คำพิพากษาหัวใจ

ตอนที่ 6 : ผู้ชายที่แสนดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 ก.ค. 52

ตื๊ดๆ ๆๆ เสียงโทรศัพท์ของกิ่งแก้วดังขึ้นระหว่างที่เธอกำลังแต่งตัวเพื่อเดินแบบงานใหม่ของเธอวันนี้ เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูและก็ขมวดคิ้วเพราะเบอร์ทีโชร์ไม่คุ้นตาเลย

"สวัสดีคะ "เธอกรอกเสียงลงบนโทรศัพท์นั้น

"สวัสดีกิ่งแก้ว ฉันคือคนที่ว่าจ้างเธอทำงาน ฉันว่างานของเธอกับน้องมันล่าช้าไปแล้วนะ ไม่ไรจะมีความคืบหน้ามาให้ฉันสักที"

เสียงในโทรศัพท์นั้นเป็นเสียงของผู้หญิงที่มีความน่ากลัวอยู่ในน้ำเสียงมาก ทำให้กิ่งแก้วรู้สึกผวาขึ้นมา
"คะ คะ แคณเป็นใครคะ คุณที่ว่าจ้างดิฉันเป็นผู้ชายนิค่ะ"

"หึ หึ นั้นมันก็แค่ลูกน้องของฉันเท่านั้น ฉันเพียงต้องการรู้ความคืบหน้าด้วยตัวเองเลยโทรมานี่ไง"

"แล้วดิฉันจะรู้ได้ไงค่ะว่าคุณคือคนที่จ้างฉันจริงๆ "

"เธอไม่จำเป็นต้องรู้ รู้แต่เพียงว่าฉันให้เวลาเธออีกแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้นในการได้มาของข้อมูลลับ ไม่อย่างนั้น เธอก็น่าจะรู้นะว่าบ้านของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป"

จบประโยคนนี้ปลายสายก็วางโทรศัพท์ไปเลย กิ่งแก้วพูดอะไรไม่ออกมือไม้สั่น น้ำตาเอ่อล้นมาที่ดวงคู่งามของเธอ แต่ถูกเธอสะกดไม่ให้มันไหลออกมาเพราะกลัวว่าคนอื่นจะสังเกตเห็น

ทำไมฉันถึงได้โง่อย่างนี้นะ ไม่น่าไปหลงกลเซ็นสัญญาทำงานกับพวกมันเลย สมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้เธอกำลังจะทำลายมันลงด้วยมือตัวเองหรือนี่ เธอสับสนไปหมด เหม่อลอยตลอดการทำงานวันนี้

"กิ่งครับ กิ่งครับ" เสียงทุ่มคุ้นหูเรียกเธอมาแต่ไกลทำให้เธอสะดุ้งหลุดออกจากอาการเหม่อลอยนั้น

"คะ อ่าวคุณนุมาได้ยังไงคะ " เธอทำหน้างุนงงที่วันนี้ภานุมาหาเธอถึงที่เดินแบบทำให้คนรอบข้างมองกันไปทั่ว

"เออ ผมมารับคุณไปทานข้าวครับ ดูคุณเดินแบบด้วย แต่วันนี้ดูคุณเหม่อๆนะ เป็นอะไรรึป่าวครับ"

"อ่อ ป่าวค่ะ คงเหนื่อยคะ กิ่งทำงานเสร็จพอดีเราไปกันเลยมั้ยคะ"
เธอรีบชวนเค้าออกจากที่นั้นเพราะสายตาคนรอบข้างจำจ้องเธอและเค้าตลอด ก็แน่ละสิ ไม่มีใครไม่รู้จัก ภานุ พานิชยการุณย์

"ครับๆ "

ภานุขับรถพากิ่งแก้วมาที่ที่หนึ่งที่เธอไม่เคยมาและไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นสถานที่ที่โรแมนติก รายล้อมด้วยดอกไม่เต็มไปหมดข้างๆมีธารน้ำเล็กไหลตลอดเวลา จนได้ยินเสียงสายน้ำเบา

กิ่งแก้วรู้สดชื่น และสบายมากเมื่อได้มาอยู่ที่นี้ เธอยืนชมความงามจนเพลินเลยไม่รู้ว่าชายหนุ่มที่เธอมาด้วยนั้นหายไปไหน

"คุณนุคะ คุณนุ อยู่ไหนคะ คุณนุ" เธอตะโกนเรียกหาภานุ แต่ก็เงียบไม่มีเสียงตอบกลับของคนที่เธอเรียก

กิ่งแก้วเดินหาไปเรื่อยๆ รู้สึกเหนื่อยจึงค่อยเดินกลับ เธอหันมาชนเข้ากับแผ่นอกกว้างของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง ทำให้เธอตกอยู่ในอ้อมกอดของภานุอย่างไม่รู้ตัว

"อุ๊ย!! คุณนุ ไปไหนมาคะ ปล่อยกิ่งนะ"

"ไม่ปล่อย ไม่บอกด้วยว่าไปไหนมามานี่ มา" เขาพูดแล้วเอามือปิดตาเธอและดันตัวเธอเดินไป

"ไม่เอาคะ เล่นอะไรอ่ะ กิ่งมองไม่เห็น"

ภานุไม่ตอบได้แต่พาเธอเดินไปแล้วค่อยๆเปิดตาเธอออก ภาพตรงหน้านั้นเป็นสวนกุหลาบสีขาวทั้งสวน มีแต่กุหลาบสีขาวเต็มไปหมด นี่คือดอกไม้ที่เธอชอบมากที่สุดกิ่งแก้วมองอย่างตะลึงในความงามในที่แห่งนี้ เธอไม่รู้ว่ามันมาตั้งแต่เมื่อไรทำไมเธอไม่เห็น

ภานุเข้ามายืนข้างหลังกิ่งแก้วแล้วกระซิบข้างหูเธอว่า

"สุขสันต์วันเกิดครับ คนสวยของผม"
คำนี้ทำให้เธอตกใจขึ้นมา เพราะตั้งแต่พ่อกับแม่ของเธอตายไปเธอไม่เคยฉลองวันเกิดอีกเลย และก็ลืมมันทุกปี

"คุณรู้ได้ไงค่ะ" กิ่งแก้วหันกลับมาสบตากับคนข้างหลัง

"รู้ก็แล้วกัน ชอบมั้ยครับ" เค้าตอบด้วยแววตาหวานซึ้งบ่งบอกความหมายในใจ

กิ่งแก้วเขินหน้าแดงก้มหน้าไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าอีก เธอรู้สึกทั้งมีความสุขและทุกข์ใจไปพร้อมกัน เพราะคนตรงหน้าเธอเค้าช่างดีกับเธอเหลือเกิ้แล้ว

ภานุเอามือจับค้างน้อยของเธอให้เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับชูแหวนวงเล็กต่อหน้าเธอ

"อะไรคะ"

"ผมขอหมั้นคุณไว้ก่อนได้มั้ยครับผมรักคุณนะและไม่อยากให้ใครมาแย่งคุณไป อีกสองวันผมจะไปออสเตรเลียร์เพื่อไปธุรกิจทางนั้น ไปเยี่มคุณปู่ด้วย อาจจะไปนาน ผมอยากให้คุณไปกับผมด้วยผมอยากให้ท่านเห็นคุณ ถ้าคุณคิดมากก็คิดว่าเป็นของขวัญวันเกิดก็ได้นะ"

ภานุเอ่ยแบบไม่มั่นใจเพราะกลัวเธอนั้นจะปฏิเสธ

กิ่งแก้วรู้สึกตื้นตันใจก็ตอนนี้เพราะเค้าได้บอกรักเธอ เป็นคำที่เธออยากฟังจากปากเค้าเหมือนกัน น้ำตาใสได้เอ่อล้นเต็มสองแก้มเพราะความตื่นตันนี้ เธอรู้สึกเพียงว่าอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้ ที่นี้ ไม่มีแผนการอะไรทั้งนั้น มีเธอและเค้าเพียงสองคนก็พอ กิ่งแก้วโผเข้ากอดภานุแล้วร้องไห้สะอื้นกับอกกว้างของเค้า

"กิ่ง เป็นอะไรครับ" ภานุลูบหัวเธอเบาเป็นการปลอบโยน
กิ่งแก้วผละออกจากอกของภานุ

"ขอบคุณนะคะ คุณดีกับกิ่งมากจนกิ่ง...." เธอจบประโยคไว้เพราะพูดต่อไปไม่ได้มันมีแต่จะรู้สึกผิด

"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ ที่คุณทำให้ผมได้มีชีวิตที่เติมเต็ม คุณไม่ปฏิเสธผมนะ"

กิ่งแก้วไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่พะยักหน้าเบาๆเท่านั้น

ภานุยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เค้าบรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วเรียวของเธอและจุมพิตที่มือเธอเบาๆ

"สัญญานะ ว่าจะไม่ถอดมันออก"

"คะ "เธอตอบเพียงแค่นี้ ก็ถูกภานุคว้าเข้าไปกอดทันที มันช่วงเวลาที่มีความสุขเหลือเกินสำหรับเธอตอนนี้ เธอไม่คิดถึงแผนการอะไรทั้งนั้น รู้เพียงว่าตอนนี้เค้าคือคนที่เธอรักสุดหัวใจและไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

ภานุพาเธอมาส่งที่บ้านเหมือนเคยโดยไม่คิดจะขอเข้าไปในบ้าน เพราะคิดว่ามันยังไม่เหมาะสม

"ฝันดีนะครับกิ่ง เออ พรุ่งนี้บริษัทผมจะเปิดตัวสิ้นค้าตัวใหม่ผมจะพาคุณไปเปิดตัวในฐานะคู่หมั้นของผม คุณไปนะครับ"

"คะ ขอบคุณนะคะ ฝันดีเหมือนกันคะ" กิ่งแก้วพูดจบก็ยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มภานุ แล้วก็รีบเดินเข้าบ้านไป ภานุยืนมองอย่างอี้งๆนี่เป็นครั้งแรกที่เธอหอมแก้มเค้า ภานุเอามือลูบแก้มตัวเอง ยิ้มบางๆ แล้วขับรถกลับบ้านไปอย่างสุขใจ

กิ่งแก้วเดินเข้าบ้านไปอย่างใจลอย ยิ้มสุขใจปีนี้เป็นวันเกิดที่แสนวิเศษของเธอ เธอจะไม่มีวันลืมมัน และเธอคิดเพียงว่าต่อไปนี้จะไม่มีแผนการอะไรต่อไปทั้งนั้น อะไรจะเกิดขึ้นไม่สำคัญขอเพียงเธอมีเค้าเคียงข้างก็พอ เรื่องบ้านเธอพยายามเอามันกลับคืนมาให้ได้...........

เช้าวันในบ้านหลังเดิมของเกศเกล้า เธอเดินลงมาในครัวเพื่อไปช่วยนมชื่นเตรียมอาหาร

"มีอะไรให้ช่วยบ้างค่ะนมชื่น"

"ไม่มีหรอกจ่ะ หนูหยก ไปนั่งนู้นไปจะเสร็จแล้วเดี๋ยวไปทานกับคุณวัฒน์ได้เลยคะ" หญิงชราตอบเธออย่างเอ็นดู

"นมครับ วันนี้มีอะไรกินบ้าง" ภาวัฒน์เดินลงมาอย่างคนอารมณ์ผิดกับเกศเกล้าที่นั่งทำหน้าคิ้วขมวดเพราะเธอกำลังหาวิธีที่จะเข้าห้องนั้นอย่างไรโดยไม่ต้องมีเค้าเข้าไปด้วย อันที่จริงเธอเกือยจะรู้วิธีเข้าแล้วแต่ยังขาดอะไรบ้างอย่างเท่านั้น

"หยก หยก" เกศเกล้าตกใจเมื่อได้ยินเสียงของภาวัฒน์เรียกเธอ

"นั่งคิดอะไรอยู่ เรียกไม่ได้ยินรึไงครับ" เช้ามาก็เริ่มกวนประสาทกันทันที

"ปะ ป่าวคะ " วันนี้เธอพูดเพราะผิดสังเกต

"ครับ ป่ะ ไปกินข้าวกัน เดี๋ยวผมจะพาคุณไปข้างนอก"

"ไปไหนคะ "เธอถามแบบงงๆ วันนี้เธอไม่มีอารมณ์จะมาต่อปากกับเค้าเพราะคิดแผนการไม่ออก

ภาวัฒน์รู้สึกแปลกใจในอาการของเธอแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

"เดี๋ยวคุณก็รู้ ป่ะ เร็วๆ"
ทั้งสองทานข้าวเช้าด้วยกันอย่างปกติ แล้วเค้าก็พาเธอออกมาข้างนอก ระหว่างทางไม่มีการสนทนาอะไรเกิดขึ้นเลย จนทำให้ภาวัฒน์แปลกใจที่วันนี้เธอไม่ต่อปากต่อคำกับเค้าเหมือนทุกวัน

รถสปอตท์คันงามของภาวัฒน์จอด งหนึ่ง ทั้งสองลงจากรถ เกศเกล้าเดินตามเค้าไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ จนมาถึงร้านร้านหนึ่ง คล้ายๆห้องเสื้อหรืออะไรสักอย่างทำให้เกศเกล้ารู้สึกแปลกใจ

"คุณมาทำอะไรที่นี้ คะ"

"พานางซินมาแปลงโฉมไง วันนี้บริษัทผมมีงานเลี้ยงผมจะพาคุณไปด้วย ผมไม่อยากให้ใครมาหาว่าแฟนผมไม่ได้เรื่อง" เค้าตอบแบบกวนๆใส่เธอ นั้นก็ทำให้อาการเงียบมานานของเธอนั้นหายไปทันที

"ห่ะ ว่าไงนะ แปลงโฉม ไปงาน เฮ้ยไม่เอาใครจะไปกับคุณ ทำไมไม่บอกกันล่วงหน้า"

เธอเริ่มโวยวายใส่เค้าทันที พอดีกับพนักงานของร้านเดินมา

"สวัสดีค่ะคุณวัฒน์ โห่ แฟนคุณน่ารักจังนะค่ะ "

"ครับขอบคุณครับ พาเธอไปแปลงโฉมให้สวยๆเลยนะครับผมจะรอ"

เค้าพูดจบก็เดินหันหลังกลับไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงโวยวายของคนข้างหลังที่ไม่ยอมเป็นเด็กๆ แต่ไม่สำเร็จเธอต้องยอมตามพนักงานไป

พาวัฒน์รออยู่นานจนเผลอหลับในร้านไปสักพักใหญ่

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โห่ น่าอิจฉากิ่งเน๊อะ

แต่อย่างเพิ่งอิจฉาไปเพราะ

ด้านร้ายของชายแสนดีคนนี้ยังมีให้เห็น

ติดตามอ่านต่อนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

192 ความคิดเห็น