คำพิพากษาหัวใจ

ตอนที่ 22 : ทำร้ายใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    29 ส.ค. 52

         ภานุเดินกลับเข้าไปในบริษัทเพื่อจะจัดการยายตัวแสบของเค้า ขนาดมีเค้าอยู่ด้วยทั้งคน เธอยังทำท่สนิทสนมกับผู้ชายอื่นได้ มันน่าโดนลงโทษนัก และเค้าก็จะเขามาถามเรื่องที่พิพัฒน์พูดทิ้งท้ายไว้ด้วยว่ามันความว่าอย่างไร ระหว่างเค้าไปเขาห้องน้ำสองคนนี้ต้องคุยอะไรกันไว้แน่ๆ 
                                                                                                                           
ภานุเดินกลับมาที่ห้องของเค้าแต่กลับไม่พบกิ่งแก้ว เค้าถามนิดาจึงได้คำตอบว่า กิ่งแก้วกลับออกไปแล้วตอนที่ภานุเดินไปส่งพิพัฒน์ เค้าไม่พอใจมากขึ้นอีก นี่เธอรู้ตัวว่จะโดนทำโทษถึงต้องรีบหนีกลับบ้านไปเลยหรอ เดี๋ยวค่อยสะสางกันที่บ้านเลยละกาน ภานุคิดในใจกับเรื่องที่จัดการเธอ
 
            กิ่งแก้วรีบออกมาก่อน เธอแวะที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เธอตั้งใจจะมาซื้อของขวัญวันเกิดให้ภานุ เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเค้า ตัวเค้าเองทำแต่งานก็คงจะลืมวันเกิดตัวเองไปแล้ว   เธอเพียงแค่อยากจะตอบแทนเค้าบ้าง ถึงเค้าจะเคยร้ายกับเธอแต่ก็เพราะเธอหักหลังเค้าในตอนนั้น แต่ตอนนี้เค้าก็ดีกับเธอมาก เธอเพียงแค่จะตอบแทนเค้าเล็กๆน้อยๆก็ยังดี เผื่อเธอจะได้มีโอกาสพบเกศเกล้าบ้าง   กิ่งแก้วเดินดูของจนทั่วห้างไม่รู้จะซื้ออะไรให้เค้าดี เงินที่มีก็ไม่มากนัก อาจจะได้เป็นของชิ้นเล็กๆแต่ก็ยังไม่มีอะไรสะดุดตาเธอสักอย่าง กิ่งแก้วเดินไปเรื่อยๆ เธอเดินไปจนถึงร้านขายตุ๊กตา ในร้านมีตุ๊กตามากมาย ทำให้นึกถึงตอนสมัยเด็กๆ เธอชอบเล่นตุ๊กตามาก
 
"น้องสนใจตุ๊กตาของเรามั้ยค่ะ ตอนนี้มีตุ๊กตามาใหม่น่ารัก นี่ค่ะ น้องสามารถอัดเสียง อัดพูดที่น้องอยากพูดให้คนที่น้องซื้อให้ฟังก็ได้นะคะ"
 
คนขายตุ๊กตายื่นตุ๊กหมีสีขาว ตัวเล็กน่ารักให้เธอ 
กิ่งแก้วรับมาดูอย่างชื่นชม นานแล้วสินะที่เธอไม่เคยได้สัมผัสกับตุ๊กจาพวกนี้เลย ก็เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนิ จะให้มาเล่นตุ๊กตาก็คงไม่เหมาะสม แต่กิ่งแก้วรู้สึกถูกใจตุ๊กตาตัวนี้จัง มันน่ารัก แถมยังอัดเสียงได้ด้วย กิ่งแก้วจึงนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจะซื้อตุ๊ฏตาตัวนี้แหละให้ภานุ และอัดเสียงของเธอลงในตุ๊กตาตัวนี้ คิดแล้วแอบขำในความเป็นเด็กของตัวเองไม่ได้ ภานุเห็นแล้วเค้าจะคิดอย่างไรนะ เธอยืนยิ้มกับตุ๊กตานี้
 
"เอาตัวนี้ค่ะ ใส่ถุงสวยนะคะ " เธอตกลงซื้อตุ๊กตาตัวนี้
 
กิ่งแก้วใช้เวบาเดินซื้อของในห้างนานจนเธอไม่รู้ว่าตอนนนี้มันค่ำแล้ว
 
"ตายแล้ว มืดแล้วหรือนี่ ต้องกลับบ้านดึกแน่ๆเลย คุณนุต้องว่าแน่ๆ" เธอยืนพึมพำกับตัวเองเพราะตอนนี้มันค่ำแล้ว กว่าถึงบ้านอีกนาน กิ่งแก้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรบอกเค้า
 
"โอ้ยมาแบทหมดอะไรตอนนี้นะ ไม่เป็นไรรีบกลับเลยดีกว่า" กิ่งแก้วโบกแท็กซี่รีบกลับบ้านทันที
 
ภานุกลับมาถึงบ้านตั้งแต่ตอนเย็น เพราะวันนี้เค้าไม่มีพบลูกค้าที่ไหน เค้าตั้งใจจะมาซักฟอกจำเลยของเค้าว่าวันนี้คุยอะไรกับพิพัฒน์และจะมาลงโทษที่ทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายอื่นต่อหน้าของเค้า เค้ากลับมาไม่พบเธอ   ภานุถามนมชื่นได้คำตอบว่าตั้งแต่เธอออกไป ยังไม่กลับเค้ามาเลย ภานุเริ่มโกรธขึ้นมาจริงๆ นี่เธอหายไปไหนทำไมไม่บอกกัน โทรศัพท์ไปก็ปิดเครื่อง หรือว่าเธอจะหนีไป หรือว่านัดกับใครไว้ เธอนี่มันร้ายไม่เลิกจริงๆ เค้าคิดไปเองต่างๆนานา  
 
ตอนนี้ก็เวลาสี่ทุ่มแล้ว ภานุเดินไปเดินมาเพื่อรอกิ่งแก้ว เค้าเดินจนเบื่อ จึงขึ้นไปนอนรอบนห้อง อย่าให้เธอกลับมานะ เธอโดนดีแน่ๆกิ่งแก้ว เค้าคิดอย่างฉุนๆ
 
กิ่งแก้วกลับมาถึงบ้านหลังจากที่ภานุเดินขึ้นห้องไปไม่กี่นาที เธอกังวลมากที่วันนี้กลับบ้านดึกและไม่ได้บอกเค้าว่าจะไปไหน ก็เธอต้องการเซอร์ไพร ไปซื้อของขวัญโดยไม่บอกใคร กิ่งแก้วค่อยๆเดินขึ้นไปที่ห้อง เธอเบาๆเปิดประตูห้องเข้าไป ห้องปิดไฟสนิท แปลกที่วันนี้ภานุหลับเร็ว สงสัยเค้าจะเหนื่อยจากงาน กิ่งแวค่อยเดินเข้าไป เธอวางถุงของขวัญไว้ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง กำลังจะเอื้อมมือไปเปิดไฟดวงเล็กที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อจะได้ไม่เป็นการรบกวนภานุ แต่ไฟในห้องก็สว่างขึ้น
 
"คุณไปไหนมา กิ่งแก้ว" เสียงภานุถามมาจากด้านหลังของเธอ น้ำเสียงของเค้าตอนนี้บ่งบอกว่าไม่พอใจมาก กิ่งแก้วเริ่มรู้สึกเหมือนว่าลางร้ายกำลังจะมาเยือน เธอหันหน้ากลับไปหาเค้า
 
"กิ่ง ไปธุระมาค่ะ" กิ่งแก้วตอบเค้าเสียงเรียบอย่างใจดีสู้เสือ
"ธุระนั้นหรอ มันสำคัญมากเลยใช่มั้ย ถึงได้กลับเอาป่านนี้" ภานุก้าวเค้ามาหากิ่งแก้วอย่างเร็ว และพูดอย่างประชดประชัน
 
"ค่ะ กิ่งเหนื่อยค่ะ คุณนอนเถอะนะคะ กิ่งขอตัวไปอาบน้ำก้อน" กิ่งแก้วรู้สึกว่าเค้ากำลังหาเรื่องเธอ เธอไม่ต้องการจะมาต่อปากต่อคำกับเค้า เธอไม่ตอบคำถามเค้า และยังเลี่ยงที่จะขอตัวไปอาบน้ำก่อน
 
ภานุโกรธมากที่เธอไม่ยอมตอบคำถามเค้า ถามยังจะหลับหน้าเค้า เค้าคว้าแขนเรียวของเธอไว้และดึงให้เธอกลับมา
 
"เหนื่อยมากนั้นหรอ ไปทำอะไรมา หรือว่าไปให้ท่าผู้ชายที่ไหนมาอีกห่ะ" เค้าตะคอกใส่หน้าเธอ
กิ่งแก้วรู้สึกหน้าชาที่เค้าพูดคำนี้ออกมา นี่เค้าดูถูกเธอมากขนาดนี้เชียวหรือ เค้าชอบตัดสินเธอทั้งที่ไม่รู้ความจริง 
 
"ปล่อยนะคะ กิ่งเจ็บ กิ่งจะไปอาบน้ำคะ" กิ่งแก้วค่อยแกะมือเค้าออกจากแขนของเธอ เธอไม่อยากจะตอบโต้อะไรเค้าอีก เพราะยังไงเธอก็สู้เค้าไม่ได้อยู่ดี ภานุไม่ปล่อยมือ และยังบีบแรงมากขึ้นด้วยความโกรธ
 
"เจ็บนั้นหรอ คนอย่างคุณเจ็บแค่นี้ไม่เท่าไรหรอก คุณมันทนได้อยุ่แล้วนิ อ่ออีกอย่างวันนี้เล่นละครเก่งมากเลยนะ ให้ท่าคุณพิพัฒน์ท่าไหนหล่ะเค้าถึงยอมกลับมาทำธุรกิจกับเรา คุณนี่มันเก่งจริงๆ"
ภานุพูดเย้ยยันเธอ ที่จริงเค้าตั้งใจว่จะถามเธอดีดีเหมือนกัน แต่ตอนนี้อารมณ์โกรธบวกความหึงมันครอบงำจึงทำให้เค้าคุมสติไม่อยู่
 
กิ่งแก้วน้ำตาเอ่อคลอรอบสองตา นี่เธออุตสาห์ช่วยเค้า แต่เค้ากลับตีความหมายว่าเธอให้ท่าพิพัฒน์ทำดีไม่ได้ดีจริงๆ ทำไมเธอต้องมาทนให้เค้าต่อว่าอยู่ด้วยนะ เธอมองหน้าเค้าอย่างน้อยใจ 
 
"ค่ะ คุณจะว่าอย่างนั้นก็ได้ ในเมื่อคุณคิดอย่างนั้นมันก็ต่อเป็นอย่างที่คุณคิดแหละค่ะ ในสายคุณ กิ่งมันก็แค่จำเลย ที่คุณจะสั่งให้ทำอะไรก็ได้ จะให้เป็นอะไรก็ได้ ตัดสินอย่างไรก็ได้  กิ่งสู้อะไรคุณไม่ได้หรอกค่ะ" กิ่งแก้วเอ่ยออกมาด้วยความน้อยใจ เธอสะกดน้ำตาตัวเองไมให้ไหลออกมา
 
คำพูดของเธอมันยิ่งทำให้ภานุโกรธมากยิ่งขึ้น นี่เธอจะเล่นสงครามประสาทกับค้าใช่มั้ย
 
"ได้ ในเมื่อคุณพูดอย่างนี้ ก็หมายความว่าผมจะทำอะไรคุณก็ได้   ก็ดีนั้นวันนี้คุณมาทำหน้าที่ที่ภรรยาทุกคนต้องทำให้สามีหน่อยแล้วกัน ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะแสดงมันได้ดีเท่ากับวันนี้รึป่าว"
 
กิ่งแก้วตาลุกโต เธอตีความหมายออกว่าเค้าต้องการอะไร เธอไม่ได้หมายความอย่างที่เค้าพูด
 
"ไม่นะคะ คุณนุ" เธอพยายามขัดขืน ภานุดึงตัวกิ่งแก้วมาที่เตียง เค้ากดตัวเธอลงบนเตียงกว้าง เค้ายึดสองมือของเธอไว้ข้างหัวของเธอ
 
"จุ จุ ไม่เอานะที่รัก น่ารักกับสามีหน่อยสิครับ ทีวันนี้คุณยังฉอเลาะกับคนอื่นได้เลย " ภานุพูดกระซิบข้างหูของกิ่งแก้ว และก้มหอมที่แก้เนียน อารมณ์โกรธของเค้าได้ลดลงไป เปลี่ยนเป็นความต้องการในตัวเธอตอนนี้
 
กิ่งแก้วน้ำตาไหลออกมาอย่างกั้นไว้ไม่อยู่ นี่เค้าจะรังแกเธออีกแล้วใช่มั้ย แถมยังดูถูกเธอด้วย
 
"คุณนุ ปล่อยกิ่งนะคะ กิ่งเจ็บ" กิ่งแก้วอ้อนวอนเค้าอีกครั้ง เธอไม่ลืมที่เค้าเคยรุนแรงกับเธอ ตอนนั้นมันเจ็บปวดมาก ภานุค่อยๆคลายมือออกจากเธอ แต่ก็ยังไม่ได้ปล่อย เค้าเห็นว่าเธอกลัวจนตัวสั่นระริก คงเป็นเพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมา เค้าคงรุนแรงกับเธอมากไป
 
"กิ่ง ไม่ต้องกลัวนะครับ คราวนี้ผมจะไม่รุนแรงกับคุณอีก" 
ภานุพูดพร้อมทั้งก้มลงจูบเธออย่างหวานซึ้งจนกิ่งแก้วงงทำอะไรไม่ถูก เธอเผลอจูบตอบกลับเค้าไปอย่างไม่รู้ตัว ภานุถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดายในรสหวานของจูบนี้ เค้ายิ้มนิดๆที่กิ่งแก้วจูบตอบเค้า
 
กิ่งแก้วได้แต่นอนนิ่งทำอะไรไม่ถูก ต้องปล่อยให้เค้าเป็นคนนำทางไป เพราะเธอไม่มีแรงที่จะต้านทานเค้า แต่ครั้งนี้เค้านั้นนุ่มนวลกับเธอจนเธอนั้นหายกลัว เธอปล่อยตัวปล่อยใจให้เข้านำทางไปสู่ห้วงสวรรค์ที่สองคนเท่านั้นที่รับรู้    ภานุพากิ่งแก้วถึงฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า   และทั้งคู่ก็นอนหลับใหลสู่ห้วงนิทราไปด้วยกัน ภานุนอนกอดกิ่งแก้วไว้แน่นกลัวว่าเธอนั้นจะหายไปไหนอีก 
 
เสียงภานุหายใจสม่ำเสมอแสดงว่าเค้าหลับใหลไปแล้ว กิ่งแก้วค่อยลุกออกมาจากเค้า ภานุไม่รู้สึกตัว กิ่งแก้วค่อยเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย น้ำตาได้ไหลออกจากดวงตาคู่สวยอักครั้ง เธอรู้สึกเกลียดตัวเองที่ยอมทนให้เค้าดูถูกเหยียดหยาม แถมยังเผลอตัวเผลอใจให้เค้าไปอีก   นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่กิ่งแก้ว กิ่งแก้วคิดน้อยใจตัวเอง กิ่งแก้วใช้เวลาในห้องน้ำนานพอสมควร เธอเดินออกมาจากห้องน้ำมองหน้าคนที่รังแกเธอ ทำไมเธอต้องทนเค้าด้วยนะ ไม่เข้าใจตัวเอง หรือว่าเธอจะยอมใจอ่อนและกลับมารักเค้าอีกครั้ง ตอนนี้กิ่งแก้วสับสนในความรู้สึกของตัวเองเหลือเกิน

ภานุตื่นมา เค้ามองหาคนที่เค้ากอดเมื่อคืน เธอลุกไปตอนไหนทำไมเค้าไม่รู้สึกตัว วันนี้เค้าตื่นสายกว่าทุกวัน เพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ดึกมาก เค้าธุระส่วนตัว และกำลังจะเดินลงไปข้างล่าง แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เค้าเห็นถุงของวางอยู่ที่ข้างโต๊ะเครื่องแป้งสงสัยจะเป็นของกิ่งแก้ว เค้าหยิบมันขึ้นมาเพื่อจะมาดูว่าของในนั้นคืออะไร สงสัยเธอจะวางลืมไว้เมื่อคืน
 
ภานุหยิบของในถุงออกมาดู เค้ามองมันอย่างงงๆ นี่มันตุ๊กตา กิ่งแก้วซื้อมาทำไม เค้าเห็นการ์ดที่ห้อยติดกับตุ๊กตา เค้าจึงเปิดมันอ่าน
 
“สุขสันต์วันเกิดค่ะ คุณนุ มันอาจจะไม่ใช่ของขวัญใหญ่โตอะไร แต่กิ่งก็ตั้งใจจะซื้อมันให้คุณนะคะ พักผ่อนบ้างนะคะ อย่าหักโหมทำงานมากนัก กิ่งเป็นห่วง มีความสุขมากๆค่ะ    กิ่งแก้ว”
 
ในการ์ดเขียนด้วยลายมือกิ่งแก้ว ภานุอ่านแล้วจึงนึกได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเค้า ตัวเค้าเองทำงานมากจนลืมไปเลย แต่กิ่งแก้วกลับไม่ลืม เค้ารู้สึกผิดขึ้นมากับเรื่องเมื่อคนที่ดูถูกเธอ เค้าเข้าใจผิดไปเองทั้งหมด เธอคงไปซื้อของให้เค้า แล้วทำไมเธอไม่บอกเค้า เค้ากอดตุ๊กตาตัวนั้นอย่างรู้สึกผิด
 
“คุณนุ สู้ๆ คุณนุสู้ตาย พักผ่อนบ้างนะคะ   อย่าทำงานมากละ กิ่งเป็นห่วงคุณนะ ตลกใช่มั้ยละ แอะๆ ยิ้มได้แล้วสิ”
 
เค้าตกใจเมื่อได้ยินเสียงนี้ออกมาจากตุ๊กตาตัวนี้ มันเป็นตุ๊กตาอักเสียงนนี่ นี่เธอให้กำลังใจเค้าขนาดนี้ เป็นห่วงเค้าขนาดนี้ เค้ายังใจร้ายกับเธอ ยิ่งมันก็ยิ่งเจ็บใจตัวเอง ภานุวางตุ๊ฏตาลง เค้ารีบเดินไปหาเจ้าของเสียงทันที
 
เค้าเดินตรงไปที่ห้องครัวเพราะเค้าคิดว่าเธอคงจะอยู่ในนั้น และเธอก็อยู่ในนั้นจริงด้วย กิ่งแก้งกำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหารอยู่ ภานุส่งสัญญาณออกไปก่อน โดยไม่ให้กิ่งแก้วรู้ตัว เค้าเดินไปข้างหลังเธอและกอดเธอจากข้างหลัง
 
กิ่งแก้วตกใจที่เค้าเข้ามากอด เธอยังน้อยใจในเรื่องเมื่อคืนอยู่แต่ก็ไม่แสดงออก
“ขอบคุณนะครับ”
“ขอบคุณอะไรคะ” กิ่งแก้วพูดเสียงเรียบ
“ขอบคุณของขวัญวันเกิด ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ผม และก็ขอโทษเรื่องที่ผมใจผิด” 
กิ่งแก้วแกะมือเค้าออก เธอเดินไปทำท่าจะเก็บของ ตอนนี้เหมือนเธอจะกดกลั้นน้ำตาไม่อยู่อีกแล้ว ทำไมอ่อนแออย่างนี้นะ กิ่งแก้ว เธอคิดในใจ
“ค่ะ คุณไปทานข้าวเช้าเถอะคู่ สายแล้ว เดี๋ยวกิ่งจัดไปให้นะคะท วันนี้คุณทานคนเดียวนะคะ พอดีกิ่งไม่หิวคะ” กิ่งแก้วพูดโดยไม่หันหน้ามามองเค้า เพราะเธอไม่ต้องการสบสายตาคู่นั้นของเค้า เธอกลัวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
 
ภานุรู้สึกถึงความผิดปกติในตัวเธอ กิ่งแก้วต้องยังไม่หายโกรธเค้าแน่ๆ    เค้าเดินไปจับตัวเธอหมุนกลับมามองหน้าเค้า กิ่งแก้วตาแดงๆเหมือนกำลังจะร้องไห้
“กิ่ง คุณร้องไห้ทำไม ผมขอโทษ คุณยกโทษให้ผมนะ”
“ป่าวค่ะ กิ่งไม่ได้ร้องไห้ กิ่งไม่ได้เป็นอะไร ไปคะ  คุณไปทานข้าว” กิ่งแก้วปฏิเสธทั้งๆที่มันตรงข้ามกับความจริง ภานุรู้ว่าเธอกำลังโกหกเค้าอยู่ 
 
“กิ่ง คุณโกหกผมไม่ได้หรอกนะ มีอะไรก็บอกผมสิ ผมทำผิดถึงกับคุณจะไม่ยอมยกโทษให้เลยหรอ”
 
กิ่งแก้วเริ่มกดน้ำตาไว้ไม่อยู่เธอปล่อยโฮออกมา ภานุคว้าตัวเธอไปกอดอย่าปลอบโยน แต่ถูกกิ่งแก้วผลักตัวเค้าออก
 
“คนใจร้าย   คุณมันใจร้าย คุณสัญญาว่าคุณจะไม่รังแกกิ่งอีกแล้วคุณก็ไม่รักษาสัญญา คุณตัดสินกิ่งไปก่อนที่จะถามความจริงเสมอ ทำไมกิ่งต้องทนคนอย่าคุณด้วยก็ไม่รู้ ”
กิ่งแก้วผลักตัวเค้าออก เธอทุบกำปั้นน้อยลงที่ตัวของภานุเบาๆ เพราะเธอก็กลัวเค้าจะเจ็บเหมือนกัน
ภานุเค้าใจที่กิ่งแก้วเป็นแบบนี้แล้ว เธอได้พูดในสิ่งที่ค้างคาใจออกมาแล้ว เค้ารู้สึกผิดมากที่ทำให้เธอเสีย เพราะความหึงหวงไม่เข้าเรื่องแท้ๆเลย ภานุจับเมื่อกิ่งแก้วไว้และจับเมื่อเธฮตีที่ตัวเค้าอย่างแรงๆ
 
“เอาเลย คุณตีผมแรงๆในสมกับความผิดที่ผมทำกับคุณ ถ้ามันทำให้คุณหายโกรธผม” กิ่งแก้วดึงมือกลับทันที เพราะเธอกลัวเค้าเจ็บ ภานุจึงคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้
 
“กิ่ง ผมขอโทษกับทุกสิ่งที่ผ่านมา ผมมันไม่ดีที่ไม่รักษาสัญญา แต่คุณอย่าเป็นแบบนี้เลยได้มั้ย คุณอย่าเย็นชากับผม ผมทนไม่ได้จริงๆ” 
 
กิ่งแก้วยืนร้องไห้ในอ้อมกอดเค้า โดยไม่ได้พูดอะไร เธอไม่ได้โกรธเค้า เพียงแค่น้อยใจ  และไม่เค้าใจในความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น เค้าทำให้เธอเสียใจ แต่เธอก็ยังที่จะยอมทนรับมัน และไม่รู้จะต้องทนมันอีกนานเท่าไร

วันนี้ภานุไม่ไปทำงาน เค้าอยู่ปรับความเข้าใจกับกิ่งแก้ว เค้าพาเธอไปทำบุญ ทานข้าวนอกบ้านและพาไปในที่ที่เค้าขอเธอหมั้น ที่ที่มีภาพความทรงจำของทั้งสองคน เค้าต้องการทำดีกับเธอเพื่อชดเชยกับความผิดที่เค้าทำกับเธอและตอบแทนสิ่งดีดีที่เธอให้มา ภานุมีความสุขมากในวันเกิดปีนี้ เพราะมีเธออยู่เคียงเขานั้นเอง
 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
                                                
วันนี้เป็นที่เกศเกล้าออกจากโรงพยาบาลได้ ภาวัฒน์คิดแผนการไว้แล้วว่าเค้าจะจัดการกับคนดื้อ เจ้าอารมณ์อย่างเธออย่างไร เค้าพาเธอขึ้นรถและบอกเธอว่าจะพาเธอไปหากิ่งแก้วพี่สาวของเธอ เกศเกล้ามัวแต่ดีใจที่จะได้เจอกิ่งแก้วจนลืมนึกไปเลยว่ากำลังโกรธภาวัฒน์อยู่ 
เกศเกล้าเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัว เข้าทางภาวัฒน์เธอจะได้ไม่รู้ว่าเค้าขับรถไปทางไหน เค้ากำลังมุ่งหน้าไปสู่บ้านพักตากอากาศของเค้า เกาะส่วนตัวที่ครบครัวเค้าซื้อไว้
เกศเกล้างัวเงียลืมตาขึ้น เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอหลับไปนานแต่ทำไมยังไม่ถึงบ้านของเค้าสักที เธอจำไม่ได้ว่าบ้านของภานุอยู่ที่ไหน เพราะภาพมันเลือนลาง นึกทีไรก็ปวดหัวทุกที เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านมาเธอก็จำได้เป็นบางอย่าง แต่ที่ฝังใจก็คือเธอเกลียดภาวัฒน์มาก เพราะเขาทำลายชีวิตเธอกับพี่สาว
 
“นี่นาย นายกำลังจะฉันไปไหน ทำไมบ้านนายมันไกลขนาดนี้ ยังไม่ถึงสักที” เกศเกล้าเริ่มสงสัยเมื่อเห็นว่ามันนานแล้ว และสองข้างทางตอนนี้ดูเหมือนว่ามันไม่ใช่เขตชุมชนเลย
“ใช่ บ้านผมไกลมาก เดี๋ยวถึงคุณก็รู้เอง” เขาพูดอย่างมีเลศนัย
เกศเกล้สเห็นแววตาของภาวัฒน์ ภาพเหตุการณ์ในอดีตมันเริ่มกลับมาทีละนิด  เกศเกล้ารู้สึกปวดหัวเมื่อพยายามนึกว่ามันคืกภาพอะไร
“เกศ เป็นอะไร” ภาวัฒน์ถามเมื่อหันมาเห็นว่าสีหน้าของเกศเกล้าไม่ค่อยดี
“ไม่เป็นอะไร นายขับรถไปฉันอย่างเจอกิ่งแล้ว” เกศเกล้าตอบปัดไป  เพื่อไม่ให้เค้ารู้
 
ภาวัฒน์ขับรถมาจอดที่ท่าเรือ เพราะเค้าต้องใช่เรือข้ามไปยังเกาะของเค้า เกศเกล้าเริ่มรู้ว่ามันไม่ปกติแล้ว เค้าคงไม่ได้พาเธอไปหากิ่งแก้วแน่นอน เพราะดูแล้วกิ่งแก้วคงไม่น่าจะอยู่ที่นั้น เธฮนั่งนิ่งอยุ่ในรถไม่ยอมลงมา ภาวัฒน์เดินไปเปิดประตูทางด้านของเกศเกล้า
 
“ลงมาได้แล้ว เราตองนั่งเรือไปกันอีก”
“ไม่ นายจะพาฉันไปไหน ฉันจะไปหากิ่ง กิ่งไม่ได้อยู่ที่นั้นแน่นอน นายพาฉันไปหากิ่งเดี๋ยวนี้นะ”
“อ่อ ฉลาดนิ แต่ไม่ทันแล้วสายน้อย คุณต้องไปกับผมเดี๋ยวนี้ “
“ไม่ ฉันไม่ไป” เกศเกล้าตะโกนใส่หน้าภาวัฒน์ เธอไม่ยอมไปกับเค้าเด็ดขาด และเธอพยายามหาทางหนีอยู่
ภาวัฒน์รู้ทัน เค้าจับมือเธอมัดไว้ทั้งสองข้าง เกศเกล้าพยายามดิ้นขัดขืนแต่ก็สู่แรงเค้าไม่ได้ เค้าอุ้มตัวเธอไว้ที่บ่า เกศเกล้า ทั้งดิ้นทั้งทุบเค้า แต่ภาวัฒน์ไม่สนใจและพาเดินไปลงที่เรือ เพื่อมุ่งหน้าสู่เกาะส่วนตัวของเค้า
“ปล่อยนะ ช่วยด้วย ช่วยด้วย” เกศเกล้าตะโกนสุดเสียง เธอพยายามร้องขอความช่วยเหลือ
“ร้องดังดังเลย ไม่มีใครได้ยินหรอก” 
“นาย นายจะพาฉันไปไหน นายมันคนเลว เชื่ออะไรไม่ได้เลย “ เกศเกล้าโวยวายใส่เค้าทันที
เรือแล่นกลางทะเล โคลงเคลงจนทำเกศเกล้ารู้สึกเวียนหัว เธอเห้นภาพเหตุการณ์เก่าๆขึ้นมาอีกแล้วแต่มันก็ยังไม่ชัดเจนอยู่ดี เกศเกล้ารู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกแล้ว ภาวัฒน์เห็นสีหน้าของเกศเกล้าไม่ดีเค้าจึงเดินเข้ามาอย่างเป็นห่วง
 
“เกศ เกศ เป็นอะไรรึป่าว”
เกศเกล้าพยายามผลักตัวภาวัฒน์ออกไป
“ออกไป อย่ามาแตะต้องตัวฉัน นายมันคนสกปรก ไม่ต้องมาเป็นห่วงฉัน ฉันยังไม่ตายง่ายๆหรอก ยังอยู่ให้นายทรมานเล่นอีกนาน ไม่ต้องห่วง”
 
ภาวัฒน์ถอนหายใจใจความดื้อของเธอ เค้าจำเป็นต้องทำแบบนี้ เพราะเค้าไม่มีทางเลือกจริงๆ
 
“ก็ดี นั้นก็เก่งให้ตลอดแล้วกัน” ภาวัฒน์เดินออกไป ในใจหก้เป็นห่วงเธอเหมือนกัน
เกศเกล้าหลับไป เพราะอาการเวียนหัว คงเพราะเมาเรือ    เรือแล้นสู่ที่ใดเธอไม่มีวันรู้เลย ภาวัฒน์ได้แต่ยืนมองเธออย่างถอนใจ


เกศดื้อนัก  โดนวัฒน์แกล้งเลย
อ่านต่อกันตอนหน้านะจ่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #52 piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2552 / 05:20
    sa nook ja
    #52
    0
  2. #50 yoyojung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2552 / 18:06
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ ต่อ
    #50
    0
  3. #49 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2552 / 08:48
    นุระแวงไปป่ะกว่าจะรู้ก็เกือบสาย

    เกศทำไมใจแข้งกับวัฒน์นัก
    #49
    0
  4. #48 mydei (@mydei) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2552 / 01:35
    ทำไมไม่หวานแบบคู่ของ  ภานุบ้างนะ

    อิอิ
    #48
    0