คำพิพากษาหัวใจ

ตอนที่ 31 : ตลบหลังนางมาร 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    27 ก.ย. 52

วันนี้เป็นวันโชว์ตัวสินค้าชุดใหม่ของบริษัทลีน่า เธอประสบความสำเร็จกับการทำธุรกิจในเวลาอันรวดเร็วอย่างน่าแปลกใจที่ผู้หญิงอย่างเธอจะสามารถก้าวมาสู่แนวหน้าแห่งวงการูรกิจได้ เธอเปิดตัวสินค้าชิ้นล่าสุดของบริษัท พร้อมกับใช้งานนี้เป็นงานประกาศแต่งงานอย่างเป็นทางการไปในตัวด้วย
 ในงานมีบรรดาเหล่านักธุรกิจไฮโซมากมายมาร่วมงาน ลีน่าเดินควงภาวัฒน์อย่างออกนอกหน้า จงใจให้นักข่าวและทุกคนเห็น
“ยิ้มหน่อยสิค่ะวัฒน์ นี่งานของลีน่านะ” 

ลีน่าสะกิดภาวัฒน์   เค้าทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ จะให้ยิ้มได้อย่างไร เธอเล่นกะเกณฑ์เค้าทุกฝีก้าวอย่างนี้
 ตอนนี้เค้ายอมเธอไปก่อน อย่าให้ถึงทีเค้าบ้างล่ะ ภาวัฒน์ก็เริ่มทนคนอย่างลีน่าไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
 ภาวัฒน์ต้องฝืนยิ้มแก่สื่อไป
 
การเดินมาของชายหญิงคู่หนึ่งนั้นเป็นที่สะดุดตาใครหลายคนมาก เพราะผู้ชายก็มีความหล่อเหลาคมเข้มสไตล์ตะวันตก นัยตาสีฟ้าเข้ม ส่วนผู้หญิงก็สวยน่ารักสะดุดตา และที่สำคัญเธอคนนี้สื่อบางคนจำได้ว่าเธอเคยควงกับภาวัฒน์มาก่อน 
 
ภาวัฒน์หันมามองสองคนที่กำลังเดินเข้ามาอย่างตาค้าง เพราะผู้หญิงที่ชายคนนั้นควงมาคือเกศเกล้านั้นเอง วันนี้เธอดูสวยสดใสโดดเด่นกว่าใครในงาน แม้กระทั้งลีน่าที่ควงเค้าอยู่ตอนนี้ยังสวยสู้ไม่ได้เลย การมาของสองคนเป็นที่สนใจของสื่อมาก เพราะอเล็กซ์นักธุรกิจลูกครึ่งชาวต่างชาติที่กำลังเป็นที่สนใจในตอนนี้  
 
ลีน่าก็ตาค้างไม่แพ้ภาวัฒน์เหมือนกัน คู่นี้มาปรากฏที่นี้ได้อย่างไร ทำไมเธอไม่รู้ว่าสองคนนี้จะมา อย่างว่าตอนนี้เธอยุ่งแต่กับเรื่องงานแต่งจนไม่ได้สนใจเรื่องงานเท่าไร ยกให้ผู้ช่วยทำให้เป็นส่วนใหญ่
 
อเล็กซ์และเกศเกล้าเดินเข้ามาทักทายเจ้าของงานทันที

“สวัสดี   ลีน่า จำกันได้หรือป่าว” อเล็กซ์เปิดการทักทาย เค้าจงใจเค้ามาหาเธอโดยเฉพาะ และรู้ดีว่าเธอต้องรู้จักเค้าแน่นอน และไม่มีทางลืมเค้าได้ด้วย
 
ลีน่าหน้าเสียทันทีเมื่อสองคนนี้เดินเข้ามา เธอมีสีหน้าที่เผือดลง จนภาวัมน์สังเกตเห็นได้ ผู้ชายคนนี้เป็นใครถึงมีอิทธิพลต่อเธอได้ขนาดนี้
 
ลีน่าสูดลมหายใจเข้าปอด เธอยืดตัวขึ้นเพื่อสร้างความมมั่นใจ
 
“สวัสดีอเล็กซ์ ทำไมลีน่าถึงจะจำคุณไม่ได้ค่ะ ใครจะลืมคุณได้ล่ะค่ะ”
“ครับ ผมหวังว่าอย่างนั้นเหมือนกัน นี่ใช่มั้ยเจ้าบ่าวในอนาคตของคุณ สวัสดีครับ” อเล็กซ์หันมาทักภาวัฒน์ทันที
 
“ครับสวัสดีครับ” ภาวัฒน์ตอบรับ แต่สายตาของเค้ายังไม่ละจากสาวสวยข้างๆอเล็กซ์ เกศเกล้ายืนข้างๆอเล๊กซ์อย่างสง่า และไม่มีทีท่าจะสนใจเค้าเลย
“คุณมาที่นี้ได้ไงค่ะ”ลีน่าถามตามมารยาท
“งานคุณทั้งที ผมก็ต้องมาแสดงความยินดีด้วย อ่อลืมแนะนำ นี่เกศเกล้า คู่หมั้นของผมเอง”
 
คำว่าคู่หมั้นทำให้สองคนทั้งลีน่าและภาวัฒน์ถึงกับตาค้าง และตกใจไปตามๆกัน
“คู่หมั้น คุณมีคู่หมั้นตั้งแต่เมื่อไร ทำไมลีน่าไม่เห็นรู้เลย”
 
“พอดี ผมเจอเธอตอนกลับมาที่นี้ เธอน่ารักมาก ผมก็เลยหมั้นเธอไว้ เพราะไม่อยากเสียเธอไป” อเล็กซ์พูดเป็นเชิงเยาะเย้ยใครบางคน
 
ภาวัฒน์ยืนมองอย่างตาร้อนผาว เค้ามองคู่นี้ด้วยดวงตาริษยา แทบจะเผาสองคนให้ไหม้เป็นจุน เค้ากำมือแน่น
 
“ค่ะ ลีน่าดีใจด้วย สวัสดีค่ะคุณเกศ” ลีน่าเสแสร้งทักทาย
“สวัสดีค่ะ ยินดีกับความสำเร็จนะคะ คุณเก่งมาก” เกศเกล้าตอบแบบแฝงความนัยประชดประชัน
 
“ค่ะขอบคุณค่ะ” การสนทนาเป็นไปอย่างกล้ำกลืนฝืนทน ต่างฝ่ายต่างเล่นละครใส่กัน เพราะแต่คนย่อมรู้จักกันดี
 
งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างราบรื่น เป็นที่ประทับใจแก่แขกที่มีมางาน เกศเกล้าขอตัวออกมาเดินเล่นข้างนอก เธอไม่ค่อยชอบกับแวดล้อมข้างใน เพราะมีแต่พวกใส่หน้ากากใส่กัน เธอออกมาเดินเล่นสูดอากาศข้างนอกคนเดียว
 
“เก่งนะ ไปจากผมได้ไม่นาน ก็มีผู้ชายคนใหม่มาแทนที่เลย “ ภาวัฒน์พูดมาจากข้างหลังเธอ เค้าเดินตามเธอออกมา เกศเกล้าสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงนี้ เธอกลับมาทันที เพราะรู้ดีว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร
 
“ใช่ ก็เค้าทั้งดี ทั้งน่ารัก แถมยังไม่เคยทำให้ฉันเสียใจ” เกศเกล้าตอบประชดประชัน เธอไม่ตั้งใจจะตอบแบบนี้ แต่เพราะเค้าเข้ามาดูถูกเธอก่อน ความห่วงใยที่มีก็จางหายไปทันที
 
ภาวัฒน์โมโหในสิ่งที่เธอพูดมาก เค้าทั้งรักและห่วงใยเธอมาตลอด แต่เธอกลับลืมเค้าเสียง่ายดาย เค้าดึงตัวเธอเข้ามาหาเค้าอย่างแรง ร่างบางปะทะอกกว้างเข้าอย่างจัง เกศเกล้าพยายามดันตัวเค้าออกจากเธอ
 
“ปล่อยฉันนะเดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า” เกศเกล้าขู่เค้า
“ทำไม กลัวไอ้หัวทองมันมาเห็นรึไง ดีให้มันเห็น มันจะได้รู้ว่าคนที่น่ารักของมันนั้นเป็นคนอย่างไร” เกศเกล้าเสียใจที่เค้าพูแบบนี้ เธอตอบกลับอย่างประชดประชัน
 
“ใช่ ถ้าอเล็กซ์เค้ามาเห็นเข้า จะเข้าใจผิด ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ฉันเจ็บ”
ภาวัฒน์ บีบแขนเธอแน่น เค้าโกรธมากที่เธอพูดถึงแต่ชื่อของอเล็กซ์
 
“เป็นห่วงมันมากใช่ไหม คุณแคร์มันมากกว่าผมใช่มั้ย” เค้าตะคอกใส่เธออย่างลืมตัว เกศเกล้าน้ำตาคลอ เพราะรู้สึกเจ็บที่ต้นแขน เค้ากำลังทำให้เธอทั้งกายเจ็บทั้งใจ
 
เกศเกล้าพยายามแกะมือเค้าออกจากแขนของเธอ
“ปล่อยนะ เกศเจ็บ”  น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ จนภาวัฒน์เริ่มปล่อยมือ เค้าเพิ่งรู้ตัวว่าทำให้เธอเจ็บ
 
“เกศ ผมขอโทษ” เค้ามองต้นแขนเธอที่แดงเป็นรอยมือของเค้า นี่เค้าทำอะไรลงไปเนี่ยทำเธอเจ็บโดยไม่รู้ตัว เค้าอยากจะทุบตัวเองจริงๆ
 
เกศเกล้ายืนก้มหน้า เธอจับต้นแขนตัวเองอย่างเจ็บปวด เจ็บแขนไม่เท่าไร แต่จิตใจของเธอตอนนี้มันเจ็บยิ่งนัก เค้าใจร้ายกับเธออีกแล้ว
 
ภาวัฒน์ทำอะไรไม่ถูก เค้าไม่รู้จะปลอบเธออย่างไรดี
“เกศ ผมขอโทษ คือ……”
 
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันไม่อยากฟัง นายเก็บคำพูดนายไว้ตรงนั้นแหละ ฉันจะเข้าหาคู่หมั้นของฉัน   ส่วนนายก็น่าจะกลับไปหาว่าที่เจ้าสาวของนายได้แล้ว”
 เกศเกล้าสะกดกลั้นน้ำตา เธอเงยหน้าพูดกับเค้าด้วยน้ำเสียงจริงจัง คำว่าคู่หมั้น มันทำให้อารมณ์เดือดของภาวัฒน์ดุดันขึ้นมาอีกครั้ง

“คำก็คู่หมั้น สองคำก็คู่หมั้น คุณรู้จักมันดีแล้วหนอ ถึงตกลงเป็นคู่หมั้นมัน” เค้าพูดอย่างดุดัน
 
“แล้วยังไง ทีนายอยู่ดีดีก็แต่งงานได้ แล้วฉันจะมีคู่หมั้นบ้างในผิดตรงไหน” เธอเริ่มจะเถียงเค้าบ้างแล้ว
ถูกของเกศเกล้า ภาวัฒน์จนมุมในเรื่องนี้ แต่เค้ามีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้ 
“ฉันว่าเราต่างคนต่างอยู่ดีมั้ย นายแต่งงานมีครอบครัวของนายไป เราไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกัน ฉันเหนื่อยที่จะต้องมาต่อปากต่อคำกับนายเต็มทีแล้ว” 
 
เกศเกล้าพยายามจบบทสนทนานี้ เธอรู้ดีว่าขืนพูดกันต่อไปรังแต่จะมีคนต้องเจ็บ     เธอจะให้เค้ารู้ไม่ได้ว่าการกลับของเธอในครั้งนี้มีแผนการบางอย่าง เพื่อความแนบเนียนจึงต้องแข็งใจไว้
 
“อยากอยู่กับมันมากใช่มั้ย ได้เกศ ผมจะไม่มีวันให้คุฯไปเสวยกับมันง่ายๆหรอก” อารมณ์หึงรุนแรงครอบงำภาวัฒน์จนขาดสติ แววตาเค้าดูน่ากลัวจนเกศเกล้าเริ่มหวั่นใจ
 
“นายหมายความว่าไง” เธอถามอย่างสงสัย และไม่ทันตั้งตัว เค้าก็ตรงเข้ามาหาเธอดึงข้อมือเธอให้เดินตามเข้าไปโดยเร็ว กึ่งเดินกึ่งลาก
 
“โอ้ยยย ปล่อยนะ นายจะพาฉันไปไหน ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น” เกศเกล้าพยายามรั้งตัวเองไว้ และพยายามสะบัดข้อมือตัวเองออก แต่ก็ไม่สามารถต้านแรงคนตัวโตได้
 
“ไม่ต้องพยายาม ยังไงวันนี้คุณก็ต้องไปกับผม” เค้าหันมาตอบด้วยแววตาที่รุกโชนของไฟโกรธ เกศเกล้ารู้สึกกลัวในแววตานั้น เค้าจะทำอะไรของเค้ากันนะ    ภาวัฒน์พาเกศเกล้ามาที่รถของเค้า เค้าจับตัวเธอขึ้นรถ เกศเกล้าพยายามดิ้นขัดขืน แต่กลับถูกเค้ามัดไว้กับเบาะจนดิ้นไปไหนไม่ได้ เค้าปลดเน๊กไทน์ตัวเองมามัดปิดปากไม่ให้เธอร้อง
เกศเกล้ารู้สึกกลัว เค้าจะทำอะไร ทำไมถึงจับเธอมัดไว้อย่างนี้ สภาพเธอตอนนี้ไม่สามารถหนีไปไหนได้เลย
 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
อเล็กซ์เดินตามหาเกศเกล้าทั่วงาน เค้าถามจากคนของเค้าแต่ก็ไม่เจอ บอกแค่ว่าเธอออกมาเดินเล่นข้างนอก อเล็กซ์เดินออกมาหาเธอทันที จังหวะเดียวกับที่ลีน่าก็ออกมาตามหาภาวัฒน์เหมือนกัน ลีน่าเห็นอเล็กซ์เข้า เธอพยายามจะเดินหนีไปแต่กลับถูกอเล็กซ์เรียกดักคอไว้ก่อน
 
“จะไปไหนละครับ ฮันนี” อเล็กซ์พูดเสียงหวาน
“อย่ามาเรียกลีน่าแบบนี้นะ เดี๋ยวใครมาได้บินเข้า”
“ขอโทษครับ พอดีลืมตัว” เค้ามีสีหน้าทะเล้น อเล็กซ์จงใจจะแกล้งให้ลีน่าอารมณ์เสียเล่น

“คุณมาเมืองไทยทำไมค่ะ”
“ไม่น่าถามนะครับ ผมก็มาหาคุณไง คุณทิ้งผมมาดื้อๆอย่างนี้ผมต้องถามกลับมาเป็นธรรมดา”
 
“อเล็กซ์ คุณคิดจะทำอะไรของคุณอยู่” ลีน่ามีน้ำเสียงกดต่ำ เธอกัดฟันกรอด เพราะเธอย่อมรู้ดีว่าเค้านั้นกลับมาเพื่ออะไร
 
“โธ่ ไม่เอานะครับฮันนี ไม่ต้องคิดมาก ผมก็แค่มาแสดงความยินดีกับคุณเท่านั้นเอง แล้วก็มาลงทุนนิดหน่อยที่นี้ คุณกลัวว่าผมจะมาทำอะไรหรือ หึ” อเล็กซ์ยั่วโมโหลีน่ามากขึ้นอีกต้อง
 
“ลีน่าทราบดีว่าคุณคงไม่ได้มาเพื่อแสดงความยินดีกับลีน่าอย่างเดียว มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น แต่ถึงอย่างไรคุณจะทำอะไรของเรื่องของคุณ แต่อย่าดึงลีน่าเข้าไปเกี่ยวก็แล้วกัน”
 
“ฮันนี ถ้าคุณไม่ได้ทำอะไรไว้ ก็ไม่เห็นต้องกลัวเลยนี่หน่า คุณไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ แต่ก่อนยังไงวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม” คำพูดนี้แฝงไปด้วยเรื่องราวในอดีตมากมายที่มีแต่สองคนเท่านั้นที่รู้ดี
 
ลีน่าเริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆในคำพูดของอเล็กซ์ แต่เธอไม่แสดงทีท่าอะไร เพราะไม่ต้องการให้เค้านั้นรู้
 
“ไม่เอาแหละผมเบื่อที่จะคุยกับคุณแล้ว ผมขอไปตามหาคู่หมั้นผมก่อนนะ คุณก็ออกมาตามหาว่าที่เจ้าบ่าวคุณไม่ใช่หรอ”
 
“ใช่ เราจากกันตรงนี้ แล้วลีน่าหวังว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีกนะคะ” ลีน่าพูดจบเธอรีบเดินจากไปทันที ปล่อยให้อเล็กซ์ยืนมองอยู่ตรงนั้น
 
อเล็กซ์มองการเดินจากไปของหญิงสาว เค้ามุมปาก ในหัวคิดแผนการที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี่   เค้ามองและหันกลับเพื่อตามหาเกศเกล้าต่อ
 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
เกศเกล้าพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธนาการที่ภาวัฒน์มัดเธอไว้
 
“ไม่ต้องพยายามเกศ ยังไงคุณก็หนีผมไปไม่ได้แน่” เค้าหันมาดุคนตัวเล็ก
เกศเกล้าพยายามดิ้นต่อไป จนหมดแรงและนั่งอย่างเหนื่อยหอบ เพราะดิ้นเท่าไรมันก็ไม่หลุดจากที่เค้ามัดเธอไว้
 
เสียงโทรศัพท์ของภาวัฒน์ดังขึ้น   เกศเกล้าตาลุกโต เธอพยายามส่งเสียงดังในคนในโทรศัพท์ของเค้านั้นได้ยิน ภาวัฒน์จอดรถ   เค้าล๊อคตัวเกศเกล้าไว้และปิดปากเธอไม่ให้มีเสียงอีก
 
“ครับ ว่าไงครับลีน่า” ลีน่าโทรมาหาภาวัฒน์ เพราะเธอเดินตามหาเค้าจนทั่วงาน
“ขอโทษครับ ผมปวดหัวนิดหน่อย แค่นี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมโทรหา”
 
 ภาวัฒน์วางโทรศัพท์ทันที เค้าปล่อยตัวเกศเกล้าออก   และมุ่งหน้าขับรถต่อไปไม่สนใจคนตัวเล็กที่พยายามดิ้นอยู่ข้างๆ
 
 
เค้าขับมาที่เกสเฮาท์ส่วนตัวที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก เพราะมันค่อนข้างจะออกไปทางชานเมือง
ภาวัฒน์ก้าวลงจากรถ เค้าอ้อมเดินมาทางประตูข้างคนขับ เค้าเปิดประตูและอุ้มเกศเกล้าลงมาจากรถ
เกศเกล้าพยายามดิ้น ทั้งๆที่มือกับปากก็ถูกมัดไว้ เธอก็ยังไม่วายดิ้นรนแม้แรงอันน้อยนิด
 
“เลิกดิ้นได้แล้ว ยังไงผมก็ไม่ปล่อยคุณไป เค้าอุ้มเธอเค้าไปในบ้าน และก็แกะเชือกและผ้าปิดปากออกจากเกศเกล้า
เธอใช้จังหวะนี้ทั้งทุบทั้งตีภาวัฒน์ แต่เค้ากลับรู้ทันหลบและจับมือเธอไว้ทัน
“เกศ คุณเลิกพยศกับผมได้แล้ว ผมเหนื่อยที่จะสุ้รบกับคุณแล้วนะ
“ปล่อยฉันไปนะ นายจับฉันมาที่นี่ทำไม” เกศเกล้าตะโกนใส่หน้าของภาวัฒน์
 
“จับมาเพื่อไม่ให้คุณไปหาไอ้หน้าฝรั่งนั้นไง รักมันมากใช่ไหม ทำไมคุณถึงลืมผมได้ง่ายแบบนี้ ผมไม่เคยมีความหมายในสายตาคุณเลยใช้ไหม” 
 
ภาวัฒน์ตะคอกใส่หน้าเกศเกล้า เค้าเขย่าตัวเธอจนหัวสั่น เค้าพูดความในใจออกมา เค้าเสียใจที่สุญเสียเธอไปและไม่สามรถทำอะไรได้ เค้ารักและเป็นหวงเธอมาตลอด แต่เธอกลับลืมเค้าง่ายได้
 
น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมาจากดวงตาคม เค้าปล่อยตัวเธอออก ทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดแรง
 
เกศเกล้างงกับภาพที่เห็น เธอก็รู้สึกผิดที่ทำแบบนี้เหมือนกัน แต่เพื่อตัวของเค้าเองเธอจำต้องทำตามแผนที่ศาสตราวางไว้ เธอต้องไม่ให้เค้ารู้เด็ดขาดมิฉะนั้นแผนนี้จะไม่สำเร็จ เพราะตอนนี้ลีน่ากำลังตายใจ
 
เกศเกล้านทรุดตัวนั่งลง เธอยื่นมือมาจับที่แขนของภาวัฒน์
“คุณวัฒน์ค่ะ” เธอเรียกชื่อเค้าเบา ภาวัฒน์เงยหน้ามองเกศเกล้า เค้าโผเข้ากอดเธอไว้แน่น
 
“เกศ ผมรักคุณนะ คุณไม่เคยรักผมเลยบ้างหรอ ผมไม่อยากเป็นคนแบบนี้ ทุกที่ผมเป็นผมทำทุกวันนี้คุณคิดว่าผมมีความสุขนักหรอ” เค้าเอ่ยสิ่งที่มันอึดอัดในใจออกมา
 
เกศเกล้าได้แต่แน่นิ่งทำอะไรไม่ถูก เธอสงสารเค้าจับใจ เพราะเธอก็รู้ดีว่าทุกวันนี้ภาวัฒน์ไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่เค้าทำอยู่เลย ทุกอย่างล้วนมาจากถูกลีน่ากดดันทั้งนั้น เธอยกมือขึ้นจะลูบหลังเพื่อเป็นการปลอบโยน แต่ก็ดึงมือกลับ เพราะไม่อยากใจอ่อนตอนนี้
 
เกศเกล้าดันตัวภาวัฒน์ออกจากตัวเธอ
“ปล่อยเกศได้แล้วคุณวัฒน์ เกศหายใจไม่ออก”   ภาวัฒน์ปล่อยตัวเธอออก แววตาของเค้าปวดร้าวยิ่งนัก ทำไมเธอถึงทำกับเค้าแบบนี้
 
“คุณพาเกศกลับเถอะนะคะ จับมาอย่างนี้มันไม่ดีกันทั้งคู่ คุณกำลังจะแต่งงานอยู่แล้ว อย่าทำแบบนี้เลยนะ” เกศเกล้าพูดดีดีกับภาวัฒน์
 
“คุณเกลียดผมขนาดนี้เลยหรอ ถึงได้ไม่อยากอยู่ด้วยกัน ไอ้หมอนั้นมันมีอะไรดีห่ะเกศ คุณถึงได้ยอมรับหมั้นกับมันได้ง่ายได้” เค้าเริ่มเกรียวกราดอีดครั้ง เกศเกล้าก็เริ่มจะหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน 

“ฉันเริ่มจะหมดความอดทนกับคุณแล้วนะ คุณจะทำแบบนี้ทำไม เพื่ออะไรค่ะ เราต่างคนก็มีมีชีวิตของแต่ละคน มีคนที่รอเราอยู่ คุณเลิกเล่นอะไรแบบนี้ได้แล้ว”
 
 เกศเกล้าตะคอกใส่หน้าเค้า เธอต้องการให้เค้าได้สำนึกบ้าง แต่ภาวัฒน์กลับแปลงความหมายิด เค้าคิดว่าเธอต้องการไปจากเค้าให้เร็วที่สุด เค้าลุกขึ้นและดึงข้อมือเธอให้ลุกขึ้นตาม
“คนที่รออยู่นั้นหรอ มันมีอะไรที่ผมไม่มีหรอ คุณถึงได้รักได้หลงมันขนาดนี้ “

เพี๊ย!!!!   เกศเกล้าตบหน้าเค้าอย่างแรง วันนี้เค้าเป็นอะไรถึงได้ดูถูกเธอขนาดนี้ ทำอย่างกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
 
“หยาบคาย เกศไม่เคยรู้จักภาวัฒน์คนนี้ คุณพาฉันไปจากที่นี้เดี๋ยวนี้นะ”
 ความโมโหเข้าครอบงำ ตอนนี้ภาวัฒน์เริ่มขาดสติ เค้าดึงตัวเธอเข้ามาจูบอย่างร้อนแรง เค้าบดขยี้ปากเธออย่างไม่ถนุถนอม เกศเกล้าพยายามดันตัวเค้าอกจากเธอ เธอทั้งทุบทั้งตีแต็ไม่สำเร็จ
 
เค้าถอนริมฝีปากออก ปากของงเกศเกล้าบวมเจ่อ 
“เลวที่สุด ฉันไม่นึกว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้” เธอตะคอกใส่หน้าเค้าและพยายามจะดิ้นออกจากมือของเค้า
“ใช่ ผมมันเลว   ผมคงไม่ดีเท่าไอ้หมอนั้น นั้นวันนี้ผมขอเลวให้สมกับที่คุณว่าผมแล้วกัน” ภาวัฒน์ลากกเกศเกล้าไปที่ห้องนอน และเหวี่ยงตัวเธอลงไปที่เตียงกว้างทันที



หุหุ  จบไว้แค่นี้นะ 

อ่านต่อฉากนี้ตอนหน้านะจ่ะ 

เม้นให้กำลังใจกันบ้างนะ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #140 deering (@qeering) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กันยายน 2552 / 11:31
    คราวนี้เกศเสร็จแน่
    #140
    0
  2. #139 mydei (@mydei) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 กันยายน 2552 / 23:32
    รอออออออออออออออออออออออ
    #139
    0
  3. #138 S a R a n g,,* (@jj_ys) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 กันยายน 2552 / 23:09
    โหวว นู๋เกศงานเข้าซะงั้นอ่ะ
    #138
    0
  4. #137 piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 กันยายน 2552 / 23:08
    Good night ja writer and I'll wait ner
    #137
    0
  5. วันที่ 27 กันยายน 2552 / 00:05
    ลีน่ากับอเล็กซ์ต้องมีอะไร ๆ มาก่อนแน่เลย

    รอติดตามต่อไปค่า
    #136
    0
  6. #134 mydei (@mydei) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กันยายน 2552 / 01:54
    รออ่านอยู่นะจ๊ะ
    #134
    0
  7. วันที่ 26 กันยายน 2552 / 00:29
    อ่านไปอ่านมาแล้ว งง ค่ะ

    เรียบเรียงคำสลับที่เปล่าคะ???
    #133
    0
  8. #132 mydei (@mydei) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 กันยายน 2552 / 23:46
    หึงเค้าล่ะสิ  วัฒน์เอ้ยยยยยยยยยยยย

    อิอิ
    #132
    0
  9. วันที่ 25 กันยายน 2552 / 22:53
    ยังไม่ครบร้อยใช่ไหมคะ

    รออ่านอยู่นะคะ

    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ค่ะ
    #130
    0