คำพิพากษาหัวใจ

ตอนที่ 18 : คนเจ้าเล่ห์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 ส.ค. 52

กิ่งแก้วหยุดดิ้นไป นี่เธอกำลังจะถูกเค้ารังแกอีกครั้งแล้ว ทำไมถึงได้ใจร้ายกับเธออย่างนี้ น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม เธอหมดแรงที่จะต่อสู้ต่อไป เริ่มหนื่อยทั้งกายและใจ
 
ภานุชะงักเมื่อเห็นว่ากิ่งแก้วนิ่งไป ตอนนี้น้ำตาไหลอาบสองแก้มเนียน เค้าเงยหน้าขึ้น ลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาคลุมให้กิ่งแก้ว เค้าค่อยๆปาดน้ำตาออกจากสองแก้มเนียนอย่างเบามือ
 
“ผมขอโทษ” เค้าพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างคนสำนึกผิด
ไม่มีเสียงตอบกลับจากกิ่งแก้ว ตอนนี้เธอหยุดร้องไห้แล้ว แต่ก็ยังนั่งนิ่งเหมือนคนไร้สิญญาณ เธอเพียงเหนื่อยที่จะสู้รบปรบมือกับเค้า เพราะสู้ไปก็แพ้อยู่ดี
 
ภานุคว้าตัวกิ่งแก้วเข้ามากอดแนบกายเข้าอย่างอบอุ่น เริ่มมีปฏิกิริยาตอบกลับจากคนตัวเล็ก เธอขยับตัว ดันเค้าเบาๆเป็นเชิงว่าให้ปล่อย
 
“กิ่ง อย่าดื้อกับผมสิ ผมไม่ทำอะไรคุณแล้ว” เค้ากระซิบที่ข้างหูเธอเบาๆ กิ่งแก้วหยุดดิ้นและปล่อยให้เค้ากอดอยู่อย่างนั้น อ้อมกอดนี้เธอก็ต้องการมันเช่นกัน แต่เธอก็ยังไม่ยอมพูดอะไร
 
ภานุล้วงกระเป๋าเสื้อของเค้า เค้าหยิบแหวนวงหนึ่งขึ้นมา มันคือแหวนหมั้นที่เค้าเคยให้เธอไว้แต่กลับได้คืนมา ภานุจับมือบางขึ้นมา เค้าสวมแหวนใส่ลงในนิ้วนางของเธออย่างเบามือ กิ่งแก้วเงยหน้สมองเค้าอย่างงงๆ
 
“ใครบอกให้คุณถอดมันออก เคยบอกแล้วไงว่าไม่ให้ถอดมัน” ภานุถามแกมดุ
 
กิ่งแก้วก้มหน้าและไม่ยอมตอบอะไร ภานุเชยคางมนขึ้นมาเพื่อให้มองหน้าเค้า
 
“คุณจะเงียบไปถึงไหน ผมถามทำไมไม่ตอบ” ภานุถามแกมดุเพื่อให้กิ่งแก้วตอบ 
กิ่งแก้วสะบัดหน้าหนี และไม่ยอมตอบคำถามภานุ   เค้าเริ่มโมโหขึ้นมานิดๆกับอาการดิ้อของคนตัวเล็กที่อยู่มนอ้อมกอดของเค้า
 
“ได้ถ้าคุณไม่ตอบ ผมจะทำอย่างที่ทำค้างไว้เมื่อกี้ ดีมั้ย” เค้าทำท่าจะกดตัวเธอลงกับที่นอนอีกครั้ง ได้ผลกิ่งแก้วผลักอกกว้างของเค้าไว้และยอมพูด
 
“ตอบก็ได้ ไม่มีใครสั่ง กิ่งถอดมันออกเอง มันคงไม่สำคัญทั้งกับคุณและก็กิ่งแล้ว ในเมื่อเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน” กิ่งแก้วตอบอย่างน้อยใจเมื่อนึกถึงที่เค้าชอบรังแกเธอที่ผ่านมา
 
ภานุอมยิ้มในความเจ้าแง่เจ้างอนของเธอ แต่ยังเก็บอาการไว้เพราะกลัวจะเสียแผน
 
“ไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณแน่ใจนะกิ่ง แล้วที่เรา”
 
“ไม่ต้องพูดกิ่งไม่อยากฟัง” กิ่งแก้วเอามือปิดหูเมื่อรู้ว่าเค้าจะพูดอะไร นั้นยิ่งทำมห้ภานุอดขำไม่ได้อีก
 
ภานุดึงมือของกิ่งแก้วออกทั้งสองข้างเพื่อให้เธอได้ฟังสิ่งที่เค้าพูด เค้าตีหน้าขึมใส่เธอ
 
“กิ่ง ผมขี้เกียจมานั่งเล่นกับคุณแล้ว ยังไงคุณก็ต้องทำตามที่ผมบอก ไม่อย่างนั้นผมก็จะไม่ปบ่อยน้องของคุณ แล้วเรื่องที่เจ้าวัฒน์มันจะจับน้องคุณไปทดลองยา ผมก็จะไม่ห้าม” เค้ายื่นข้อเสนอ เรียกว่าข้อบังคับดีกว่าให้กิ่งแก้ว แบบที่กิ่งแก้วไม่มีทางเลือก
 
“เผด็จการ คุณมันก็ดีแต่วางอำนาจ ฉันมันไม่มีทางเลือกอยู่แล้วนี้ “ กิ่งแก้วตอบอย่างประชดประชัน
 
“ได้นั้นคุณก็เตรียมฟังข่าวร้ายได้เลย” ภานุทำท่าจะลุกเดินจากไป กิ่งแก้วรีบคว้ามือเค้าไว้ทันที เธอเผลอลืมตัวโต้ตอบเค้าไปทั้งๆที่ตอนนี้ตัวเองเป็นรองเค้าทุกเรื่อง
 
“ตกลงค่ะ กิ่งยอมแล้วคะ แต่ขออย่างเดียวอย่าทำอะไรเกศนะคะ กิ่งไม่เหลือใครแล้วนอกจากเกศ คุณจะให้กิ่งทำอะไรก็ได้กิ่งยอมหมดเลย” กิ่งแวเริ่มอ้อนวอนภานุ เพราะตอนนี้เธอเป็นห่วงเกศเกล้าจริงๆ ให้ทำอะไรเธอก็ยอม
 
สำเร็จ ภานุแอบดีใจในใจ เค้าหันมายิ้มให้กิ่งแก้วอย่างคนเจ้าเล่ห์

“นั้นเราไปจดทะเบียนกันเลย”
“คุณว่าอะไรนะ จดทะเบียน วันนี้เลยหรอ มันไม่เร็วไปหน่อยหรอค่ะ ที่จริงคุณให้กิ่งดูแลคุณอย่างเดียวก็ได้ ไม่เห็นต้องจดทะเบียนเลย”
 
“ไหนคุณบอกว่ายอมทำทุกอย่างไง แค่จดทะเบียนแค่นี้คุณยังจะไม่ยอมเลย “ ภานุเริ่มมีสีหน้าดุดันขึ้นมาเมื่อเห้นว่าเธอเริ่มจะไม่นอมอีกครั้ง กิ่งแก้วเห็นแววตานั้นเธอก็เริ่มกลัวเค้าขึ้นมา
 
“ค่ะ แต่ว่า”
“แต่อะไรอีก”
“ก็คุณดูสภาพกิ่งคอนนี้สิคะ คุณจะให้กิ่งไปที่เขตกับคุณแบบนี้หรอ” กิ่งแก้วก้มหน้าพูดอย่างเขินอาย เพราะตอนนี้เธอแต่งตัวไม่สุภาพเลย ภานุพอเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการจะบอก เค้าอดที่จะขำออกมาไม่ได้
 
ภานุเดินไปหยิบเสื้อของเค้ามาให้เธอใส่ กิ่งแก้วสวมเสื้อและกางเกงของเค้า มันดูตลกมาก คล้ายๆกับเด็กขโมยเสื้อผ้าของพ่อมาใส่ ดูลุ่มล่ามไปหมด
 
ภานุมองกิ่งแก้วและหัวเราะออกมาเบาๆ
 
“คุณนี่น่ารักดีเนอะ” เค้าเผลอพูดความในใจออกมา
 
“ห่ะ ว่าไงนะค่ะ”  
“ปะ ป่าว ไม่มีอะไร เราไปกันได้แล้วเสียเวลามากแล้ว เดี๋ยวผมจะพาคุณไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ด้วย” ภานุจูงมือกิ่งแก้วให้เดินตามเค้าออกไปจากห้อง
 
ภานุจัดการพากิ่งแก้วไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ ให้เธอเปลี่ยนและดูเป็นเสื้อผ้าที่เรียบร้อยมิดชิดมาก เค้าหวงที่จะให้ใครมามองเธอ ภานุขับรถพากิ่งแก้วไปจดทะเบียนที่เขต
 
“เรียบร้อยครับ ตอนนี้คุณก็ได้เป็นสามี ภรรยากันตามกฏหมายแล้วครับ ขอให้ชีวิตคู่ของคุณมีความสุขนะครับ” เจ้าหน้าที่เขตอวยพรคนทั้งสองเมื่อจดทะเบียนเสร็จเรียบร้อย
 
“ครับขอบคุณครับ” ภานุขอบคุณนายทะเบียน เค้าโอบเธอเดินออกจากเขต
 
“ปล่อยได้แล้วคะ คุณไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้คะ “ กิ่งแก้วพยายามเบี่ยงตัวออกจากภานุ แต่ภานุก็โอบไว้แน่น
 
“ทำอะไร คุณมีหย้าที่ฟังผมอย่างเดียวพอ เข้าใจไหมครับ คุณภรรยา” ภานุก้มหน้าลงมาตอบกิ่งแก้วเบาๆ ทำเอาหญิงสาวถึงกับหน้าแดงขึ้นมา ภานุอมยิ้มเมื่อเห็นว่าเธอนั้นเขิน เค้าพาเธอไปทานอาหารเย็นและพาเธอกลับบ้านของเค้า
 
วันนี้กิ่งแก้วเหนื่อยมาทั้งวัน เธอเผลอหลับไปในรถเค้าเมื่อไรไม่รู้ ภานุขับรถกลับเข้ามาในบ้าน เค้าหันไปดูคนตัวเล็กที่นอนหลับใหลไม่รู้เรื่อง เธอคงเหนื่อย เพราะวันนี้เค้าพาเธอนู้นนี้มาทั้งวัน เค้ามองใบหน้าเธออยู่สักพัก   เค้านึกสงสารเธอขึ้นมาเมื่อนึกถึงเหตุการณืที่ผ่านมา เค้าคงใจร้ายกับเธอมากจริงๆ ดูเธอจะโกรธเค้าไม่น้อย ถ้าเค้าไม่เอาน้องเธอมาเป็นข้ออ้างก็คงไม่ได้ตัวเธอกลับมาอยู่กับเค้าแน่นอน ภานุลูบแก้มเนียนเบาๆอย่างไม่ให้เธอรู้ตัว เค้าก้มหน้าหอมแก้มเนียนนั้นอย่างอ่อนโยน กิ่งแก้วลืมตาขึ้นทันทีเมื่อรุ้สึกว่ามีคนมาหอมแก้มเธออยู่
 
“อุ๊ย” เธออุทานเบาๆ ภานุรีบถอนหน้าขึ้น เมื่อรู้ว่าเธอจับได้
 
“ถึงบ้านแล้ว จะนอนไปถึงไหน   ลงได้แล้ว” เค้าพูดกลบเกลือนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ กิ่งแก้วมองหน้าเค้าอย่างงงๆเธอก้าวลงจากรถแล้วเดนตามเค้าไป
 
“คุณนุคะ เออ คุณจะให้กิ่งนอนที่ไหนคะ”
 
“นอนห้องผมสิ ถามได้ คุณเป็นเมียผมนะ จะให้ไปนอนห้องไหนละครับ” เค้าตอบแบบกวนๆ
 
“แต่ว่า”   กิ่งแก้วเริ่มอึดอัดเมื่อรฝุ้ว่าจะต้องนอนห้องเดียวกับเค้า
 
“ไม่มีแต่ ต่อไปนี้คุณต้องนอนห้องผม คอยดูแลผมทุกเรื่อง ทำให้ผมพอใจ เท่านั้นพอ” เค้ายื่นคำขาดทันที
“ค่ะ” กิ่งแก้วได้แต่ก้มหน้ายอมรับคำสั่งไป เพราะเธอต้องทำเพื่อน้องสาวของตัวเอง เธอเดินตามเค้าขึ้นไปยังห้งอของเค้า ภานุปลดกระดูมเสื้อเค้าถอดเสื้อออกเผยให้แผ่นอกกว้าง
กิ่งแก้วหันหน้าหนีเมื่อเห็นเค้าถอดเสื้อ นี่เค้าจะทำอะไรของเค้านะ   ภานุเดินเค้ามาประชิดหลังเธอเมื่อเห็นว่าเธอหันหลังหนี กิ่งแก้วสะดุ้งเมื่อเค้าเข้ามาประชิดตัวเธอ
 
ภานุก้มลงมากระซิบข้างหูของเธอ
 
“ผมไปอาบน้ำก่อนนะ เตรียมชุดนอนในหน่อยนะครับ ที่รัก”
เค้าคิดจะแกล้งเธอเท่านั้น ภานุเดินเข้าห้องน้ำไปเมื่อพูดจบ กิ่งแก้วยื่นตัวแข็งทื่อตั้งแต่ที่เค้าก้าวเข้ามากระซิบข้างหูเธอ แต่พอเค้าเข้าห้องน้ำไปเธอก็โล่งใจ กลัวว่าเค้าจะทำอะไร

ภานุหายเข้าไปในห้องน้ำอยู่พักใหญ่ เค้าเดินนอกมาตัวเปียกมีผ้าเช็ดตัวพันครึ่งตัวล่าง กิ่งแก้วหันไปมองแล้วก็หันหน้ามาอีกทาง ที่จริงเธอกับเค้าก็ไม่อะไรที่จะต้องอายกันอีก ต่างคนต่างก็รู้กันดีว่าเป็นเช่นไร แต่กิ่งแก้วก็อดที่จะเขินไม่ได้   ภานุเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่เธอวางไว้ให้ เค้าอมยิ้มในอาการของกิ่งแก้ว แต่เค้าก็ไม่ได้พูดอะไร ภานุแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย   เค้าเดินเข้าไปหากิ่งแก้วที่ตอนนี้นั่งหันหลังให้เค้าอยู่บนเตียงอยู่บนเตียง
 
“คุณไปอาบน้ำได้แล้วไป วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันจะได้พักผ่อน”
“ค่ะๆ” กิ่งแก้วตอบอย่างไม่หันหน้ามาเจอเค้า เธอเดินรีบเดินเข้าห้องน้ำไป เธอใช้เวลาในห้องน้ำสักพักและออกมาในชุดนอนเนื้อดีที่เค้าเพิ่งซื้อให้วันนี้ กิ่งแก้วมองภานุที่ตอนนี้เค้าได้นอนหลับไปแล้ว กิ่งแก้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ หลับไปได้ก็ดี จะได้มีใครมากวนใจเธอ เธอมองไปรอบห้อง คิดว่ราจะนอนตรงไหนดี เพราะเธอไม่กล้าที่จะนอนร่วมเตียงกับเค้าในตอนนี้ กิ่งแก้วค่อยๆเดินไปหยิบหมอนบนเตียงเพื่อจะไปนอนที่โซฟาในห้อง กิ่งแก้วหยิบหมอนแล้วหันหลังเดินไปที่โซฟา เธอสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ดีดีภานุก็ดึงตัวเธอลงมานอนบนเตียงและตอนนี้เค้าก็อยู่บนตัวเธอ
 
“อุ๊ย! คุณนุ ทำอะไรค่ะ ปล่อยนะ กิ่งหายใจไม่ออก” กิ่งแก้วดิ้นคลุกคลัก
“จะไปนอนที่ไหน ทำไมไม่นอนบนเตียงด้วยกัน เราแต่งงานกันแล้วนะ”   ภานุพลิกตัวลงนอนและกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
 
“มันก็แค่การแต่งงานเพื่อเงื่อนไขบางอย่างเท่านั้นเอง แล้วก็กิ่งอยากนอนคนเดียวค่ะ”
“ไม่ได้ นอนคนเดียวไม่ได้ คุณเป็นเมียผมคุณต้องนอนกับผมสิ แล้วถ้าคุณคิดว่าเป็นเงื่อนไข คุณก็ต้องทำตามใจผมทุกอย่างสิ ไม่นั้นสิที่เราตกลงไว้มันก็โมฆะ” ภานุพูดกวนๆ แต่เค้าก็เคืองที่เธอคิดแต่เรื่องเงื่อนไขน้องสาวเธอ 
 
“ ค่ะ กิ่งไม่มีทางเลือกนิค่ะ คุณจะให้ทำอะไรก็สั่งมาเลย”   กิ่งแก้วน้อยใจในสถานภาพของตัวเองเหลือเกิน เธอก็ไม่ต่างกับทาสของเค้าที่สั่งอะไรก็ได้ น้ำตาเริ่มเออคลอที่ดวงตา ภานุเห็นสีหน้าของเธอทำให้เค้ารู้สึกสงสารเธอขึ้นมา เธอช่างอ่อนแอเหลือเกิน   ภานุก้มลงหอมแก้วฟอดใหญ่ เค้ากอดเธอกระชับมากขึ้น
 
“เมียผมหอมจัง เลิกพูดเถอะนะ นอนดีกว่าวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ผมขอกอดคุณทั้งคืนเลยนะ แล้วเลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว ยังไงคุณก็คือเมียของผม ผมสัญญาว่าจะไม่รังแกคุณอีก เรานอนกันเหอะ” ภานุหลับตาลงเค้า กิ่งแก้วเงยหน้ามองผู้ชายที่กอดเธอคนนี้ อ้อมกอดนี้มันช่างอบอุ่นตอนนี้ คำพูดที่เค้าพูดกับเธอเมื่อกี้มันทำให้เธอสบายใจขึ้น เพราะอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องมานั่งเสียที่ถูกเค้ารังแกอีก
เธอหลับตาแล้วหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นนี้ 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เฮ้ออออ  จบตอนนี้สักที  

มีเหตุขัดข้องนิดหน่อย  ไม่ว่ากานเนอะ

รออ่านต่อในตอนหน้านะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #39 mydei (@mydei) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2552 / 03:26
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพอีกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #39
    0
  2. #31 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2552 / 16:42
    อย่างอนนานนักเลย
    #31
    0
  3. #30 piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2552 / 06:01
    Hope thing get better Na
    #30
    0