คำพิพากษาหัวใจ

ตอนที่ 25 : หวนคืนความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ก.ย. 52

      เกศเกล้าใช้ชีวิตอยู่ที้เกาะนี้กับภาวัฒน์มาได้หลายวันแล้ว เธอเริ่มปรับตัวเข้ากับเค้าได้บ้างแล้ว เกศเกล้าสามารถทำอาหารได้บางอย่างเท่าที่ทำได้ ทุกวันเธอทำความสะอาดบ้าน ทำตามคำสั่งที่เค้าบัญชามา มีปากเสียงกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่ที่เธอยังปรับตัวไม่ค่อยได้เท่าไรคือ เธอต้องนอนห้องเดียวกับเค้าทุกคืน เกศเกล้าเธอไม่ให้ใจภาวัฒน์เลย แต่เค้าก็ไม่เคยทำอะไรเธอเลย เค้าผูกแขนเธอกับเค้าติดกันเวลานอน เพราะภาวัฒน์นั้นกลัวว่าเกศเกล้าจะหนีไปเวลาเค้านั้นหลับ
 
และวันนี้เหมือนกับว่าภาวัฒน์จะต้องออกไปข้างนอกเค้า พาเธอเดินมี่ห้องเก็บของเค้า
“เกศ ผมต้องออกไปซื้อของใช้ในเมือง คุณต้องอยู่ในนี้ ผมจะล๊อคห้องไว้ กันคุณนี้”
“ไม่นะ นายจะทิ้งฉันไว้ในนี้ไม่ได้นะ เกิดนายไม่กลับมาฉันจะทำยังไง"
 
 เกศเกล้าโวยวายทันที เธอไม่ยอมให้เค้าทิ้งเธอไว้ที่นี้แน่นอน เพราะเธอกลัวว่าเค้าจะทิ้งเธอไว้ที่นี้เลยและไม่กลับมาอีก 
“ไม่ต้องกลัวว่าผมจะไม่กลับมา ผมกลับมาแน่ แต่คุณต้องอยู่ไหนนี้ เพราะผมกลัวคุณหนี แล้วอีกอย่างรอบๆนี้ไม่มีบ้านคน ถ้าคุณคิดจะหนีมันก็มีแต่ป่า ผมว่าคุณอยู่เฉยๆในนี้สบายกว่านะ”
 
“ไม่ นายจะพูดยังไงก็ได้ ก็นายไม่ได้มานั่งติดอยู่กับที่โดนกักขังเหมือนฉันนิ นะ อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี้นะ ฉันขอร้อง” เกศเกล้าเริ่มอ้อนวอนเค้า
ภาวัฒน์รู้สึกสงสารและเป็นห่วงเธอเหมือนกัน ถ้าจะปล่อยเธอไว้ที่นี้ แต่เค้าไม่ต้องการให้เธอไปด้วย เพราะกลัวว่าเกศเกล้าจะหาโอกาสหนีไปตอนเค้าเผลอ ภาวัฒน์ต้องใจแข็งไม่ยอมให้เธอไป
“ไม่ คุณต้องอยู่ที่นี้” เค้าพูดเสียงเข้มและเดินไปปิดประตูห้องและล๊อคไว้
เกศเกล้าวิ่งไปเคาะประตูเสียงดังสนั่นทั้งบ้าน
“ปล่อยฉันออกไปนะนายภาวัฒน์ นายจะมาขังฉันไว้อย่างนี้ไม่ได้นะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ”
ภาวัฒน์ต้องรีบเดินออกไปเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงของเธอ เค้ากลัวจะใจอ่อน เค้าตั้งใจจะรีบไปและรีบกลับ
 
เกศเกล้าเคาะประตูร้องเรียกเค้าจนหมดแรง ตอนนี้เธอรู้สึกกลัวเหลือเกินที่ต้องอยู่คนเดียวในห้องนี้และบ้านหลังนี้ ชีวิตเธอยังมีอะไรที่โหดร้ายกว่านี้อีกมั้ย เธอนั่งร้องไห้อยู่ในห้องนั้นอย่งเศร้าใจ

   เกศเกล้านั่งอยู่ในห้องนี้นานเท่าไรแล้ว เค้าคนนั้นที่ขังเธอไว้จะกลับมามั้ย เรายังมีความหวังอยู่หรือป่าว และตอนนี้เหมือนอาการปวดหัวของเธอก็เริ่มจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เวลาที่เกศเกล้ารู้กลัวหรือเครียดทีไร อาการปวดหัว ภาพความทรงจำบางอย่างในหัวก็จะเกิดขึ้นมาทุกทีและก็จางหายไป นึกยังไงก็นึกไม่ออกสักที
 
ภาวัฒน์ออกไปในเมืองนานพอควรและดูเหมือนว่าเค้าจะกลับเข้าไปในเกาะไม่ได้ด้วย ตอนนี้มีพายุเข้าไม่สามารถขับเรือออกไปได้ เค้ารู้สึกห่วงเกศเกล้าเหลือเกิน ยิ่งนึกก็ยิ่งอยากจะทุบตัวเองมาก ทำไมถึงได้คิดทำอะไรบ้าๆอย่างนี้นะ 
 
ภาวัฒน์ตัดสินใจขับเรือกลับเข้าเกาะทั้งๆที่ตอนี้มีพายุและฝนก็ตกหนัก เพราะความเป็นห่วงเธอเค้ายอมเสี่ยงและไม่คิดอะไรทั้งนั้น
เกศเกล้าหยุดร้องไห้เธอนั่งคิดอะไรอยู่เงียบๆ และตั้งสติเพื่อไม่ให้ปวดหัวอีก ดูเหมือนว่าข้างนอกฝนจะตก เพราะมีเสียงน้ำกระทบหลังคา อากาศเริ่มเย็นจนเธอสัมผัสได้  
 
“เปรี้ยง!!!!! “
 
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นจนเกศเกล้าตกใจกลัวในเสียงนี้ เธอถอยหลังและไปนั่งที่มุมห้อง เกศเกล้ากลัวเสียงฟ้ามาก เธอนั่งขดตัวเอามือปิดหูเหมือนเด็กๆ นั่งอยู่ที่มุมห้องนั้น ตอนนี้หญิงสาวนั่งตัวสั่นเทาเพราะความกลัว 
 
ฝนตกหนักมาก ตอนนี้ภาวัฒน์กำลังขับเรือกลับมาที่เกาะ เค้ามุ่งมันที่จะกลับมาให้ได้ โชคยังเข้าข้างเค้า เค้าสามารถกลับมาที่เกาะนี้ได้อย่างปลอดภัย แต่อาจจะทุลักทุเลไปหน่อยก็เถอะ 
 
เกศเกล้ายังนั่งตัวสั่นอยู่ตรงนั้นด้วยความกลัว เสียงฟ้าฝ่าดังสนั่นไม่หยุด และเสียงนี้และความกลัวนี้ทำให้ภาพอดีตในหัวของเธอมันชัดเจนมากขึ้น และดูเหมือนว่าเธอจะจำมันได้หมดแล้วด้วย  
 
เธอจำเหตุการณ์ก่อนที่เธอจะกลับมาโรงพยาบาลเพื่อจะมาผ่าตัด ตอนนั้นเธออยู่บ้านคนเดียวกิ่งแก้วบอกว่จะไปทำงาน เกศเกล้าเบื่อไม่ได้ทำอะไรก็อยู่บ้านเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร อยู่ดีดีก็มีเสียงขงคนเข้ามาหาเธอและบอกเธอว่าจะมารับตัวเธอไปหานายของเค้า เธอพยายามขัดขืนและถามว่านายของมันเป็นใครก็ชายผู้นั้นไม่ยอมบอกว่าใคร แต่เธอได้ยินชายคนนั้นคุยโทรศัพท์กับใครบางคนและจับใจความได้ว่าจะเอาตัวเธอไปเป็นตัวล่อให้ภาวัฒน์ติดกับดักที่วางไว้ เกศเกล้าเลยพยายามขัดขืนและต่อสู้กันจนเธอตกจากบันไดหัวฟาดพื้น และหลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย จำได้เพียงบางอย่าง แต่ชื่อของเค้ามันฝั่งอยู่ในหัว เธอจึงฝั่งใจว่าเค้าเป็นคนทำร้ายเธอ ทั้งๆที่เค้าพยายามจะช่วยเธอ แต่เธอไม่ยอมรับฟังเและตอนนี้เธอก็คิดถึงภาวัฒน์เหลือเกิน เค้าจะกลับมาหาเธอปิดมั้ย 
 
เกศเกล้าค่อยๆเอามือออกและมองไปรอบๆห้องเพื่อจะเดินไปคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวไว้เพื่อให้อบอุ่นบ้าง
 
“เปรี้ยง!!!!
เกศเกล้าตกใจกลัวในเสียงนี้มาก เธอนั่งลงทันทีเอามือปิดหูทันที น้ำตาแห่งความกลัวได้ไหลรินอาบสองแก้ม
 
ภาวัฒน์เดินผ่าสายฝนมาที่บ้านอย่างทุลักทุเล ตอนนี้ตัวเค้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนทั้งตัว เค้ารีบเดินไปที่ห้องที่ขังเกศเกล้าทันที เธอจะเป็นอย่างไรบ้างนะ จะกลัวมั้ย เค้ากระวนกระวายด้วยความห่วง

เค้ารีบเดินเข้าไปหาเธอทันที และเขย่าตัวเกศเกล้าที่ตอนนี้นั่งตัวสั่นหลับตาอยู่
“เกศ เกศ คุณเป็นอะไรมั้ย ผมกลับมาแล้ว”
เกศเกล้าลืมตาขึ้น เค้าที่นั่งอยู่หน้านี้ทำมห้เธอหายกลัวได้ เค้ากลับมาจริงๆ เกศเกล้าโผเข้ากอดภาวัฒน์และร้องไห้ออกมา ภาวัฒน์งงที่เธอโผกอดเค้า
 
“นายไปไหนมา นายทิ้งฉันไว้คนเดียวได้ไง นายใจร้ายมากนะ” เกศเกล้าพูดเสียงปนสะอื้น

ภาวัฒน์ลูบหลังเธออย่างปลอบประโลม
 
“ไม่ต้องกลัวแล้วนะ ผมกลับมาแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วนะ ไม่ต้องกลัว ผมอยู่ที่นี้กับคุณแล้ว”
 
เค้ารู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก ไม่เอาแล้วแผนการบ้าๆอะไรนี่ เลิก พอกันทีเค้าไม่ได้ที่ต้องเห็นเกศเกล้าเสียใจและมานั่งร้องไห้อยู่อย่างนี้ ตอนนี้เค้ากอดเธอไว้แน่น และเธอก็กอดเค้าแน่นเช่นกัน
 
ภาวัฒน์คล้ายอ้อมกอดออกเพราะเค้านึกขึ้นได้ว่าตัวเค้าเปียกชุ่มฝนไปทั้งตัว และก็รู้สึกหนาวขึ้นมา
เค้าเอามือปาดน้ำตาบนแก้มงามของเกศเกล้าเบาๆ
 
“ไม่เอานะ เลิกขี้แยได้แล้ว เด็กดื้อ” เค้าพูดพร้อมกับลูบหัวเธอเบาๆ
เกศเกล้ายิ้มรับ และเธฮสังเกตเห็นว่าตอนนี้ภาวัฒน์หนาวสั่น ปากเขียว 
 
“ตัวนายเปียกนิ หนาวใช่มั้ย ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเดี๋ยวไม่สบาย ตัวฉันก็เปียกไปด้วยเลย ” เธอพูดอย่างเป็นห่วง
 
ภาวัฒน์ฟังอย่างสงสัย นี่เธอกลัวจนเปลี่ยนเป็นคนละคนแล้วหรอ   คนที่ชอบพยศเถียงเค้านั้นหายไปไหน แต่เค้ายังไม่ได้ซักถามอะไร เดินเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนชุดก่อน เพราะก็รู้สึกหนาวเหมือนกัน

ภาวัฒน์เดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นคนตัวเล็กนั่งขดตัวอยู่ข้างๆเตียง เธอคงกลัวจริงๆ เพราะตอนนี้ข้างนอกไม่มีท่าทีว่าฝนจะหยุดตกเลย เค้าเดินเข้าไปหาเธอและจับเธอลุกขึ้นมานั่งบนเตียง
 
“ทำไมนั่งข้างล่างละเกศ คุณยังไม่หายกลัวอีกหรอ” 
 
เกศเกล้าพยักหน้ารับเบาๆ สีหน้าเธอยังไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แต่ก็ดีกว่าตอนที่เค้ายังไม่มา ภาวัฒน์ยิ้มในความเป็นเด็กของเธอ เค้าลูบหัวเธอเบาๆอย่างเอ็นดู
 
 
ภาวัฒน์เดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นคนตัวเล็กนั่งขดตัวอยู่ข้างๆเตียง เธอคงกลัวจริงๆ เพราะตอนนี้ข้างนอกไม่มีท่าทีว่าฝนจะหยุดตกเลย เค้าเดินเข้าไปหาเธอและจับเธอลุกขึ้นมานั่งบนเตียง
 
“ทำไมนั่งข้างล่างละเกศ คุณยังไม่หายกลัวอีกหรอ” 
 
เกศเกล้าพยักหน้ารับเบาๆ สีหน้าเธอยังไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แต่ก็ดีกว่าตอนที่เค้ายังไม่มา ภาวัฒน์ยิ้มในความเป็นเด็กของเธอ เค้าลูบหัวเธอเบาๆอย่างเอ็นดู ตอนนี้เธอช่างดูน่ารักเสียจริง ภาวัฒน์คิดในใจ
 
“นอนเถอะ ไม่ต้องกลัวแล้วผมอยู่ด้วยทั้งคน” ภาวัฒน์พูดและจับตัวเธอนอนลง เกศเกล้าไม่ได้ต่อต้านอะไร เธอนอนลงอย่างว่าง่าย   ภาวัฒน์ห่มผ้าให้เธอ และลุกขึ้นจะไปนอนที่โซฟา
 
เกศเกล้าดึงมือเค้าไว้
“ฉันกลัว นายจับมือฉันไว้แบบนี้ได้มั้ย” เกศเกล้าสงสายตาอ้อนวอนเค้า
 
ภาวัฒน์มองเธออย่างสงสัย   เธอคงจะกลัวจริง เค้านั่งลงข้างๆเตียงและจับมือเธอเอาไว้
“ได้สิ คุณนอนเถอะ ผมจะจับมือคุณไว้อย่างนี้แหละ ไม่ต้องกลัวนะ” เค้านั่งจับมือเธอเอาไว้จนคนตัวเล็กนั้นหลับไป
เช้าวันใหม่อากาศสดใส ฟ้าหลังฝนช่างดูสวยงาม   เกศเกล้าลืมตาตื่นขึ้น เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนกับว่าอยู่อ้อมกอดของใครบางคน   เกศเกล้าเบิกตากว้างขึ้น เพราะจริงๆเธอก็อยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน เธอจำได้ว่าเมื่อคืนเธอนอนจับมือเค้าหลับไป แล้วไหนเค้าถึงมานอนกอดเธอได้ละเนี่ย
 
เกศเกล้าผลักอกกว้างขิงเค้าออกจากตัวเธอ
 
“นี่นายภาวัฒน์ นายภาวัฒน์ตื่นนะ นายมานอนกอดฉันทำไม” 
“หือ” เสียงภาวัมน์ตอบกลับมาเบา
เกศเกล้ามองหน้าเค้าชัดๆ ตอนนี้หน้าเค้าซีดจังเลย เป็นะไรรึป่าวนะ   เกศเกล้าเขย่าตัวภาวัฒน์แรงขึ้น
 
“ภาวัมน์ ตื่นเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยฉันด้วย” ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับของผู้ที่ถูกเรียก เกศเกล้ายื่นมือไปแตะที่หน้าของเค้า
 
“ตายแล้ว ทำไมนายตัวร้อนแบบนี้นะ ภาวัฒน์ นายเป็นอะไรรึป่าว ภาวัฒน์”
 
เกศเกล้าลุกขึ้นและเขย่าตัวเค้าเบาๆ ตอนนี้ภาวัฒน์ตัวมาก คงเพราะตากฝนมาเมื่อคืนนี้แน่เลย เกศเกล้าลุกขึ้นไปเอาผ้ามาเช็ตตัวให้เค้า และเอายาลดไข้มาให้ภาวัฒน์กิน ตอนนี้เหมือนว่าภาวัฒน์จะไม่รู้สึกตัวเลย
 
“หนาว    หนาววววว”   ภาวัฒน์พึมพำ ตอนนี้ตัวเค้าสั่นเทา   เกศเกล้ากระชับผ้าห่มหนาให้เค้าทันที

“หนาวหรอ   นี่ห่มผ้านะ หายหนาวยัง” เกศเกล้าพยายามพูดกับเค้าเผื่อเค้าจะรู้สึกตัวบ้าง   เธอเฝ้าดูแลเค้าด้วยความเป็นห่วงจริงๆ
 
ภาวัฒน์นอนตัวสั่นเพราะความหนาว  เกศเกล้านั่งมองด้วยความห่วง เค้ากินยาลดไข้แล้วทำไมยังไม่หายหนาวอีก เธอจึงตัดสินใจล้มตัวนอนลงไปกอดเค้าเพื่อถ่ายเทความอบอุ่นนี้ให้เค้า เธอกอดเค้าไว้อย่างนั้นจนเค้าหายตัวสั่น และเกศเกล้าก็เผลอหลับไป
 
ภาวัฒน์ลืมตาขึ้น รู้สึกมึนๆหัว เพราะพิษไข้ เค้ายิ้มเมื่อเห็นว่ามีคนนอนกอดเค้าอยู่ เธอมานอนกอดเค้าตั้งแต่เมื่อไร จังหวะเดียวกับที่เกศเกล้าก็ตื่นขึ้นเหมือนกัน เกศเกล้าตกใจเมื่อเห็นว่าภาวัฒน์นอนยิ้มมองเธออยู่ เกศเกล้ารู้สึกอายแทบจะหายตัวไปเลย
 
เกศเกล้าดีดีตัวลุกขึ้นทันทีเพราะความเขิน อยู่ดีดีก็มานอนกอดเค้า ช่างหน้าไม่อายจริงๆเลย เกศเกล้า เธอคิดในใจ ภาวัฒน์รู้ทัน เค้าจึงคว้าตัวเธอมากอดไว้แนบอก
 
“จะไปไหนล่ะหึ ผมยังไม่หายหนาวเลย” ภาวัฒน์พูดเสียงแหบ เค้ามีสีหน้ากวนเธอนิดๆ
 
“ปล่อยนะ นายเจ้าเล่ห์ที่สุด ฉันไม่น่าดูแลนายเลย”
 
“คุณเป็นห่วงผมหรอ ทำไมไม่หนีไปล่ะ ตอนที่ผมไม่สบายอ่ะ”
 
“ใครห่วงนาย ฉันกลัวว่านายตายแล้วจะไม่มีใครพาฉันออกไปจากที่นี้ต่างเล่า”
 เกศเกล้าพูดประชดประชันกลบเกลื่อนความจริงว่าเธอนั้นป็นห่วงเค้าจริงๆ
 
ภาวัฒน์ปล่อยตัวเธอทันที เค้ารู้สึกเสียใจที่เธอพูดแบบนี้ เธอก็แค่กลัวไม่มีใครพาเธอออกไปจากที่นี้เท่านั้นเอง
 
“คุณไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่ตายง่ายๆหรอก ยังไงคุณต้องได้ออกไปจากที่นี่แน่นอน” ภาวัฒน์พูดและหลับตานอนต่อไป
 
เกศเกล้าถอนหายใจ เค้าเข้าใจเธอผิดจริงๆ เธอจึงเดินเข้าไปในครัว เธอทำข้าวต้มมาให้เค้ากิน
เกศเกล้าเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ภาวัฒน์ยังไม่ตื่น ที่จริงเค้าไม่ได้หลับ แต่แกล้งหลับไม่ยอมลืมตาตางหาก ซึ่งเกศเกล้าก็รู้ มางอนออะไรตอนนี้นะ ตัวก็โตยังขี้งอนอีก เกศเกล้านึกขำในใจ
 
“นายภาวัฒน์ฉันรู้นะว่านายไม่ได้หลับ ลุกขึ้นมากินข้าวต้มก่อน เดี๋ยวจะได้กินยา”
เงียบ ไม่มีเสียงตอบของภาวัฒน์
 
“ถ้านายไม่ลุกขึ้นมากิน ฉันจะหนีไปจริงๆด้วย แล้วเราก็จะไม่ต้องมาเจอกันอีก “ เธอยื่นคำขาด ได้ผลภาวัฒน์ยอมลุกขึ้นมาจริงๆ
 
“คุณจะหนีไปจริงๆหรอ “ เค้าอ้อนเธอทันที
“หนีไปแน่ๆ ถ้านายยังไม่เลิกงอนทำตัวเป็นเด็กๆเนี๋ย ไม่รู้ว่านมชื่นเลี้ยงมายังเนี่ย นายถึงได้ขี้ใจน้อยอย่างนี้” 
ภาวัฒน์นั่งฟังอย่างประหลาดใจ นี่เกศเกล้าจำได้แล้วหรอ
 
“นมชื่น คุณพูดถึงนมชื่น หรือว่า”
“ใช่ฉันจำได้หมดแล้ว ฉันจำอะไรก่อนหน้านี้ได้หมดแล้ว”
ภาวัฒน์รู้สึกดีใจมากที่เกศเกล้าจำทุกอย่างได้แล้ว เค้าจะได้เธอคนเดิมกลับมาแล้วใช่มั้ย
“เย้ เกศ คุณหายแล้ว” ภาวัฒน์ตะโกนดีใจ เค้าคว้าตัวเธอมากอดอย่างลืมตัว
 
เกศเกล้าตีแผ่นอกกว้างเค้าอย่างแรง
“นี่แนะ ปล่อยเดี๋ยวนี่นะ ฉวยโอกาสตลอด”
“โอ้ยเจ็บนะ” ภาวัฒน์ปล่อยเธอออกและทำหน้าเหมือนเจ็บจริง เค้าแกล้งไอแรงๆ เกศเกล้าหน้าเสียทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของภาวัฒน์
 
“นาย เป็นอะไรรึป่าว ฉันขอโทษนะ” 
เกศเกล้าจับตัวเค้าและถามด้วยความเป็นห่วง ภาวัฒน์ยิ้มเมื่อรู้ว่าสามารถแกล้งเธอได้อีกแล้ว
“นายวัฒน์ เจ้าเล่ห์อีกแล้วนะ กินข้าวเองเลยไป” เกศเกล้าทำท่าจะเดินหนีไป ภาวัฒน์คว้าข้อมือบางของเธอเอาไว้
 
“เกศ ผมขอโทษนะ อย่าโกรธผมนะ “ เค้าส่งสายตาเว้าวอนเกศเกล้า และตอนนี้เค้าทำตัวเป็นเด็กอ้อนเธออยู่
 
เกศเกล้าเห็นสายตานี้แล้วรู้สึกใจอ่อน เธอต้องยอมนั่งป้อนข้าวต้มเค้าจนหมดชาม และป้อนยาเค้าด้วย เกศเกล้าดูแลเค้าตลอดทั้งวันจนอาการของภาวัฒน์ดีขึ้น
 
ภาวัฒน์รู้สึกสุขใจและสบายใจที่เกศเกล้าจำความจริงได้ เค้าจะได้ไม่ต้องมานั่งเล่นบทโหดทำร้ายเธออีก เค้ารักษาตัวจนอาการดีขึ้น และปรับความเข้าใจกับเกศเกล้าจนรู้เรื่อง และภาวัฒน์ตั้งใจจะพาเธอกลับกรุงเทพทันทีเมื่อเค้าหายดี
 

 
 



ยังไม่จบง่ายๆหรอกจ่ะ  

รออ่านกานต่อไป   

ตอนนี้จบสมบูรณ์จ้า  แต่เรื่องวุ่นวายกำลังจะมา

รออ่าน  ลีน่ากำลังจะมาแผงฤทธิ์อีกครั้ง
แอบใบ้  อิอิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #73 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2552 / 17:26
    ใกล้แล้วสิ
    #73
    0
  2. #72 mydei (@mydei) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2552 / 02:45

    ในที่สุดก็จำได้ซะทีนะ

    เฮ้อออออออออออออออออออ

    #72
    0
  3. #70 6meemee9 (@kemei7) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 09:31
    รออ่านอยู่นะคะ 

    ดีใจที่เกศจำได้เเล้ว..อิอิ
    #70
    0
  4. #69 piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 04:09
    Ja i will wait na.
    #69
    0
  5. #68 thai.moon (@moonthai) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 กันยายน 2552 / 23:33

    จะจบแล้วแน่เลย อยากรู้ตอนจอแต่ไม่อยากให้จบอะ

    #68
    0