สวมรอยรัก (จบบริบูรณ์)

ตอนที่ 9 : บทที่เก้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60

ลลิตารู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิต สมองของเธอมันวนเวียนอยู่เเต่กับอดีตไม่ยอมไปไหน ลลิตาไม่ยอมทานข้าวทานปลา เธอตัดสินใจขังตัวเองไว้ในห้อง ธนภัทรเคาะประตูด้วยความเป็นห่วงเเต่ลลิตาไม่ยอมเปิดประตูให้เขาเลย ธนภัทรเหนื่อยที่ลลิตาเป็นคนอ่อนเเอเเละค่อนข้างเป็นภาระของคนอื่นเเบบนี้  

"เล็ก........เปิดประตูเเละลงมาทานข้าวได้เเล้วครับ เล็กเลิกทําร้ายตัวเองสักที พี่เหนื่อยเเล้วน่ะ" 

"เล็กยังไม่หิวค่ะ เล็กอยากอยู่คนเดียว"

"พูดเป็นอยู่คําเดียวหรือไง พี่ไม่เเปลกใจเลยทําไมเล็กถึงมีปัญหาที่โรงเรียน เวลามีปัญหา เล็กต้องรู้จักเเก้ไขมัน ไม่ใช่เอาเเต่หนีเเล้วก็โยนหน้าที่ไปให้น้องมายด์รับผิดชอบ ทําเเบบนี้มันเป็นภาระของคนอื่นเขา รู้ตัวหรือป่าว" 

คําพูดของธนภัทรเเรงเเละจี้ใจดําของลลิตาสุดๆ ธนภัทรไม่ได้อยากจะว่าหรือตําหนิอะไรลลิตาเเบบนี้เเต่ธนภัทรเอือมกับการขังตัว ทําตัวอ่อนเเอของลลิตาเต็มทน เเล้วธนภัทรก็คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องเลยที่ภาวิตราจะต้องไปปลอมตัวเป็นลลิตาเพราะว่าลลิตาสู้หน้าคนในโรงเรียนไม่ไหว ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย เอาเเต่หนีปัญหา 

"พี่ไบรท์..........ทําไมพี่ไบรท์ถึงพูดจากับเล็กเเรงขนาดนี้ค่ะ"

ลลิตายอมเปิดประตูมาเผชิญหน้าธนภัทรพร้อมนํ้าตา ลลิตายังไม่พร้อมเผชิญหน้าใครในโรงเรียนทั้งนั้น ถ้าไม่จําเป็นลลิตาก็ไม่อยากให้ภาวิตราต้องมาเดือดร้อนปลอมตัวเป็นเธอเเทน เเต่เธอไม่รู้จะทําอย่างไรดีกับชีวิต 

"พี่จําเป็นต้องพูด เราจะได้รู้ตัวว่าเราทําเเบบนี้ มันเป็นการรบกวนคนอื่นเขา เรามีอะไรก็เอาเเต่ร้องไห้เป็นเด็ก ไม่รู้จักสู้คน ถ้าเรายังไม่เปลื่ยนนิสัย พี่ว่าเราอยู่สังคมไหนก็ไม่ได้หรอก คงต้องเอาเเต่ขังตัวเองไปตลอดชีวิต" 

"เเล้วพี่ไบรท์คิดว่าเล็กอยากเป็นเเบบนี้เหรอค่ะ ถ้าเล็กเก่งเเบบพี่มายด์ เล็กคงกลับไปสู้เเล้ว เเต่เล็กไม่ใช่พี่มายด์ เล็กสู้หน้าใครไม่ไหว" 

"เล็กก็เลยต้องไปรบกวนให้น้องมายด์เขาสวมรอยเป็นเล็กอย่างไม่มีกําหนด เพียงเพราะว่าเล็กสู้หน้าคนอื่นไม่ไหว พี่รู้ว่าเล็กโดนเเกล้ง พี่เข้าใจ เเต่มันสมควรเเล้วเหรอที่จะต้องดึงคนที่ไม่เกี่ยวข้องไปรับชะตากรรมของเล็ก มันไม่เห็นเเก่ตัวไปหน่อยเหรอ" 

ธนภัทรตัดสินใจถามลลิตาตรงๆ ได้ยินเเบบนี้ลลิตาก็เอาเเต่ร้องไห้ ลลิตาเป็นคนอ่อนเเอ มีอะไรเธอก็เอาเเต่วิ่งหนี เอาเเต่หนีความจริง ไม่ยอมต่อสู้เพื่อตัวเองจนต้องให้ภาวิตราสวมรอยเป็นเธออย่างไม่มีกําหนดไปเเบบนี้ก่อน 

"เลิกร้องไห้เเล้วช่วยทําตัวให้มันเป็นผู้ใหญ่กว่านี้หน่อยได้ไหม ทําตัวให้มันเป็นภาระของคนอื่นลดลง ถ้าทําไม่ได้ก็ไปบอกพ่อของเล็กให้เอาเล็กไปขังไว้ที่โรงพยาบาลบ้า" 

ธนภัทรพยายามจะสอนให้ลลิตา เเข็งเเกร่งขึ้นเเต่มันกลับยิ่งทําให้ลลิตาเอาเเต่ร้องไห้ไม่ยอมหยุด 

"พี่ไบรท์ใจร้าย.........ใจร้ายที่สุดเลย" 

เวลามีปัญหาอะไรลลิตาก็จะเอาเเต่วิ่งหนีคนอื่น คราวนี้ธนภัทรไม่ยอมให้เธอวิ่งหนีเขา ธนภัทรจะปราบพยศนิสัยของเธอให้เธอกลายมาเป็นลลิตาคนใหม่ที่เข้มเเข็งเเละสู้คนเป็นให้ได้ 

"ปล่อยเล็กน่ะ..........ปล่อย!"

ลลิตาพลักธนภัทรออกจะวิ่งหนีไปอย่างไร้จุดหมายเหมือนที่เธอชอบทําเป็นประจํา ธนภัทรกระชากตัวลลิตามาปราบพยศด้วยการจูบเธอซะเลย ธนภัทรไม่ได้อยากรังเเกลลิตาเเต่เขาพยายามสอนให้เธอเข้มเเข็งขึ้น 

ลลิตาพยายามดิ้นรนขัดขืน เเต่ก็สู้เเรงผู้ชายไม่ไหว ยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่ ธนภัทรก็ยิ่งจูบเธอเเรงขึ้นมากเท่านั้น กําปั้นของลลิตาทุบตีทั่วร่างกายของธนภัทรจนเธอเริ่มหมดเเรงเเละยอมเเพ้ปล่อยให้เขาจูบเธอจนพอใจ

"คนเลว........" 

ลลิตาเอ่ยออกมาเบาๆหลังจากที่ธนภัทรถอนริมฝีปากออกมาจากริมฝีปากอันนุ่มนวลของเธอ 

"เเล้วคนอย่างเล็กดีตายนักล่ะ ถ้าเล็กดีจริงเล็กคงไม่ต้องส่งให้น้องมายด์ไปรับเคราะห์กรรมเเทนเล็กหรอก ต่อไปนี้เวลาพี่คุยด้วยห้ามเอาเเต่ร้องไห้เเละคิดเเต่จะวิ่งหนีลูกเดียว อีกอย่างเล็กต้องทานข้าว ทําตามคําสั่งของพี่ด้วย ไม่อย่างนั้นพี่ไม่ทําเเค่จูบเเน่" 

ลลิตากํามือไว้เเน่น ลลิตาไม่เคยถูกใครวางอํานาจเเบบนี้มาก่อน ธนภัทรไม่ได้อยากจะทําตัวดุดันมากขนาดนี้เเต่เขาเเค่อยากจะสอนให้ลลิตารู้จักเผชิญหน้ากับความเป็นจริงเเละรู้จักปกป้องตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร

"เล็กยังไม่ได้ทานอะไรเลยทั้งวัน ลงไปทานข้าวได้เเล้ว"  

"ไม่ค่ะ เล็กบอกเเล้วไงว่าเล็กยังไม่หิว"

"ถ้าเล็กไม่ยอมลงไปทานข้าวดีๆ พี่จะยืนจูบเล็กอยู่ตรงนี้จนกว่าเล็กจะยอมเเพ้เเล้วยอมลงไปทานข้าว" 

"ป่าเถื่อน........ทําไมพี่ไบรท์ถึงได้ป่าเถื่อนเเบบนี้ค่ะ" ลลิตาไม่อยากจะเชื่อว่าธนภัทรจะใช้วิธีเเบบนี้บีบบังคับเธอ

"พี่จะนับหนึ่งถึงสามน่ะ ถ้าเล็กยังไม่ยอมเดินลงไปทานข้าวข้างล่าง พี่จะจูบเล็กซํ้าจริงๆ........หนึ่ง......สอง" 

เมื่อได้ยินคําว่าสองลลิตาก็รีบวิ่งลงไปข้างล่างกลัวถูกธนภัทรจูบเธออีก ธนภัทรไม่ได้อยากใช้วิธีนี้ปราบพยศเธอ เเต่เขาไม่รู้จะทํายังไงกับเธอเเล้วจริงๆ เขาหวังดีเเละอยากให้เธอโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ รู้จักดูเเล ปกป้องตัวได้ ไม่ต้องพึ่งพาคนอื่นตลอดเวลาเหมือนอย่างที่เธอกําลังทําอยู่ตอนนี้ 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

8 ความคิดเห็น