My Tutor [B.A.P] DaeJae ft. HimUp BangLo

ตอนที่ 16 : Lesson 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ม.ค. 58













 

จุนฮงแทบนอนไม่หลับทั้งคืน เขาตื่นลืมตาขึ้นมองดูนาฬิกาแทบจะทุกชั่วโมงเลยก็ว่าได้ ไม่เคยรู้สึกว่าเวลาเดินช้าเท่านี้มาก่อน ไม่เคยอยากให้ท้องฟ้าที่มืดสนิทนั้นสว่างเร็วๆ ไม่มีวันไหนที่จุนฮงอยากตื่นเช้าเหมือนอย่างวันนี้
 

ก็วันนี้เป็นวันประกาศผลคะแนนการสอบของภาคเรียนที่ผ่านมานี่น่า ปกติก็ไม่ได้จะตื่นเต้นอะไรมากมาย จุนฮงไม่ได้เป็นคนเรียนเก่ง เขามักได้คะแนนอยู่ระดับปานกลางของชั้น เกรดที่ทำได้ก็มักจะเหมือนเดิมทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป...
 

ถ้าได้เอวิชาคณิตศาสตร์ พี่จะให้รางวัล
 

นั้นเป็นเหตุผลที่จุนฮงอยากรู้ผลคะแนนสอบเร็วๆ เขาตั้งใจกับวิชานี้เป็นพิเศษ ก็เพราะอยากได้รางวัลจากพี่ยงกุก นี่จุนฮงไม่ได้เป็นเด็กเห็นแก่ได้หรอกนะ แต่พอเป็นพี่ยงกุก จุนฮงถึงยอมเป็นเด็กโลภมากเมื่อถูกล่อด้วยของรางวัล
 

เอนะ เอ เอ เอ
 

จุนฮงไล่สายตามองดูคะแนนบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความตื่นเต้น โชคดีที่ระบบเวปไซต์ของโรงเรียนไม่ล่มเหมือนครั้งที่ผ่านมา ส่วนตอนนี้คะแนนวิชาอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างมันก่อน เขามองข้ามมาที่คะแนนของวิชาคณิตศาสตร์ทันที
 

 A
 

วิชาเลขได้เอ ไชโย...
 

ตะโกนออกมาด้วยความดีใจจนเสียงดังลั่น ลืมนึกไปว่าตอนนี้ยังเช้าอยู่มาก เสียงของเขาคงดังได้ยินไปหลายบ้าน จุนฮงได้แต่ยิ้มแหยแก้เขินให้ตัวเองก่อนจะลงมือสั่งปริ๊นใบคะแนนออกมาทางปริ๊นเตอร์และบรรจงเก็บลงในกระเป๋าอย่างทนุถนอม
 

ใบเกรดนี้เอาไว้ไปแลกรางวัลกับพี่ยงกุก
 

จุนฮงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วนั่งจ้องอยู่นาน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะตื่นนอนหรือยัง หลังจากตัดสินใจอยู่เกือบหนึ่งนาทีก็กดโทรศัพท์ไปหาบังยงกุก รอยยิ้มน่ารักปรากฎขึ้นระหว่างรอให้อีกคนรับสาย และเพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มตอบรับกลับมา เสียงของยงกุกเหมือนจะแปลกใจนิดหน่อยที่จุนฮงโทรหาเขาแต่เช้า
 

[ว่าไงเด็กน้อย]
 

ไม่เด็กซะหน่อย ผมตัวสูงนะจุนฮงเถียงพร้อมเบ้ปากใส่โทรศัพท์ แม้อีกฝ่ายจะไม่มีทางเห็นก็ตาม ก็แค่หมั่นไส้ที่ชอบมองว่าเขาเป็นเด็กอยู่เรื่อย
 

[ตัวสูงแต่ก็เป็นเด็กน้อยอยู่ดีนั้นแหละ]
 

พี่ตื่นหรือยังครับ
 

[ตื่นแล้วสิ ไม่งั้นจะคุยโทรศัพท์กับนายได้หรอ]
 

ไม่อยากเถียงด้วยแล้ว แค่จะโทรมาทวงรางวัล
 

[รางวัลอะไร] ยงกุกขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย เขาจำไม่ได้ว่าเขาไปตกลงอะไรกับอีกคนตั้งแต่เมื่อไหร่
 

ยังไม่บอกดีกว่า ว่าแต่วันนี้พี่ไปไหนหรือเปล่าครับ เดี๋ยวผมไปหาแล้วจะบอกให้ว่ารางวัลอะไร พี่ห้ามเบี้ยวละกัน
 

[ไม่ต้องมาหรอก เดี๋ยวพี่ไปรับดีกว่า]
 

ดีเลย ไม่เปลืองค่ารถ
 

 [ติดนิสัยขี้งกมาจากใครเนี่ย]
 

ผมขอไปรอที่ร้านกาแฟหน้าปากซอยบ้านแทนได้มั้ยครับ พี่มาเลี้ยงโกโก้เย็นผมด้วยนะ
 

[อะไรเนี่ย เรียกพี่ไปจ่ายค่าโกโก้นี่นะ]
 

ร้านเดิมนะฮะ รีบๆ มาเลยด้วยจุนฮงตัดสายทิ้งด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินไปยังร้านกาแฟที่นัดอีกคนเอาไว้ ที่เลือกนัดที่ร้านกาแฟแทนเพราะไม่อยากเชิญผู้ชายเข้าบ้าน มันดูแก่แดดไปหน่อย ของแบบนี้มันต้องวางฟอร์มกันนิดนึง
 

แต่กว่าบังยงกุกจะมาถึง โกโก้เย็นในแก้วก็ลดหายไปกว่าครึ่ง น้ำแข็งในแก้วเริ่มละลายจนไอน้ำข้างแก้วเปียกนองเป็นวงกว้าง
 

รอนานมั้ย ขอโทษนะ
 

ไม่เป็นไรครับ ก็แค่โกโก้ละลายหมดแก้วแล้วเนี่ย
 

ช่างประชดประชันนะเรา แล้วที่บอกว่าจะทวงรางวัลจากพี่ รางวัลอะไรหรอ
 

จุนฮงเลื่อนแก้วโกโก้ออกไปให้พ้นทางและหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาซับน้ำที่เปียกจนแห้ง ก่อนจะหยิบใบคะแนนสอบออกมาวางบนโต๊ะ โดยให้ตัวหนังสือหันไปทางอีกคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ
 

นี่ครับ ผมเก่งมั้ย
 

หืออ...
 

นี่ไงครับ ตรงนี้ไง ผมได้เอวิชาคณิตศาสตร์เลยนะ พี่บอกว่าถ้าได้เอ พี่จะมีรางวัลให้จุนฮงเอื้อมตัวพร้อมยื่นมือมาชี้ให้อีกคนเห็นเกรดคะแนนที่ตัวเองกำลังภาคภูมิใจ
 

พี่เห็นแล้ว แต่ว่า...เสียงทุ้มลากยาวพลางกวาดสายตามองไปทั่วกระดาษใบนั้น
 

แต่ว่าอะไรฮะ พี่ยงกุกคิดจะเบี้ยวหรอจุนฮงรีบทักท้วงทันที
 

ทำไมมีเอแค่ตัวเดียวล่ะ ดูวิชาอื่นสิ
 

คราวนี้เป็นยงกุกที่ไล่นิ้วชี้ลงบนกระดาษทีละวิชา นอกจากวิชาคณิตศาสตร์ที่ได้เอ วิชาที่เหลือก็มีแค่ซีและดีปะปนกันไป โชคดีที่มีซีเยอะกว่าหน่อย ยงกุกหันไปมองจุนฮงที่เริ่มบุ้ยหน้า
 

ก็ถ้าได้เอวิชาเลขพี่ถึงจะให้รางวัลนี่น่า พี่ไม่ได้พูดถึงวิชาอื่นซะหน่อย
 

จุนฮงทุ่มเทกับวิชานี้มาก เขาทบทวนทำแบบฝึกหัดไม่รู้กี่รอบเพื่อให้มั่นใจว่าวันสอบจริงเขาไม่พลาดแน่ ส่วนวิชาอื่นๆ เขาแทบไม่ได้หยิบขึ้นมาอ่านเลยด้วยซ้ำ ที่ได้ซีนี่เพราะคะแนนเก็บล้วนๆ เลยก็ว่าได้
 

แล้วอยากได้อะไรล่ะ
 

ผมขอได้เลยหรอ
 

จุนฮงเอามือขึ้นมาท้าวคางแล้วเม้มปากแน่ ตอนนี้เขารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งสองแก้ม แม้จะเพิ่งหยิบโกโก้เย็นขึ้นมาดื่มจนหมดแก้วแล้วก็ตาม พี่ยงกุกจะรู้มั้ยนะว่าตอนนี้หน้าเขาร้อนขนาดไหน
 

อืม...แล้วอยากได้รางวัลอะไรล่ะ
 

ผมอยากไปเดทกับพี่ยงกุกฮะสุดท้ายก็รวบรวมความกล้าจะพูดออกไป
 

อะไรนะ...ยงกุกตกใจ เขาไม่ค่อยจะเชื่อหูตัวเองเลยเอ่ยปากถามย้ำ แม้ที่ผ่านมาจุนฮงแสดงออกให้เห็นว่ารู้สึกยังไงกับเขา แต่ก็ไม่คิดว่าจะกล้าขอเดทออกมาตรงๆ แบบนี้
 

ก็รางวัลไง ผมอยากให้พี่พาผมไปเดทจุนฮงกลั้นใจพูดออกไปอีกรอบ
 

ยงกุกมองใบหน้าที่ขึ้นเป็นสีชมพูระเรื่อ เพราะจุนฮงผิวขาวมาก ผิวพรรณที่ดูเนียนละเอียดเหมือนผิวเด็ก ยิ่งทำให้สังเกตง่ายเมื่อเจ้าตัวกำลังเขิน และมันก็ดู...น่ารักมาก
 

และอยากไปที่ไหนล่ะ
 

พี่ต้องเป็นคนคิดสิ มาถามผมได้ไง
 

โอเค ถ้าไม่ถูกใจก็ห้ามบ่นนะยงกุกยิ้มให้แล้วเอื้อมมือไปยีเส้นผมของเด็กที่ตัวโตเกินวัย จุนฮงหัวเราะกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเอง รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกจนอยากจะมุดหัวลงใต้โต๊ะ ตอนนี้ไม่ต้องส่องกระจก เขาก็พอจะรู้ว่าใบหน้าของตัวเองจะแดงเห่อแค่ไหนแล้ว
 

พี่จะพาผมไปไหนหรอฮะจุนฮงหันไปถามหลังจากที่เดินออกมาจากร้านกาแฟได้สักพัก จุนฮงยิ้มหวานให้ ยงกุกก็เอื้อมมือไปบีบจมูกจุนฮงเบาๆ
 

ไม่รู้สิ พี่ก็ไม่เคยออกเดทกับใครเหมือนกัน
 

อ้าว...
 

ดูหนัง กินข้าว กินไอติม ช้อปปิ้ง พี่ก็เคยพาเราไปมาแล้วทั้งนั้น แบบนั้นเค้าเรียกว่าออกเดทหรือป่าว
 

ไม่ใช่อ่ะ ทุกทีพี่ทำเหมือนพาน้องชายไปเที่ยวมากกว่า
 

แล้วรู้เหรอว่าออกเดทเค้าทำกันยังไง
 

ก็ทำเหมือนในละครไง อย่าบอกนะว่าพี่ไม่เคยดูละคร
 

คำพูดของจุนฮงทำเอาคนฟังระเบิดหัวเราะออกมา ยงกุกเริ่มแยกไม่ออกว่าจุนฮงแก่แดดหรือไร้เดียงสากันแน่ แต่ตอนนี้ตัวเขาเองหุบยิ้มไม่ได้ ทุกครั้งที่อยู่กับเด็กคนนี้ เขามักมีความสุขและเสียงหัวเราะอยู่เสมอ
 

"ไปสวนสัตว์กันมั้ย?" ยงกุกหันไปถามจุนฮงที่ดูนิ่งไปอย่างใช้ความคิด ก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงอย่างดีใจ
 

ทันที่ที่มาถึงสวนสัตว์ จุนฮงก็ตื่นเต้นดีใจเพราะเขาไม่ได้มาเที่ยวสวนสัตว์นานมากแล้ว ก่อนจะหยุดเดินชะงักเมื่อมองไปรอบๆ เห็นแต่เพียงเด็กตัวเล็กๆ ซึ่งส่วนใหญ่แล้วก็จะมีแต่ครอบครัวพ่อแม่เดินจูงลูกมาด้วยกันทั้งนั้น
 

วัยรุ่นไม่นิยมเที่ยวสวนสัตว์กันหรอ
 

“...”
 

หรือเค้าไม่นิยมมาเดทกันที่สวนสัตว์
 

ไปกันเถอะ
 

ยงกุกคว้ามือจุนฮงจับจูงเดินไปตามทางข้างหน้า  จุนฮงก้มลงมองมือของตัวเองที่ถูกเขาเกาะกุมอยู่แล้วก็อดเขินไม่ได้ จนต้องเมินมองไปทางอื่นเพื่อลดอัตราการเต้นของหัวใจ
 

แบบนี้ไม่เหมือนพาน้องชายมาเที่ยวแล้วเนอะ
 

เมื่อเดินไปได้สักพักพวกเขาก็หยุดเท้าลงหน้ากรงยีราฟ ยงกุกดึงจุนฮงมายืนติดกับรั้วที่ทางสวนสัตว์กั้นบริเวณพื้นที่เอาไว้ เขายืนมองยีราฟสองตัวที่กำลังยื่นหน้ากินใบไม้ตรงยอดกิ่งอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะหันมายิ้มให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ
 

จุนฮงสูงเหมือนยีราฟเลย
 

แต่ผมไม่ได้คอยาวซะหน่อย
 

อย่าปล่อยให้ผอมจนคอยาวละกัน ไม่งั้นจะเรียกว่าน้องยีราฟ
 

พี่ยงกุกอ่ะจุนฮงลากเสียงยาวพร้อมมุ่ยหน้า
 

ไม่ล้อแล้วก็ได้
 

เขาจับกระชับมือจุนฮงแน่นพลางแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี พวกเขาเดินผ่านกรงสัตว์หลากหลายชนิด หยุดแวะถ่ายรูปบ้าง ให้อาหารสัตว์เหล่านั้นบ้าง ซึ่งจุนฮงก็ดูเพลิดเพลิน และเดินตามเขาไปเรื่อยๆ จนเขาหันไปเห็นเหงื่อที่ไหลตามโครงหน้าของอีกคน ริมฝีปากสีแดงเผยอเล็กน้อยเหมือนกำลังหอบเอาอากาศเข้าปอด
 

เหนี่อยหรอ
 

นิดหน่อยฮะจุนฮงตอบก่อนจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามหน้าผาก
 

พี่เช็ดให้
 

จุนฮงชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงทิชชู่ที่ซับเหงื่อตามใบหน้าและลำคอของเขาอย่างเบามือ คราวนี้ยิ่งรู้สึกร้อนมากกว่าเดิมเสียอีก จนต้องรีบออกปากห้ามก่อนที่เขาจะละลายไปซะก่อน
 

พอแล้วครับ
 

งั้นไปหาอะไรเย็นๆ กินกัน
 

จุนฮงกลอกตามองไปรอบๆ ร้าน โชคดีที่ในร้านมีลูกค้าบางตา พวกเขาจึงเลือกโต๊ะนั่งที่อยู่ด้านใน ก่อนจะสั่งไอศรีมมะนาวมากินเพื่อคลายความร้อน ที่จริงอากาศไม่ได้ร้อนอะไรมากมายเพราะเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาว แต่เพราะใช้พลังงานเดินจนทั่วสวนสัตว์หรือเพราะมือที่จับกระชับไม่ยอมปล่อยกันแน่ที่ทำให้จุนฮงร้อนจนผลิตเหงื่อออกมาเยอะกว่าทุกๆ วัน
 

กินมั้งสิ
 

พี่ยงกุก...จุนฮงหน้าบึ้งครางเสียงอ่อยเมื่อถูกแย่งช้อนไปจากมือ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเมื่ออีกคนหันช้อนที่มีไอศรีมมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก เขาอ้าปากรับมันเข้าไปก่อนจะกลืนลงคออย่างช้าๆ
 

เพิ่งรู้ว่าไอศรีมรสมะนาวไม่เปรี้ยวแต่หวานมาก
 

ยงกุกหันออกไปมองทิวทัศน์ด้านนอก พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว ความมืดเลยโรยตัวปกคลุมไปทั่วบริเวณ เสาไฟสาธารณะในบริเวณสวนสัตว์เริ่มสว่างขึ้น นี่เขาใช้หมดเวลาไปครึ่งวันกับการเดินเล่นหรือเนี่ย ทำไมรู้สึกเวลาผ่านไปเร็วจัง เขาดึงสายตากลับมาสนใจคนตรงหน้าที่ก้มหน้าก้มตากินไอศรีมไม่พูดไม่จา
 

จุนฮง
 

ครับ
 

ทีหลังห้ามขี้โกงอีกนะยงกุกวางช้อนลงในถ้วยก่อนจะยิ้มให้แล้วเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง
 

ขี้โกงอะไรฮะถามออกไปอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกคนพูด อยู่ๆ ก็มากล่าวหากัน จุนฮงไม่ยอมหรอกนะ
 

ก็เล่นได้เอตัวเดียว แล้วจะยังมาขอรางวัลอีก
 

ก็พี่บอกเองนี่น่าจุนฮงท้วงขึ้นทันทีแถมยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เขาจำได้แม่นว่าพี่ยงกุกเป็นคนให้สัญญาเอง
 

แต่พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้นสีหน้าจริงจังทำให้จุนฮงเริ่มเงียบ
 

“...”
 

ตั้งใจสอบทุกวิชาสิยงกุกพยายามโน้มน้าว พูดเพื่อให้อีกคนเข้าใจ
 

แล้วพี่จะให้รางวัลอะไรจุนฮงถามขึ้น
 

มีข้อต่อรองอยู่เรื่อยนะ
 

เค้าเรียกว่าแรงจูงใจต่างหากแม้จะเป็นการเถียงข้างๆ คูๆ แต่คนอย่างจุนฮงก็ไม่อยากยอมแพ้คนตรงหน้า
 

เด็กเจ้าเล่ห์
 

เค้าเรียกว่าเด็กฉลาดต่างหากจุนฮงยังคงเถียงแถมฉีกยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มบุ๋มข้างแก้ม
 

แล้วอยากได้อะไรอีก
 

ถ้าได้เอสามตัว...คือว่า ผม...จุนฮงเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ไม่กล้าขอออกไป พี่ยงกุกอุตส่าห์เปิดทางให้แล้วแท้ๆ
 

ว่าไง...จุนฮง
 

คือว่า...ยังไม่ทันจะเอ่ยจบประโยค พนักงานในร้านก็ดันมาเสิร์ฟไอศรีมที่สั่งเพิ่มไปซะก่อน ยงกุกเผลอกลั้นยิ้มเมื่อเห็นอาการเขินของคนตรงหน้า พอพนักงานเดินกลับไปยงกุกจึงหันไปถามต่อ
 

ว่าไง...เมื่อกี้ยังไม่ได้บอกพี่เลยนะ
 

จุนฮงกลั้นลมหายใจของตัวเองแล้วปิดเปลือกตาก่อนจะเปิดมันขึ้นมาใหม่ แล้วรวบรวมความกล้าเอ่ยปากออกไป
 

ถ้าได้เอสามตัว พี่ยงกุกคบกับผมได้มั้ยครับ
 

ไม่ค่อยลงทุนเลยนะ พี่มีค่าแค่เอสามวิชาเองหรอ
 

“...” พอได้ยินแบบนั้น จุนฮงจึงก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง แค่นี้เขาพอจะรู้คำตอบแล้วแหละ
 

ถ้าตั้งใจเรียนทุกวิชาค่อยมารับรางวัลไป
 

ผมไม่ใช่พี่ยองแจนะครับถึงจะสอบได้เอทุกวิชาน่ะจุนฮงเงยหน้าพูดเสียงอ่อย เขาไม่ใช่คนเรียนเก่ง คะแนนก็ได้อยู่ระดับกลางๆ ถ้าจะให้สอบได้เอทุกวิชา รอให้หมีออกลูกเป็นกระต่ายยังง่ายกว่า
 

ทำไมไม่ลองดูล่ะ
 

ผมไม่มีทางทำได้หรอก ถ้าพี่อยากปฏิเสธก็พูดมาตรงๆ ก็ได้ ผมรู้ว่าผมไม่ได้น่ารัก ยังไงก็เป็นเด็กน้อยในสายตาพี่ตลอด
 

“...”
 

กลับบ้านกันเถอะฮะ ผมอยากกลับแล้วพูดจบก็หันหน้าหนีก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายและลุกขึ้นยืน
 

อย่าเพิ่งสิ
 

งั้นผมกลับเองก็ได้ ขอบคุณที่พามาเดทนะครับจุนฮงเอ่ยด้วยน้ำเสียงงอนๆ เพราะความน้อยใจ แต่ก็ยังไม่ลืมกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายที่อุตส่าห์พามาเที่ยว
 

จุนฮงนั่งลงยงกุกขึ้นเสียงดุขึ้นเมื่อเห็นอีกคนเอาแต่ใจและไม่ยอมฟังอะไร
 

ว่าไงครับ
 

ฟังพี่ก่อนยงกุกฉุดแขนให้อีกคนนั่งลงตามเดิม แต่ก็ดึงให้ขยับเข้ามาอยู่ใกล้กันมากขึ้น
 

“...”
 

พี่แค่อยากให้เราตั้งใจเรียน ไม่ใช่จะมายึดติดกับคำพูดของพี่ พี่ดีใจที่ได้เป็นแรงบันดาลใจให้จุนฮง แต่การที่พี่บอกว่าจะให้รางวัลถ้าได้เอวิชาเลขแล้วจุนฮงก็ตั้งใจแค่วิชาเดียว แบบนี้ไม่ดีเลยนะ ลองดูคะแนนวิชาอื่นสิยงกุกบอกเหตุผลแล้วถอนหายใจยาว
 

พี่ไม่รู้หรอกว่าพี่มีอิทธิพลกับผมแค่ไหน อะไรที่เป็นพี่ ผมจะให้ความสำคัญก่อนเสมอจุนฮงพรั่งพรูคำพูดออกมาด้วยความน้อยใจ
 

ทำไมพี่จะไม่รู้
 

ถ้าพี่รู้แล้วทำไมพี่ถึงไม่เข้าใจผมล่ะจุนฮงเริ่มถามเสียงขุ่น
 

เข้าใจสิ แต่จุนฮงต่างหากที่ยังไม่เข้าใจ พี่ถึงต้องอธิบายให้ฟังนี่ไง
 

ยังไงฮะ
 

เมื่อกี้พี่พูดว่าถ้าตั้งใจเรียนทุกวิชาค่อยมารับรางวัลไป พี่บอกตรงไหนว่าต้องได้เอทุกวิชา
 

เอ๊ะ...พอเริ่มเข้าใจ จุนฮงก็ทำหน้าเหลอหลาเมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายไม่ฟังให้ดีแล้วเข้าใจผิดไปเอง
 

เข้าใจหรือยัง
 

เอ่อ...งั้นแสดงว่าถ้าเปิดเทอมแล้วผมตั้งใจเรียน พี่จะคบกับผมเหรอฮะจุนฮงถามย้ำเพื่อความแน่ใจว่าเขาไม่ได้หูฝาดไป
 

ถ้ายังไม่เข้าใจพี่จะพูดให้ฟังอีกทีก็ได้
 

“...”
 

ถ้าจุนฮงตั้งใจเรียนทุกวิชาค่อยมารับรางวัลจากพี่ แต่ตอนนี้พี่จะให้มัดจำรางวัลไว้ก่อน จุนฮงจะได้เชื่อพี่
 

พูดจบก็เอื้อมตัวไปจรดริมฝีปากหยักเข้ากับกลีบปากบางอย่างอ่อนโยน สัมผัสเย็นและรสหวานของไอศรีมที่ยังเจือจางอยู่บนริมฝีปากคู่นั้น ยงกุกกดย้ำลงไปเบาๆ แต่ไม่ได้ล่วงเกินหรือจาบจ้วง เขาเพียงแตะแช่อยู่อย่างนั้น ก่อนจะผละออกมาอย่างช้าๆ
 

เข้าใจหรือยัง
 

ไม่เข้าใจฮะ เมื่อกี้พี่ยงกุกจูบผมหรอจุนฮงส่ายหน้าไปมา เขายังคงอยู่ในอาการงงๆ จุนฮงยกมือขึ้นมาลูบริมฝีปากตัวเองแล้วถามเสียงเบา
 

ทำไมล่ะ โกรธพี่หรอ
 

เปล่าฮะ แต่ช่วยจูบอีกทีได้มั้ย เมื่อกี้ผมไม่ทันได้ตั้งตัว
 

ก็บอกแล้วไงว่ามัดจำไว้ก่อนยงกุกตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
 

ถ้าผมตั้งใจเรียน พี่ยงกุกก็จะเป็นแฟนกับผม แล้วก็พี่ก็จะจูบผมอีกใช่มั้ยครับ
 

แก่แดดนะเรา
 

พี่ยงกุกสัญญาแล้วนะ ห้ามเบี้ยวด้วย
 

จุนฮงยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้า ส่วนยงกุกก็ยื่นนิ้วมาเกี่ยวเอาไว้เป็นเหมือนคำสัญญา  ปลายนิ้วที่เกี่ยวกันแน่น รอยยิ้มที่ส่งผ่านถึงกัน และความสัมพันธ์ที่จะดำเนินไปช้าๆ ไม่หวือหวาไม่อ่อนหวาน แต่ก็สร้างความสุขจนล้นไปทั้งใจ







***
ขอบคุณสำหรับคนที่หลงมาอ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ และขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับคนที่คอมเม้นให้ค่ะ คู่นี้ยูพยายามจะเขียนออกมาให้น่ารักแต่ทำได้แค่นี้  แฮะๆๆ

ฟิคใกล้จะจบแล้วค่ะ ขอถามเล่นๆ นะคะ

"ถ้ามีการรวมเล่มจะมีคนสนใจมั้ยคะ"


ยู





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

546 ความคิดเห็น

  1. #544 Shawdy☆Lloyd (@dark-arcobaleno) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 14:44
    บังโล่นี่แบบใสๆไร้สารพิษเลยอ่ะ ว้อยยยยยยย จะไม่ทน
    #544
    0
  2. #505 oynit (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 13:21
    ฟินๆๆพี่ยงกุก กะ เด็กน้อยจุนฮง จิ้นใสๆแต่

    ไม่ไร้สาระ โอ้ยเมื่อยแก้มอ่านไปยิ้มไป
    #505
    0
  3. #455 แดวอนของชองดำ (@haszuna) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 08:54
    คู่นี้หวานสุดดดดด น่ารักกก ><
    #455
    0
  4. #451 Pomelo96 (@pomelomelon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 20:44
    งือออออววววววววววววววว



    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา



    อ่านไปเขินไป 55555555555555555555555555
    #451
    0
  5. #450 lovebap (@4lovebap) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 23:43
    บังโล่ก็น่ารักดีนะ คริคริ ขำเด็กน้อย มีแฟนเด็กต้องเอาใจหน่อยนะคะเฮีย 5555 อยากให้ช่วงของบังโล่มียาวกว่านี้อ่ะ กำลังน่ารักเลย  รวมเล่มเลยค่ะสนับสนุน
    #450
    0
  6. #449 YAOI_BOY (@ktnew) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 18:51
    -..- ทำไมเขินนนนน-///- แอร้ยยยยย คนแก่ของเค้าาา พี่บังของเค้าาาาา #โดนโล่ตบบบบบ=[]=
    #449
    0
  7. #448 jumpup0411 (@jumpup0411) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 18:30
    อั๊ยยะ บังโล่ฟินเฟร่อออออออ >\<
    #448
    0
  8. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 16:40
    ฟินนเง้อออออออออออ
    #447
    0
  9. #445 มินคีย์ขยี้ใจ (@minan-key) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 23:52
    ต้องขยันนะเด็กน้อย ครั้งหน้าเอาเอมากฝากพี่ปังทุกตัวเลยนะ 555555
    #445
    0
  10. #434 Hyunnie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 22:27
    ว้าว ~ บังโล่น่ารักมาก ๆ เลย มาแนวหวาน ๆ ระหว่างผู้ใหญ่กับเด็กน้อย โล่นายต้องตั้งใจเรียนนะ จะได้รับรางวัลจากพี่ยงกุก โล่ทำได้อยู่แล้ววว งือ ~ การมัดจำน่ารักอ่ะ มัดจำแบบนี้โล่ยิ่งต้องตั้งใจเรียนเลย อิ ๆ



    รวมเล่มเลยค่ะไรท์ รวมเลยยยยย
    #434
    0
  11. #428 พยองจองชีส /)_(\ (@imzwoey) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 20:26
    ฮือออ น่ารักง่ะ น้องจูตั้งใจเรียนนะะ พี่บังรอน้องอยู่วววว ;//////;
    #428
    0
  12. #427 Prince501 (@greenstar) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 19:24
    บังโล่น่าร้ากกกกก ถ้าคู่ที่เมะอายุมากกว่าเคะจะแต่งฟิคได้น่ารักกว่าคู่เพื่อนสนิท เพราะเด็กจะมีความเอาแต่ใจ ส่วนคนแก่แน่นอนว่าต้องตามใจเด็ก 55555 นู๋โล่ที่ไอติมมะนาวหวานเพราะกุกกี้ป้อนหรือเปล่าจ้า แอบเห็นด้วยกับกุกกี้นะว่า กุกกี้มีค่าแค่เอ 3ตัวเหรอ แต่ในทางกลับกันเอแค่3 ตัวนู๋โล่คงแทบกระอักแล้วก็เป็นได้ 55555 มีจูบมัดจำด้วยน่ารักอะ แต่แหม นู๋โล่เก็บอาการ้างไรบ้างก็ดีนะ เป็นเคะใสใสต้องแอ้บหยิ่งไว้ 55555 ปอลิง. เรื่องรวมเล่ม รวมเลย พี่จองเล่มนึง ฮุฮุ
    #427
    0