คำพิพากษาหัวใจ

ตอนที่ 32 : ดูแลใจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1656
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 ต.ค. 52

เกศเกล้าดันตัวภาวัฒน์ออกจากตัวเธอ
“ปล่อยเกศได้แล้วคุณวัฒน์ เกศหายใจไม่ออก”  

ภาวัฒน์ปล่อยตัวเธอออก แววตาของเค้าปวดร้าวยิ่งนัก ทำไมเธอถึงทำกับเค้าแบบนี้
 
“คุณพาเกศกลับเถอะนะคะ จับมาอย่างนี้มันไม่ดีกันทั้งคู่ คุณกำลังจะแต่งงานอยู่แล้ว อย่าทำแบบนี้เลยนะ” เกศเกล้าพูดดีดีกับภาวัฒน์
 
“คุณเกลียดผมขนาดนี้เลยหรอ ถึงได้ไม่อยากอยู่ด้วยกัน ไอ้หมอนั้นมันมีอะไรดีห่ะเกศ คุณถึงได้ยอมรับหมั้นกับมันได้ง่ายได้” 
 
เค้าเริ่มเกรียวกราดอีดครั้ง เกศเกล้าก็เริ่มจะหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน 
 
“ฉันเริ่มจะหมดความอดทนกับคุณแล้วนะ คุณจะทำแบบนี้ทำไม เพื่ออะไรค่ะ เราต่างคนก็มีมีชีวิตของแต่ละคน มีคนที่รอเราอยู่ คุณเลิกเล่นอะไรแบบนี้ได้แล้ว”
 
 เกศเกล้าตะคอกใส่หน้าเค้า เธอต้องการให้เค้าได้สำนึกบ้าง แต่ภาวัฒน์กลับแปลงความหมายผิด เค้าคิดว่าเธอต้องการไปจากเค้าให้เร็วที่สุด เค้าลุกขึ้นและดึงข้อมือเธอให้ลุกขึ้นตาม

“คนที่รออยู่นั้นหรอ มันมีอะไรที่ผมไม่มีหรอ คุณถึงได้รักได้หลงมันขนาดนี้ “


เพี๊ย!!!!   เกศเกล้าตบหน้าเค้าอย่างแรง วันนี้เค้าเป็นอะไรถึงได้ดูถูกเธอขนาดนี้ ทำอย่างกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
 
“หยาบคาย เกศไม่เคยรู้จักภาวัฒน์คนนี้ คุณพาฉันไปจากที่นี้เดี๋ยวนี้นะ”

 ความโมโหเข้าครอบงำ ตอนนี้ภาวัฒน์เริ่มขาดสติ เค้าดึงตัวเธอเข้ามาจูบอย่างร้อนแรง เค้าบดขยี้ปากเธออย่างไม่ถนุถนอม เกศเกล้าพยายามดันตัวเค้าอกจากเธอ เธอทั้งทุบทั้งตีแต็ไม่สำเร็จ
 
เค้าถอนริมฝีปากออก ปากของงเกศเกล้าบวมเจ่อ 
“เลวที่สุด ฉันไม่นึกว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้” 

เธอตะคอกใส่หน้าเค้าและพยายามจะดิ้นออกจากมือของเค้า

“ใช่ ผมมันเลว   ผมคงไม่ดีเท่าไอ้หมอนั้น นั้นวันนี้ผมขอเลวให้สมกับที่คุณว่าผมแล้วกัน” 

ภาวัฒน์ลากเกศเกล้าไปที่ห้องนอน และเหวี่ยงตัวเธอลงไปที่เตียงกว้างทันที เกศเกล้าดีดตัวขึ้นเธอพยายามจะลุกขึ้นจากเตียง   ภาวัฒน์ไวกว่า เค้าโถมทัยตัวเธออยู่ ร่างหนาอยู่เหนือร่างบางบนเตียงกว้าง เค้ากดแขนของเธอไว้ทั้งสองข้าง
 
“คุณจะทำอะไรของคุณ คุณวัฒน์ ปล่อยเกศเดี๋ยวนี้นะ” เกศเกล้าดิ้นขลุกขลัก 
 
“ทำอะไรนั้นหรอ ก็คุณบอกว่าผมเป็นคนเลว ผมก็จะเลวสมใจคุณไง” ภาวัฒน์ก้มลงสูดกลิ่นที่ซอกคอหญิงสาว เกศเกล้าส่ายหน้าหนีการกระทำหนี เธอรู้สึกกลัว ตัวสั่นเทา แต่ภาวัฒน์ไม่ได้สนใจเลยเค้ารุกล้ำตัวเธอมากขึ้น
 
“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” เกศเกล้าพูดเสียงปนสะอื้น น้ำตาไหลอาบเต็มสองแก้ม เธอรู้สึกกลัวเหลือเกินตอนนี้ ภาวัฒน์คนนี้ไม่ใช่ผู้ชายที่เค้ารู้จัก   แต่ภาวัฒน์ไม่สนใจในเสียงนี้ เค้ารุกหน้ามากขึ้น
และเสียงสะอื้นก็ถูกกลืนหาย เค้าประกบริมฝีปากของเค้า ริมรสความหอมหวานนั้น เกศเกล้าปล่อยให้เค้าทำตามที่เค้าต้องการ เพราะเธอไม่มีแรงที่จะต้านทานแล้ว 
 
ร่างสองร่างถูกหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน   บทรักอันร้อนแรงที่ภาวัฒน์มอบให้เธอนั้นมันช่างเจ็บปวดเหมือนร่างจะแยกเป็นสองส่วน แต่นั้นก็ปนความเสี่ยวซ่านอย่างบรรยายไม่ได้ด้วย
 
ภาวัฒ์นอนกอดเกศเกล้าแน่น เค้าหายใจสม่ำเสมอหลับไหลอย่างเหนื่อยหอบ แต่คนตัวเล็กกลับนอนไม่ลง เธอเจ็บทั้งกายและใจ เธอไม่นึกว่าคนที่เธอรักเค้าจะทำกับเธอแบบนี้ น้ำตาไหลรินอาบสองแก้มอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่   เกศเกล้าสังเกตเห็นว่าภาวัฒน์น่าจะหลับไปแล้ว เธอพยายามจะลุกออกจากเตียงนี้ เกศเกล้าแกะมือที่ขอภาวัฒน์ออก
 
“อืออออ จะไปไหน” ภาวัฒน์รู้ว่าเธอยังไม่นอน เค้าแกล้งหลับไปเท่านั้น และก็รู้ว่าเธอนั้นนอนร้องไห้อยู่ เค้ากระชับวงกอดมากขึ้น และลืมตาก้มลงมองคนตัวเล็ก
“ร้องไห้ทำไมครับ หึ”   เค้าจ้องมองใบหน้านวลที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา เค้าปาดน้ำตาออกจากแก้มนวล เกศเกล้าหันหน้าหนีภาวัฒน์ ภาวัฒน์จับหน้าเธอหันมาเค้าอย่างเบามือ
 
“เกศ ผมขอโทษ ผมรักคุณนะรุ้สึกผิดในสิ่งที่เค้านั้นทำกับเธอ เพราะความหึงบังตาทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด เค้าอยากจะตีหัวตัวเองจริงๆ 
 
เกศเกล้าสบตาภาวัมน์ด้วยแววตาแห่งความผิดหวัง     เธอหลบสายตาเค้าและพยายามจะผลักตัวเค้าออกจากตัวเธอ และลุกขึ้นจากเตียงไป ภาวัฒน์ปล่อยตัวเธอออกเพราะแววตาที่เธอส่งมานั้น
 
เกศเกล้าลูกขึ้นเธอยังไม่ทันก้าวลงพื้นดี เธอก็ล้มลงบนเตียง เพราะรู้สึกเจ็บแปลบที่ช่วงล่าง ครั้งแรกของหญิงสาวมันช่างเจ็บปวดสำหรับเธอ ภาวัฒน์ใจที่เห็นเธอล้มลง เค้ารีบคว้าตัวเธอไว้ทันที
 
“เกศ คุณเป็นอะไร” เค้าจับตัวเธอนอนลงที่เดิม เกศเกล้าพยายาทจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกภาวัฒน์กดตัวให้นอนลง เค้าห่มผ้าให้เธอหย่างเบามือ เกศเกล้าพยายามปัดออก
 
“เกศจะกลับ คุณปล่อยเกศไปเดี๋ยวนี้นะ” เกศเกล้ามองเค้าตาเขียว ภาวัฒน์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เค้าล้มตัวนอนและกอดเธอไว้แน่นไม่ฟังที่เธอพูด
 
“คุณจะไปไหนผมไม่ให้เมียไปไหนหรอก ผมจะกอดเมียผมไว้อย่างนี้”
“เห็นแก่ตัว คุณมันคนเห็นแก่ตัว คุณจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ” เธอพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดนี้ ภาวัฒน์สนึกขำในความดื้อรั้นของเธอ ที่ไม่เคยเปลี่ยน เค้ากระชับอ้อมกอดมากยิ่งขึ้น เกศเกล้าเริ่มหมดแรงที่จะดิ้นต่อไป เธอนอนนิ่งปล่อยให้กอดไปอย่างนั้นและก็เผลอหลับไป คงเพราะเพลียจากการสู้รบปรบมือกับเค้า   ภาวัฒน์ก้มลงมองคนตัวเล็กในอ้อมกอดที่นอนหลับใหลไปแล้ว เค้าเขี่ยไรผมที่ปิดหน้าเผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวเนียนหน้ามอง ยามเธอหลับนั้นช่างดูเหมือนองค์หญิงน้อยๆของเค้า เค้าอยากกอดเธออย่างนี้ตลอดไป
 
“ยกโทษให้ผมนะเกศ ผมสัญญาว่าผมจะรักคุณคนเดียว ชีวิตนี้ผมจะไม่รักใครอีกนอกจากคุณ” เค้าพูดให้คนที่ตอนนี้หลับใหลไม่รู้เรื่อง 
 เช้าวันใหม่อากาศสดใสเหมือนทุกวัน ภาวัฒน์ควานหาคนที่เค้ากอดเธอเมื่อคืน   ว่างเปล่าไร้ล่องรอยของเธอคนนั้น เค้าลืมตาขึ้นอย่างตกใจ เธอหายไปไหนนะ เค้าลุกขึ้นจากเตียงมองหาเกศเกล้า เค้าหาเธอทั่วบ้านไม่พบแม้แต่เงา เธอไปตั้งแต่เมื่อไรทำไมเค้าไม่รู้ตัว เธอหนีเค้าไปอีกแล้ว
 
“เกศ คุณหนีผมไปอีกแล้วนะ” ภาวัฒน์ทรุดตัวลงกับเก้าอี้ 
 
เกศเกล้าเดินมาถึงหน้าคอนโดของอเล็กซ์ เธอมาช่วยงานเค้าและก็อยู่ที่นี้กับเค้า แต่อยู่คนละห้องกัน อเล็กซ์เป็นสุภาพบุรุษพอ ไม่เคยล่วงเกินเธอ เพราะเค้าเห็นเธอเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง สองคนลงมาเพื่อทำงานที่ศาสตราขอร้องให้ช่วยทำให้
 
เธอยืนอยุ่หน้าห้องพักใหญ่ คิดอยู่นานว่าจะพูดกับอเล็กซ์ว่าอย่างไรในเรื่องเมื่อคืนที่เธอหายไปกับภาวัฒน์เค้าจะรู้เรื่องนี้หรือไม่   เธอตัดสินใจเปิดประตูห้องเข้าไปจังหวะเดียวกับที่อเล็กซ์เดินออกมาพอดี เกศเกล้ามีสีหน้าตกใจที่เห็นหน้าเค้า
 
“เกศ คุณหายไปไหนมา ผมเป็นห่วงคุณแทบแย่ ถ้าคุณเป็นอะไรไปจะบอกท่านว่าอย่างไร” เค้าบอกเธออย่างเป็นห่วง เกศเกล้ามีสีหน้าเผือดลง เธอจะบอกเค้าว่าอย่างไรดี
 
“เออ...... คือเกศ” น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ 
 
อันที่จริงอเล็กซ์รู้ดีว่าเกศเกล้านั้นหายไปกับภาวัฒน์ คนของเค้าเป็นคนบอกว่าเห็นเธอไปกลับภาวัฒน์แต่อเล็กซ์เป็นคนสั่งไม่ให้ไปตามเอง เพราะเค้าทราบถึงความสัมพันธ์ระหว่างสองคนดี เค้าถามเพราะความเป็นห่วงเท่านั้น
 
“เอาล่ะ ช่างเหอะ คุณคงไปหาเพื่อนมา ไปพักผ่อนก่อนนะ แล้วเราค่อยมาเริ่มงานกัน” อเล็กซ์จับบ่าเกศเกล้าเป็นการปลอบใจ
 
เกศเกล้าเงยหน้ามองอเล็กซ์อย่างซึ้งใจ เค้าเป็นผู้ชายที่แสนดีขนาดนี้ ทำไมลีน่าถึงได้หักหลังเค้า สมควรแล้วที่คนอย่างเธอต้องโดนเอาคืนซะบ้าง เธอพยักหน้ายิ้มรับเค้าและก็เดินเข้าห้องไป
อเล็กซ์ยืนมองหญิงสาวเดินเข้าห้องไป เค้ายิ้มในความน่ารักของเธอ คิดในใจว่าภาวัฒน์เป็นผู้ชายที่น่าอิจฉามากที่ได้หัวใจเธอไปครอบครอง
 
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
กิ่งแก้วอยู่บ้านพักของศาสตราที่อยู่ทางเหนือของไทย เธอดูแลและเป็นเพื่อนคุยกับศาสตราจนเค้าหายเหงา แต่นั้นก็ยังไม่วายที่จะทำให้กิ่งแก้วอดห่วงภานุไม่ได้   ป่านนี้เค้าจะเป็นอย่างไรบ้างนะ กิ่งแก้วนั่งคิดถึงแต่เค้า เธอนั่งเล่นอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน อากาศตอนนี้ช่างหนาวเหลือเกิน
 
“หนูกิ่งมานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวหึ อากาศหนาวออก เดี๋ยวไม่สบายนะลูก” ศาสตราเดินเข้ามาทักหญิงสาว   หญิงสาวสะดุ้งตกใจที่ศาสตราเดินเข้ามาเงียบๆ
 
“อ่าวคุณปู่   หนูออกมานั่งเล่นค่ะ   คุณปู่มีอะไรจะใช่หนูหรือป่าวค่ะ”
“ป่าวหรอก ปู้ก็ออกมาเดินเล่นเดินดูหนูนั้นแหละ อากาศหนาวนะหนูกิ่ง นั่งอย่างนี้ไม่ดีนะลูก”   คิดถึงบ้านหรือไงหืม” ศาสตราถามอย่างรู้ใจ เค้าอาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมรู้ดีว่าตอนนี้เธอนั้นคิดอะไรอยู่   ถึงเธอจะยิ้มแย้มแจ่มใสเวลาอยู่กับเค้า แต่ในแววตาของเธอไม่สามารถปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงของเธอได้
 
“ปะป่าวค่ะ กิ่งแค่อะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ  แล้วก็เป็นห่วงเกศค่ะ”
 
“หนูกิ่ง   หนูปิดปู่ไม่ได้หรอกนะ คิดถึงเจ้านุมันก้บอกปู่มา ปู่ให้หนูมาอยู่ที่นี้ทำให้หนูลำบากใจรึป่าว”
 
“ไม่ค่ะ กิ่งอยู่ที่นี้มีความสุขดีค่ะ คุณปู่ดีกับกิ่งมากกิ่งไม่กล้าคิดแบบนั้นหรอกค่ะ” กิ่งแก้วตอบเสียงสั่น ที่จริงแล้วคำตอบมันช่างสวนทางกับความจริงนัก
 
ศาสตราส่ายหน้าเบา ปากแข็งจริงๆ เค้าคิดในใจ
 
“โกหกคนแก่มันบาปนะหนู” ศาสตราแกล้งเย้าเธอเล่น
กิ่งแก้วหันมามองศาสตรา เธอยิ้มแหย๊ๆอย่างรู้สึกผิด
 
“ค่ะ กิ่งคิดถึงคุณนุ ตอนนี้เค้ากำลังเจอปัญหา กิ่งปล่อยให้เค้าอยู่คนเดียวไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง”
ศาสตราเอื้อมมือไปวางบนบ่าของเธอ
 
“ถ้าเป็นห่วงมันก็กลับไปหามันดีกว่ามั้ย ปู่ว่า”
“ถ้ากิ่งกลับไปตอนนี้แผนการของคุณปู่จะๆไม่เสียหรอค่ะ ลีน่าจะสงสัยเอานะคะ”
 
“แผนอะไรนั้นปล่อยมันไปเหอะหนู ตอนนี้อเล็กซ์ก็เดินหน้าไปเยอะแล้ว ปู่ไม่อยากเห็นหนูมานั่งอมทุกข์อย่างนี้”
 
“คือ .หนู” กิ่งแก้วอึกอัก เธอไม่กล้าทิ้งศาสตราไปทั้งๆแบบนี้เหมือนกัน
“เอาหน๊าหนูกิ่ง ไม่ต้องห่วงปู่หรอกนะ เอาอย่างนี้แล้วกัน เรากลับกรุงเทพพร้อมกันดีมั้ย ปู่จะได้ถือโอกาสกลับไปดูแลกิจการด้วยดีมั้ยลูก”
ศาสตราลูบหัวกิ่งแก้วอย่างเอนดู
กิ่งแก้วยิ้มกว้างอย่างดีใจ ศาสตราช่างแสนดีกับเธอเหลือเกิน เหนือสิ่งอื่นใดเธอนั้นก็คิดถึงและเป็นห่วงภานุเหลือเกิน
 
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
ภานุทำงานหนักทุกวันไม่ได้พักผ่อน เพราะตอนนี้ภาวัฒน์ก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องของลีน่า แต่เค้าก็ช่วยงานที่บริษัทเหมือนกัน      แต่ที่ภานุทำงานหนักเพียงนี้ก็แค่ให้ลืมให้บางคนที่ทิ้งเค้าไปนั้นเอง
 
เสียงเคาะประตูห้องนอนของภานุดังขึ้น วันนี้สายแล้วนมชื่นไม่เห้นว่าเค้าลงมาทานข้าวเลยเป็นห่วงก้เลยขึ้นมาดู
 
“คุณนุค่ะ คุณนุ สายแล้วนะคะไม่ไปทำงานหรือค่ะ” เงียบไม่มีเสียงตอบกลับจากชายหนุ่ม นมชื่นอดห่วงไม่ได้เลยเปิดประตูเค้าไปดู
 
“ตายแล้ว คุณนุ เป็นอะไปลูกทำไมตัวร้อนอย่างนี้ หน้าซีดเชียว” นมชื่นร้องโวยวาย ภานุนอนตัวร้อนหน้าซีดอยู่บนเตียง   นมชื่นรีบให้หมอมาดูอาการที่บ้านทันที
 
หมอบอกว่าเค้าพักผ่อนน้อย และเครียดเกินไป ทำให้ร่างกายอ่อนแอ ทำให้ไม่สบาย ได้พักผ่อนทานยาสักสองวันคงจะหาย
 
ภานุตื่นขึ้น เค้ารู้สึกมึนๆหัว เค้ารู้ตัวดีว่าตัวเองไม่สบายแต่ก็ไม่ยอมทานข้าวทานยาที่นมชื่นเอามาให้ นมชื่นได้แต่นั่งถอนใจ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับเค้าแล้ว
 
“โธ่คุณนุ ทำไมไม่ทานยาค่ะ แล้วเมื่อไรจะหายค่ะ “ 
“ไม่เป็นไรครับนม ขอผมอยู่คนเดียวนะครับ ผมยังไม่ตายง่ายๆหรอกครับ นมไม่ต้องห่วงผม เรื่องบริษัทให้เจ้าวัฒน์ดูแลไปก่อน ขอผมนอนสักหน่อยแล้วผมจะทานเองครับ”
 
เค้ามักจะพูดอย่างนี้ตลอดแต่กไม่ยอมกินข้าวกินยาที่นมชื่นจัดมาให้ 
 
ศาสตราและกิ่งแก้วมาถึงที่บ้านหลังนี้พอดี ได้จังหวะที่นมชื่นต้องการคนมาดูใจภานุ นมชื่นคิดว่ามีแต่กิ่งแก้วเท่านั้นที่สามารถปราบคนดื้ออย่างภานุได้
 
กิ่งแก้วเมื่อรู้ว่าภานุไม่สบายนอนซมอยู่ห้องไม่กินข้าวกินยาเธอยิ่งเป็นห่วงมากขึ้นอีก เธอรีบเดินขึ้นไปที่ห้องของเค้าทันที เกศเกล้าเปิดประตูห้องเข้าไป ภานุปิดม่านปิดไฟห้องจนมืดทิดไปหมด    เกศเกล้าค่อยๆเดิยเข้าไปหาภานุ เธอเห็นเค้านอนอยู่ที่เตียงกว้าง
 
“นมครับ ผมบอกแล้วไง ขอผมนอนสักพัก ยากับข้าวเดี๋ยวผมทานเองครับ ไม่ต้องห่วงผม” ภานุเอ่ยเสียงแหบพร่า เค้าแทบๆไม่ลืมตามองคนที่มาเยือน   กิ่งแก้วค่อยๆเดินไปเปิดม่านให้แสงได้เข้ามาบ้าง
 
ภานุลืมตาปรับรับแสง เค้ารู้สึกว่าคนที่เข้ามานั้นไม่ใช้นมชื่นแน่แต่ก็ยังมองไม่ชัดว่าใครเพราะสายตาเค้ายังปรับรับแสงไม่ดี
กิ่งแก้วมองคนที่นอนบนเตียง น้ำตาหญิงสาวไหลรินลงมาอย่างไม่รู้ตัว ภานุดูผอมซูบเซียวไปมาก เค้าโทรมจนกิ่งแก้วใจหาย เธอค่อยๆมานั่งบนเตียงใกล้ๆเค้า
 
ภานุ ค่อยๆยันตัวขึ้นนั่ง  ตอนนี้เค้าเห็นแล้ว่าผู้ที่มาเยือนนั้นคือใคร เธอคนนั้นที่ทิ้งเค้าไป แล้วตอนนี้เธอกลับมาทำไม เค้ายังเจ็บไม่สาแกใจเธออีกหรือ ภานุคิดในใจอย่างนั้น

เค้าหันหน้าหนีกิ่งแก้ว เค้าไม่แม้แต่จะพูดอะไรเพราะไม่สามารถพูดอะไรได้ตอนนี้ สิ่งที่เธอพูดกับเค้าวันนั้น วันก่อนที่เธอจะทิ้งเค้าไปมันทำให้เค้าเจ็บปปวดยิ่งนัก เธอไม่เคยแม้แต่จะรักเค้า เธอทำทุกอย่างเพื่อน้องสาวของตัวเองเท่านั้น
 
กิ่งแก้วเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากของภานุเพื่อดูว่าเค้านั้นยังมีไข้อยู่หรือไม่ แต่เค้ากลับสะบัดหน้าหนีเธอ
 
“คุณนุ ทำไมไม่ทานข้าวทานยาค่ะ” กิ่งแก้วเอ่ยเบาๆ
 
ภานุหันหน้าหนีไม่หันมามองหน้าเธอคนนี้ เค้าไม่ตอบคำถามที่เธอถามด้วย
 
“ถ้าคุณไม่ทานแล้วเมื่อไรจะหายค่ะ” กิ่งแก้วใจดีสู้เสือ เธอพูดทั้งๆที่รู้ว่าเค้านั้นไม่ต้องการที่จะฟัง 
เธอหันไปหยิบแก้วน้ำกับยาเพื่อจะมาให้เค้าทาน
“ทานหน่อยนะคะจะได้หาย” กิ่งแก้วยื่นน้ำกับยาให้ภานุ เค้าหัยหย้ามามองเธอและปัดมือเธอจนแก้วน้ำตกลงไปแตกที่พื้น
 
กิ่งแก้วจกใจเลยรีบลงไปเก็บเศษแก้วที่แตก น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม กิ่งแก้วก้มหน้าเพื่อไม่ให้เค้านั้นเห็นได้ว่าเธอนั้นร้องไห้อยู่ ไม่ใช่ที่เค้าต้องเสียใจคนเดียวแต่คนที่เสียใจที่สุดคือเธอมากกว่า   ว่าแล้วมาต้องทำในสิ่งที่ขัดกับใจตัวเอง 
 
ภานุมองคนตัวเล็กที่ก้มลงเก็บเศษแก้ว   เค้าแอบเห็นน้ำตาที่หยดลงมาจากใบหน้าของเธอ แต่ก็ยังใจแข็งทำเป็นมองไม่เห็น
 
“โอ้ย”   เศษแก้วบาดมือกิ่งแก้วจนเลือดออก
 
ภานุตาลุกโตเค้าหันมาเห็นว่าเศษแก้วบาดมือเธอและตอนนี้เลือดก็ไหลไม่หยุด เค้ารีบลงจากเตียงคว้ามือเธอทันที
 
“กิ่ง กิ่ง คุณเป็นอะไรไหม เลือดออกเต็มเลย     ใครอยู่แถวนี้บางมาเก็บเศษแก้วสิ เอายามาทำแผลให้คุณกิ่งด้วยเร็ว” เค้าเป็นห่วงเธอจนลืมตัวมางอนอยู่ เค้าเรียกคนมาเก็บเศษแก้วและลงมือทำแผลเธอด้วยเอง
 
“เพี๊ยง หายแล้วนะครับ เจ็บหรือป่าว” เค้าถามเธอแอย่างห่วงใย กิ่งแก้วมองใบหน้าที่ซูบเซียวของเค้าอย่างซึ้งใจ ผู้ชายคนนี้คนที่รักเธอตลอดไม่เคยเปลี่ยนแปลง
 
แววตานี้ทำให้ภานุรู้สึกตัวได้ว่าเค้านั้นกำลังทำให้อะไรลงไป เค้ารีบปล่อยมือเธอและไปนั่งบนเตียงที่เดิมทันที
 
“คุณกลับมาทำไม มาดูหรือไงว่าผมจะตายรึยัง ผมยังไม่ตายหรอก” เค้าพูดประชดประชัน
กิ่งแก้วถอนหายใจส่ายหน้าให้กับคนขี้งอน เธอค่อยๆเดินลงไปนั่งข้างๆเค้าที่เดิม
 
“กิ่งเป็นห่วงคุณนะคะ ทำไมคุณถึงได้ทรมานตัวเองแบบนี้ค่ะ”
“ผมจะเชื่ออะไรคุณได้อีก คุณไม่เคยแม้แต่จะรักผม แล้วคุณจะมาห่วงผมทำไม”
 
คำๆนี้มันช่างทิ่มแทงใจเธอเหลือเกิน   กิ่งแก้วหันหน้าหนีไปอีกทาง เธอปาดน้ำตาที่เออล้นดวงตาเธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเป็นการเรียกกำลังใจ
 
“ค่ะกิ่งผิดเอง กิ่งขอโทษ ที่แล้วมากิ่งทำให้คุณเสียใจแต่คุณอย่าแบบนี้เลยนะคะ คุณควรเป็นห่วงตัวเองบ้าง มีคนอีกมากที่รอคุณอยู่ คุณไม่เห็นแก่กิ่งก็เห็นแก่คนรอบข้างคุณบ้าง ในเมื่อคุณไม่อยากเห็นหน้ากิ่ง นั้นกิ่งก็จะไม่มาให้คุณเหเนหน้าอีก”
 
เธอหันหลังพูดกับเค้า และทำท่าจะลุกจสากไป ในเมื่อเค้าไม่ต้องการเจอหน้าเธอ เธอก็คงต้องไป
 
ภานุคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบอกทันที    เค้าไม่อยากใจแข็งอีกต่อไป เค้าไม่อยากเห็นภาพเธอเดินจากไปอีก   กิ่งแก้วปล่อยโฮทันที เธอโหยหาอ้อมกอดนี้มานานแล้ว
 
“คุณอย่าไปจากผมอีกได้ไหม ผมทำใจไม่ได้ที่ต้องเห้นคุณเดินจากไปซ้ำแล้วซ้ำเหล่า มันเจ็บปวดจนบอกไม่ถูก ทุกวันนี้ผมอยู่เหมือนคนไร้หัวใจเมื่อไม่มีคุณ”
กิ่งแก้วตอบเค้าตอบ เธอก็ไม่ต้องการจากเค้าไผปเหมือนกัน แต่เพื่อทุกอย่างที่ดีขึ้นเธอจำต้องทำแบบนี้
 
“กิ่งขอโทษ ต่อไปกิ่งจะไม่จากคุณไปไหนอีก แต่คุณอย่าทรมานตัวเองแบบนี้อีกนะคะ กิ่งทำใจไม่ได้เหมือนกันที่เห็นคุณเป็นแบบนี้เพราะกิ่ง”
 
สองคนปรับความเข้าใจกันดี กิ่งแก้วเล่าเรื่องที่เธอจากไปให้เค้าฟังจนเข้าใจกันดี ภานุรับรู้เรื่องทุกอย่างที่ศาสตราวางแผนไว้ เค้าร่วมที่จะลงมือกับแผนการนี้โดยไม่ให้ลีน่าสงสัย   กิ่งแก้วดูแลจนภานุอาการหายดีขึ้นและกลับมาเป็นเหมือนเดิม ระหว่างที่ภานุรักษาตัว ศาสตราก็เป็นผู้ดูแลกิจการให้แทน
 
กิ่งแก้วยืนคิดอะไรเพลินๆที่สวนดอกไม้ที่ภานุเป็นคนปลูกไว้ให้เธอ ดอกๆไม้แต่ละดอกแต่ละชนิดล้วนเป็นดอกไม้ที่เธอชอบทั้งนั้น แม้เธอจะจากบ้านไปเพียงไรแต่ดอกไม้ก็ยังสดใสงดงามเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง เพราะภานุสั่งให้คนมาดูแลดอกไม้นี้ทุกวัน
 
ภานุเดินมาทางข้างหลังเธออย่างที่กิ่งแก้วไม่รู้สึกตัว เค้ายื่นหน้าเรียกชื่อเธอเบาๆจากด้านหลัง กิ่งแก้วสะดุ้งตกใจ เธอหันหน้ามาเค้า แก้มนวลสัมผัสกับจมูกของเค้าทันที
“หอมจัง แก้มเนียนด้วย” ภานุเย้าเธอเล่น เค้าจงใจแกล้งให้เธอหันหน้ามาชนกับจมูกเค้าอยู่แล้ว
กิ่งแก้วลูบแก้มเนียนของตัวเอง หน้าแดงเพราะความเขินอาย
 
“คุณนุ เล่นอะไรค่ะ    หายดีแล้วหรอถึงได้ออกมาเดินเล่นข้างนอก “ กิ่งแก้วพูดแก้เขิน
ภานุโอบกอดเธอจากด้านหลังไว้หลวม ใบหน้าคมแนบบกับใบหน้าเนียนของเธอ
 
“หายแล้วครับ ได้พยาบาลดีครับ น่ารักด้วยผมก็ยังไม่อยากรีบหายหรอกนะ แต่ผมกลัวเธอจะเบื่อที่ดูแลผมก็เลยต้องรีบหาย” 
กิ่งแก้วตีที่แขนภานุเบาๆ
 
“คุณนุ พูดอะไรค่ะ กิ่งไม่เบื่อที่จะดูแลคุณหรอก “
 
“จริงหรอ ตบอดชีวิตคุณก็ไม่เบื่อหรอ”
 
“ค่ะ ตลอดชีวิตกิ่งก็จะดูแลคุณ”   ภานุกระชับอ้อมกอด เค้ารู้แล้วว่าเธอนั้นรักเค้าจริงๆ ถึงไม่ได้เอ่ยด้วยคำพูดตาการกระทำของเธอนั้นมันสามารถเป็นคำตอบได้ดี
 
ศาสตรามองภาพชายหญิงกอดกันอย่างมีความสุข เค้าก็อดยิ้มในความน่ารักของสองคนนี้ไม่ได้ กว่าจะได้มารักกัน มีความสุขกันนั้นมันต้องผ่านอะไรมามากมาย แต่มีสิ่งหนึ่งที่เค้ายังหนักใจก็คือเรื่องของลีน่า เค้ากลัวว่าวันหนึ่งถ้ากิ่งแก้วและเกศเกล้ารู้ว่าลีน่าเป็นคนบงการเบื้องหลังเหตุการณ์ทุกอย่างและภานุกับภาวัฒน์ก็ปิดบังเธออยู่ เธอสองคนจะรับได้หรือไม่ เธอจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวตลกให้คนนั้นหลอกทีคนนี้หลอกทีหรือไม่ คิดแล้วศาสตราก็ไม่อยากเห็นภาพเหตุการณ์วันนั้นเลย


พักกลับมาหวานกันสักนิดนะจ่ะ

แล้วเราค่อยมาปราบนางมารต่อ  

อิอิ  เม้นกันเยอะๆเน้อ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #148 TongFaธงฟ้า (@myowlcity) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 21:09

    อีกคู่รักหวาน    อีกคู่ก็ชักน่าเป็นห่วง      
    ภาวัฒน์นี่ก็เชื่อคนง่ายนะ     เกศบอกว่าเลว     พี่แกก็เลวให้สมใจ
    อยากจะปล้ำอยู่แล้วด้วยแหละ           ปล้ำเพราะรักหรอก      
    ลีน่าจะโดนอเล็กซ์เล่นงานขนาดไหนเนี่ย

    #148
    0
  2. #146 mydei (@mydei) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2552 / 22:38

    คู่นี้รักกันดีนะ

    อิอิ

    #146
    0
  3. #144 piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2552 / 02:36
    Thanks for upd ner
    #144
    0
  4. วันที่ 1 ตุลาคม 2552 / 21:08
    หวานมากเลยค่ะ

    เอาใจช่วยคุณปู่เรื่องแผนนะคะ
    #143
    0
  5. #141 PlaTongFat (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2552 / 14:32
    มันค้างๆๆๆอ่ะ

    ยังไงรีบกลับมาเติมความหวานต่อนะค่ะ
    #141
    0