไปและไปบ่อยที่สุดก็คือสวนสัตว์เชียงใหม่ ที่นั่นเป็นที่ที่ฉันตื่นเต้นทุกครั้งที่ไปมีสัตว์หลากหลายสายพันธ์ที่ฉันยังไม่รู้จัก มีการแสดงนกที่น่าตื่นตาตื่นใจ และมีโดมที่เป็นโดมน้ำแข็งเปรียบเสมือนการได้ไปเล่นหิมะที่ต่างประเทศ ฉันมีความสุขมากๆเวลาที่ได้มาเที่ยวเชียงใหม่ ได้อยู่กับพ่อและแม่ แต่แล้วเวลาก็ค่อยๆหมดลง ถึงเสลาที่ฉันต้องกลับเชียงรายแล้ว เปิดเทอมกำลังรอฉันอยู่ ฉันต้องบอกลาพ่อกับแม่ ฉันวิ่งเข้าไปกอดแม่แล้วพูดพร้อมน้ำตาชมพู่คิดถึงแม่นะแม่ก็กอดฉันแน่นแล้วพูดเหมือนกันว่า แม่ก็คิดถึงลูก ตั้งใจเรียนหนังสือนะจะได้มาเรียนที่เชียงใหม่ จะได้มาอยู่บ้านของเราฉันสัญญากับแม่แล้วก็กอดแม่แน่น ได้เวลากลับแล้วลูกพ่อพูดพร้อมอุ้มฉันขึ้นรถ ฉันร้องไห้ตลอดทางแล้วก็เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย พอกลับถึงบ้านฉันก็วิ่งเข้าไปกอดปู่และย่าพร้อมตะโกนว่า ชมพู่กลับมาแล้ว!ทุกคนในบ้านยิ้มดีใจ ทุกคนเข้ามาเล่นกับฉันมันทำให้ฉันลืมเรื่องที่ฉันร้องไห้ไปได้ แต่แล้วพอถึงเวลานอนมันเป็นช่วงเวลาที่เงียบมาก มันทำให้ฉันคิดถึงแม่กับพ่ออีกแล้ว เป็นแบบนี้ทุกๆปี แม่จ๋า พรุ่งนี้คุณครูบอกให้แม่ไปที่โรงเรียนชมพู่ พรุ่งนี้มีงานวันแม่ ชมพู่ได้รางวัลระบายสีด้วยนะคะฉันอวดแม่อยากภาคภูมิใจ เอ่อ..ชมพู่ แม่ไม่ได้กลับพรุ่งนี้ ให้คุณย่าไปแทนแม่แล้วกันเนอะ แม่ลางานไม่ได้ คงจะกลับถัดไปอีกวันนะลูกแม่ตอบฉันผ่านทางโทรศัพท์ ค่ะ ก็เป็นแบบนี้ทุกปีอยู่แล้ว งั้นเจอกันวันเสาร์นะคะฉันตอบแม่ด้วยน้ำเสียงน้อยใจ โอเคจ่ะแล้วแม่ก็วางสายไป มันเป็นแบบนี้มาทุกๆปีงานวันแม่ก็จะเป็นคุณย่า ส่วนงานวันพ่อก็จะเป็นคุณปู่ ฉันเข้าใจพ่อและแม่ว่าการลางานนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแต่บางทีฉันก็เก็บไปน้อยใจคนเดียว แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง~ เสียงเพลงงานวันแม่เปิดขึ้น ลีน่าๆ แม่ลีน่าคนไหนเหรอใบบัวถาม คนนั้นไงที่ใส่กางเกงสีเขียว” “อ๋อๆเห็นละ แล้วแม่อุ้มมารึป่าววันนี้” “มาสิ แม่บอกอุ้มว่าจะมาอุ้มตอบ ชมพู่ๆ แม่ชมพู่อยู่ไหนหรอคำถามของใบบัวทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่แต่ก็ตอบไปว่าแม่เราไม่ได้มา คุณย่ามาแทน แม่เราอยู่ไกลมาก” “อ้าว วันแม่ต้องให้แม่มาไม่ใช่หรอชมพู่ใบบัวยังคงสงสัย ฉันจึงตอบไปด้วยน้ำเสียงเข้มว่า แม่เราติดธุระ มาไม่ได้แล้วทุกอย่างก็เงียบไป ได้เวลากราบคุณแม่แล้วทุกๆคนกราบคุณแม่พร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ฉันก็กราบคุณย่า พอจบพิธีทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้าน พอตกกลางคืนฉันเก็บเอาคำที่ใบบัวพูดมาคิด วันแม่ก็ต้องให้แม่มาไม่ใช่หรอฉันคิดในใจ นั่นสินะ ทำไมวันแม่ทุกปีฉันถึงไม่เคยได้กราบแม่บนเวที ไม่เคยให้ดอกมะลิกับแม่ ไม่เคยกอดแม่พร้อมๆกับเพื่อนคนอื่นเลยแค่คิดน้ำตาก็ไหลออกมา ฉันกลั้นน้ำตาพยายามที่จะฝืนไม่ร้องไห้ แต่ฉันก็ทำไม่ได้น้ำตายิ่งไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ฉันคิดนะว่าทำไมฉันถึงไม่ได้อยู่กับพ่อและแม่แบบคนอื่นๆไม่มีแม่มารับเหมือนเพื่อนคนอื่น ทำไมโลกถึงใจร้ายกับฉันแบบนี้ ขอได้ไหมซักครั้งให้ฉันได้อยู่กับพ่อแม่เหมือนครอบครัวอื่นที


เย้! สอบติดสามัคคีแล้วฉันรีบวิ่งไปบอกปู่และย่า ปู่กับย่าดีใจมาก ทั้งสองคนวิ่งเข้ามากอดฉันพร้อมพูดว่า เก่งมากลูก ชมพู่เก่งมากนะฉันก็ดีใจยิ้มไม่หุบเลย ฉันรีบโทรบอกพ่อและแม่ พ่อและแม่ก็ดีใจมากบอกจะรีบกลับไปฉลองที่เชียงราย หลังจากวันประกาศสองวัน พ่อโทรมาหาฉันบอกฉันว่า พ่อมีข่าวดีจะบอกนะ คือที่ทำงานพ่อ เขาจะลดพนักงานลงพ่อว่าพ่อจะออกจากงานแล้วไปทำงานที่เชียงราย จะได้อยู่กับลูกด้วยฉันนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะถามพ่อไปว่าแล้วแม่หล่ะ แม่จะมาด้วยรึเปล่า” “ไปสิแม่ก็จะไปทำงานที่เชียงราย เราจะได้อยู่ด้วยกันพ่อแม่ลูกไงพ่อพูดจบน้ำตาฉันก็ไหลออกมา ไหลออกมามาก มากจนฉันควบคุมมันไม่ได้เลย ฉันคิดในใจว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันคือเรื่องจริงใช่ไหม ฉันไม่ได้ฝันไปพ่อกับแม่จะมาอยู่กับฉัน ช่วงเวลาที่ฉันเฝ้ารอมาตลอด 13 ปีกำลังจะเป็นจริง พ่อได้งานที่โรงพยาบาลศรีบุรินทร์เป็นวิศวกรไฟฟ้าตำแหน่งหัวหน้าแผนก ส่วนแม่ทำงานที่ร้านอาหารสลุงคำฝ่ายการจัดการ ฉันดีใจมากที่ทุกอย่างมันลงตัว พ่อบอกจะเป็นคนไปส่งฉันไปโรงเรียนแทนคุณปู่ที่รับส่งฉันมาทุกปี ส่วนแม่จะเป็นคนไปรับฉันที่โรงเรียนทุกเย็น ฉันไม่รู้จะขอบคุณอะไรที่ทำให้คำภาวนาของฉันนั้นเป็นจริงฉันจึงสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนและเป็นเด็กดีของพ่อและแม่ตลอดไป

 

                                                        
     

1 ความคิดเห็น