Sweetheart Contact สัญญา (ไม่) ลับ ผูกมัดหัวใจยัยตัวดี

ตอนที่ 7 : It's hard to believe that I care about him.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 ก.ค. 62

6

It's hard to believe that I care about him.

 

                ช่วยบอกฉันทีว่าฉันไม่ได้กำลังจะไปสาย

                12:50 PM

                เวรแล้วไง ไหงนาฬิกามันบอกเวลาใกล้จะบ่ายโมงได้ล่ะเนี่ย T_T ฉันกุมขมับแน่น รีบก็รีบ ไฟแดงแยกนี้ก็ช่างทำร้ายกันได้ลงคอจริงๆ T_T แต่เอาจริงๆ แล้วมันก็เป็นความผิดของฉันองแหละ เมื่อคืนดูซีรีส์ติดกันสี่ตอนรวดด้วยความเมามันมากเกินไปหน่อย รู้ตัวอีกทีก็ตีสี่ครึ่งแล้ว แถมยังลืมปลุกนาฬิกาอีกต่างหาก มีใครซวยมากกว่านี้อีกมั้ยพูด

                ครืดดด

                เออ =_= เบอร์ที่โทรมาทำเอาอยากจะปาอีมือถือเวรนี่ทิ้งนอกรถจริงโว้ย ฉันกดรับสาย พยายามจะทำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม้ให้มีพิรุธ

                ยอโบเซโย~

                (เซยงเซโยเวรอะไร นี่เธออยู่ไหนแล้วฮะ)

                ฉันติดไฟแดงอยู่จ้า จะถึงแล้ว O_O จริงๆ นะอีกแยกเดียวเนี่ย

                (ยัยโกหก)

                ฉันเปล่าโกหกนะ! T_T”

                ฉันปฎิเสธเสียงแข็ง ไม่มีการยอมรับใดๆ ทั้งสิ้นว่าความจริงแล้วเหลืออีกสามแยกแน่ะกว่าจะถึงร้านที่ต้องไปลองชุดแต่งงาน ดูได้จาก GPS ตอนนี้น่ะนะ

                (อ๋อเหรอ งั้นบอกทีว่าแยกนั้นมีร้านกาแฟชื่ออะไร)

                พี่จะอยากรู้ไปทำแมวอะไรเหรอคะ

                อยู่ดีๆ ก็อยากเล่นเกมถาม-ตอบขึ้นมารึไง =_=

                (ตอบมาเร็วๆ โว้ยยัยเด็กเลี้ยงแกะ)

                มี เอ่อ Amazon”

                ฉันตอบไปมั่วๆ ก็ไม่รู้นี่หว่าว่ามันมีร้านกาแฟอะไรบ้าง ไม่เคยสังเกตอ่ะ พี่พระพายทำเสียงหึมาตามสาย อะไรของเขา อยากกินกาแฟขนาดนั้นรึไง เอ๊ะ รึว่าเขาจะฝากฉันซื้อนะถึงได้ถาม ใช่แน่ๆ เลย O_O

                (แถวนี้ไม่มีร้านกาแฟ! สรุปเธออยู่ไหนแล้วฮะ! นี่ฉันมารอนานแล้วนะโว้ย)

                โอ้ยยยย แก้วหูจะแตก เอียงหูหลบแทบไม่ทันแน่ะ แล้วทำไมมันถึงไม่มีร้านกาแฟไปได้ฮะ! นี่ในเมืองรึเปล่าเนี่ย บ้านนอกจริงโว้ย ดูสิ ตอนนี้ในหัวฉันคิดข้อแก้ตัวที่แทบจะเป็นไปไม่ได้อยู่เต็มไปหมด ชนิดที่เรียกได้ว่าบอกไปพี่แกต้องไม่เชื่อฉันแน่ๆ เขาคงมั่นใจมากจริงแท้แน่นอนแล้วว่าฉันมาสายพันเปอร์เซ็น สิบสิบสิบไปเลยจ้า

                ฉันฉันต้องวางแล้วไฟเขียวแล้ว พี่รออีกแป๊บเดียวเท่านั้นแค่นี้ก่อนนะ!”

                (เดี๋ยว…! ตู๊ดๆๆๆ)

                โอ้ เยี่ยมไปเลยจ้า ไฟเขียวแยกนี้มันปล่อยให้รถผ่านแค่ห้าวิรึไง เวรเอ๊ย

 

                @S Wedding Dress

                บัดซบ!

                ฉันยืนค้างเป็นน้ำแข็งหลังจากที่พนักงานบอกกับฉันว่าอีตาบ้านั่นกลับไปแล้ว อะไรกัน! เออฉันรู้ว่าฉันมาสายแต่ว่านั่นมันก็แค่สามสิบนาทีเองนะโว้ย (แค่เรอะ) แล้วนี่ฉันจะต้องทำยังไง ไปไม่ถูกเลยอ่ะ แง้ สวยถูกทิ้ง มีใครให้มากกว่านี้อีกมั้ยคะพูด

                คุณพระพายติดธุระด่วนจริงๆ นะคะคุณแก้ม เอ่อ แล้วก็คุณพระพายบอกว่าฝากให้คุณเลือกชุดแต่งงานให้เขาด้วย ของชำร่วย แบบการ์ดเชิญด้วยนะคะ นี่ค่ะ เชิญนั่งก่อนนะคะ

                พนักงานยื่นแฟ้มขนาดใหญ่ให้ฉันก่อนจะพาไปนั่งเลือก อยากจะบอกว่าฉันรู้สึกเคว้งมากเหมือนถูกพี่พระพายพาไปปล่อยที่นอกโลกยังไงยังงั้น แบบนี้มันโยนงานให้ฉันหมดเลยไม่ใช่เรอะ =[]=

                ได้! ให้ฉันเลือกใช่มั้ย

                เขาจะต้องตะลึงจนพูดออกมาได้แค่คำว่า OMG แน่ๆ!

                งั้นพี่คะ แก้มอยากดูแบบชุดแต่งงานเลยค่ะ ของชำร่วยขอเอาเป็น เอ่อ เจลลี่รูปอัลปาก้าที่ทำจาก Vodka แล้วก็การ์ดเชิญแก้มอยากจะออกแบบเอง เอ่อ มันออกแบบเองได้ใช่มั้ยคะ

                ของชำร่วยงานแต่งของฉันนี่หวังว่ามันจะไม่ผิดกฎหมายนะ ไม่ใช่ว่าแบบจบงานปุ๊บติดคุกปั๊บนี่ไม่ได้เลยนะ =_= คุณพ่อกับคุณแม่ของฉันได้ตัดออกจากกองมรดกแน่ๆ

                ดะ ได้ค่ะ เอ่อ นี่ค่ะแบบชุดแต่งงาน

                ฉันคว้าแฟ้มอันใหญ่เท่าบ้านมาจากมือแม่พนักงาน เอ่อ หล่อนควรจะไปเติมลิปหน่อยนะยะ ดูสิ หน้าซีดหมดแล้ว แถมยังยืนตัวสั่นงกๆ อีก -_- นี่เธอเป็นอะไรมากรึเปล่า ผีเข้าเหรอ

                พั่บๆๆๆๆ

                เสียงฉันเปิดดูรูปเองแหละ =_= อีแบบที่คิดอยู่ในใจนี่มันไม่มีเลยรึไงฟะ อยากได้แบบนั้นมากเลยค่ะซิส หึ รับรองได้ว่าอีตานั่นจะต้องร้องกรี๊ด (?) ลั่นงานด้วยความพอใจแน่ๆ

                นี่แหละ!”

                ฉันชี้มือไปที่รูปชุดแต่งงานที่เข้าตา และถูกใจที่สุด แต่พนักงานที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเอามือทาบอก เอ่อ หล่อนจะทำตาเหลือกทำไมยะ ฉันก้มหน้ามองชุดแต่งงานเวรนี่อีกครั้ง มันก็สวยดีออกนะยะ (ถ้ามองมาจากดาวพลูโตอ่ะ) แถมราคาอีชุดผีบ้านี่มันยังแพงมากกกกกก อีกด้วย

                นี่เป็นชุดตีมวันเด็กค่ะคุณแก้ม เอ่อ ความจริงมันก็เป็นชุดแต่งงานนั่นแหละค่ะ ออกแบบโดยคุณโมเรอก๊อง โกแรแก๊ะจากัวนะย๊ะ ชาวฝรั่งเศส ตะ..แต่ว่าจนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยมีใครสั่งตัดแบบนี้เลย มีคุณแก้มคนแรกเลยนะคะ

                ทานโทษนะ ทั้งประโยคไม่ได้ติดใจอะไรเลยนอกจากชื่อคนออกแบบ มันชื่อคนเหรอเนี่ย =_= มิน่า (ก้มมองดูแบบชุด) มันถึงได้หลุดโลกมากมายขนาดนี้ ว่าแต่ตอนนี้อีก๊องแก๊งๆ อะไรนั่นออกมาจากโรงพยาบาลบ้าแล้วรึยัง T_T

                โอ้ งั้นแสดงว่าชุดนี้แก้มกับพี่พระพายจะได้ใส่เป็นคนแรกสินะ แบบนี้ค่อยสมราคาหน่อย เอาแบบนี้ล่ะ วัดตัวเลยมั้ยคะ O_O”

                ทุกคนยังคงนิ่ง

                เอ่อ ไม่ได้ยินที่แก้มถามเหรอคะ =_=”

                คะ?…ค่ะๆๆ คุณแก้มจะเอาชุดนี้นะคะ เดี๋ยวพี่จะให้คนมาวัดตัวเลย เอ่อ แล้วก็รบกวนคุณแก้มออกแบบการ์ดเชิญเลยนะคะ ทางนี้ค่ะ

                ได้ค่ะ J

                ฉันเดินตามพี่พนักงานไป ในใจนี่อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ให้อีตาพี่พระพายที่อยู่ตรงไหนสักที่บนโลกใบนี้ได้ยิน แกทิ้งฉันใช่มั้ย ได้!

                ได้เห็นดีกันแน่ค่ะว่าที่สามี!

               

                วันต่อมา

                อากาศวันนี้มันร้อนมาก ฉันทนไม่ได้เลยจัดการใส่ชุดว่ายน้ำแล้วกระโดดลงสระก่อนที่ฉันจะละลายไปกับพื้นแล้วก็ตายก่อนที่จะได้แก้แค้นอีตาพี่พระพาย =_= ไม่ใช่! มันร้อนมากจริงๆ ต่างหาก เลยต้องหาอะไรทำคลายร้อน แน่นอนว่าคุณหนูอย่างฉันว่ายน้ำไม่เป็น ฮ่า! เพราะฉะนั้นฉันเลยต้องมีห่วงยางคิตตี้สีชมพูแปร๊ดอันใหญ่ยักษ์นี่ตรงเอวยังไงล่ะ เป็นไง ชนะเลิศมั้ย

                คุณหนูคะ คุณพระพายมาหาค่ะ

โอ๊ยยย อากาศกำลังดีๆ อีตานี่จะมาทำไมให้เสียบรรยากาศเนี่ย!

ฉันสะบัดหน้าไปมองเขาที่เดินทำหน้ายักษ์เข้ามา อะไร ไปกินรังแตนที่ไหนมา แล้วทำไมต้องมองฉันแบบนั้น

“…”

มีอะไรทำไมไม่พูด แง้ T_T แกจะจ้องฉันทำไม ฉันตีขาให้ตัวลอยห่างจากขอบสระ เผื่ออีตานั่นของขึ้นจะได้ไม่โดนลูกหลง เหอะ ฉันมีห่วงยางอยู่ไม่มีทางจมน้ำเง่ายๆ หมือนนางเอกละครบ้าๆ พวกนั้นหรอกยะ

เธอเป็นคนที่มีรสนิยมทุเรศที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จักมาเลยนะ ยัยหนูแก้ม

เอ่อ ฉันว่าฉันรู้แล้วละว่าเขาโมโหฉันเรื่องอะไร เฮ้ยยยย แล้วนั่น! O_Oเขาจะก้าวลงมาในสระทำไมน่ะหะ กรี๊ดด ฉันพยายามว่ายน้ำ (เหรอ) หนีเขาที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ นี่แกเป็นจระเข้เหรอ ชาติก่อนเกิดเป็นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกรึไงทำไมว่ายน้ำเร็วขนาดนี้ ใครก็ได้เอามันไปแข่งว่ายน้ำเลยเหอะ เอามันปายยยยย

แล้วไอ้การ์ดเชิญนั่นมันอะไร เธอไปเอารูปฉันสมัยรับน้องมาจากไหน! แล้วทำไมต้องซูมหน้าฉันขนาดนั้นด้วย เธอจะแกล้งฉันงั้นเหรอฮะ!”

มะ มันก็…”

มันก็เป็นแบบนั้นแหละ T_T “ก็พี่ทิ้งฉันก่อนนี่!”

ทิ้งเวรอะไรฮะ บ้านเธอนาฬิกาตายรึไง! ฉันนัดบ่ายโมงโว้ย แล้วอีกอย่าง ฉันก็ต้องไปทำงาน จะให้มารอเธอทั้งวันคงไม่ได้เหอะ

อ๊ายยย ไม่รู้แหละ ฉันไม่สน แล้วก็หยุดว่ายน้ำมาหาฉันได้แล้ว กลับบ้านพี่ไปเลยไป!”

ฉันเหนื่อยแล้วนะ TOT แม่เจ้า นี่ฉันว่ายน้ำหนีเขามาจุดนี้ได้ยังไง นี่มันท่วมหัวฉันครึ่งเมตรเลยนะเฟ้ย แย้กๆๆๆ ฉันหันทิศทางว่ายไปทางขอบสระพร้อมทั้งดันตัวเองให้ห่วงยางอยู่ตรงเอว แต่บัดซบ! อีห่วงยางผีนี่ดันดีดตัวฉันคว่ำลงไปในน้ำซะงั้น เยี่ยม ตอนนี้ฉันกำลังโชว์ตูดให้ท้องฟ้า (และเขา) ดูอยู่สินะ

อะไรวะเนี่ยยยย

ฉันพยายาตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่บังเอิญว่าฉันว่ายน้ำเก่งมากไง (ประชด)

ชะ ช่วย…!” จากการดิ้นรนเพื่อหาอากาศหายใจ ฉันก็พูดขอความช่วยเหลือออกไปได้แค่สองคำเท่านั้น แง้ ทรมานอิ๊บอ๋ายเลย TxT

บุ๋งๆๆ

อ้ากกก จะกลั้นหายใจไม่ไหวละนะ! ห่วงยางมันเหมือนหมึกตัวใหญ่ที่รัดไม่ให้ฉันออกไปจากมันยังไงยังงั้น ทะ ทำไงดี

หมับ

ในจังหวะที่ฉันกำลังจะสำลักน้ำตายนั้น (?) ก็มีมือคู่หนึ่งรั้งตัวของฉันให้หงายขึ้นไปบนผิวน้ำ สวรรค์! คงจะเป็นบอดี้การ์ดสุดหล่อของฉันเองสินะ ดีจริง สงสัยคงต้องเพิ่มโบนัสให้สักหน่อยแล้ว นายต้น (บอดี้การ์ด) ค่อยๆ ลากฉันที่มีห่วงยางอยู่รอบเอวให้กลับไปโซนน้ำตื้น

ขะ แค่กๆๆ ขอบใจนะนายต้น แค่กๆๆ(หลับหูหลับตาไอ)

ต้นเวรอะไร นี่ฉันเอง

เอ่อ บังเกิดความเงียบขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง

ว้อท!?

กรี๊ดดดดด!!!”

ฉันกรีดร้องดังลั่นเมื่อพบว่าคนที่ช่วยฉันจากการจมน้ำแบบโง่ๆ เมื่อกี้คือพี่พระพาย ผู้ซึ่งมาเพื่อดุด่า และทำร้ายร่างกายสวยๆ ของฉัน ไม่ๆๆ พี่จับตรงไหนอยู่น่ะหา!”

ผัวะ!

ฉันตวัดมือตบกกหูเขาอย่างแรงด้วยความตกใจจนเขาหน้าหัน แง้ หนูขอโทษ มันเป็นไปตามอัตโนมัติอ่ะ พี่พระพายรีบปล่อยมือจากสะโพกของฉัน เขาเซนิดๆ ก่อนทรงตัวได้

อะไรวะ เธอควรจะขอบคุณฉันมากกว่ามั้ย ยัยโง่นี่!”

ก็ฉันตกใจนี่!”

ฉันเกาะขอบห่วงยางแน่น ให้ตายก็ไม่มีทางปล่อยเด็ดขาด เกิดจมน้ำขึ้นมาอีกจะทำยังไง ละ แล้วนี่เขาสูงเท่าไหร่กันแน่เนี่ย เป็นเปรตเหรอ T_T จากการสังเกตของฉันตรงนี้มันลึกเกือบสองเมตรเลยนะ ทำไมมันยังชิลอยู่อีกกกก

อายุปูนนี้ยังว่ายน้ำไม่เป็นอีก ยัย…-_-*”

เงียบไปเลย เรื่องของฉันค่ะ

ฉันเกาะห่วงยาง ดันให้มันลอยไปริมสระ แต่เสียงของพี่พระพายที่ดังตามหลังมาทำให้ฉันต้องชะงักฟัง

อ่อ ในเมื่อเธอเลือกรูปทุเรศๆ ของฉันเป็นการ์ดเชิญ งั้นฉันก็จะส่งรูปของเธอไปเป็นการ์ดเชิญเหมือนกัน ไงล่ะ แฟร์ดีมั้ย รูปนี้อ่ะ นี่ด้วย

เขาพูดพร้อมกับโชว์รูปที่ว่าให้ฉันดู ฉันเบิกตากว้าง นะ นี่เขาเขา

พี่ลบรูปบ้านั่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ฉันกัดฟันพูด ในใจนี่แทบจะกระโดดเตะก้านคอเขาแล้ว รูปนั่นทุเรศมาก แง้ ฉันรับไม่ได้ มันเป็นรูปฉันตอนอยู่ในน้ำ สภาพหน้าตานี่สุดจะบรรยาย นี่กล้าดียังไงมาถ่ายรูปฉันตอนนั้นหา! โฮๆๆๆ คนสวยตอนตกใจนึกว่าจะจมน้ำนี่มันคนละคนชัดๆ ไปทันถ่ายตอนไหน

รูปเธออัพเดตสุดเลยนะ O_O”

ฉันต้องดีใจงั้นเรอะ เออได้! พี่ไม่ต้องลบก็ได้ฉันพูด เหลือบมองไปเห็นนายต้นตัวจริงเดินมาพร้อมกับมีอมยิ้มคาอยู่ในปาก มันเป็นบอดี้การ์ดภาษาอะไรของมันวะเนี่ย ต้น! มาช่วยฉันหน่อย

แบบว่าขึ้นสระเองไม่ได้อ่ะค่ะ นายต้นรีบเดินมาดึงตัวฉันขึ้นจากอีสระเวรนี่ ฉันก้มจับห่วงยางคิตตี้งี่เง่านั่นปาใส่หน้าพี่พระพายที่ยืนนิ่งอยู่กลางสระด้วยความโมโห โอ้ยยย เกลียดมันอ่ะ ขนาดตัวเปียก หัวลีบขนาดนั้นเขก็ยังดูฮอตได้อีก แต่ฉันไม่ยอมรับหรอก นิสัยมันแย่กลบหน้าตาไปหมดละ

เพราะว่าฉัน เฮ้ยๆๆๆ และในจังหวะที่ฉันจะก้าวไปหานายต้นเพื่อเอาผ้าคลุม ก็บังเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น

ใช่ค่ะ ดิฉันลื่น

พรืดดดด

ฉันลื่นค่า

กรี๊ด!”

ตู้มมม!

เสียงสองเสียงนั่นเกิดขึ้นห่างกันเพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น ฉันยังทันเห็นนายต้นอ้าปากค้าง ในมือมีผ้าคลุมที่กำลังจะยื่นมาให้ฉันใส่ แต่ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้ได้ล่ะ แง้ ขาฉันเป็นบ้าอะไรฟะ มันไม่มีกระดูกรึไง!

ฉันกวาดมือไปทั่วด้วยความกลัวปนตกใจ นี่ฉันว่ายน้ำท่าบ้าอะไรกันนี่ แบบนี้ถือได้ว่าฉันเป็นผู้คิดค้นท่าว่ายน้ำแบบใหม่ได้รึเปล่า (อะไรของแก)

ตูม

ฉันได้ยินเสียงน้ำกระจายเหมือนมีคนกระโดดลงมา ดีใจจัง ไม่ได้หูแว่วใช่มั้ย กรี๊ดดด ช่วยเจ๊ด้วย บ้าที่สุด ทำไมฉันถึงไม่ลอยขึ้นเหนือน้ำล่ะ นี่ฉันก็ว่ายแล้วนะ TxT กลั้นหายใจสุดชีวิต

หมับ

ฉันพยายามตั้งสติแล้วหันหน้าไปยังทิศที่มีมือคู่หนึ่งจับเอวฉันเอาไว้ เป็นนายต้นจริงๆ ด้วย ทำหน้าที่ได้ดีจริงๆ (ยกนิ้วให้) นายบอดี้การ์ดตัวใหญ่ติดอมยิ้มรั้งตัวฉันขึ้นไปบนผิวน้ำแล้วดันให้ขึ้นจากสระ ฉันตัวสั่นหงึกๆ หนะ หนาวชะมัด แสบจมูก แสบตาไปหมด ไม่น่าลืมตาในน้ำเลยวุ้ย

แค่กๆๆ แค่กๆ ฟืดดด

คุณหนูร้องให้ทำไมครับ เจ็บตรงไหนรึเปล่า!”

ฉันไม่ได้ร้องให้ยะ น้ำมันเข้าตาต่างหาก ตกใจอะไรขนาดนั้น

แค่กๆๆ

เออ ก็อยากจะบอกนายต้นไปอยู่หรอก แต่มันไม่ไหว ไม่มีแรงจะพูดแล้ว นายต้นเอาผ้ามาคลุมตัวฉันที่นั่งสั่นอยู่บนพื้น แน่นอนว่าฉันมองเห็นพี่พระพายอยู่ตรงกลางสระ เขาไม่ได้ขยับไปไหน แถมมันยังหัวเราะเยาะฉันอีกต่างหาก

ไอ้คนบ้านี่ -_-* ฉันโมโหแล้วนะ!

ท่าลงเมื่อกี้นี่ฝึกนานปะ ถามจริง ฮ่าๆ -_-”

ล้อฉันเหรอ! ไอ้คนใจร้ายใจดำ ไม่ช่วยแล้วยังจะมาเยาะเย้ยคนอื่นเขาอีก ฮึก ฮือ

เวร ฉันร้องให้ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องร้องให้เหมือนกัน แต่รู้สึกโกรธ โมโห หงุดหงิด สารพัดอารมณ์เลยละตอนนี้ เมื่อกี้ฉันเกือบตายเลยนะ นายต้นนั่งยองๆ ตรงข้างฉันพร้อมกับยื่นทิชชู่มาให้ ฉันหันหน้าไปมอง กำลังจะสั่งให้มันแบกฉันกลับเข้าบ้าน ไม่อยากเจอหน้าอีตาพี่พระพาย แง้

เฮ้ ชื่อต้นใช่มั้ย เข้าบ้านไปก่อนไป ฉันจะคุยกับคุณหนูของนายสักหน่อย วู้ว เรื่องแค่นี้จะร้องให้ทำไม

ฉันสะบัดหน้าหันไปมองคนพูดที่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้  แค่เหรอ! ถ้า ฮึก ถ้าสมมุติว่านายต้นไม่อยู่ พี่ก็จะปล่อยให้ฉันจมน้ำตาย เฮ้ย ต้น นายจะไปไหน เดี๋ยว…”

ฉันร้องให้หนักกว่าเดิม แม้แต่บอดี้การ์ดที่ฉันจ่ายเงินจ้างมันมา มันยังฟังอีตาบ้านี่มากกว่าฉันอีก ดีจริงโว้ย T_T

เธอเห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ย

พี่เป็นคนเลว T_T พี่จะปล่อยให้ฉันตายในสระน้ำ โฮๆๆ

เออ เธอจะได้ตายก็เพราะแบบนี้นี่แหละ ดีไม่ดีฉันจะสงเคราะห์ให้

เห็นมั้ย! เขามันไอ้คนใจร้ายใจดำ ไม่น่าหลวมตัวไปเซ็นสัญญาบ้านั่นกับเขาเลย แอบเอาไปเผาทิ้งได้มั้ย T_T

เอ้า ลุกไหวมั้ยเขาถามหลังจากที่ขึ้นมาจากสระ ฉันไม่ตอบ ไม่อยากมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ไม่ช่วยก็ว่าโกรธแล้วนะ มันยังมีหน้ามาล้ออีก ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ช่วยสักหน่อย คิดเองเออเองทำไม เธอไม่เป็นอะไรหรอกน่า

ฮึก ไม่ต้องมาพูด! ฉันจะไปเรียกนายต้น เฮ้ย

ฉันตกใจเมื่อพี่พระพายย่อตัวลงมาใกล้ สองแขนของเขายกตัวฉันขึ้นจนลอยหวือ มันรวดเร็วมากจนฉันหายใจสะดุด นะ นี่

เขาอุ้มฉัน!

ปล่อยฉันลงเลยนะ พี่ไม่มีสิทธิ์มาแตะเนื้อต้องตัวฉัน ฮืออ ฉันจะฟ้องคุณพ่อคุณแม่ว่าพี่มันชั่ว พี่แกล้งฉัน ฮึก

ผัวะ! ผัวะ! พลั่ก!

ช่วยอยู่นิ่งๆ ด้วย แล้วก็หยุดตบหัวฉนได้แล้ว -_-^ ฉันไปแกล้งเธอตอนไหน ทำตัวเองทั้งนั้น โอ๊ย ยัยเด็กนี่ บอกว่าให้หยุดไง เดี๋ยวปั๊ดโยนลงน้ำเลยนี่!”

แกกล้าเรอะ ฉันจับเส้นผมเขาแน่น ถ้าเกิดว่าเขาโยนฉันลงน้ำขึ้นมาจริงๆ รับรองได้ว่าผมเข้าจะหายไปสองกระจุก แกจะต้องกลายเป็นคนหัวล้าน!

ฉันเกลียดพี่!”

ฉันรักเธอมากกกก เลยมั้ง

ไอ้ กรี๊ดดดดดดด หงุดหงิดโว้ย

ได้ด่าฉันจนพอใจแล้วก็กลับไปเลยนะ ไม่อยากเห็นหน้า ฉันว่า แต่เขาไม่สนคำพูดฉันเลยสักนิด ทานโทษนะคะ ไม่ทราบว่าน้ำเข้าหูเขารึไง รึว่าหูตึงไปแล้วหา!

เธอจะไม่เปลี่ยนใจเรื่องชุดแต่งงานกับการ์ดเชิญแน่นะ ฉันไม่ซีเรียสอะไรมากนักหรอก รูปนั่นทำร้ายฉันได้แค่สองเปอร์เซนต์เท่านั้นละ ฉันหล่อ แต่เธอ…”

ฉันก็สวยเถอะ! กล้องพี่มันกากเกินไปต่างหากล่ะ

แล้วทำไมเราต้องเกทับกันด้วยการบอกว่าตัวเองหน้าตาดีด้วยฮะ

เขาอุ้มฉันกลับเข้าไปในบ้าน ดีนะที่ไม่มีใครอยู่ ไม่งั้นมีหวังฉันได้โดนคุณแม่โกรธแน่ๆ เรื่องเกือบจะจมน้ำ แน่นอนว่านายต้นอาจจะตกงานได้ โทษฐานที่ดูแลฉันไม่ดี แต่ก็เอาเถอะ มันเป็นความผิดของฉันเองแหละที่ประมาท และที่สำคัญคือเป็นเพราะอีตานี่ด้วย! (ถือว่าเขามีส่วน -_-)

ปล่อยฉันลงได้แล้วค่ะ!”

พี่พระพายวางฉันลงบนโซฟา (เกือบจะโยนละ) เอ่อ เพิ่งสังเกตุเห็นว่าตัวเขาเปียกซกเหมือนฉัน แน่สิ ก็เล่นลงไปในน้ำทั้งชุดเต็มยศขนาดนั้น เอ๊ะ แล้วทำไมมีหยดเลือดปนกับหยดน้ำอยู่เต็มทางเดินเลยเนี่ย นี่ฉันเลือดออกงั้นเหรอ O_O ฉันรีบก้มสำรวจตัวเอง หรือว่าตอนลื่นตกน้ำรอบสองตัวฉันครูดกับสระ หรือว่าหัวฉันจะแตก!

ก็ไม่เห็นมีแผลอะไรนี่นา แล้วเลือดมาจากไหนวะ ฉันหันไปพี่นายพระพายที่ยืนตัวสั่นน้อยๆ อยู่ข้างๆ ก่อนที่สองตาของฉันจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าที่แขนข้างซ้ายของเขามีเลือดหยดลงมา!

พี่เป็นอะไรอ่ะ ทำไมเลือดออกล่ะ!”

นี่เธอจะเสียงดังทำไม มันไม่ได้เจ็บอะไรมากหรอกน่า

ฉันไม่ฟังเสียงของเขา บ้าจริง เพราะแบบนี้ใช้มั้ยเขาถึงบอกว่าก็อยากช่วย แล้วทำไมไม่พูดตั้งแต่แรกล่ะว่ามีแผลที่แขน นั่งลงบนโซฟาเดี๋ยวนี้

เขายังคงนิ่ง ฉันเห็นแล้วทนไม่ได้เลยจัดแจงให้เขานั่ง ก่อนจะรีบไปหากล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้เขา

ถอดเสื้อออกสิคะ มัวนั่งบื้ออยู่ได้เดี๋ยวเลือดก็หมดตัวตายหรอก

สั่งจังเว้ย เขาบ่นอุบอิบก่อนจะถอดเสื้อออกอย่างทุลักทุเล ฉันก้มมองไปยังต้นตอของเลือด แอบรู้สึกหน้ามืดนิดๆ เพราะปริมาณเลือดที่ไหลออกมามันมีมากจนน่ากลัว T_T มันสยองจริงๆ นะ นี่ฉันอยู่ในหนังเรื่องผีชีวะรึเปล่าเนี่ย

ไปได้แผลมาจากไหนกันเนี่ย

ฉันมองไปยังแผลขนาดเท่าฝ่ามือตรงต้นแขนซ้ายของเขา เหมือนรอยมีดฟันชะมัด แอบไปตีกับโจรผู้ร้ายอะไรเทือกนั้นมารึไง ฉันตั้งสติ พยายามบังคับไม่ให้มือสั่น ค่อยๆ ล้างแผลของเขาด้วยแรงที่คิดว่าเบามือที่สุด แต่ก็ยังแอบได้ยินเสียงคนตัวโตกัดฟันข่มความเจ็บ โอ๊ยยย เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย แล้วทำไมเลือดเขาถึงได้ไหลไม่หยุดแบบนี้ล่ะ

พี่ไปโรงพยาบาลมั้ย เลือดมันไม่ยอมหยุดไหลอ่ะ ฉะ ฉันจะทำไงดี ดูเหมือนมันจะฉีกเพราะพี่อุ้มฉันด้วย ฮะ ฮึก

แล้วเธอจะร้องให้ทำไม -_-”

ก็มันน่ากลัวนี่ ดูสิ ตอนนี้มือของฉันเต็มไปด้วยเลือดของเขา ไอ้คนบ้าเอ๊ย ทำไมถึงโง่แบบนี้นะ แขนเจ็บขนาดนี้แล้วจะมาอุ้มฉันทำไม อยากให้ฉันรู้สึกผิดมากนักเหรอ ฉันพยายามจะเช็ดแผล แต่เลือดบ้านี่มันก็ไหลออกมาไม่หยุด

ไม่ได้การ พี่ต้องไปโรงพยาบาลนะ ต้น! นายต้น!” ฉันตะโกนเรียกหานายต้นเสียงดังลั่นจนป้าแม่บ้านที่ได้ยินรีบวิ่งออกมา มองเห็นนายต้นเดินเข้ามาเงียบๆ หลังจากนั้น

เกิดอะไรขึ้นคะคุณหนู ตายจริง!”

ไม่ต้องถามอะไรนะคะ ทำความสะอาดก็พอ นายต้น! ไปเตรียมรถ ฉันจะพาพี่พระพายไปโรงพยาบาล

ฉันไม่เปิดโอกาสให้คนเจ็บได้ปฎิเสธ รีบลากเขาออกมาจากบ้านด้วยความกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรหนัก เกิดติดเชื้อขึ้นมาฉันรับผิดชอบไม่ไหวนะยะ

คุณหนูครับ ชุด

ฉันชะงักกึก ลืมไปเลยโว้ยว่าอยู่ในชุดว่ายน้ำ สองขาที่กำลังจะก้าวขึ้นรถไปพร้อมเขาหันกลับลงมาด้วยความไวแสง ดูเหมือนพี่พระพายจะเริ่มมึนๆ เพราะเสียเลือดมากไปแล้ว ฉันหันไปคุยกับนายต้นว่าให้พาเขาไปโรงพยาบาลให้ไวที่สุด ส่วนฉันจะตามไปทีหลัง จะไปชุดว่ายน้ำกับผ้าคลุมแบบนี้ไม่ได้

นี่พี่คะ ได้ยินฉันมั้ย ไปโรงพยาบาลก่อนนะ ฉันจะรีบตามไปทีหลัง เข้าใจมั้ย

“…อือ

ต้น รีบพาเขาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!”

หลังจากที่รถยนต์คันใหญ่แล่นออกจากบ้านไป ฉันก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า มือไม้นี่สั่นไปหมด และในหัวยังคงมีความสงสัย อยากรู้จริงๆ ว่าเขาไปทำอะไรมาทำไมถึงได้รับบาดเจ็บจนเลือดตกยางออกขนาดนี้ ในจังหวะที่ฉันกำลังจะสตาร์ทรถมินิคูเปอร์คันโปรดเพื่อไปหาเขาที่โรงพยาบาล เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น

 

สายเข้า

‘Topaz’

 

ฮัลโหลยัยปัด มีอะไรรีบพูดเลยนะ ฉันรีบ

(อะไรยัยแก้ม เกิดอะไรขึ้นเหรอ)

แกอย่าเพิ่งมาสงสัยอะไรตอนนี้เลยเถอะนะ ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงจริงๆ

มีอะไรรีบพูดมาเถอะน่า

ฉันเปิดลำโพงแล้วโยนโทรศัพท์ไปยังเบาะข้างๆ เพราะหา Headphone ไม่เจอ ก่อนจะขับรถออกไป ยัยปัด มีอะไร ฉันฟังอยู่นะ

(ก็ได้ๆ…) ยัยปัดเงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดต่อ (คือฉันเห็นพี่พระพายกับ เอ่อ กับคุณชายธีทะเลาะกันน่ะสิ วันนี้ที่งานปลูกต้นไม้การกุศลที่ครอบครัวคุณชายธีจัดน่ะ แล้วแกรู้มั้ยว่าสาเหตุคืออะไร)

ไม่รู้ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงเล่า

ไม่ได้ไปด้วยสักหน่อย แล้วนี่ไปทะเลาะกันอีท่าไหนถึงได้แผลใหญ่ขนาดนั้นกัน พวกผู้ชายนี่เข้าใจยากชะมัด มีอะไรทำไมไม่พูดกันดีๆ ก็ไม่รู้

(เห็นว่าทะเลาะกันเพราะยัยใบบัว แกจำได้มั้ย ใบบัวอ่ะ ที่เรียนรุ่นเดียวกับเรา ตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารักๆ อ่ะ)

เออ จำได้

(แกฟังดีๆ นะยัยแก้ม คือฉันแอบไปเลียบๆ เคียงๆ ถามพวกเพื่อนของยัยนั่น พวกมันบอกว่ายัยใบบัวคุยๆ กันอยู่กับพี่พระพายอ่ะแก)

“…” อึ้ง พูดไม่ออก

(แก้มยัยแก้ม ทำไมเงียบไปล่ะ)

ฉันรีบตั้งสติ โอเค ยอมรับก็ได้ว่าช๊อคไปแวบนึง

แต่ใบบัวใบบัวที่น่ารักๆ คนนั้นน่ะนำคุยอยู่กับพี่พระพาย แม่เจ้าโว้ย แล้วทำไมเขาไม่ไปบอกแม่ตัวเองละว่ากำลังจะมีแฟนแล้ว ใบบัวก็ออกจะน่ารัก นิสัยดีขนาดนั้น คุณป้าเพียงน่าจะยอมรับได้ไม่ยาก เธอมีความเป็นแม่ศรีเรือนมากกว่าฉันซะอีกนะ ทำไมกันเนี่ย

เออ ยัยปัด แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันโทรกลับ

เห็นทีว่าฉันกับพี่พระพายมีเรื่องต้องคุยกันสักหน่อยแล้ว


....................................................................................................................................

เงียบมากแม่ ช่วยด้วย555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

2 ความคิดเห็น