คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic SNSD ] ที่แห่งนี้ มีอาถรรพ์ 100%

โดย I'm_J

เมื่อที่ดินที่เธอรักต้องถูกแย่งไป ซ้ำยังมีคนต้องการจะทำร้ายเธอ เธอจะทำอย่างไรดี ไหนจะลูกของเธอที่ต้องไปอยู่กับคนอื่นอีก

ยอดวิวรวม

1,634

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


1,634

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 ก.ค. 60 / 22:26 น.
[Fic SNSD ] ที่แห่งนี้ มีอาถรรพ์ 100% | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

      มีเรื่องเล่าว่า มีบ้านพร้อมที่ดินแห่งหนึ่งอยู่แถวชานเมือง เป็นบ้านที่เกือบจะถูกเรียกว่าบ้านร้าง เดิมที่เป็นของสองสามีภรรยา มีพื้นที่โดยประมาณห้าร้อยไร่ ซึ่งเป็นที่ต้องงการของใครหลายๆ คน รวมทั้ง อ๊ค แทคยอนด้วย เขาเป็นผู้มีอิทธิพล รวมทั้งมีเงินมหาศาล เขาต้องการที่จะครอบครองที่ดินผืมนี้ เพราะที่ตรงนี้ถือเป็นทำเลทอง ไม่ว่าจะทำกิจการอะไรก็เจริญรุ่งเรือง นั่นเลยทำให้มันเป็นที่ต้องการ เขาจึงติดต่อขอซื้อกับฝ่ายสามีพร้อมเสนอเงินให้อย่างงาม แต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธ ทำให้แทคยอนไม่พอใจ จึงสั่งให้ลูกน้องตามฆ่าซะ หลังจากสามีตาย แทคยอนก็พยายามขอซื้อกับภรรยา แต่เธอก็ไม่ขาย ไม่ว่าจะทำอย่างไรเธอเขาก็ไม่ขาย แทคยอนจึงต้องหาวิธีจัดการกับเธอ แต่เขาก็ยังไม่โอกาสได้ลงมือ เนื่องด้วย เธอถูกดูแลเป็นอย่างดี คนงานที่ทำงานที่นั่น ต่อช่วยกันเป็นหูเป็นตาเพื่อป้องกันไม่ให้นายหญิงของเขาได้รับอันตราย แล้วยิ่งตอนนี้เธอท้องแก่ใกล้คลอดแล้ว ยิ่งต้องระวัง แต่แล้วโอกาสของแทคยอนก็มาถึง วันนั้นเป็นวันหยุด ทำให้คนงานเหลือน้อย แทคยอนจึงยกพวกมาที่ไร่ พร้อมกับฆ่าทุกคนที่ขวางหน้า เขาเข้ามาในบ้าน ก็เจอกับหญิงสาว

“พวกนายเข้ามาในบ้านฉันทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ช่วยด้วย ใครก้ได้ช่วยด้วย”

“ฮ่าๆ ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก พวกนั้นตายกันหมดแล้ว ถ้าไม่อยากตายก็ขายที่นี่ซะ แล้วฉันจะไว้ชีวิตเธอ อันที่จริงเธอก็สวยนะ มาเป็นนเมียฉันมั้ยล่ะ ฉันจะดูแลอย่างดี”

“ไม่ ฉันไม่ขาย แกมันหน้าตัวเมีย ดีแต่รังแกคนที่ไม่มีทางสู้”

“ปากดีนักนะ” แทคยอนตบหน้าเธออย่างแรง จนเธอล้ม ทำให้ท้องไปกระแทกกับขอบโต๊ะ เธอร้องไห้ รู้สึกเจ็บปวดจวนจะขาดใจ ลูกของเธอ ลูกของเธอจะเป็นอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้

“หึ เป็นไง ทีนี้จะยอมหรือยัง” แทคยอนเริ่มโมโห ที่เธอคนนี้ถึงแม้จะตายก็ยังดื้อด้าน และในช่วงที่แทคยอนหันหลังไปสั่งลูกน้อง เธอก็หยิบมีดที่ตกอยู่โต๊ะขึ้นมา แล้วพุ่งตรงไปยังแทคยอนหมายจะแทง แต่แทคยอนหลบพร้อมมกับยื้อยุด เธอจึงใช้แรงทั้งหมดกดมีดไปที่หน้าอกของแทคยอน เขาจับมือถือกำมีดนั้นไว้แน่นแล้วหันปลายมีดไปยังหญิงสาว และออกแรงเพียงนิด เธอก็ถูกมีดปักคาอก เธอค่อยๆ ทรุดตัวลงกับพื้น มองแทคยอนด้วยสายตาอาฆาตแล้วเธอก็วสลบไป

“เอาศพพวกมันไปทำลายซะ อย่าให้ใครสาวตัวมาถึงฉันได้ ฉันจะกลับบ้าน ยังไงที่นี่ก็เป็นของฉันแล้ว”

เมื่อสั่งลูกน้องเสร็จเขาก็รถกลับบ้าน โดยไมม่มได้รู้เลย ว่ามีคนเห็นการกระทำของเขา รวมทั้งจัดการลูกน้องของแทคยอนทั้งหมด

 

 ร่างของหญิงสาวนอนเลือดไหลรินอยู่ท้ายไร่ ข้างกันมีชายคนหนึ่งกุมมือเธออยู่

“โบอา เธออย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ พี่จะพาเธอไปหาหมอ” เขาจะอุ้มเธอขึ้นแต่เธอกลับห้ามไว้

“พี่ซีวอน ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันกำลังจะตาย แต่ฉันอยากให้ลูกฉันรอด พี่ช่วยลูกฉันด้ววยนะ ช่วยวฉันด้วย” เธอขอร้องเขาให้ช่วยลูกที่อยู่ในท้องของเธอ

“พี่จะทำได้ยังไง พี่ทำไม่ได้”

“พี่ต้องช่วยฉัน ลูกของงฉันต้องปลอดภัย ขอร้องล่ะ ช่วยลูกฉันด้วย” เธอขอร้องทั้งน้ำตา เธออยากให้ลูกของเธอรรอดแม้เธอต้องตายก็ตาม เขาไม่อยากทำแบบนี้เลยแต่เขาก็ต้องทำ เขาจัดการทำคลอดให้เธอ เธอใช้แรงเฮือกสุดทท้ายในการคลอด ในที่สุดเด็กก็ออกมาอย่างปลอดภัย เธอได้ยินเพียงว่าลูกของเธอเป็นผู้หญิง แล้วเธอก็ค่อยๆ หมดลมหายใจไป  แต่ก่อนที่เธอจะตาย เธอได้สาปแช่งไว้ ไม่ว่าใครที่มาอยู่ที่นี่ขอให้มับพบกับความบรรลัย ไม่ว่าจะทำอะไรก็ของให้ล่มจม ต้องมีแต่ความเจ็บปวดทรมาณเมื่อกับที่เธอเป็น และเธอก็สิ้นใจตาย

 เขาร้องไห้ออกมา พร้อมทั้งกอดเด็กน้อยนั้นเอาไว้ เด็กน้อยก็ร้องไห้จ้าราวกับรับรู้ว่าได้เสียแม่ไปแล้ว

“หลับให้สบายนะโบอา อย่าห่วงลูกเลยนะ ถึงพี่จะเลี้ยงเขาไม่ได้ แต่มีอยู่ครอบครัวหนึ่งสามารถเลี้ยงเจ้าตัวเล็กนี้ได้” เขาพูดกับเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะนำร่างอันไร้วิญญาณของโบอาไปฝังยังใต้ต้นไม้ใหญ่ ที่เขาต้องฝังเธอที่นี่เพราะรู้ว่าเธอรักที่นี่มาก และคงไม่อยากไปอยู่ที่อื่น

 

 

         หน้าบ้านมหาเศรษฐีครอบครัวหนึ่ง

 เด้กตัวน้อยๆ ถูกเอาใส่ตะกล้า แล้วนำไปวางไว้ที่ประตูรั้ว ก่อนเขาคนนั้นจะกดกริ่งให้คนในบ้านออกมา ไม่นานก็มีสาวใช้เปิดประตูออกมา เธอมองซ้ายมองขวาก็ไม่เจอใคร ในระหว่างที่เธอกำลังจะเดินกลับเขาบ้านเธอก็เห็นตะกร้าใบหนึ่งวางไว้ เธอจึงเดินเขาไปเปิดดูว่าในนั้นมีอะไร แต่เมื่อเปิดดูก็ต้องตกใจ เมื่อพบว่าข้างในมีเด็กน้อยน่ารัก กำลังหลับอยู่ จึงมองหาคนที่อย่แถวนั้น แต่กลับไม่มีใคร เธอจึงอุ้มตะกร้าใบนั้นเข้าบ้านเพื่อไปพบเจจ้านายของเธอทันที  หลังจากสาวรับใช้กลับเข้าบ้านไป ชายคนนั้นก็ออกมาจากที่ซ่อน

“ลุงหวังว่าเขาจะเลี้ยงดูเจ้าอย่างดี แล้วสักวันเราคงได้พบกัน” แล้วเขาก็เดินจากไปทันที

 

 

                                เวลาไม่นานแทคยอนก็เข้ามาอาศัยอยู่ในที่ดินแห่งนี้ เขาว่าไว้ว่าจะได้กอบโกยเงินจำนวนมหาศาลจากที่นี่ แต่มันกลับตรงกันข้าม เพราะไม่ว่าเขาจะลงทุนอะไรไปกับมีแต่ความเสียหาย ขาดทุนย่อยยับ ครอบครัวของเขาค่อยๆ ป่วยตายไปทีละคน คนงานก็ทยอยลาออกเพราะอยู่ไม่ได้ โดยพวกเขาบอกว่า มักจะมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินไปเดินมารอบๆ ที่พัก พ้อมกับร้องรียกหาลูก ทั้งมีเหตุการณ์แปลกๆ เกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน ตอนนี้เป็นเวลาสามปีแล้วนับจากวันที่แทคยอนได้ที่ดินผืนนี้มา

“คุณแทคยอน ผมว่าคุณไม่ไหวแล้ว”

“แค่กๆ ฉันไหว ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะมีผี ฉันต้องพยายามแค่ไหนกว่าจะได้มันมา แค่กๆ เพราะฉะนั้นฉันจะยอมเสียมันไปง่ายๆ” แทคยอนบอกคนงานคนเดียวที่เหลืออยู่ ตอนนี้เขากำลังจะตาย เขาป่วยมาพักใหญ่ ไปหาหมอ ก็ตรวจไม่เจอว่าเขาเป็นโรคอะไรกันแน่ มีเพียงซีวอนเท่านั้นที่ผู้ว่าเพราะอะไร

“แต่คุณกำลังจะตาย”

“ก็ช่าง ถึงฉันตาย แค่กๆ ฉันก็จะตายที่นี่”

“หึ คิดจะที่นี่งั้นหรอ ที่นี่ไม่ใช่ของคุณ คุณไม่มีสิทธิ์มาตายที่นี่” เขาพูดแค่นั้นก็จัดการแบกร่างของงแทคยอนที่หมดเรียวแรงไปขึ้นรถ แล้วขับออกไปยังที่ไกลก่อนจะพักแทคยอนตกรถ

“คนอย่างแกต้องตายอย่างอนาถ” เขาทิ้งไว้แทคยอนไว้กลางถนนแล้วก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว แทคยอนพยายามกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอด ถนนแถวนั้นทั้งเปลี่ยวทั้งมืด เขาค่อยๆ คลานไปเรื่อยๆ เนื่องจากขาของเขาไม่ค่อยมีแรงทำได้เพียงคลานเท่านั้น แล้วอยู่ในหัวเขาก็มีเสียงใครบางคนดังขึ้น

ไม่ว่าใครที่มาอยู่ที่นี่ขอให้มับพบกับความบรรลัย ไม่ว่าจะทำอะไรก็ของให้ล่มจม ต้องมีแต่ความเจ็บปวดทรมาณจนตาย 

แล้วเขาก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อมีรถบรรทุกคันใหญ่วิ่งตรงมีหาเขาอย่างเร็วราวกับไม่เห็นเขา ทั้งที่ไฟหน้ารถก็สว่างไม่ว่ายังไงก็ต้องเห็นเขาแน่ๆ แต่ไม่เลย รถคันนั้นขับไปด้วยคววามก่อนจะวิ่งทับร่างของแทคยอนแล้วรถก็หายไปกับความมืดอย่างรวดเร็ว ตอนสสภาพศพของแทคยอนดูไม่ได้เลย ชิ้นส่วนกระจัดกระจายเละเทะ และไม่มีใครผ่านมาพบ

 

 

 

 

   “พี่ทำไมแค่นี้ รอพี่หน่อย สักวันลูกของเธอต้องกลับมา พี่สัญญา” เขาพูดกับต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น ก่อนจะเดินไปยังประตูทางเข้าไร่ และแขวนไปให้เช่าไว้ข้าง   เวลาผ่านไปหลายเดือนก็มีคนมีขอเช่าเพราะเห็นว่าเป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์ แถมค่าเช่าก็ถูก แต่ก็ไม่มีใครสามารถอยู่ได้ ทุกคนต่างพบจุดจบเดียวกันกับแทคยอน คือ ความหายนะ และ ความตาย ไม่ว่าที่ดินผืนนี้จะเปลี่ยนมือมาหลายสิบมือแล้ว แต่ก็ไม่มีใครสามารถทำให้มันดีขึ้นได้เลย จนตอนนี้ที่นี่กลายเป็นที่ร้างไปเรียบร้อยแล้ว

 

“นี่ก็ 25 ปีแล้วสินะ รอพี่อีกนิด เขาจะกลับมาที่นี่แน่เด็กคนนั้นน่ะ” หลังจากที่เขาเอาเด็กน้อยไปวางไว้ เขาก็ค่อยแอบบไปดูว่าแป็นยังไงบ้าง เขาคิดไม่ผิดจริงๆ ที่เอามาฝากไว้กบบ้านหลังนั้น พวกเขาดูแลเด็น้อยดั่งลูกแท้ จนตอนนั้นเธอโตแล้ว และคงงอีกไม่นาน เธอคนนั้นจะได้กลับมาที่นี่





 สวัสดีจร้า ไรท์แอบบหนีมมาเปิดเรื่องสั้นอีกแล้ว อิอิ

เป็นเรื่องสั้น ที่แค่อินโทรก็ยาวแล้ว แต่มันเป็นเรื่องสั้นจริงๆ นะ

ฝากติดตามผลงานของไรท์ด้วยนร้าาาา

เรื่องนี้ทำเพื่อความบันเทิง ไม่ได้ต้องการที่จะทำให้ผู้ใดเสีย 

หากท่านใดไม่พอใจ ต้องออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย



เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ก.ค. 60 / 22:26


      


                    25 ปีผ่านไป

 คิม แทยอน หญิงสาวร่างเล็กกำลังดูประกาศการขายและเช่าทิ่นในอินเตอร์เน็ต

“อ่า ที่นี่น่าสนใจจัง” แทยอนพูดขณะเลื่อนดูข้อมูลต่างๆ

“แท ได้หรือยัง มีที่ไหนน่าสนใจบ้าง” ควอน ยูริ เดินเข้ามาหาพี่สาว

“มีที่นี่น่าสนใจมากยูล เป็นพื้นที่ขนาดห้าร้อยไร่มีภูเขาและแหล่งน้ำธรรมชาติหลายแห่ง แถมมีบ้านหลังใหญ่ด้วย มีการอัพเดตราคาและข้อมูลเพิ่มเติมเมื่อวานนี้เอง ยูลคิดว่าไง” แทยอนรู้สึกว่าพูดคนเดียวจึงหันไปหายูริ แต่เหมือนว่าเขาจะจ้องภาพบ้านหลังใหญ่ตาไม่กระพริบ

“ฉันจะเอาที่นี่ แทติดต่อเขาว่าเราจะไปดูพื้นที่และขอเช่าเลย” ยูริบอกออกมา เธอรู้สึกคุ้นเคยและผูกพันกับที่นี่ยังไงไม่รู้ และเขารู้สึกว่ามีบางอย่างต้องการให้เขาไปที่นั่น

“ยูลฉันโทรไปแล้วนะ เขาบอกว่าอีกสามวันให้เราเข้าไปดูที่ได้เลย เดี๋ยวเขาจะเตรียมสัญญาเช่าไว้ให้”

“ถ้างั้นเราไปบอกคุณพ่อคุณแม่กันเถอะ” ว่าแล้วยูริก็จูงมือแทยอนออกไปทันที

 

     ควอน ยูริ และ คิม แทยอน สองพี่น้องของบ้านคิม โดยยูริเป็นเด็กที่คุณคิมรับเป็นลูกบุญธรรม ยูริถูกพบอยู่หน้าบ้าน หญิงรับใช้ได้ออกไปที่หน้าบ้านเพราะทีมีคนมากดกริ่ง แต่พอออกมากลับพบเพียงตะกร้าใบใหญ่เท่านั้น เธอจึงเปิดดูก้พบกับเด็กน้อยคนนี้ สาวใช้จึงรีบนำตะกกร้านี้มาหาคุณคิมทันที คุณคิมเห็นก็ตกใจ เขาอุ้มเด็กออกมี มันมีกระดาษใบหนึ่งร่วงลงมา เขาจึงเอามาดูพบว่ามันเขียนไว้ว่า เด็กคนนี้ ชื่อ ควอน ยูริ โปรดรับไว้เป็นลูก ได้โปรดดูแลเขาด้วยความรัก และบอกความจริงเมื่อเขาโตขึ้น ตั้งแต่นั้นมาคุณคิมดูแลยูริดั่งลูกแท้ๆ โดยถูกเลี้ยงคู่กับลูกของเขาที่เกิดก่อนยูริเพียงไม่กี่เดือน พอโตขึ้นเขาก็บอกว่ายูรินั้นเป็นใครซึ่งยูริเสียใจอยู่บ้างแต่ไม่นานก็ดีขึ้น ยูริและแทยอนเมื่อเรียนจบแล้วเขากับไม่ยอมเขาไปทำงานในบริษัทของครอบครัว พวกเธอต้องการทำไร่องุ่นและฟาร์มสัตว์ พวกเธอจึงไปขอกับคุณคิมซึ่งเขาก็ไม่ว่าอะไรและสนับสนุนเต็มที่

 

 

 

   สามวันผ่านไป

 ตอนนี้ยูริและแทยอนได้มาถึงที่นี่แล้ว และมีชายวัยกลางคนออกมาต้อนรับ

“สวัสดีครับ คุณยูริกับคุณแทยอนใช่มั้ยครับ เชิญเข้ามาในบ้านก่อนครับ” เมื่อเข้ามาในบ้านเขาก็ยกน้ำมาให้และแนะนำตัว

“ผมชื่อ ซีวอน ครับ เป็นคนดูแลที่นี่”

“ค่ะ คุณซีวอน ฉันชื่อ แทยอน ส่วน คนนี้ ชื่อ ยูริ ค่ะ” แทยอนแนะนำตัว แต่ตอนนี้ยูริกำลังมองไปรอบๆ จนไปพบกับรูปชายหญิงที่ติดไว้ที่ผนัง ซีวอนเห็นท่าทางของยูริจึงพูดขึ้น

“นั่นเป็นรูปของเจ้าของบ้านครับ”

“แล้วเขาไปไหนค่ะ” ยูริถามทั้งๆ ทั้ตายังคงจ้องที่รูปนั้น

“พวกเขาเสียแล้วครับ” คำตอบนั้นทำให้ยูริหันไปมองเขาทันที

“ก่อนพวกท่านเสีย ท่านได้ทำพินัยกรรมไว้ครับ ว่าไม่ต้องการที่จะขาย แต่ให้เก็บไว้เพื่อรอให้ลูกของท่านกลับมาครับ ระหว่างให้ปล่อยเช่า”

“แล้วลูกของท่านล่ะคะ” แทยอนถามบ้าง ซีวอนมองหน้าแทยอน และก็มองหน้ายูริ

“เธอกำลังจะกลับมาอีกไม่นานครับ”

“อ่าว แล้วแบบนี้เราจะไม่มีปัญหาเหรอคะ”

“ไม่มีแน่นอนครับ ว่าแต่พวกคุณไปสำรวจไร่ก่อนก็ได้ครับ หลังจากดูเสร็จเราค่อยมาทำสัญญากัน ผมขอตัวก่อน” เขาพูดแค่นั้นแล้วเดินไปทันที ยูริและแทยอนจึงทำได้เพียงไปสำรวจไร่ตามที่เขาบอกเท่านั้น

 

 “เขากลับมาแล้วนะโบอา เธอเห็นมั้ย เขาสวยเหมือนเธอเลย” เขาพูดจบก็มีลมพัดมาเบาๆ ให้เขาได้รับรู้ ว่าเธอก็คิดเหมือนเขา

 

 

 “ว้าววว สวยจัง สดชื่นชะมัด ยูลนี่คิดไม่ผิดเลยนะเนี่ย ที่เลือกที่นี่อ่ะ”

“ใช่มั้ยล่ะ ยูลว่าถ้าเรามาลงทุนที่นี่ต้องได้กำไรดีแน่ๆ” ยูริกับแทยอนชอบที่นี่มาก ถ้าอย่างนั้นก็แยกย้ายดีกว่า แทไปทางนั้น เดียวยูลไปทางนี้ แล้วอย่าลืมถ่ายรูปมาด้วยล่ะ” เมื่อทั้งคู่ตกลงกันได้ก็แยกกันไป แทยอนเลือกเดินไปทางพื้นที่ทางภูเขา ซึ่งดูแล้วบริเวณนี้น่าจะปลูกผผักผลไม้มาบ้างแล้ว เพราะเขาเห็นว่ามีเถาแตงโม รวมถึงผักอีกหลายชนิด ส่วนยูริเลือกไปทางโรงเลี้ยงสัตว์ ที่ถ้าหากเดินไปไม่ไกลจะเจอกับน้ำตกที่เป็นต้นน้ำ ยูริเดินไปเรื่อยๆ และคอยถ่ายรูปไปด้วย ในขณะที่ยูริกำลังจะกดถ่ายรูปเขาก้พบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านหน้าเขาไปไม่ไกล แล้วเดินหายไปทางต้นไม้ใหญ่ ยูริที่สงสัยว่าเธอเป็นใครจึงเดินไปดู แต่กลับไม่พบใครเลย มีเพียงเส้นคอที่มีห้อยอยู่ร่วงลงบนพื้นเท่านั้น

“ของใครกันนะ แล้วคนนั้นเธอหายไปไหน” ยูริมองไปรอบๆ ก็ไม่พบใคร เห็นก้เพียงพื้รที่กว้างๆ ในมือของเขายังถือสร้อยอยู่

“ยูลลลลลล” เสียงแทยอนดังมาแต่ไกล

“อ้าวแท ดูทางนั้นเสร็จแล้วหรอ” ยูริเก็บสร้อยใส่กระเป๋าเสื้อ

“อืม แล้วทางนี้เป็นไงบ้าง”

“ดีเลยล่ะ เหมาะจริง ดูรูปพวกนี้สิ” ในขณะที่ดูรูปกันอยู่ แทยอนหันไปเห็นหญิงคนหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากทั้งคู่นัก เขาจึงยิ้มให้เพราะคิดว่าคงเป็นผู้ช่วยของคุณซีวอน แล้วจึงหันมาหายูริ

“ยูล เราไปกัน นี่ก็เย็นแล้ว เดี๋ยวต้องให้คนไปขนของอีก”

“อืม งั้นไป” แล้วทั้งคู่ก้เดินกลับไปที่บ้านหลังใหญ่เพื่อตกลงเรื่องสัญญากับซีวอน เหลือไว้เพียงหญิงคนหนึ่งที่ยืนมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก

“ในที่สุดก็กลับมา มาอยู่ด้วยกันที่นี่นะ ฉันจะดูแลเธอเอง” เสียงดังออกมาจากหญิงคนนั้นทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ขยับปากแล้ว เธอมองตามหลังพวกเขาอีกครั้ง ก่อนจะเดินหายเข้าไปหลังต้นไม้

 

 

 

 

   บ้านคิม

 เมื่อตกลงสัญญากันเสร็จยูริและแทยอนก็รีบกลับมาเก็บของทันที วันนี้พิเศษหน่อย เมื่อ ทิฟฟานี่ เพื่อนสาวคนสนิท (คิดไม่ซื่อ) ของทั้งคู่ มาหาที่บ้าน

“ทำไมไม่เห็นบอกกันบ้างเลยว่าจะไปอยู่ที่ไร่นั่น”

“ฟานี่อ่า ยูลขอโทษนะคะ คือยูลลืมอ่ะ แฮะๆ”

“เอาน่า ฟานี่ เอาไว้เธอไปค้างกับพวกเราก็ได้” ทั้งยูริและแทยอนต่างเขามาง้อทิฟฟานี่

“ก็ได้ เอาไว้ฉันเคลียร์งานเสร็จแล้วจะตามไปนะ ว่าแต่มีรูปมั้ย ขอดูหน่อยดิ” แทยอนหยิบโน๊ตบุ๊คมาเปิดภาพถ่ายมาให้ทิฟฟานี่ดู

“ว้าววว สวยจัง ฉันอยากไปเร็วๆ แล้วสิ ว่าแต่พื้นที่กว้างขนาดนี้ ต้องใช้คนงานเยอะแน่ๆ ว่าแต่ยูลมีคนงานยัง”

“ก็มีอยู่บ้างนะ แต่คงไม่พอเพราะต้องปรับปรุงอะไรอีกหลายอย่าง”

“งั้นเดียวฟานี่ช่วย ว่าแต่คิดชื่อไร่ไว้ยัง”

“เอ่อ นั่นสิยูลนี่ ฉันก้ลืมถามลุงซีวอนเลยนะเนี่ยว่าชื่อเก่า ชื่อว่าอะไร” แทยอนที่นึกขึ้นได้

“ยูลก็ไม่รู้ แต่ยูลจะขอเปลี่ยนชื่อไร่จากชื่อเดิม เป็น ไร่ควอนยูล แทกับฟานี่ว่าดีมั้ย” ยูริถาม ซึ่งทั้งคู่ก็เห็นด้วย

 และแล้วก็ถึงเวลาที่ยูริและแทยอนก็ได้เข้ามาอยู่ในไร่นี้ ซึ่งทิฟฟานี่ก็มาพร้อมกับทั้งคู่ด้วย

“ว้าวววววว ของจริงสวยกว่าที่ให้ดูในรูปอีกนะเนี่ย” ทิฟฟานี่มองด้วยท่าทีตื่นเต้น

“เห็นมั้ยล่ะ แทบอกแล้วว่าฟานี่ต้องชอบ” ทั้งสามก็พูดคุยกันไปเรื่อยๆ บริเวณห้องรับแขก

“สวัสดีครับ” ซีวอนเดินเข้ามา

“สวัสดีค่ะ ลุงซีวอน/สวัสดีค่ะ ลุงซีวอน/สวัสดีค่ะ” ทั้งสามทักทายกลับ มีเพียงทฟฟานี่ที่งงเล็กน้อยที่ว่าเขาเป็นใคร แต่ก็ทักกลับเพราะเป็นมารยาท

“ลุงซีวอนคะ นี่คือทิฟฟานี่ค่ะ เธอเป็นเพื่อนของพวกเรา” แทยอนแนะนำทิฟฟานี่ให้ซีวอนรู้จัก

“ฟานี่ นี่คือลุงซีวอน เป็นคนดูแลที่นี่” ทั้งทิฟฟานี่และซีวอนยิ้มทักทายกันอีกที

“นี่ครับ กุญแจบ้านและกุญแจห้องทุกห้องในบ้าน ส่วนเรื่องคนงานผมจัดการให้แล้วนะครับ พรุ่งนี้พวกเขาจะมาเริ่มงานครับ”

“ขอบคุณนะคะ คือยูล อยากรู้ว่าชื่อไร่นี่มีชื่อว่าอะไรคะ คือยูลอยากขอเปลี่ยนได้มั้ยคะ”

“อ่อ ได้สิครับ ชื่อของที่นี่คือ ไร่ควอนยูล ครับ” เมื่อทั้งสามได้ยินซีวอนบอกชื่อแล้ว ถึงกับอึ้ง ทำไมชื่อที่นี่ เหมือนกับที่ยูริคิดไว้เลย

“แล้วคุณยูริต้องการเปลี่ยนเป็นชื่อไหนหรอครับ” เขาถามอย่างยิ้มๆ

“คือตอนแรกยูลคิดว่าจะเปลี่ยนค่ะ แต่ตอนนี้คิดว่าไม่เปลี่ยนดีกว่า” ซีวอนทำหน้างง

“ตอกแรกยูลเขาคิดว่าจะเปลี่ยน เป็นชื่อ ไร่ควอนยูล น่ะค่ะ แต่พอได้มาฟังชื่อเดิมแล้วเลยคิดว่าไม่เปลี่ยนดีกว่า” แทยอนช่วยขยายความ

“อ่อครับ บังเอิญจังเลยนะ” ซีวอนพูดพลางหัวเราะเบาๆ

“ค่ะ ลุงซีวอนคะ ว่าแม่บ้านสักคนมั้ยคะ คือยูลอยากให้มาดูแลเรื่องอาหารกับความสะอาดน่ะค่ะ”

“มีครับ แต่ตอนนี้แกป่วยอยู่โรงพยาบาล แต่ไม่ต้องห่วงครับ ระหว่างนี้ผมจะให้ลูกผมมาดูแลที่นี่แทน อ่ะ มาพอดี”  มีหญิงสาวอายุน่าจะไล่เรี่ยกับพวกเขา

“สวัสดีค่ะทุกคน” หญิงสาวส่งยิ้มสดใสให้กับทุกคนโดยเฉพาะยูริ

“เธอชื่อ ซูยอนครับ เป็นลูกสาวผมเอง เธอจะมาดูแลในเรื่องอาหารและงานบ้าน”

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ซีวอนปล่อยให้ซูยอนอยู่คุยกับทั้งสามส่วนตัวเองก้ไปทำธุระข้างนอก

 

 

 ตอนนี้ก้ผ่านมาสามเดือนแล้วที่ยูริและแทยอนมาอยู่ที่ไร่ โดยบางครั้งจะมีทิฟฟานี่มานอนค้างที่นี่ด้วย การปรับปรุงรวมถึงการเริ่มเพราะปลูกดำเนินไปได้ด้วยดี แต่เมื่อขยับพื้นที่ไปทางโรงเลี้ยงสัตว์ มันจำเป็นต้องตัดต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ตรงนั่น ไม่ว่าจะเปลี่ยนคนงานไปกี่ชุดก้ไม่มีใครสามารถตัดต้นไม้นั่นได้และพอกันลาออกไป

 

     ห้องทำงานในบ้าน ยูริกำลังนั่งเครียดอยู่

“บ้าจริง นี่เป็นชุดที่ห้าเข้าไปแล้วนะ ทำไมถึงไม่มีใครตัดได้เลย เอาแต่บอกว่าถูกผีผู้หญิงหลอก บางคนก็บอกว่าเขามาทำร้าย ตั้งแต่ฉันอยู่ที่นี่มาไม่เคยจะเห็น” ยูริได้แต่หัวเสีย แต่อีกความรู้สึกหนึ่งเขาก้ไม่ได้อยากจะตัดมันหรอก ยูริเดินไปที่เตียงนอนเขาเหลือบไปเห็นสร้อยแหวนคู่วางอยู่บนหัวตียง

“ฉันลืมไปเลยว่าเคยเก็บสร้อยนี่ได้” ยุริหยิบขึ้นมาดูพักหนึ่งแล้วก็วางมันไว้ที่ เขาล้มตัวลงนอน ไม่นานก็หลับสนิท

 

 

       ท่านกลางบรรยากาศอันเงียบสงบในยามค่ำคืน ร่างสูงค่อยเดินไปเรื่อย จนมาหยุดอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ เขาจำได้ว่านี่คือต้นไม้ที่อยู่ในไร่ของเขา ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ๆ ก็พบกับหญิงสาวท้องแกคนหนึ่ง นั่งร้องไห้อยู่ที่โคนต้น ร่างสูงจึงตัดสินใจเรียก

“คุณคะ คุณ มานั่งร้องไห้อะไรที่นี่คะ เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ยูลลูกแม่” หญิงคนนั้นตอบกลับมาทำให้ร่างสูงชะงัก

“คุณว่าอะไรนะคะ”

“ป่าวค่ะ ฉันจะไปแล้ว ฉันขอร้องเธอหนึ่งอย่างได้มั้ย อย่าตัดต้นไม้นี้ สัญญาได้มั้ย” เธอคนนั้นลุกขึ้นมาพร้อมกับจับแขนร่างสูงไว้

“เอ่อ...” เมื่อร่างสูงอึกอัก เธอจึงพูดอีก แต่เปลี่ยนไป จากพูดธรรมดากลายเป็นตะโกน

“สัญญาสิ สัญญาว่าจะไม่ตัดมัน คือมันคือชีวิตและที่พึงสุดท้ายของฉันสัญญาสิ” ลมเริ่มพัดแรงอย่างกับพายุ เสียงตะโกนยังดังก้องไม่มีทีท่าว่าเธอคนนั้นจะหยุดตะโกน แต่แล้วร่างสูงต้องช็อกสุดขีดเมื่อเธอคนนั้นค่อยๆ ใช้มือควักเอาลูกในห้องออกมา ใบหน้าที่สวยงามกลายเป็นใบหน้าที่เละเทะ มีทั้งเลือดและหนองออก เธอค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ร่างสูง พร้อมกับยื่นเด็กมาให้ เขาเห็นดังนั้นจึงออกวิ่งทันที แต่ไม่ว่าจะออกแรงวิ่งแค่ไหนเขาก็ได้ไปไกลจากที่เดิมเลย รู้ตัวอีกทีก็มีหญิงคนนั้นมาอยู่ตรงหน้าแล้ว

“อย่า อย่าทำออะไรฉันเลย ฉันกลัวแล้ว”

“ยูลลูกแม่ หนูกลับมาหาแม่แล้ว” ร่างสูงตกใจล้มลงไปที่พื้น เขาอ้อนวอนสุดชีวิต

“ปล่อยฉันไป อย่าได้มาหลอกหลอนฉันเลย” ร่างสูงหลับตาปี๋ เสียงเรียกหายไป เขาค่อยลืมตาขึ้นแล้วกับตกช็อกค้างอีกละลอก

“ยูลลูกแม่” หญิงคนนั้นยื่นใบหน้าเข้าใกล้ร่างสูงในระยะที่เรียกได้ว่าหน้าผากติดกัน ร่างสูงทำได้แค่ตะโกนออกไปสุดเสียง

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยย อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

 

 

 

“ม่ายยยยยยยยยยยย อ๊ากกกกกกกกกกก” แทยอนที่ได้ยินเสียงยูริก้รีบมาดู เขาเรียงนร่างสูงพร้อมกับเขย่าตัว

“ยูล ยูล ตื่นสิยูล ได้ยินแทมั้ย เกิดอะไรขึ้น ตื่นสิยูล” ร่างสูงสะดุ้งลุกขึ้นมา

“เป็นอะไรยูลฝันร้ายหรอ” ร่างสูงพยักตื้น หัวใจของงเธอเต้นแรง วามฝันเมื่อกี้มันเหมือนจริงมาก

“ไหนเล่าให้แทฟังสิ” แล้วยูริก็เล่าความฝันให้แทยอนฟัง

“มันเหมือนจริงมากๆ เลยแท ฉันกลัว ฉันกลัวจริงๆ” แทยอนดึงยูริมากอด

“โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ ในเมื่อเขาไม่ต้องการให้ยุ่งกับต้นไม้นั้นเราก็ไม่ต้องยุ่ง เราก็ปล่อยมันแล้วไปทำในส่วนอื่นแทน จะว่าไปต้นไม้นั่นเอาไว้ก็ดีนะ มันบังแดดบังลมฝน ให้อากาศที่บริสุทธิ์ด้วย ยูลว่าไง” ไม่มีเสียงตอบรับ เพราะตอนนี้ยูริได้หลับสนิบแล้ว

“เฮ้อ หลับง่ายจริงๆ น้องฉัน” แทยอนจับน้องนอนดีๆ แทยอนจ้องหน้ายูริ

“ยูล แทรักยูลนะ รักมาก มากเกินกว่าจะเป็นพี่น้องกัน แต่แทรู้ว่ายูลไม่คิดอะไรกับแทเกินน้องสาวหรอก แต่ไม่เป็นไร แค่ได้อยู่กับยูล แทก็มีความสุขแล้ว” แทยอนก้มลงจูบหน้าผากร่างสูงเบา และค่อยๆ เลื่อนตัวลงไปนอนข้างๆ แล้วกออดยูริไว้

 

 

    หลังจากวันที่ยูริฝัน เขาก็ยกเลิกคำสั่งตัดต้นไม้นั้นแต่ให้ไปทำในส่วนอื่นแทน ทิฟฟานี่ที่ลาพักร้อน ก็ได้มาอญู่กับพวกยูริในระหว่างที่พัก

“ยูลอ่า ป้อนอันนั้นให้เค้าหน่อยสิ”

“อ่ะ อ้าปากสิ” ทิฟฟานี่อ้าปากรับอาหารที่ร่างสูงตักมาป้อน

“อร่อยจัง”

“ยูล ป้อนแทบ้างสิ” แทยอนที่เห็นแล้วอิจฉาจึงบอกให้ยูริป้อนอาหารตนบ้าง

“ของแทต้องอันนี้เลย ต้มยำกุ้ง แซ๊บแซ่บ”

“ขอบใจนะ” แทยอนยักคิ้วให้ทิฟฟานี่ ทั้งแทยอนและทิฟฟานี่ต่างรู้ว่าอีกฝ่ายมีใจให้กับยูริแต่ไปมีใครเปิดเผยความรู้สึก ทั้งคู่เคยตกลงกันว่าจะจีบยูริแบบที่ไม่ให้เขารู้ตัว แต่เมื่อไม่ว่าจะทำยังไง ยูริก็ยังคงคิดว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนที่รักเสมอ จึงยุติและอยู่ในสถานะเพื่อนรักแบบนี้ตลอดไป

“อ่า เจสมาทานข่าวด้วยกันสิ” ซูยอนที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเจสสิก้า เพราะทิฟฟานี่เห็นว่าชื่อมันโบราณไม่เข้ากับหน้าตาของร่างบางเลยสักนิด

“ไม่เป็นไรค่ะ เจสทานข้าวมาแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” เธอส่งยิ้ม แล้วเดินจากไป

 

 

 

 

 

 

     ตอนนี้ไร่ควอนยูล กลายเป็นไร่ที่โด่งดังไปทั่ว หลังจากที่ต้องใช้เวลา 1 ปี ในการรอให้ผลไม้พร้อมเก็บเกี่ยว ช่างหน้าแปลก ที่ผลไม้บางชนิดต้องใช้เวลานาน แต่มันสามารถเก็บเกี่ยวผลได้ภายในปีเดียว ยูริเชื่อว่าอาจเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น เพราะตั้งแต่ที่ยูริฝันครั้งนั้นก็ไม่เคยฝันอีกเลย มีเพียงแค่เสียงเรียกเบาๆ เวลาที่ยูริเดินไปอยู่แถวต้นไม้ต้นนั้น

 ระหว่างที่ยูริกำลังนั่งคิดออะไรเพลิน เขาก็ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากชั้นร่าง ตอนนี้ดึกมากแล้วไม่น่าจะมีใครมา แทยอนก็เข้าไปพบคุณพ่อ ที่นี่จึงเหลือเขาคนเดียว เมื่อคิดได้ว่าอาจจะเป็นขโมยยูริจึงไปหยิบปืนพก แล้วค่อยๆ เดินลงมาข้างล่าง

ก็พบกับชายชุดดำใส่โม่งปิดหน้าตา

“เฮ้ย หยุดนะ” จ่อปืนไปยังคนร้าย ซึ่งตอนนี้เขาหันมาททางร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัว

“ฮ่าๆ คิดว่ามีปืน แล้วกูจะกลัวมึงหรอ” คนร้ายช้จังหวะนั้นต่อยเขาที่หน้าของยูริ ทำให้ปากเธอแตก จึงต่อยคนร้ายกลับไป ทั้งคู่สู้กันอย่างทุลักทเล ตอนนี้ปืนก็กระเด็นไปไกลเกินกว่าจะเอามาใช้ คนร้ายใช้จังหวะที่ยูริล้มเพราะถูกต่อย หยิบมีดออกมาจากกางเกง จะเข้าไปแทงร่างสูง ยูริที่เห็นแบบนั้นจึงทำได้เพียงยกแขนขึ้นป้องกัน ในขณะที่ปลายมีดจะแทงเข้ายูริ ทุกอย่างก็ถูกหยุดลงด้วยฝีมือของโบอา

“แกจะทำอะไรลูกฉัน” เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับวิญญาณของเยจินปรากฏขึ้น ร่างสูงเห็นผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าก็ตกใจ เพราะเธอคือผู้คนเดียวกันกับในฝันของเขา และยังเป็นคนดียวกับเจ้าของบ้านที่ตายไปแล้ว

“ฉันถามว่าแกจะทำอะไรลูกฉัน”

“อัก อัก อึก อ่ะ อึก”  คนร้ายที่ถูกโบอาบีบคอพยายามจะพูดละดิ้นหนี

“คุณ ปล่อยเขาเถอะ หากเขาตายมันจะเป็นบาปที่ติดตัวคุณ”

“แต่มันจะฆ่าลูก แม่ไม่ยอม”

ขณะนี้ซีวอนได้กลับมาจากในเมืองได้ยินเสียยงดังเอะอะออกมาจากในบ้านจึงหยิบปืนแล้วเข้ามาดู

“คุณยูล โบอา” ซีวอนเข้ามาประคองยูริและเรียกโบอาไว้

“หยุดเถอะโบอา หากเธอฆ่ามัน จะกลายเป็นบาป แล้วเธอจะไม่ได้ไปผุดไปเกิดสักที”

“แต่จะฆ่าลูกฉัน ฉันจะฆ่ามัน” ในระหว่างการเถียงระหว่างคนกับผี คนร้ายก็ถือโอกาสนี้ไปหยิบปืนของยูริยิงที่ไปซีวอน และกระหน่ำยิงไปปที่ยูริอีก กระสุนผ่านไปโดนร่างสูงเพียงแค่นัดเดียว ส่วนเหลือถูกโบอาทำให้มันกลับไปพุ่งทะลุตัวคนร้ายแทน ทำให้คนร้ายตายคาที่ ส่วนซีวอนก็รีบมาดูร่างสูงซึ่งถูกหญิงทะลุท้อง โบอาพยายามใช้พลังห้าเลือดให้ยูริ แต่เธอเริ่มอ่อนแรงลงพยังวิญญาณของเธอกำลังจะหมดเธอต้องกลับไปที่ต้นไม้นั่น ซีวอนเห็นก็รู้ข้อนี้ดี

“ไปเถอะโบอา พี่สัญญาว่ายูลจะปลอดภัย “

“แต่..”

“ไปซะโบอา หากเธอไม่ไปตอนนี้เธออาจไม่ได้เห็นยูริอีกเลยก็ได้” โบอามองไปที่ร่างสูง ก่อนจะตตัดสิ้นใจกลับไปยังต้นไม้ที่ฝังร่างเธอเอาไว้

“ม..แม่” เสียงเรียกแผ่วเบาของยูริทำให้โบอาถึงกลับต้องร้องไห้ แต่เธอไม่มีเวลาอีกแล้ว เธอหายไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียง

“ฝากลูกแนด้วยนะพี่ ยูลลูกแม่ แม่รักลูกนะ” หลังจากที่โบอาไปซีวอนก็รีบพายูริไปโรงพยาบาลทันทีและยังโทรไปบอกแทยอนว่ายูริถูกยิง เข้าขับรถมาถึงโรงพยาบาลด้วยวความลำบากเพราะเขาก้ถูกยิงสติของเขาลางเลือนเต็มที่ พอยูริถึงมือหมอเขาก็สลบทันที

 

 

 

 

      หลังจากนั้นสองอาทิตย์ที่หายจากอาการบาดเจ็บจากการถูกยิงก็กลับมาที่ไร่ เขาเรียกให้ซีวอนมาพบและถามถึงเรื่องราวต่างๆ รวมทั้งเล่าเหตุการณ์ที่เขาได้เจอมา วันนี้แทยอน ทิฟฟานี่ รวมทั้งคุณคิม หรือแม้แต่เจสสิก้าก็นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นนี้ด้วย

“มันคงถึงเวลาแล้วสินะครับ ที่ผมต้องบอกความจริง”

“ช่วยเล่าให้หมดด้วยนะคะ” ยูริที่สงสัยพูดขึ้น

“ครับ คุณคงรู้ใช้มั้ยครับว่าคุณไม่ใช่ลูกของคุณคิม เป็นเพียงเด็กที่เก็บมาเลี้ยง ที่จริงแล้วผมเป็นคนเอายูริไปวางไว้หน้าบ้านเองครับ”

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็คือพ่อแท้ๆ ของยูลน่ะสิคะ” แทยอนถามขึ้น

“ไม่ใช่หรอกค่ะ พ่อซีวอนมีฉันเป็นลูกคนเดียว”

“ครับ ก็อย่างที่ซูยอนบอกผมมีซูยอนเป็นลูกคนเดียว”

“แล้วอย่างนี้ยูลเป็นลูกของใครครับ” ซีวอนไปที่รูปของโบอาและสามี ก่อนจะหันมาเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ทุกคนฟัง เมื่อได้ฟังจบทุกคนถึงกับเงียบกริบ ซ่งจากยุริที่ไม่มารถสะกดกลั้นความเสียใจออกมาได้เมื่อได้รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของเธอ ร่างสูงรีบวิ่งออกไปข้างนอกตรงไปยังต้นไม้ใหญ่ที่มีร่างของแม่เธอถูกฝังอยู่ข้างใต้ ส่วนคนอื่นๆ ก็รีบวิ่งตามมาก็เห็นยูริฟุบหน้าร้องไห้จะขาดใจอยู่ตรงโคนต้น ซีวอนเดินเข้ามาแตะที่ไหล่ของยูริ

“ลุงขอโทษนะที่บอกไม่ได้ว่าร่างของโบอาอยู่ตรงไหน เพราะตอนนั้นต้นมันไม่ได้ใหญ่ขนาดนี้”

“ไม่เป็นไรคะ ฮึก ไม่เป็นไร ฮึก ยูลเชื่อว่าแม่ ฮึก ได้เป็นส่วนเดียวกับต้นไม้นี้ไปแล้ว” ยูริพูดไปสะอื้นไป

“ลุงก็เชื่ออย่างนั้น” คนที่เหลือมองสองลุงหลาน ยูริเข้มแข็งมากขนาดไหนทำไมพวกเขาจะไม่รู้ แล้วอยู่อากาศก็เปลี่ยนไป ลมเย็นพัดมาบางเบา พร้อมกันหญิงในชุดขาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ยูริที่ถึงกับยิ้มทั้งน้ำตา และวิ่งเข้าไปกอดเอเอาไว้

“แม่คะ” ยูริเรียกและซบหน้าลงที่ไหล่

“ยูลลูกแม่ คนเก่งของแม่ อย่าร้องไห้เลยนะ ตอนนี้ทุกอย่างก็ดีขึ้นแล้ว ที่แม่มาเพียงแค่จะมาบอกลูกเท่านั้น”

“มาบอก บอกอะไรคะแม่”

“แม่ต้องไปแล้ว มันถึงเวลาของแม่แล้ว”

“แม่จะไปไหนคะ ยูลไม่ให้แม่ไป ยูลเพิ่งได้อยู่กับแม่เพิ่งได้รู้ความจริง  แม่ก็จะมาทิ้งยูล”

“แม่ไม่ได้ทิ้งยูล เพียงแค่มันถึงเวลาของแม่แล้ว ไม่มีใครฝืนชะตากรรมไปได้หรอก”

“แต่...”

“แม่ต้องไปแล้ว แม่รักลูกมากนะยูล ลูกคือดวงใจของแม่ ลาก่อน” แล้วโบอาก็สลายลอยขึ้นไปบนฟ้า

“แม่ ฮื่อ ลาก่อนนะคะ ยูลก็รักแม่มากนะคะ” ยูริยิ้มทั้งน้ำตา ถึงแม้เธอจะเสียใจแค่ไหนที่จะต้องเสียแม่ของเธอไปตลอดกาล แต่เธอก็ดีใจด้วยที่แม่ของเธอได้หลุดพ้นสักที รวมถึงที่ดินผืนนี้หยุดพ้นจากคำสาปทุกอย่างมันจะไม่มีอาถรรพ์ ไม่มีใครมีทำอะไรได้

 

 

 หลังจากทุกอย่างคลี่คลาย ไร่นี้ก็กลับมาสงบสุข ยูริที่แรกมีอาการซึมเศร้า แต่เพราะได้เจสสิก้าคอยดูแลอย่างดี จนมันเริ่มกลายเป็นคววามรัก มันทำให้ยูลลืมความทุกข์และหายจากอาการซึมเศร้า

 

 

 

 

 บริเวณต้นไม้ใหญ่ยูริพาเจสสิก้ามาที่นี่

“แม่คะ วันนี้ยูลจะมาแนะนำใครคนหนึ่งให้แม่ได้รู้จัก คนนื่อเจสสิก้าค่ะ เป็นลูกของลุงซีวอน แม่จำได้มั้ย เธอคือคนรักของยูลเองค่ะ เรากำลังจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้ค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้มาบอกแม่ก่อน”

“น้าโบอาคะ หนูจะดูแลยูลอยย่างดี จะไม่ทำให้น้าผิดหวังเลยค่ะ” แล้วยูริก็หมุนให้เจสสิก้ามาหาตน

“แม่คะ แม่ช่วยเป็นพยานให้ยูลด้วยนะคะ” หยิบแหวนออกจากสร้อยที่เป็นของโบอา ทิ้งไว้แล้วใส่ไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของเจสสิก้า เธอรู้มาว่ามันเป็นแหวนที่พ่อของเธอใช้สวมให้แม่ในวันแต่งงาน

“ยูลรักเจนะคะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นยูลจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ”

“ค่ะ เจสก็รักยูล และก็ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเจสก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจเหมือนกันค่ะ” ทั้งคู่กอดกันและได้มองออกไปยังไร่กว้าง

 

 

 

 

“แม่ขอให้ลูกมีคววามสุขมากๆ นะ แม่รักลูก” โบอาที่มองจากที่อันแสนไกลเอ่ยออกมา




จบแล้วนร้าาาาาา เป็นไงบ้างสนุกมั้ย

เม้นบอกกันบ้างนร้าาาาา


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ I'm_J จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Yulsic
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 22:54
    หลอนตอนยูลฝัน ไรท์พิมพ์ผิดหน่อยหนึ่งตรงแม่ขอพี่ยูล

    ตอนเเรกโบอา อ่านไปเยจินนึกว่าอ่านผิดกำลังขขึ้นไปอ่านใหม่แต่ไรท์กลับมาใช้โบอา เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #3
    0
  2. #2 Yulsic
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 22:33
    แค่บทนำก็น่าอ่านแล้วดูลึกลับมากๆ
    #2
    0
  3. #1 Pon
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 03:24
    แค่อินโทรก็น่าสนใจแล้ว

    ถึงจะแค่เรื่องสั้นอ่ะนะ
    #1
    0